Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα*

Ξανά για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με αφορμή ένα όμορφο και ανθρώπινο άρθρο από τον Ιό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας που το αναδημοσιεύουμε.

«Δεν φαντάζομαι να με βάλατε με μέσο στην εντατική;» ρωτούσε μόλις ξαναβρήκε τις αισθήσεις του.
Ήταν στην αρχή της τελευταίας εξάμηνης διαδρομής του στο Γενικό Κρατικό. Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Δεν γούσταρε ρουσφέτια κι ας ήταν βουλευτής. Τον ενοχλούσε πολύ αν βρισκόταν στη δύσκολη θέση να αρνηθεί κάποια «χάρη». Αυτό, όμως, δεν αφορούσε την προθυμία του να βοηθήσει διωκόμενους και πολιτικά κατατρεγμένους. Εντός κι εκτός Ελλάδας. Όπου κι αν τους συναντούσε.
* Στα αεροπλάνα έλυνε ισπανικά σταυρόλεξα, όταν πηγαινοερχόταν κάθε εβδομάδα στις Βρυξέλλες την περίοδο που ήταν ευρωβουλευτής. Χαλάρωνε το μυαλό του έτσι. Τις πίπες που κάπνιζε τις έβαζε στις τσέπες του, με δυσάρεστες συνέπειες για τα σακάκια του. Διάβαζε όλες τις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες, και παρακολουθούσε όλα τα δελτία ειδήσεων, όταν είχε χρόνο και ιδιαίτερα τώρα που ήταν άρρωστος. Ήξερε τι ώρα έχει δελτίο το κάθε κανάλι και, φυσικά, παρακολουθούσε όλα τα talk show, ακόμα κι αυτά των «κίτρινων» καναλιών. Εκνευριζόταν, όμως, όταν μέλη του Συνασπισμού πήγαιναν στις εβδομαδιαίες εκπομπές ανυπόληπτων δημοσιογράφων.
* Το βλέμμα του γινόταν κάποιες φορές κάπως απλανές και «έφευγε» από την κουβέντα μετά το θάνατο του ενός από τους δυο του γιους. Το βλέπαμε συχνά αυτό το βλέμμα.
* Του άρεσε πολύ το κόκκινο κρασί και τα ψάρια, μόνο που ήταν αλλεργικός στις γαρίδες. Του άρεσε ο χορός: η ροκ και το τανγκό, η μπόσα νόβα και ο απτάλικος και χόρευε όταν είχε τα κέφια του. Άκουγε έθνικ μουσικές και τρελαινόταν για φλαμένκο. Ψάρευε στη Ναύπακτο και στη Φολέγανδρο, όταν τον έπαιρνε κανένας φίλος στη βάρκα ή στο καΐκι του. Η μανία του όμως ήταν να μαζεύει αχινούς, να τους καθαρίζει και κυρίως είχε επιβάλει σε όλους να κολυμπούν πολύ βαθιά για να πετάξουν τα αγκάθια. Θύμωνε όσο κανείς με τα κουτσομπολιά.
* Ποτέ δεν μίλησε ξύλινα και ήταν επίμονος στις απόψεις του. Όμως άκουγε πάντα τον συνομιλητή και όταν χρειαζόταν άλλαζε γνώμη, αρκεί να είχε πειστεί. Σπάνιος ακροατής, αλλά και τέλειος συζητητής. Είχε χιούμορ και ακόμα και όταν κάτι τον αφορούσε γέλαγε, δεν θύμωνε. Τον θύμωνε, όμως, να μιλούν άλλοι για λογαριασμό του και να κάνουν εκτιμήσεις για την πολιτική του στάση, όταν ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει πλήρως ότι θα ήταν ο τελευταίος που θα έφευγε από αυτόν τον χώρο.
* Δεν είχε απωθημένα ο Παπαγιαννάκης και αυτό έβγαινε αβίαστα στην καθημερινή αλλά και στην πολιτική του ζωή. Μιλούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάποιον επίσημο και στο γκαρσόνι της ταβέρνας που έφερνε το νερό. Δεν προσέβαλλε ποτέ κανέναν, ακόμα κι αν κάποιες συμπεριφορές τον ενοχλούσαν πολύ. Ήταν απολύτως άσχετος με τα αθλητικά, αν και ενδιαφέρθηκε λίγο τότε με το θέμα της ντόπας. Ήταν άθεος, αλλά σεβόταν απόλυτα όποιον είναι θρήσκος. Σιχαινόταν τον εθνικισμό. Η ασχολία και η εμπλοκή του με τα περιβαλλοντικά ήταν παρούσα μέχρι το τέλος, δίπλα σε όλα τα άλλα του πολιτικά ενδιαφέροντα. Το ίδιο και η αγωνία του για την εκπαίδευση. Ήταν κατά τη γνώμη του το κυρίαρχο, το μεγαλύτερο σύγχρονο πρόβλημα και η μόνη ελπίδα για κάτι καλύτερο.
**Δεν έχανε την υπομονή του ο Παπαγιαννάκης ούτε τώρα στο τέλος. Με αφόρητους πόνους συζητούσε για όλα. Του άρεσαν η παρέα και οι φίλοι, ακόμα και όταν τον εγκατέλειπαν πια οι δυνάμεις του. Ήταν άρχοντας μέχρι το τέλος. Όλοι οι δυνατοί χαρακτηρισμοί θα ακουστούν τώρα και οι περισσότεροι θα είναι σωστοί. Γι' αυτό και από μας, «γεια σου πουλί μου», όπως εσύ έλεγες πάντα.

*Η φράση "Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα" του ανήκει, γιατί όσο ζούσε, πολλοί σύντροφοί του τον έλεγαν Πασόκο και τον εξωθούσαν στην έξοδο. Έτσι τους βόλευε.

Ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου

Θα σας εξασφαλίσωμεν

Τα μάθατε; Ο πρωθυπουργός «ανέλαβε» την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Έτσι είπε στο debate όταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι. Τώρα θα ρωτήσετε; Έ και; Τι έγινε; Αυτομαστιγώθηκε; Ζήτησε συγνώμη; Ούτε καν αυτό. Και θα πείτε: τι να την κάνουμε -ακόμα κι αν την ζητούσε- τέτοια συγνώμη, έτσι υποκριτική που θα ήταν;
Δηλαδή, αν δεν την «αναλάμβανε» την πολιτική ευθύνη τι θα έκανε; Θα παρασημοφορούσε τον Εφραίμ, την οικογένεια Βουλγαράκη και του άλλους Βατοπεδινούς υπουργούς του για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στην πατρίδα και στην θρησκεία;
Να τελειώνουμε με αυτή την κακόγουστη πλάκα της πολιτικής ευθύνης. Κάθε φορά που μιλάει ο Καραμανλής για το Βατοπέδι και τα άλλα πολλά σκάνδαλα των ημερών του, φαίνεται και η γύμνια του και η ενοχή του. Κάθε φορά επαληθεύει το ρηθέν: «εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος». Στην συνείδηση του κόσμου έχει καταγραφεί ότι αυτός είναι ο πολιτικός υπεύθυνος, αυτός έδινε τις εντολές στους υπουργούς του και έκαναν τεμενάδες στον Εφραίμ, αυτός κρατούσε την μπαγκέτα της ορχήστρας. Δεν πρόκειται, ότι και να πει, όσο κι αν κουνάει τα χέρια του ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου, να πείσει κανέναν Έλληνα με στοιχειώδη νοημοσύνη ότι δεν έγιναν όλα υπό την καθοδήγησή του, όπως δεν πρόκειται να πείσει και κανέναν για την μεθόδευση της παραγραφής. Το στίγμα θα του μείνει.

Το άλλο ελπιδοφόρο που είπε αυτές τις μέρες ο πρωθυπουργός, είναι ότι δεν θα φύγει από την πολιτική ζωή του τόπου και ότι ευχαριστιέται τις εκλογές.

Ευτυχώς ανασάναμε, ο Θεός μας λυπήθηκε και τον κρατάει στην ενεργό πολιτική δράση. Τέτοιο πολιτικό κεφάλαιο με τέτοιο όνομα και τόσο έργο, είναι κρίμα να αποστρατευθεί τόσο νωρίς.

Μόνο τον παρακαλούμε, ας τις ευχαριστηθεί τις εκλογές κατά τι λιγότερο από του 2007, να μην μας ξανάρθουν πάλι κι οι πυρκαγιές.

Έφυγε από την ζωή ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν είναι πια μαζί μας.
Ο Μιχάλης, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, υπήρξε μια συνεπής και νηφάλια φωνή της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Διακρίθηκε για την ανεξαρτησία της γνώμης του, το ανοιχτό μυαλό του, τις ριζοσπαστικές του θέσεις.
Σταθερά προσηλωμένος στις ιδέες της ανανέωσης, της οικολογίας, του ευρωπαϊσμού, υπήρξε πάντα ένας λαμπρός αγωνιστής.
Ηγετικός στέλεχος της ΕΑΡ και μετά του Συνασπισμού, πάλεψε με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια για μια σύγχρονη φυσιογνωμία της Αριστεράς.
Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ θα θυμούνται πάντα τον ευθύ του λόγο, τις πλούσιες γνώσεις του, τη μαχητική του παρουσία. Θα ξέρουν ότι ο Μιχάλης θα είναι πάντα μαζί μας στους δύσκολους δρόμους για μια Αριστερά που πιστεύει στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Σύντομο βιογραφικό: Γεννήθηκε στις 19.8.1941. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, στο Μονπελλιέ και το Παρίσι. Διδασκαλία και έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί, στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ. Έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα κ.λπ., για λογαριασμό ΕΟΚ, ΓΚΑΤΤ, ΟΗΕ (1967-1987). Επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο. Αρθρογραφία στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή, τον Πολίτη... Μέλος της Δημοκρατικής 'Aμυνας κατά τη δικτατορία. Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της ΚΕ και της ΕΓ της. Διετέλεσε μέλος της Π.Γ. της ΚΠΕ και της Π.Γ. του ΣΥΝ. Ήταν υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογίας και Ποιότητας της Ζωής, ευρωβουλευτής του ΣΥΝ έως το 2004, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών στις τελευταίες εκλογές.

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε

Ουδείς άσφαλτος

Ο θόρυβος και η αστεία κουβέντα που σηκώθηκε αυτές τις μέρες περί την φράση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» μου έφερε στο μυαλό την συμπαθή lady-αοιδό της φωτογραφίας που η καημένη -μη γνωρίζοντας- λαχταράει να πει κι αυτή τα σπουδαία της και γελοιοποιείται. Κι άντε μ’ αυτήν είναι μικρό το κακό και μας διασκεδάζει. Τι γίνεται όμως με τον άλλο που κυβερνάει την χώρα και εισέπραξε την φράση ως μομφή περί της βαρβαρότητας των οπαδών του κόμματός του; Είναι τραγικό ένας πρωθυπουργός να προσπαθεί να κάνει πολιτική με την αμορφωσιά του. Αλλά που να ξέρει το παιδί περί Ρόζας Λούξεμπουργκ και περί Καστοριάδη; Στον κοινωνικό χώρο που μεγάλωσε αυτά ήταν ονόματα απαγορευμένα. Θα νομίζει ότι η Ρόζα είναι ηθοποιός του Χόλυγουντ και ο Κορνήλιος δικηγορικό γραφείο.

Επιτέλους, ο Εθνάρχης Καραμανλής μεγαλύτερος Έλληνας από τον Αριστοτέλη

Τελείωσε κι αυτό μαζί με την άλλη εθνική μας υπερηφάνεια, την Eurovision, αν κι εκεί δεν τα πήγαμε καλά, γιατί και δεν ήμασταν μόνοι μας και απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν κι άλλοι λαοί που μας ξεπερνάνε στην σάχλα. Στα δικά μας όμως τα καταφέραμε μια χαρά. Βγάλαμε τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών, μετά από προβληματισμούς και αγώνες μηνών.
Και άντε η πλέμπα, πλέμπα είναι, είτε ψηφίζει για τον Ρουβά, είτε για τον Μέγα Αλέξανδρο, είτε για τον Πλάτωνα, είτε για τον Καραμανλή. Οι άλλοι οι μεγαλοσχήμονες, καθηγητάδες και προσωπικότητες που μπήκαν στο γήπεδο αλληλοεπιχειρούντες να πείσουν ότι ο δικός τους μεγάλος Έλληνας είναι μεγαλύτερος από τους άλλους 9 –άσε τους άλλους 90 που δεν κατάφεραν να περάσουν τα προκριματικά, ποιος ασχολείται;
Κρίμα και για τους ακαδημαϊκούς, κρίμα και για τους καθηγητάδες. Μα καλά δεν αντιλαμβάνονται το παράλογο και το γελοίο της όλης υπόθεσης; Θα μπορούσαν, υπό άλλες συνθήκες, σαν πνευματικοί άνθρωποι και γνώστες, να μιλήσουν για το έργο όλων αυτών –και πολλών άλλων μεγάλων Ελλήνων- και να μας φωτίσουν και να κινήσουν το ενδιαφέρον των νεοελλήνων ώστε να ασχοληθεί επί τέλους η «περιούσιος» φυλή μας με την ουσία της κληρονομιάς και της ιστορίας της.
Αντ’ αυτού, προτίμησαν την συμμετοχή, με τηλεοπτικούς όρους, στο παιχνίδι του ΣΚΥ, λες και θα ψήφιζε το πανελλήνιο για τον Ρουβά ή τον Ολυμπιακό.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, έστω κι έτσι, από όλη αυτή την ιστορία, θα υπάρξουν και κάποιοι που έλαβαν ερέθισμα και θα συνεχίσουν να αναζητούν την ουσία της μεγαλοσύνης όλων αυτών των Ελλήνων.

Γιατί μας τα κάνεις αυτά ρε Μάνο;

Αγαπημένε μας Μάνο

Δεν μπορούμε να σε κατηγορήσουμε γιατί μας χάρισες και μας χαρίζεις τόσες συγκινήσεις. Θα ήταν αχαριστία από μέρους μας. Θα σου το πούμε όμως με στίχους (δικούς σου και άλλους) ότι μας πληγώνεις.

Μπορείς, αν θέλεις, μ' ένα αηδόνι

να με φαρμακώσεις

μα θα στο πω πως με πληγώνεις
όσο βαθειά κι αν σ' αγαπώ.

Μάνος Ελευθερίου, "Γράμματα στον Μακρυγιάννη"

--------------------------------------------------------

Στρατηγέ

Τι ζητούσες στη Λάρισα

συ

ένας Υδραίος;

Νίκος Εγγονόπουλος, "Μπολιβάρ: Ένα Ελληνικό ποίημα"

Στους συντρόφους του ΣΥΝ

Είναι λίγο κακός ο Δημήτρης Χαντζόπουλος με τον Χουντή, αλλά αφ' ενός μεν το χιούμορ, για να τσακίζει κόκκαλα, χωρίς κακία δεν γίνεται, και αφ' εταίρου λέει αλήθειες -πως να το κάνουμε;

Επειδή αυτό το blog από τα γεννοφάσκια του διακύρηξε πως το χιούμορ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, την αφιερώνουμε στους συντρόφους μας στον ΣΥΝ και να μην θυμώνουν. Γιατί αν από την αρχή, οι στελεχάρες μας, έδιναν την πρέπουσα βάση στις γελοιογραφίες, θα ήταν σήμερα καλύτερα τα πράγματα.

Θεσμική εκτροπή

Ιούλιος 1965

Θεσμική εκτροπή αποτελεί η αιφνίδια διακοπή των εργασιών της Βουλής, σύμφωνα με όλους τους μη κυβερνητικοδίαιτους δημοσιογράφους αλλά και τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων –πλην ΝΔ.

Κανένας Έλληνας δεν έμεινε που να μην βλέπει την σπουδή, άρον – άρον, να κουκουλωθούν τα πολλά σκάνδαλα και να τελειώνουν οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Από την εποχή της Χούντας είχαμε να δούμε τέτοια κυνικότητα.
Η κατάσταση δεν πάει άλλο με την ηθική κατάπτωση της χώρας και των θεσμών. Ας σηκωθεί επιτέλους μία φωνή. Ας κληθούν οι πνευματικοί της άνθρωποι -αρκετά έκατσαν στα σπίτια τους- να πάρουν θέση, να ορθώσουν φωνή, για τον κατήφορο στον οποίο -όλο και πιο γρήγορα- κατρακυλά η Ελληνική κοινωνία.
Ο ΣΥΝ –μεταξύ όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων- έχει πρωτίστως το ηθικό ανάστημα να καλέσει τον Ελληνικό λαό να βγει στον δρόμο και να απαιτήσει την διενέργεια εκλογών, με σκοπό να φύγει η κυβέρνηση των λαμόγιων και των ανίκανων, της ελαστικής συνείδησης και της ανύπαρκτης πολιτικής ηθικής. Όπως έγινε για το άρθρο 16, όπως έγινε τον περασμένο Δεκέμβρη με την δολοφονία του 16χρονου μαθητή.
Στην χώρα συντελείται κάτι ανάλογο με την συνταγματική εκτροπή του 1965 και όπως και τότε το ακροτελεύτιο 114 άρθρο του Συντάγματος έλεγε ότι «η υπεράσπιση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», έτσι και σήμερα το ίδιο πράγμα επιτάσσει το άρθρο 120 του σημερινού μας Συντάγματος.
Ο ΣΥΝ έχει το πατριωτικό καθήκον να πρωτοστατήσει στην απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης. Ας βγει να εκφράσει την βουβή οργή του Ελληνικού λαού.

Το δάχτυλο του Παυλίδη

Honoré Daumier, Διασώζοντας την είσπραξη

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες το θέμα της «υπόθεσης Παυλίδη» στην βουλή και στις τηλεοράσεις, ανάμεσα στις πολλές ζοφερές σκέψεις που έκανα, σκεφτόμουν συνέχεια την ρήση του Μάνου Χατζιδάκη που έλεγε ότι «το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι -κατά βάση- πρόβλημα αισθητικής». Πόσο δίκιο είχε ο άνθρωπος.
Βλέποντας την φτηνή θεατρινίστικη παράσταση του Παυλίδη στο κοινοβούλιο, δεν μπορεί παρά να σκεφτείς τι είδους άνθρωποι μας κυβερνούν και αποφασίζουν για την τύχη μας. Κι έρχονται στο μυαλό Τσοχατζόπουλοι, Γιακουμάτοι, Κούβελες, Γιαννόπουλοι, Ψωμιάδηδες, Κουλούρηδες, κι άλλοι πολλοί -αλήστου μνήμης- εθνοπατέρες που ανάγκασαν τον καημένο τον Χατζιδάκη να καταλήξει στην αποκαρδιωτική του διαπίστωση. Η διαχρονικότητα της ευτέλειας και της χυδαιότητας.
Το θρασύ σηκωμένο δάχτυλο του Παυλίδη, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την άλλη γνωστή χειρονομία που ξέρει να κάνει. Κι αυτή την άλλη χειρονομία είναι που εισπράξαμε, όλοι εμείς οι πολίτες, από την διαδικασία της «λεύκανσής» του, για να μην έχουμε αυταπάτες, ότι μπορεί σ’ αυτή τη χώρα να περάσουμε κάποτε σε κάποια ανάταση.
Από την μεταπολίτευση και δω, σε αγαστή συνεργασία των οικογενειών που μας κυβερνούν, έγιναν οι νόμοι και τα συντάγματα, με σπουδή, για την προστασία του πολιτικού τους προσωπικού.

Πως γίνεται να έχουν αποκτήσει όλοι αμύθητες περιουσίες από την «χρηστή» διαχείριση και κανένας να μην πιάστηκε;
Ο Α. Αλαβάνος το είπε σωστά: Εβδομήντα επτά σειρές (77) του Ελληνικού Συντάγματος, αφιερωμένες στην προστασία των υπουργών που «πιάστηκαν στα πράσα», και από κανα δυό - τρεις σειρές, μόνο, για τα αναφαίρετα δικαιώματα του πολίτη.

Τώρα, μετά τον διασυρμό, βγαίνουν όλοι «σοφότεροι» και κάνουν προτάσεις για τις «ατέλειες» του συντάγματος και του νόμου «περί ευθύνης» υπουργών. Λες και ήταν άλλοι που τους έκαναν, σε άλλες μακρινές εποχές. Το 2001, στην τελευταία συνταγματική μεταρρύθμιση, κοινή δικομματική συναινέσει, κτίστηκαν οι 77 σειρές του υψηλού δείκτη προστασίας. Πως γίνεται τώρα να κάνουν τους ξαφνιασμένους και τους ανυποψίαστους; Παραστάσεις για λαϊκή κατανάλωση, μέχρι που να περάσει η οργή του ευκολόπιστου και λωτοφάγου λαού μας.

Σε δέκα χρόνια, το ίδιο ακριβώς έργο θα ξαναπαιχτεί με άλλους πρωταγωνιστές. Το πολύ-πολύ να αλλάξουν την σκηνοθεσία.

Κατά Σαδδουκαίων

Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός

Τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς για γέλια, με τις δηλώσεις της κ. Παπαρήγα περί ποντικών που έφυγαν από το ΚΚΕ το 1991, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι -ζωντανοί και πεθαμένοι- που πλήρωσαν αδρά –πολλοί και με την ίδια τη ζωή τους- τους διαχρονικούς κομπλεξισμούς και την τύφλωση των ηγεσιών αυτού του κόμματος, τύπου Παπαρήγα. Τι να πρωτοπεί κανείς και τι να πρωτοθυμηθεί από τις εγκληματικές ανοησίες των στερημένων στελεχών τους. Τελευταίο "επίτευγμα" η "αποκατάσταση" του Στάλιν και των εγκλημάτων του.
Δεν θέλουμε να αναλάβουμε την υπεράσπιση της Δαμανάκη και του Ανδρουλάκη, γιατί για τους συγκεκριμένους έχουμε ενστάσεις και για την μετέπειτα στάση τους: Πώς δηλαδή γίνεται να έχεις κάνει τόσες φορές λάθος πολιτικές επιλογές και να εξακολουθείς να θέλεις να είσαι στο προσκήνιο, διεκδικώντας πάντα ρόλο καθοδηγητή, κ. Δαμανάκη; Η συνέπεια και το ήθος θα επέβαλε –μετά από τόσα λάθη- να πας σεμνά στο σπίτι σου. Δεν είναι ότι καλύτερο, για το ήθος της αριστεράς -που διεκδικούν αμφότεροι- να έχεις γίνει βουλευτής σε τρία διαφορετικά κόμματα, ως κοινός επαγγελματίας πολιτικός. Λίγη τσίπα δηλαδή.
Επειδή όμως η κ. Παπαρήγα δεν μίλησε μόνο γι’ αυτούς, μίλησε γενικώς για όλους όσους έφυγαν ή θα φύγουν, και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον, από το αλάνθαστο κόμμα της, διαφωνώντας -έκπληκτοι και τρομοκρατημένοι- με τον «ονειρικό» κόσμο του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» τους και με την εφαρμοσμένη άποψή τους περί «ελευθερίας και δημοκρατίας».
Επειδή υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, αγνοί και ανώνυμοι αγωνιστές που έφυγαν από το ΚΚΕ χωρίς να γίνουν ποτέ ούτε βουλευτές ούτε κομματικοί υπάλληλοι, πουθενά. Δεν καταδέχτηκαν τίποτα.
Επειδή πολλοί ξόδεψαν πολύ από τον χρόνο τους, την βόλη τους, την ικανότητά τους και την ψυχούλα τους, για να μπορεί σήμερα αυτή, οι όμοιοί της και οι παρόμοιοί της, να είναι βουλευτές και επαγγελματικά στελέχη.
Καλό είναι, για την ηθική τάξη και για την ευγένεια της ψυχής όλων αυτών των ανθρώπων που με αγαθή πρόθεση και αλτρουισμό εντάχθηκαν στο Κόμμα της, ως αιμοδότες, για έναν καλύτερο κόσμο, να της πει κάποιος καμιά κουβέντα, γιατί το κακό με την περίπτωση και το θράσος της, παράγινε.
Δεν διεκδικούμε να καταλάβει ότι, στην ιστορία πάντα, αυτοί που θεωρούσαν την άποψή τους θέσφατη και μόνη αληθινή, οδηγήθηκαν στα μεγαλύτερα εγκλήματα. Η κατανόηση αυτών των πραγμάτων προϋποθέτει μεγαλύτερη διανοητική και συναισθηματική εξυπνάδα που φαίνεται να μην την διαθέτουν εκεί στο Περισσό. Εκεί δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, ούτε στην διαφωνία. Μόνο η τυφλή υπακοή και η μετριότητα, οι αφισοκολλητές. Εκεί αφθονεί ο πρωτογονισμός, το θυμίαμα και τα εικονίσματα. Το ιερατείο και το κοράνι, οι χρησμοί, ο ψευδο-Μάρκελλος.
Το γράψαμε κι άλλη φορά, θα το διατυμπανίσουμε και πάλι, πως το σημερινό ΚΚΕ έχει τόση σχέση με την Αριστερά, όση σχέση έχουν ο -πάλαι ποτέ- Μητροπολίτης Αττικής και ο Εφραίμ, με τον Χριστό. Ενδύματα και σφραγιδοταμπέλες. Το παγκάρι και το μαγαζί.

Γι’ αυτό κ. Παπαρήγα, μην είστε αφελής, να τους ευγνωμονείτε που έφυγαν, γιατί αν ήταν αυτοί εκεί, εσείς τώρα δεν θα ήσασταν ούτε βουλευτής, ούτε Γραμματέας. Και μιλώ για τις ικανότητες αυτονών και τις δικές σας.

Άραγε, εμάς που φύγαμε το ’79, με τι ζωντανά θα μας παρομοιάζουν; Θα έχουμε τουλάχιστον την τύχη ενός θηλαστικού –έστω και μικρού- ή μας κατέταξαν σε άλλη συνομοταξία;

Μια και βρισκόμαστε στον κόσμο των καημένων των ζώων, ο Ρινόκερος του Ιονέσκο τους λέει τίποτα; Ψιλά γράμματα. Το πιθανότερο είναι πως δεν αντιλαμβάνονται το ομοιόμορφο κέρατο που έχουν στην μούρη τους.

Για όλους αυτούς που συγχύζονται με τα καμώματά τους, τους παραθέτουμε το παρακάτω ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού:

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Πλήθος Σαδδουκαίων

Ρωμαίων υπαλλήλων

μάντεις και αστρονόμοι

(κάποιος Βαλβίλος εξ Εφέσου)

περιστοιχίζουν τον Αυτοκράτορα.

Κραυγές απ' τον προνάρθηκα του Ναού.

Απ' τη φατρία των Εβιονιτών κραυγές:

Ο ψευδο-Μάρκελος να παριστάνει το Χριστό.

Διδάσκετε την επανάστασιν Κατά του πρίγκιπος

Οι Χριστιανοί να ’χουνε δούλους Χριστιανούς.

Η αριστοκρατία του Ναού να εκλείψει.

Εγώ απέναντί σας ένας μάρτυρας

η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανάδειξα στις συνελεύσεις

κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα

φορέσαν πορφυρούν ατίθασον ένδυμα

σανδάλια μεταξωτά η πανοπλία-

εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου

­η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους άλλους απ’ την πέτρα και το τείχος μου

καθώς νερό πηγής τους είχα φέρει

η θρησκεία τους μυστηριώδης δεισιδαιμονία

τ' άλογά τους απ' τον κάμπο μου.

δε μου επέτρεψαν να δω τον Αυτοκράτορα

τους ύπατους δεν άφηναν να πλησιάσω

σε μυστικά συμπόσια και ένδοξα

τη θέλησή μου την καταπατήσανε

τόσους αιώνες.

Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι

όλο το πλήθος των αυλοκολάκων

όλους τους ταπεινούς γραμματικούς

τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα

λεγεωνάριους και στρατηλάτες

υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή

όλους τους λόγους και προπόσεις

αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς

τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκιπος

τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς

υποψιάζομαι συνωμοσία

νύκτα θα ρεύσει πολύ αίμα

νύχτα θα εγκαταστήσουν τη βασιλεία τους

νέοι πρίγκιπες με νέους στεφάνους

οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του

*του αυτοκράτορος

τοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν

να παραδώσουν τα κλειδιά και την

υπόκλισή τους.

Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι

η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος

μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου

για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση

μαζεύω.

Πολίτευμα: Κληρονομική oλιγαρχία Βαλκανικού τύπου

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη –ο οποίος, σημειωτέον, δεν είναι όποιος κι όποιος, είναι κατά μία ολόκληρη θέση πιο σπουδαίος Έλλην κι από τον εθνάρχη μας Καραμανλή- όλα τα είδη των πολιτευμάτων μπορούν να είναι και καλά και κακά, ανάλογα με το πώς ασκούνται. Όταν λοιπόν, ο ένας, οι λίγοι, ή το πλήθος ολόκληρο, ασκούν την εξουσία για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος, τα πολιτεύματα είναι ορθά. Όταν αντίθετα, η εξουσία ασκείται για την εξυπηρέτηση του ιδιωτικού συμφέροντος, είτε του ενός είτε των λίγων είτε των πολλών, τότε τα πολιτεύματα είναι παρεκκλίσεις και διαστρεβλώσεις των ορθών.
Έτσι, σύμφωνα με τα παραπάνω, τα είδη των πολιτευμάτων είναι τρία και το καθένα έχει και την δική του παρέκκλιση:
Η βασιλεία (όταν ο μονάρχης αποβλέπει στο κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την τυραννία (όταν υπηρετεί το δικό του συμφέρον).
Η αριστοκρατία (όταν κυβερνούν οι άριστοι για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την ολιγαρχία (όταν απλά κυβερνούν οι λίγοι προς το συμφέρον τους).
Η πολιτεία (όταν κυβερνά ο λαός για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την δημοκρατία ή την οχλοκρατία, όπως θα λέγαμε σήμερα (όταν κυβερνούν οι πολλοί προς το συμφέρον τους).
Επαφίεται στην θεώρηση του καθενός να ακολουθήσει τον δρόμο, να κάνει τους συλλογισμούς και να βρει τις αναλογίες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα. Δύσκολα όμως θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι τα σημερινά μας πολίτευμα βρίσκονται κοντύτερα στις ορθές τους εκδοχές. Μάλλον έχουμε να κάνουμε με εκδοχές των παρεκκλίσεών τους. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, αυτό που ζούμε εδώ και δεκαετίες (από τις τυραννίες των Γλύξμπουργκ ή των συνταγματαρχών και μετά), είναι μία εκδοχή κληρονομικής ολιγαρχίας βαλκανικού-τριτοκοσμικού τύπου.
Από περιέργεια και μόνον κάνετε μια αναζήτηση στα ονόματα των βουλευτών της σημερινής μας βουλής. Θα διαπιστώσετε ότι πολλά από τα ονόματα αυτών που είναι σήμερα βουλευτές, είναι γόνοι οικογενειών που ασκούν την πολιτική για γενιές και γενιές τώρα. Με την επιφύλαξη να μας ξεφεύγει και κανένας, σας παραθέτουμε τον πίνακα της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού της σημερινής Βουλής των Ελλήνων. Ακόμα και οι αναλογίες των αριθμών μεταξύ των κομμάτων είναι ενδεικτικές της πολιτικής τους κουλτούρας.

Αφιερωμένο στον Στέλιο Παπαματθαίου, υπεύθυνο τύπου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής.

Επιστροφή στο 2004

O ΣΥΝ, όμηρος των συμμάχων του

Πρόσφατα, στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (10-12 Απρίλη) ο Α. Αλαβάνος στην ομιλία του είπε μεταξύ άλλων:
«Έχουμε μια σαφή άποψη για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα μας. Είμαστε ένας πολιτικός χώρος ο οποίος κινείται έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού, θέλει να τον ανατρέψει και θέλει να δημιουργήσει συνθήκες για μια νέα πλειοψηφία.
Είμαστε ένα πολιτικός χώρος που με σαφήνεια ξέρει ότι, όπως εμείς συγκεντρωθήκαμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων, με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατον να έχουμε μια ευρύτερη συνεργασία με καμία από τις δύο δυνάμεις που αποτελούν το δικομματισμό.
Όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε την πολιτική. Δεν πρέπει να δεχόμαστε να παίζουμε στο δικό τους γήπεδο, που το δικό τους γήπεδο είναι απλώς ένα γήπεδο αριθμητικής, πώς θα βγουν οι 151 που θα παίξουν για τα επόμενα 2,3.. 4 χρόνια τον ρόλο των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Το δικό μας γήπεδο είναι το γήπεδο της συζήτησης πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα και στις συγκεκριμένες λύσεις που υπάρχουν. Γι’ αυτό πρέπει να πολιορκούμε με προτάσεις όλο το χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Μην φοβόμαστε. Ούτε τη Λισσαβόνα έχουμε να φοβηθούμε εμείς, ούτε την αναθεώρηση του 2013, ούτε τον Μπαρόζο.
Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Η τοποθέτηση επί του θέματος έγινε δεκτή από πολλούς συμμετέχοντες με αμηχανία και δυσαρέσκεια, και δικαίως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Και πως αλλιώς θα γινόταν όταν, επί μήνες και χρόνια σε όλους τους τόνους, διαλαλείς ότι με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πεδίο συνεργασίας, ούτε καν συζήτησης. Ούτε «γράμματα» να στέλνουμε, ούτε να μας στέλνουν. Της Παπαρήγα -τα "γράμματα" και οι "έρωτες"- είναι άλλο.
Η αποστροφή στον λόγο του Αλαβάνου δεν σημαίνει βέβαια και αλλαγή πορείας για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκοπική καθίζηση που καταγράφεται δεν τους αφήνει αδιάφορους κι ας καμώνονται πως είναι. Όλοι το λένε –ειδικοί και ανειδίκευτοι- ότι αιτία της καθίζησης είναι η άρνησή του να συμμετέχει στην διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης –με το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει άλλος; Αυτός είναι και ο λόγος αυτής της τοποθέτησης του Αλαβάνου, ο οποίος καταλαβαίνει τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε τον ΣΥΝ, αλλά πλέον δεν μπορεί να κάνει ούτε μπρος, ούτε πίσω. Είναι όμηρος των επιλογών του. Άλλωστε έχουμε ακούσει τόσα πολλά που δεν μπορούμε πια να πιστέψουμε τίποτα. Άλλα λένε, άλλα πιστεύουν, άλλα καμώνονται πως πιστεύουν, και άλλα θέλουν να πιστεύουν οι άλλοι πως πιστεύουν.
Όχι πως το πρόβλημα που έχει ο ΣΥΝ, για την δημιουργία πειστικής εναλλακτικής πρότασης για την διακυβέρνηση της χώρας, οφείλεται αποκλειστικά στους συμμάχους που έχει στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φταίνε μόνο οι «κομμουνισμένοι» της ΚΟΕ της ΑΚΟΑ ή οι άλλες ομαδούλες μαοϊκών και τροτσκιστικών καταβολών. (Και μόνο η προσδιοριστική αναφορά μαοϊκός ή τροτσκιστικός –εν έτει 2009- δημιουργεί μειδίαμα για την σοβαρότητα κι όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε.)
Ούτε είναι ψέματα πως αυτοί οι σύμμαχοι, σε παλαιότερες δύσκολες εποχές, με την βοήθειά τους, προσέφεραν σανίδα σωτηρίας στον ΣΥΝ για την εκλογική του επιβίωση. Αυτά όλα είναι αλήθειες κι όποιος τις υποβαθμίζει και τις υποτιμά δεν είναι τίμιος.
Πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς, πρώτα προς τους εαυτούς μας: Πόση σχέση και τι δυνατότητες πολιτικής συμφωνίας μπορούν να έχουν οι ανανεωτικοί του ΣΥΝ που προέρχονται από το ΚΚΕ εσωτερικού ή τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο, με την ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας); Μικρή έως μηδαμινή. Η πανσπερμία απόψεων και προελεύσεων ενίοτε είναι πλούτος. Στην πολιτική όμως, την εφαρμοσμένη πολιτική με ζητούμενο το αποτέλεσμα, το πιο πιθανό είναι να οδηγεί στην Βαβέλ και στο «ένα βήμα μπρος, δύο πίσω».
Εμείς δεν ισχυριστήκαμε ποτέ ότι μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ θα ήταν οπωσδήποτε εφικτή και βιώσιμη. Υπάρχει το παρελθόν, υπάρχουν τα πρόσωπα, υπάρχει και διαφορετική προσέγγιση για πολλά πράγματα. Αυτό που ισχυριστήκαμε -και εξακολουθούμε να ισχυριζόμαστε- είναι ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν συγγενείς δυνάμεις –κόσμος της εργασίας- που επιθυμεί και επιδιώκει -όπως κι εμείς- μία καλύτερη ποιότητα για την κοινωνία και την δημοκρατία στην χώρα μας, που επιθυμεί την ανατροπή του δικομματισμού και την διαμόρφωση πολυκομματικών κυβερνήσεων συνεργασίας, σε προγραμματική βάση. Μπροστά στα μάτια αυτού του κόσμου έπρεπε να καταθέτουμε, επίμονα και αφοπλιστικά, τις προτάσεις μας για προγραμματική συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας κι ας το αρνιόταν η ηγεσία του. Ποιος θα είχε το κέρδος και ποιος το χάσιμο; Όπως το χειριστήκαμε, εμείς είχαμε το χάσιμο και το ΠΑΣΟΚ το κέρδος.
Ο Αλαβάνος τώρα το ψελλίζει, ενάμιση χρόνο μετά και κάτω από το βάρος των δημοσκοπήσεων:
«Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Άραγε το πιστεύει; Να δούμε, έστω κι έτσι, έστω και τώρα, θα το κάνει; Δεν το πιστεύουμε γιατί είναι όμηρος των συμμάχων του που είναι στην καρότσα.

Θλιβερές επιδόσεις για την Χαλκιδική

Jean Michel Folon

Σε παλιότερη ανάρτησή μας (16-10-08)

http://technologikapanepistimia.blogspot.com/2008/10/15102008-k-28.html) με τίτλο: Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, η οποία είχε την τιμή να αναδημοσιευθεί και στην Respenza (http://respentza.blogspot.com/2009/03/blog-post_3737.html) τα βάζαμε με την ελληνική ανόητη και ανέξοδη αντίληψη περί πατριωτισμού, με αφορμή τα συχνά τραγελαφικά που εμφανίζονται παραμονές των εθνικών εορτών ανά την επικράτεια, για το ποιος δεν δικαιούται να κρατεί την ελληνική σημαία –αν και 1ος μαθητής- στις παρελάσεις.
Το θυμηθήκαμε ξανά διαβάζοντας τα αποτελέσματα της συγκριτικής έρευνας για το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας των ετών 2005, 2006, 2007 και 2008 που έκανε το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ (ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ) (http://www.kanep-gsee.gr/index.php?%C1%F1%F7%E9%EA%DE_%D3%E5%EB%DF%E4%E1).

Τι λέει λοιπόν αυτή η έρευνα;
1) Υπάρχουν περιοχές της χώρας με ΧΑΜΗΛΗ επίδοση.
· περιοχές με χαμηλούς δείκτες ανάπτυξης, υψηλή ανεργία, κλιμακούμενη αποβιομηχάνιση, χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα (κυρίως της Θράκης, αλλά και περιοχές μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας με έντονα στοιχεία οικονομικής ύφεσης π.χ. Δυτική Αττική, Πειραιάς),
· αλλά και περιοχές (κυρίως νησιωτικές, Αιγαίου και Ιονίου) με υψηλό ποσοστό απασχολουμένων σε τουριστικές επιχειρήσεις, δηλαδή με τουριστική ανάπτυξη και έντονη - αλλά όχι ισο-κατανεμημένη μέσα στο χρόνο - τουριστική κίνηση (εγχώρια και μη), μαζικού κυρίως χαρακτήρα.

2) Υπάρχουν περιοχές της χώρας με ΥΨΗΛΗ επίδοση.
· περιοχές με υψηλούς δείκτες ανάπτυξης και ευημερίας, αυξημένο εισόδημα και μορφωτικό επίπεδο (πρόκειται κυρίως για τις εύπορες περιοχές των μεγαλοαστικών κέντρων Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τα μεγάλα αστικά κέντρα Πάτρα –Λάρισα-Ιωάννινα).
· αλλά και καθαρά αγροτικές περιοχές.

Η Χαλκιδική μας με την βαριά βιομηχανία του τουρισμού και το καθόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα έχει την θλιβερή επίδοση να έρχεται 53η από 58 συνολικά Διευθύνσεις Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα, όπερ μεταφραζόμενον σημαίνει: Τι να τα κάνεις τα γράμματα αφού τα κονομάς με τα νοικιαζόμενα δωμάτια και τα ρεστοράν;
Θα μου πείτε τι περιμένω σε έναν τόπο όπου ο Κ. Καραμανλής (ο εθνάρχης, που ως αποθανών δεδικαίωται) θεωρείται από τον λαό σπουδαιότερη προσωπικότητα από τον Πλάτωνα και τον Περικλή;

150 ηθικοί κι ένας ανήθικος;

Κυβερνητικά στελέχη επί το έργον

Το μαρτύριο της σταγόνας βιώνει η ΝΔ εδώ και πολύ καιρό. Λες και υπάρχει η Θεία Δίκη και τους τιμωρεί για τα ψέματα με τα οποία παραμύθιασαν τον κόσμο για να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Αν και το blog αυτό δεν πιστεύει στην μεταφυσική, είναι καμιά φορά που λες: ρε μπας και;
Οι νέοι που τους άκουγαν το 2004 και δεν είχαν μνήμες, απηυδησμένοι από τα λαμόγια και τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ, έλεγαν: και γιατί όχι, να τους δοκιμάσουμε. Μίλησαν για την ηθική των πολιτικών (ποιοι; Οι Καραμανλήδες και οι Μητσοτάκηδες), μίλησαν για την επανίδρυση του κράτους (και επανίδρυσαν την αγροφυλακή). Ενεδύθησαν στολήν προβάτου, κατά πως λέει και ο Ματθαίος στο ευαγγέλιό του: «έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες» και ξεγέλασαν τον κόσμο. Κι ο κόσμος είχε τόσο σιχαθεί τους προηγούμενους που δεν ήθελε πολύ να πιστέψει και τους εμπιστεύτηκε.
Και μόλις έπιασαν την κυβέρνηση και τα πόστα, πέταξαν την στολή του προβάτου κι έμειναν, όπως ήταν από την φύση τους, λύκοι άρπαγες κι άρχισαν την παλιά καλή γνωστή τους τέχνη: το πλιάτσικο. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ξεπέρασαν τους Πασόκους σε επιδόσεις διαφθοράς.
Και φτάσαμε, 5 χρόνια τώρα, να μην περνάει μήνας που να μην έρχεται ένα σκάνδαλο στην φόρα. Κι ο κοσμάκης, από την μια κόβει το χέρι του κι από την άλλη αναρωτιέται που τέλος πάντων που σταματάει ο κατήφορος; Πού φτάνει ο πάτος; Οδηγείται απελπισμένος, από τον ένα πυλώνα του δικομματισμού στον άλλο, σαν πρόβατο επί σφαγή, ξέροντας ότι, ότι κι αν επιλέξει, λίγο καιρό μετά θα το μετανιώσει και θα βλαστημάει την ώρα και την στιγμή. Φαίνεται πως στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται, στην Ελλάδα αποπέμπονται κυβερνήσεις και αναγκαστικά έρχεται ο προηγούμενος, του οποίου τα άπλυτα ξεχάστηκαν στα χρόνια που πέρασαν, για να μηδενίσει το κοντέρ και να ξαναρχίσουμε από την αρχή, τα πολιτικά ψέματα, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Αλήθεια, τι πρέπει να γίνει –πόσα σκάνδαλα ακόμα;- για να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και να δικάζονται οι κλέφτες και απατεώνες πολιτικοί, όπως οι κοινοί θνητοί; Πέρασαν 20 χρόνια από το σκάνδαλο Κοσκωτά και δόξα τω Θεώ ο νόμος περί κουκουλώματος εξακολουθεί να συντηρείται από τους εκάστοτε κυβερνητικούς, σε αγαστή συνεργασία με τους εν δυνάμει κυβερνητικούς.

Οι δύο όψεις της χυδαιότητας

Ο Θόδωρος Πάγκαλος μπορεί να είναι εμπαθής και χοντρόπετσος και να έχει κι άλλα πολλά τέτοια χαρίσματα, αλλά κανείς δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει ότι είναι έξυπνος άνθρωπος και έχει άποψη για τα πράγματα. Άλλο που, από την αθυροστομία και τον εγωκεντρισμό του, αναγκάστηκε πολλές φορές να γλύψει και να ξαναγλύψει εκεί που έφτυσε. Είπαμε, η εξυπνάδα δεν είναι το μόνο του προσόν, διαθέτει και περισσή ξετσιπωσιά, τόσα κιλά άλλωστε δεν τα αποχτάς έτσι από περισσή ευαισθησία και αξιοπρέπεια. Να θυμίσουμε τι έλεγε για τον αρχηγό του τον σημερινό; Τι έλεγε για τον Σημίτη ή για τον Βενιζέλο;
Και βέβαια τα περισσότερα από αυτά που λέει ο Πάγκαλος για το ΚΚΕ, για την πολιτική την νοοτροπία και την ιστορία του, είναι αλήθεια, αν εξαιρέσεις τις ανοησίες για τα γκαζάκια (είπαμε και η μαλακία έχει όρια). Όσοι πέρασαν από τις γραμμές του –και ο Πάγκαλος είναι ένας απ’ αυτούς- ξέρουν πολύ καλά, ότι κάποιες σκοτεινές εποχές η διαφωνία με την ηγεσία, κόστιζε την απομόνωση, την συκοφαντία, ακόμα και την ζωή. Και σήμερα ακόμα –όσο τους παίρνει- την ίδια ταχτική ακολουθούν με τους διαφωνούντες (συμβιβασμένοι, βολεψάκηδες, μικροαστοί, καριερίστες και άλλα κοσμητικά). Δεν χωράει στο μυαλό τους ότι μπορεί και να μην κατέχουν την μία και μοναδική αλήθεια και ίσως να κάνουν και λάθος. Την ιστορία την διαβάζουν όπως τους την μαθαίνει η ηγεσία κι αν δεν πέσουν σε δυσμένεια ζουν και πεθαίνουν με το «Πιστεύω εις έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα».
Να θυμίσουμε πως πέθανε ο Κώστας Καραγιώργης (ή Γυφτοδήμος) στις φυλακές της Ρουμανίας; Να θυμίσουμε πως πέθανε ο Ζαχαριάδης; Να θυμίσουμε την υπόθεση Πλουμπίδη; Τι να πρωτοθυμίσουμε; Όλα έχουν καταγραφεί από την ιστορία κι όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα διαβάσει.
Ο Πάγκαλος τα βάζει όμως και με τον ΣΥΝ -για τις πολιτικές του θέσεις- χωρίς να παρεκτρέπεται σε χυδαιότητες τέτοιας μορφής. Η κριτική του συνήθως είναι πιο πολιτική και μερικές φορές είναι και εύστοχη.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε μια επανάληψη των παραστάσεων σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Πέρα από την ιδιορρυθμία του Πάγκαλου, η συμπεριφορά του μοιάζει λίγο μ’ εκείνης της παροιμίας που λέει: «Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και δεν την αφήνει η χαρά της». Βλέπει ότι επανέρχονται στο προσκήνιο και δεν συγκρατιέται ούτε για τα προσχήματα.
Υπάρχει όμως και ακόμα μια εξήγηση: Το ΠΑΣΟΚ προχωράει προς τις εκλογές και πρέπει να προσελκύσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, τους νοικοκυραίους, αυτούς που φεύγουν από την ΝΔ απογοητευμένοι και μπορεί να τραβήξουν και προς Καρατζαφέρη μεριά –ο οποίος επίσης είναι έξυπνος και το παίζει καλά το παιχνίδι. Σ’ αυτόν τον κόσμο -με τον «αντιΚΚΕ» οίστρο του- απευθύνεται ο Πάγκαλος, για να του θυμίσει ότι και το ΠΑΣΟΚ καθεστωτικό κόμμα είναι και έχει σηκωμένα τείχη με την αριστερά.
Ο Πάγκαλος λοιπόν για το σπίτι του ενδιαφέρεται και κάνει ότι μπορεί για να ξανακερδίσει το κόμμα του την κυβέρνηση και την αυτοδυναμία. Η αριστερά τι κάνει; Και βέβαια δεν μιλάμε για το ΚΚΕ που είναι σταλινικό, αγκυλωμένο και ανιστόρητο.
Ο ΣΥΝ γιατί –με την πολιτική του- στρώνει τον δρόμο της επιστροφής στον Πάγκαλο και στους ομοίους του, οι οποίοι θα επιστρέψουν δαφνοστεφείς, χωρίς να έχουν αλλάξει στο παραμικρό; Γιατί τους χαρίζει κόσμο και μάλιστα στο όνομα μιας πολιτικής αντιΠΑΣΟΚ;
Άραγε εκεί στην Κουμουνδούρου έχουν κάνει καμία μέτρηση για να δουν τους λόγους της πτώσης, ή πιστεύουν αυτά που λένε ότι δεν πέφτουν;

Άλλο ύδρευση, άλλο άρδευση!

Θα έχετε ακούσει και θα έχετε δει βέβαια, μια εκπομπή της τηλεόρασης του Sky με θέμα τους μεγάλους Έλληνες, ανά τους αιώνες, με τίτλο: «Μεγάλοι Έλληνες». Δεν θα μείνουμε στα αυτονόητα, ότι δηλαδή, το κανάλι κάνει το κομμάτι και την διαφήμισή του και ότι, στα πλαίσια αυτά, κολακεύει τα καλά αλλά και τα κακά της φυλής μας, όπως είναι η ελαφρότητα και η αρχαιολαγνεία χωρίς αρχαιογνωσία. Έτσι, στα πλαίσια αυτού του χαϊδέματος, εψήφισαν καμιά σαρανταριά χιλιάδες ενδιαφερόμενοι και "ανέδειξαν" τους 100 πιο μεγάλους Έλληνες, με σειρά αξιολογική, κατά την κρίση, την γνώση και τις αξίες τους, βέβαια. Είναι προφανές ότι, αυτός που ψήφισε για μεγαλύτερο Έλληνα τον Αριστοτέλη, δεν έχει την ίδια γνώση και την ίδια κλίμακα αξιών μ’ αυτόν που ψήφισε για μεγαλύτερο Έλληνα την Αλίκη Βουγιουκλάκη ή τον μακαρίτη αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Στο ίδιο τσουβάλι –προς αξιολόγηση και προς επιλογή- ο Μάνος Χατζιδάκης με τον Νίκο Γκάλη, ο Κ. Καβάφης με τον Θ. Ζαγοράκη, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τον Όμηρο και ο Αρχιμήδης με τον Χαρίλαο Φλωράκη. Επί το λαϊκότερο, η παροιμία: «πάτσ’ - πούτσ’, παπούτσ’».
Το ανόητο της υπόθεσης με τον ποδοσφαιρικό τρόπο της όλης διαδικασίας –δυστυχώς θέτει τα γνωστά ερωτήματα περί των αδυναμιών της δημοκρατίας.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις –οι οποίες δυστυχώς μένουν- και ανακυκλώνεται η εθνική μας ανοησία που αξιολογεί τον Κ. Καραμανλή, της αντιπαροχής και των εκλογών της βίας και νοθείας του ’61, σπουδαιότερο από τον Περικλή, του Παρθενώνα, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και του Επιτάφιου. Έλεος ρε παιδιά. Άλλο ύδρευση, άλλο άρδευση!

Προσοχή στις ευχές σας, μπορεί και να βγούν αληθινές

Γι αυτό, στους λογαριασμούς σας, να μην ξεχνάτε τον ξενοδόχο.

Πολιτική οξυδέρκεια: υπό το μηδέν

Paul CEZANNE, Οι χαρτοπαίχτες

Κάθε φορά που μία καινούργια δημοσκόπηση δείχνει τα ποσοστά του ΣΥΝ να πέφτουν –και εδώ και πολλούς μήνες αυτό το βλέπουμε σταθερά- δεν σας κρύβω, αγαπητοί αναγνώστες, ότι νιώθω σαν την καημένη την Κασσάνδρα που προέβλεπε το κακό να έρχεται για τους δικούς της, επειδή έτσι την καταράστηκε ο Απόλλωνας. Λέει ο μύθος ότι είχε προβλέψει την πτώση της Τροίας, ακόμα και το πονηρό τέχνασμα του Δούρειου Ίππου των Δαναών, αλλά οι δικοί της δεν την άκουσαν και έγινε αυτό που έγινε.
Από την αρχή - αρχή της δημοσκοπικής ανόδου του ΣΥΝ είχαμε γράψει και ξαναγράψει* για την ευκαιρία που δεν έρχεται κάθε τόσο ώστε να έχεις την πολυτέλεια να την χάσεις γιατί σε λίγο θα ξαναπαρουσιαστεί. Το είπαμε με λόγια, το είπαμε με γελοιογραφίες, το είπαμε με άρθρα.
Είπαμε τότε για την θέληση της κοινωνίας και τον ρόλο του ΣΥΝ και είπαμε επίσης ότι για να τα θαλασσώσουμε θα πρέπει να είμαστε ανεπανόρθωτα ανεπαρκείς –χωρίς να πιστεύουμε τότε, ότι υπήρχε πράγματι έστω και η παραμικρή πιθανότητα να είμαστε τόσο ανεπαρκείς. Σχήματα λόγου ήταν, εκ του ασφαλούς διατυπωμένα.
Κι όμως, λίγους μήνες μετά τα ποσοστά που πλησίαζαν το 20%, φτάσαμε πλέον στο σημείο να κάνει ο ΣΥΝ σύνθημά του το: «Εμπρός για το 5%» και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Τραγικό, τραγελαφικό, διαλέγετε και παίρνετε. Δηλαδή πόση ανοησία χρειάζεται για να καταφέρει μια ηγεσία τέτοιον άθλο; Το λες και δεν το πιστεύεις. Δυστυχώς η ηγεσία του ΣΥΝ αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.
Και το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ακολούθησαν την πολιτική των συμμαχιών που ακολούθησαν, έχοντας στο στόχαστρο το ΠΑΣΟΚ και την -μετά βδελυγμίας- άρνηση, έστω και της συζήτησης μαζί του. Κακό μεγάλο που του έκαναν: με τα καμώματά της, η ηγεσία του ΣΥΝ, του επέστρεψε ξανά όλο τον κόσμο που του έφυγε. Τέτοια πολιτική οξυδέρκεια είχαμε να δούμε από την εποχή της αποχής -του Ζαχαριάδη- για το Δημοψήφισμα του Βασιλιά, το '46, ή από την εποχή της διάλυσης της ΕΔΑ!!!!!!!!!!!
Το μεγάλο κακό όμως θα γίνει αν και όταν –ό μη γέννοιτο- επαληθευτούν στις κάλπες αυτά τα νούμερα. Τότε θα ζητηθούν ευθύνες και τότε κανείς δεν θα μασάει τα λόγια του, ούτε ευγένειες, ούτε προσχήματα θα υπάρξουν. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξουν περιθώρια ούτε καν για συζήτηση.

Σημείωση: Την Κασσάνδρα, κανείς δεν την πίστευε, αλλά και κανείς δεν την αγαπούσε γιατί δεν έλεγε αυτά που ήθελαν να ακούσουν. Έλεγε όμως αλήθειες. Πικρές, αλλά αλήθειες.

*Σχεδόν κάθε 2-3 βδομάδες γράφαμε:
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/03/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/02/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/12/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/11/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/10/blog-post_17.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/10/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_21.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_20.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_13.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/06/blog-post_29.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/04/schooligans.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/ren-magritte.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/blog-post_15.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/15-18.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/02/amadeo-modigliani-70.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/02/blog-post_13.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_25.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_24.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_04.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/11/24112007.html

Η μέρα της ποίησης

Γιάννη Τσαρούχη: Νέος με άσπρα λινά

Η 21η Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα για την ποίηση. Και όπως υποψιάζεστε αφού οι κεφαλές αυτού του κόσμου την θέσπισαν ως τέτοια, φαίνεται ότι ή η ποίηση κινδυνεύει, ή τουλάχιστον δεν τυγχάνει επαρκούς εκτίμησης στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Τηρουμένων των αναλογιών δηλαδή, όπως θεσπίστηκε ημέρα για την γυναίκα –επειδή προφανώς η θέση της στην κοινωνία μας δεν ήταν η αρμόζουσα-, ή όπως θεσπίστηκε ημέρα για το περιβάλλον ή το νερό –που αμφότερα βρίσκονται εν κινδύνω. Πριν μερικά χρόνια, το είπε ευθέως, χωρίς περιστροφές κι ένας υπουργός αλήστου μνήμης –Κούβελα νομίζω τον έλεγαν και ήταν και του πολιτισμού, τρομάρα μας- ότι «οι ποιητές είναι λαπάδες». Αυτά τα εισαγωγικά για την ιστορία. Κι επειδή αυτό το blog –ανάμεσα στα άλλα- πιστεύει ότι η τέχνη –η κάθε τέχνη- είναι ένα μέσο για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου, θα γιορτάσει φέτος την ημέρα της ποίησης –με όσους θέλουν να γιορτάσουν- σεμνά, επιλέγοντας ένα ποίημα από τα πολλά που μας αρέσουν, ευελπιστώντας να προκαλέσουμε έστω ένα χαμόγελό σας –χαμόγελο πικρό ή μειδίαμα. Κι ας μην έχουμε αυταπάτες. Όπως λέει κι ο αγαπημένος Μανώλης Αναγνωστάκης: «κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες, κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα». Όπως και να ‘χει όμως, η κοινή συγκίνηση που φέρνει η τέχνη, είναι η βαθύτερη επικοινωνία.

Ἐπιτύμβιον του Μανώλη Αναγνωστάκη

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.
Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.
(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους

Αγαπητοί αναγνώστες, συν-πολίτες και συνομιλητές
Πολλοί συνάνθρωποί μας βασανίζονται και εξαφανίζονται στα τυραννικά και ανελεύθερα καθεστώτα ανά τον κόσμο.
Ίσως αξίζει τον κόπο, κάθε φορά που ανοίγετε τον υπολογιστή σας στο Ίντερνετ, να βάλετε ως πρώτη σελίδα την σελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας: http://www.amnesty.org/en/appeals-for-action
Από την σελίδα αυτή μπορείτε να υποστηρίζετε τα αιτήματα για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και κρατουμένων συνείδησης.
Ας αφιερώνουμε λίγα λεπτά καθημερινά (μέσα στην άνεση και την ευκολία μας) γι’ αυτούς τους ανθρώπους που γεννήθηκαν αλλού και έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Μπορεί η υποστήριξή μας να είναι καθοριστική.
Έστω και μία ζωή να σωθεί χάρη στην κινητοποίησή μας, ….κι αν αξίζει τον κόπο.

Βάλτε το λιθαράκι σας, μην αμελείτε. «Κρατείστε ενός λεπτού σιγή, για τους απελπισμένους» όπως λέει και σ’ ένα του ποίημα ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ

Του Παύλου Τσίμα από τα ΝΕΑ

«Η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων είναι η μεγάλη δύναμη της Αριστεράς»
«Σε καιρούς όπου η Αριστερά βρίσκεται σε υποχώρηση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αξίζει να θυμόμαστε ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς ήταν πάντα η ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από διαφορές πολιτικής στρατηγικής και οργάνωσης». Με αυτό το καθαρό και επίκαιρο πολιτικό μήνυμα παρεμβαίνει σε ένα ιστορικό συνέδριο – αφιερωμένο στην μνήμη του Γρηγόρη Φαράκου – ο κορυφαίος ιστορικός του καιρού μας, ο Έρικ Χόμπσμπαουμ.
O Χόμπσμπαουμ ήταν καλεσμένος στο ιστορικό συνέδριο, με θέμα «Κρίσεις και διασπάσεις της Αριστεράς», που άρχισε την Παρασκευή στο Ναύπλιο, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του δήμου της πόλης στη μνήμη του Γρηγόρη Φαράκου. Η υγεία του δεν επέτρεψε στον υπερήλικα ιστορικό να ταξιδέψει. Το μήνυμα που έστειλε όμως ανοίγει μια εξαιρετικά επίκαιρη συζήτηση όχι περί ιστορίας, αλλά περί τρέχουσας πολιτικής –στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Τη συζήτηση για τη συνένωση του ευρύτερου προοδευτικού πόλου στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ώστε η απάντηση στην κρίση να έχει προοδευτικό πρόσημο.
Το κρίσιμο απόσπασμα του μηνύματος Χόμπσμπαουμ αναφέρει:
«O Γρηγόρης Φαράκος ήταν ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο ιδανικό της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου. Το κομμουνιστικό κίνημα, μέσω του οποίου εκείνος και πολλοί άλλοι ήλπισαν να επιτύχουν τον σκοπό αυτό, δεν αποτελεί πια μείζονα πολιτική δύναμη στην Ευρώπη. Και στα μέρη του κόσμου, όπου εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο, έχει αλλάξει τον χαρακτήρα του. Μετά το 1948 και ακόμη περισσότερο μετά τη ρήξη ΕΣΣΔ - Κίνας το 1960 και τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, το 1968, το κίνημα έδειξε μια αυξανόμενη τάση προς τις ρήξεις και τις διασπάσεις τόσο διεθνώς όσο και στα πλαίσια των εθνικών κομμουνιστικών κομμάτων. Παρ’ ότι οι ιστορικές εξελίξεις παρέμειναν ευνοϊκές για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική Αριστερά μετά τη δεκαετία του ’70, αυτές οι ρήξεις εξασθένησαν και αποθάρρυναν το κίνημα για έναν διαφορετικό και καλύτερο κόσμο. Στη χώρα μου, αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις κατέστρεψαν το κομμουνιστικό κόμμα και είναι φανερό ότι και στην Ελλάδα είχαν αρνητικές συνέπειες.
Σε καιρούς όπου η Αριστερά βρίσκεται σε υποχώρηση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αξίζει να θυμόμαστε ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς ήταν πάντοτε η ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από διαφορές πολιτικής στρατηγικής και οργάνωσης.
O Γρηγόρης Φαράκος, που από ορισμένες απόψεις ήταν το θύμα αυτών των διαρέσεων, αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της Αριστεράς και τα βιβλία στη μνήμη όλων όσοι αφιέρωσαν τη ζωή τους στις ιδέες της. Χαιρετίζω τη μνήμη αυτού του ξεχωριστού διανοουμένου».

Δημιουργείται ψυχολογικό ρήγμα στον ΣΥΝ

Rene Magritte, La promesse

Τον τελευταίο καιρό πλήθαιναν τα «φαινόμενα εσωστρέφειας» στον ΣΥΝ. Έτσι το λένε το ξεκατίνιασμα στην πολιτική, εσωστρέφεια. Την μια ο Παπαδημούλης που υπονομεύεται, την άλλη ο Κουβέλης που δείχνει «εκκαθαρίσεις», την άλλη κάποια νεογνά που επιτίθενται με τρόπο απρεπή στον Λεωνίδα Κύρκο.

Ανεξάρτητα αν δίνει κανείς δίκιο ή άδικο στην μία ή στην άλλη πλευρά, μία είναι η διαπίστωση: όλα αυτά δεν είναι φαινόμενα που αρμόζουν στην ανανεωτική αριστερά και στο ήθος που διατείνεται ότι κομίζει.
Τα πράγματα δεν πάνε καλά. Αρχίζει πλέον και δημιουργείται ένα ψυχολογικό ρήγμα μεταξύ των στελεχών που δεν λέει να επουλωθεί και όσο πάει κακοφορμίζει. Με τις συνεχόμενες τελευταίες δημοσκοπικές επιδόσεις δε, επανεμφανίζεται και το γνωστό σύμπτωμα «όπου φτώχεια και γκρίνια», μαζί με τις προσωπικές φιλοδοξίες των στελεχών, ανεξαρτήτως τάσεων.
Η άποψή μας είναι ότι στον πυρήνα αυτών των διενέξεων βρίσκονται οι διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις που υπάρχουν στον ΣΥΝ, σε σχέση με την πολιτική που ακολουθεί σε πολλά, αν όχι σε όλα τα θέματα. Υπάρχουν τέτοιες διαφορές που γεννώνται εύλογα ερωτηματικά για το κατά πόσο μπορούν να συνυπάρχουν πολλοί με πολλούς. Αν δε επεκταθεί κανείς και στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Νομίζεις ότι αναβιώνουν οι παλιές εποχές του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Είναι φανερό ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, σε μερικούς η ιδιοκτησιακή λογική και σε άλλους "στασίδια", σχεδόν κληρονομικώ δικαίω.
Πολύ σωστά ο Λεωνίδας Κύρκος μίλησε για απόπειρα μιας ομάδας που οδηγεί στην «βαθμιαία κατολίσθηση και αλλοίωση των χαρακτηριστικών του ΣΥΝ», για να συμπληρώσει πως «κάνουν λάθος αν μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να του επιβάλλουν πολιτική γραμμή η οποία είναι περισσότερο αριστερίστικη παρά αριστερή». Κι επειδή για τον κόσμο της ελληνικής αριστεράς ο Λεωνίδας Κύρκος είναι από τους πρώτους που σήκωσαν το ανάστημα και την φωνή τους στον σταλινισμό και στον φασισμό της αριστεράς, σε χρόνους δύσκολους. Κι επειδή ο Λεωνίδας Κύρκος με την ζωή του έδειξε ότι και ανιδιοτελής είναι και ήθος έχει, καλό θα ήταν όλοι αυτοί, που έγιναν «ανανεωτές» μετά το 1989, να σκέφτονται και να ξανασκέφτονται την βαρύτητα αυτών που λέει, πολύ δε περισσότερο να σκέφτονται τον τρόπο που απαντούν. Όχι «αγιοποιήσεις» βέβαια, αλλά ούτε και αφορισμοί.

Η αναζήτηση των ηδονών

Ένα σπουδαίο βιβλίο κυκλοφόρησε. Ο λόγος για την "Αναζήτηση των ηδονών" του Μισέλ Ονφρέ. Παλαιότερα σας είχαμε συστήσει και το προηγούμενο βιβλίο του, "Πραγματεία περί αθεολογίας", άλλη μία σημαντική φιλοσοφική κατάθεση του συγγραφέα.
Η «Αναζήτηση των ηδονών» είναι ένα βιβλίο ανατρεπτικό -υπό μία θεώρηση- αιρετικό για θρησκευόμενους, θρησκόληπτους και συντηρητικούς κάθε απόχρωσης, το ξεκαθαρίζουμε απ’ την αρχή. Όλοι οι ανωτέρω θα το βρουν βλάσφημο και τρισάθλιο και καλά είναι να το αποφύγουν για να μην σκανδαλιστούν και αμαρτάνουν.
Απ’ εναντίας, αυτοί που πιστεύουν ότι «εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ», αυτοί που ψάχνουν γενικώς και αμφισβητούν τα θέσφατα και τα δεδομένα, θα το βρουν υπέροχο και λυτρωτικό, καθώς θα αναζητήσουν, μαζί με τον συγγραφέα, τις αιτίες της εγκληματικής ερωτικής στέρησης που έχει επιβάλλει ο χριστιανισμός στον άνθρωπο και τον έχει μαραζώσει μέχρι ψυχοσωματικής πάθησης, με σχιζοφρενικό αντάλλαγμα το παραμύθι της αιώνιας ζωής και του παραδείσου. Ποιος ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να ισχυρισθεί σοβαρά ότι η ερωτική στέρηση –για οποιονδήποτε λόγο- δεν δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα σ’ αυτόν που την υπομένει; Σκεφτείτε λοιπόν, αν στο άτομο γεννά την ψυχική αρρώστια, τι γίνεται με την κοινωνία που έχει γαλουχηθεί επί χιλιετίες από τους παπάδες, τους δασκάλους και τους θεολόγους που ενστάλαξαν το φαρμάκι για τον έρωτα και την ηδονή στην συλλογική μας συνείδηση. Ευτυχώς που υπήρχε, από πάντα, η αμαρτία ως καταφυγή, ως μέριμνα της φύσης και ως αυτοάμυνα, ακόμα και γι’ αυτούς που δίδασκαν.

Το χάσαμε το τρένο;

Diego Rivera

Απ’ αυτό εδώ το βήμα και από την αρχή της παρουσίας του, τέλος του 2007, σε πολλούς τόνους, επιχειρηματολογήσαμε για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης μιας προγραμματικής πρότασης συνεργασίας του ΣΥΝ με τις όμορες πολιτικές δυνάμεις, με σκοπό την διακυβέρνηση της χώρας. Πρόταση που θα απευθυνόταν ανοιχτά, μπροστά στα μάτια της κοινωνίας, προς όλες, τις πέραν της ΝΔ, δυνάμεις, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου βεβαίως.
Δυστυχώς οι πλειοψηφίες που επικρατούν στον ΣΥΝ δεν έχουν την ίδια πολιτική θεώρηση, με αποτέλεσμα να μην έχει αποπειραθεί κανένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή.
Ο δικός τους μόνιμος έρωτας είναι να φτιάξουν την «Μεγάλη Αριστερά» με το ΚΚΕ, το οποίο βαρέθηκε να μας φτύνει και να μας ξαναφτύνει, μέχρι που να καταλάβουμε ότι η αξιοπρέπεια είναι «εκ των ών ούκ άνευ» της αριστεράς. Πέραν του ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, η ΚΟΕ, ο Μπανιάς, ο Θεωνάς με τον Κωστόπουλο κι ακόμα κα’ να δυο. Κι αυτά τα λέμε χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης ή αποκλεισμού, όχι μόνον των συγκεκριμένων, αλλά και κανενός άλλου. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι δεν μπορούν όλοι αυτοί να καθορίζουν την πολιτική του ΣΥΝ (μέσω του ΣΥΡΙΖΑ), ούτε η σημερινή συμπόρευση θα μας απαγορεύσει να διαγράψουμε τις ευθύνες και την στάση του Θεωνά και του Κωστόπουλου στην διάσπαση του ΚΚΕ και του ΣΥΝ και στο πισωγύρισμα που ακολούθησε.
Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όσες φορές, κάποιοι από την ηγεσία μίλησαν για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, το έκαναν για τα μάτια και τα προσχήματα, κάτω από το βάρος της κοινωνίας που δεν έκρυψε την θέληση και την προσδοκία της γι’ αυτή την συνεργασία.
Όλα αυτά η κοινωνία τα κατάλαβε. Κατάλαβε ότι εμείς –η ηγεσία μας δηλαδή- δεν έχουμε σκοπό –μήπως δεν έχουμε και τις ικανότητες τελικά;- να διεκδικήσουμε παραπάνω ρόλο για το κόμμα μας, στην κοινωνία και στην πολιτική, και σιγά – σιγά αποσύρει το βλέμμα της από το πρόσωπό μας.
Ισχυρίζομαι ότι ο ΣΥΝ περνάει και θα περάσει πολύ δύσκολες ώρες στο εγγύς μέλλον. Έτσι όμως έστρωσε κι έτσι θα κοιμηθεί. Η διάσπαση και η βαθμιαία αποσύνθεση είναι πράγματα που είναι πιθανά στον ορίζοντα. Δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και της ευκαιρίας που του παρουσιάστηκε να κεφαλοποιήσει τις δημοσκοπικές του επιτυχίες. Η κοινωνία του έδωσε την ευκαιρία να αλλάξει τους συσχετισμούς της δύναμής του με το ΠΑΣΟΚ, προσδοκώντας απ’ αυτόν να επιβάλει όρους σε μια συνεργασία μαζί του. Δεν το έκανε και τώρα θα αντιμετωπίσει τα επίχειρα της ανεπάρκειάς του.
Ποια όμως είναι η εξήγηση γι’ αυτή την ανεπάρκεια; Είναι μόνο θέμα της ηγεσίας του; Όχι. Όχι αποκλειστικά τουλάχιστον.
Το πρόβλημα του ΣΥΝ είναι πρόβλημα φυσιογνωμίας, γιατί είναι πολλά πράγματα μαζί κι από λίγο, και άρα τίποτα σταθερό. Ολίγον σοσιαλισμός (δημοκρατικό τον ονομάζουν) χωρίς όμως συγκεκριμένο περιεχόμενο, για να το καταλάβει κι ο κόσμος, θολούρα δηλαδή. Ολίγον λαϊκισμός, και υπέρ κάθε διεκδίκησης (αυτό έρχεται από την κουκουέδικη καταγωγή). Όχι στους φόρους των μικρομεσαίων και των επαγγελματιών. Ολίγον δημόσια υγεία και παιδεία, ας είναι και στα κακά τους χάλια αρκεί να είναι δημόσια, για τον έρμο τον κοσμάκη που δεν τα έχει για τα φροντιστήρια και τα φακελάκια. Κι άλλα πολλά, από ολίγον και συγκεχυμένα. Αυτό είναι που δημιουργεί και την σύγχυση στις πολιτικές μας.
Αυτοί που θέλουν σοσιαλισμό (ανεξαρτήτως περιεχομένου) είναι λογικό να επιζητούν συνεργασία με το ΚΚΕ και τους άλλους «συνοδοιπόρους».
Αυτοί που –διδαγμένοι κι από την τραυματική εμπειρία του «υπαρκτού»- βλέπουν ως μόνη πραγματιστική πρόταση την σοσιαλδημοκρατία και το μπόλιασμά της με την αριστερά, είναι λογικό να προσανατολίζονται σε συζήτηση με το ΠΑΣΟΚ.
Αυτές οι δύο αντιλήψεις, που υπάρχουν φανερά ή υπόγεια στην συνείδηση των ανθρώπων του ΣΥΝ, βρίσκονται στην μήτρα των διαφορετικών προσεγγίσεων και αντιλήψεων, από δω ξεκινάει το «κακό». Δεν έχουμε αποκρυσταλλωμένη μία αντίληψη για το πώς θέλουμε να είναι το κοινωνικό σύστημα της χώρας μας –έστω και στις βασικές του διαστάσεις. Και δεν είναι μόνον ότι οι συνιστώσες που συναποτελούν τον ΣΥΝ, δεν έχουν μια κοινή θεώρηση για το θέμα. Ούτε στο εσωτερικό των συνιστωσών οι άνθρωποι έχουν την ίδια θεώρηση.
Για να μην πούμε και το άλλο, ότι πολλά πράγματα, από ενοχή, από φόβο, από ιδεοληψία, δεν λέγονται με το όνομά τους. Δηλαδή κανέναν δεν άκουσα να μιλάει καθαρά για σοσιαλδημοκρατία. Περιγράφουν, περιγράφουν, αυτό που περιγράφουν όμως λέγεται σοσιαλδημοκρατία και είναι αξιοπερίεργο γιατί δεν το ονομάζουν έτσι, όπως το ονομάζουν στον υπόλοιπο κόσμο.
Από την άλλη μεριά, όσοι μιλάνε για δημοκρατικό σοσιαλισμό, όταν τους ρωτήσεις για το ποιο θα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς στα μέσα παραγωγής, αφού κάνουν διάφορες διαδρομές, καταλήγουν –εκόντες, άκοντες- στην μεικτή οικονομία, δηλαδή στην σοσιαλδημοκρατία, γιατί το άλλο που ξέραμε, για τα κρατικά μέσα παραγωγής, απέτυχε.
Και εδώ ανακύπτει το ερώτημα: Θα καταλήξουμε ποτέ κάπου, σ’ αυτό το βασικό θέμα; Θα κάνουμε ένα συνέδριο αποκρυστάλλωσης της φυσιογνωμίας μας, όπου θα προηγηθεί μία μεγάλη κουβέντα ακομπλεξάριστη, με τις λέξεις και τους όρους να επαναπροσδιορίζονται και να ξαναβρίσκουν το αρχικό τους νόημα;
Αν δεν γίνουν αυτά κι αν δεν συμφωνήσουμε βήμα το βήμα, από το γενικότερο στο ειδικότερο, μέχρι σε κάποιο ικανοποιητικό σημείο της διαδρομής που να δικαιολογεί την συνύπαρξη, δεν θα υπάρξει «ειρήνη» μέσα στον ΣΥΝ. Εδώ είναι το προπατορικό μας αμάρτημα το οποίο μας κυνηγάει. Ενώ ο σοσιαλισμός –όπως τον γνωρίσαμε στον «υπαρκτό»- απέτυχε και δεν έχουμε βρει ακόμα την άλλη εκδοχή του, δεν έχουμε την πολιτική λεβεντιά να παραδεχτούμε ότι η σοσιαλδημοκρατία, στην αριστερή, καλή εκδοχή της (γιατί υπήρξε και υπάρχει καλή σοσιαλδημοκρατία) είναι μία λύση που δοκιμάστηκε και πέτυχε αρκετά πράγματα. Μπορεί να γίνει και καλύτερη με την δική μας συμβολή και το μπόλιασμα.
Θα πείτε βέβαια, το ΠΑΣΟΚ που γνωρίσαμε ήταν η καλή σοσιαλδημοκρατία; Όχι, κατηγορηματικά όχι, τουλάχιστον μετά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, αφού έλυσε κάποια στοιχειώδη προβλήματα δημοκρατίας και αποκλεισμών. Γιατί, αν το ΠΑΣΟΚ ήταν η καλή σοσιαλδημοκρατία, δεν θα υπήρχε χώρος για τον ΣΥΝ. Η πεμπτουσία της ύπαρξης του ΣΥΝ είναι η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας από το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα.
Ας γίνουμε εμείς η καλή σοσιαλδημοκρατία κι ας σύρουμε και το ΠΑΣΟΚ κατά δω. Αυτό θέλησε να μας εμπιστευθεί η κοινωνία και μείς της είπαμε: «Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον».
Το δικό μας όνειρο φαίνεται ότι είναι να γίνουμε το καλό ΚΚΕ, ανεξαρτήτως κοινωνίας όμως. Δεν ξέρω αν υπάρχει δρόμος να γίνουμε το καλό ΚΚΕ. Σε κάθε όμως περίπτωση δεν μπορούμε να γίνουμε και τα δυο, και καλή σοσιαλδημοκρατία και καλό ΚΚΕ. Υπάρχει χρόνος (πολιτικός χρόνος) να εξετασθούν όλα αυτά και να απαντηθούν; Μάλλον όχι. «Μακάρι να βγω ψεύτης», αλλά η κοινωνία φαίνεται ότι δεν θα μας περιμένει να ωριμάσουμε.

Επι τέλους, αν και τώρα μάλλον είναι αργά

Γράφε Κώστα, γράφε

Ο πλασιές και οι κλάπα-κλάπες

Έπαθε πλάκα ο καημένος ο γεωργός που βρέθηκε στο υπουργείο Γεωργίας με την αντιπροσωπεία των γεωργών. Προφανώς ο τρόπος που λεγόταν η συγκεκριμένη φράση στο γραμματέα, τον Κώστα, ήταν δηλωτικός για το πού γραφόταν τα αιτήματα των γεωργών.
Έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση ανικάνων και λαμόγιων. Αλλά και ο κόσμος που τους στηρίζει έχει πολύ μειωμένες ηθικές αρχές. Που ακούστηκε, σε ποια άλλη χώρα των πέντε Ηπείρων –πλην της Αφρικής ενδεχομένως- θα έφευγαν όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές από την βουλή, μη τυχόν και ξεστρατίσει κανείς στην κρυφή ψηφοφορία και παραπεμπθεί κανένας υπουργός για το σκάνδαλο Βατοπεδίου; Ανέλαβε λέει την πολιτική ευθύνη και τον χειροκρότησαν κιόλας, τον πρωθυπουργό τους, για την γενναιότητά του. Κανένας τους να μην πληρώσει τίποτα, γιατί βέβαια όλοι ήξεραν και όλοι συμμετείχαν, του κ. Καραμανλή προεξάρχοντος. Αυτός τα καθοδηγούσε όλα και απ’ ότι φαίνεται οι καλόγεροι πρέπει να έχουν ντοκουμέντα και να τους κρατάν στο χέρι.
Ούτε ένας βουλευτής τους από τους 151 δεν βρέθηκε να πει: «Εγώ θα πάω ρε. Και συνείδηση έχω και αρχίδια έχω». Είδη αμφότερα εν ανεπαρκεία, στον κόσμο που ζούμε και ειδικά στους πολιτικούς, αλλά όπως φαίνεται, σε πλήρη απουσία στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.
Και πείτε μου: ποιόν από τους 151 βουλευτές, βρέθηκε ένας ψηφοφόρος του, ένας που τους πίστεψε, να του ρίξει μια ροχάλα κατάμουτρα κι ας καμωθεί αυτός ότι βρέχει.
Γι’ αυτό σας λέω, η ηθικές αρχές και αντιστάσεις αυτού του κόσμου, είναι από χέρι ελαστικότερες των υπολοίπων Ελλήνων, κατά κανόνα. Πάνω στην σιωπή αυτών των χριστανονοικοκυραίων της υποκρισίας στηρίχτηκαν στην χώρα μας οι εμφύλιοι, οι δικτατορίες, οι εξορίες, οι φυλακές. Η δουλίτσα μας, το ρουσφετάκι μας. Τα καταπίνουν όλα: Ζαχόπουλους, Βατοπέδια, άγονες γραμμές, ομόλογα, υποκλοπές, πυρκαγιές, κουμπάρους, Δαιλάκηδες, Κεφαλογιάννηδες και άλλα πολλά που δεν τα θυμόμαστε ούτε εμείς πλέον, την ώρα που γράφουμε.

Κουκούλωμα και χειροκρότημα.

Οι άρχοντες της παρακμής

Διαβάζοντας το βιβλίο «Οι άρχοντες της παρακμής», του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου σε πιάνει σιγά-σιγά, σελίδα την σελίδα ένα αίσθημα ανησυχίας το οποίο στην συνέχεια γίνεται φόβος, για να καταλήξει στο τέλος απελπισία.
Κι αυτό γιατί, όχι πως διαβάζουμε πράγματα πρωτάκουστα που δεν τα υποψιαζόμασταν κ’ αν. Απ’ εναντίας, όλοι οι στοιχειωδώς υποψιασμένοι πολίτες αυτής της χώρας, βολεμένοι και ξεβόλευτοι, ξέρουν πολύ καλά, μέσες άκρες, τι γίνεται με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας και πως δουλεύει το πράμα, δεκαετίες τώρα. Κι αυτός ίσως είναι και ο λόγος του τρόμου μας, επειδή ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν, πως αναδεικνύονται, σε ποιους δίνουν αναφορά και τι ποιότητα έχουν.
Η κατάθεση του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου, ως κατάθεση ενός δημοσιογράφου που όχι απλά «παροικεί την Ιερουσαλήμ», αλλά κατοικεί μέσα στο κέντρο της και έζησε πρόσωπα και πράγματα από τα μέσα, προσδίδει στους φόβους μας την βεβαιότητα της διάγνωσης αξονικού τομογράφου. Και τα λέει πολλές φορές στην διάρκεια του βιβλίου του, τόσο που παρ’ όλη την καλή του γραφή και την καλή του γλώσσα, από ένα σημείο και μετά, έχεις την αίσθηση ότι πολλά τα ξαναδιάβασες λίγες σελίδες πριν. Παρά τις επαναλήψεις όμως η ουσία είναι αυτή: ζοφερή ελληνική πραγματικότητα.
Την ξέρουμε και σιωπούμε. Άλλος από ωχαδερφισμό, άλλος από κούραση και έλλειψη κουράγιου, άλλος επειδή δεν βλέπει φως στον ορίζοντα κι άλλος από ότι άλλο σας αρέσει. Και σοβαρές αιτίες και προφάσεις, υπάρχουν πολλές. Όλα όμως αυτά χτίστηκαν πάνω στην ποιότητα ενός λαού που ήταν και έγινε ακόμα πιο αμόρφωτος (γιατί νομίζει ότι δεν είναι πλέον) και είναι και επιρρεπής στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού των αρχόντων του, γιατί κατά βάθος και η δική του ποιότητα αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι. Από κει και μετά, οι δύο τους, άρχοντες και λαός, αλληλοτροφοδοτούν τις ποιότητές τους σε έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο. Αυτό ίσως είναι και το σημείο που δεν τονίζεται στους «Άρχοντες της παρακμής», δηλαδή η ποιότητα του λαού στον οποίο ευδοκιμούν όλοι αυτοί.
Έχουμε και μία ακόμα ένσταση πολύ συγκεκριμένη. Στην σελίδα 216 –κάτω-κάτω- λέει: «Η Νέα Δημοκρατία….., μπορεί να έχει έναν αξιόλογο αρχηγό,….». Που τον είδε ο κ. Κ. Ι. Αγγελόπουλος τον αξιόλογο αρχηγό; Ήμαρτον. Τι το ήθελε αυτό, μέσα σ’ ένα τόσο ωραίο βιβλίο, τέτοια αστοχία; Ούτε σαν υπόθεση εργασίας δεν στέκει μια τέτοια φράση. Ότι πιο αντιπροσωπευτικό και τερατώδες, του συστήματος που περιγράφεται στους «άρχοντες της παρακμής», είναι ο σημερινός πρωθυπουργός μας κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργός εν αναμονή. Αξιοσύνες ολκής, αμφότεροι.
Διαβάζοντας το βιβλίο περίμενα το τέλος με προσμονή και ελπίδα, μήπως υπάρξει στο τελευταίο κεφάλαιο ένα φως, μία πρόταση λύτρωσης, μία λύση στην χρόνια αρρώστια μας. Περίμενα αλλά δυστυχώς ο συγγραφέας –τι να σου κάνει ο άνθρωπος, θαύματα;- δεν βρήκε κανέναν Αϊ-Γιώργη να σκοτώσει τον δράκο.

Μια δηλητηριώδη απάντηση είχε να μας δώσει –εν πλήρη ειλικρίνεια- και την έδωσε, από την αρχή-αρχή, με τον διάλογο από το θεατρικό του Μαριβώ:

Φρεντερίκ:..Ποιος δεν θα επιθυμούσε να κυβερνήσει;
Λελιό: Αυτός που θα ήταν άξιος να το κάνει.
Φρεντερίκ: Αυτός που θα ήταν άξιος;
Λελιό: Ναι. Είναι ο άνθρωπος, η αρετή του οποίου είναι ισχυρότερη απ’ τη φιλοδοξία και τη φιλοχρηματία. Για έναν τέτοιον άνθρωπο η διακυβέρνηση δεν είναι παρά μόνο μόχθος.
(Μαριβώ, «Ο μεταμφιεσμένος πρίγκιπας», Α΄ Πράξη, 10η Σκηνή).

Αυτός είναι ακριβώς κι ο λόγος που στην σύγχρονη Ελλάδα, αυτοί που έχουν κάτι να πουν, δυστυχώς σιωπούν, αφήνοντας όλο και περισσότερο χώρο στα αλαλάζοντα κύμβαλα.

H "Κυβερνώσα Αριστερά"

Διαβάσαμε το βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη «Κυβερνώσα Αριστερά». Ο Κ. Σκανδαλίδης είναι από τους λίγους συμπαθείς -πρώην υπουργούς- του ΠΑΣΟΚ, κι αυτό γιατί είναι ευγενής και καλλιεργημένος, εκφέρει έναν σοβαρό πολιτικό λόγο, λόγο ειλικρινή, χωρίς ακρότητες και με την μεγαλύτερη δόση αυτοκριτικής που συναντήσαμε από στέλεχος τέτοιου μεγέθους. Οι περισσότεροι πολιτικοί, από τον τρόπο που μιλούν, φαίνεται τι πιστεύουν, πόσο ειλικρινείς είναι και πόσο υποτιμούν το ακροατήριό τους. Δυστυχώς τέτοιας ποιότητας είναι και το είδος ευδοκιμεί σε όλους τους πολιτικούς χώρους, με τις απαραίτητες διαβαθμίσεις. Άλλα τους ρωτάς, άλλα απαντούν. Ελάχιστες εξαιρέσεις έχουμε κι ο Κ. Σκανδαλίδης είναι μία απ’ αυτές. Τέλος πάντων, πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το θέμα μας είναι το βιβλίο του.
Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι είναι μία πολύ αξιόλογη πολιτική πρόταση, οραματικού χαρακτήρα, για το αύριο της πατρίδας μας. Άλλωστε χωρίς όραμα καμιά κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά και το όραμα του Σκανδαλίδη είναι καλό. Έχει μέσα του το αρχέγονο σπέρμα της κοινωνικής αριστεράς και την εμπειρία ενός κυβερνητισμού που βάλτωσε στα πρόσωπα των αξιωματούχων και στο κόμμα. Κι ο Σκανδαλίδης το λέει αυτό και φαίνεται ότι το λέει με ειλικρίνεια. Δεν το λέει πολύ δυνατά.
Η κριτικές μας παρατηρήσεις εστιάζονται σε δύο θέματα:
Θα περιμέναμε μία αναλυτικότερη αποτίμηση των αρνητικών της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ. Το πώς φτάσαμε ως εδώ, δεν είναι θέμα με το οποίο μπορείς να ξεμπλέξεις έτσι εύκολα, σε λίγες γραμμές. Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε τις επιτυχίες και την συνεισφορά του στην μεταπολιτευτική πορεία της χώρας στα θέματα της ανακατανομής του εισοδήματος, της κοινωνικής πρόνοιας, του διαχωρισμού των Ελλήνων (καλό είναι να μην τα προσπερνάμε έτσι εύκολα γιατί υπήρξαν εποχές που δεν ήταν εύκολες), θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ έκανε πολύ λιγότερα απ’ αυτά που μπορούσαν να γίνουν, απ’ αυτά που η Ελληνική κοινωνία ήταν ώριμη να πετύχει. Και δεν είναι μόνον αυτό, το ΠΑΣΟΚ καλλιέργησε και προώθησε πολιτικές και νοοτροπίες που κληρονόμησε από την δεξιά, για να τις ξανακληρονομήσει η δεξιά απ’ αυτό ξανά, και να κρατάει έτσι καλά ο «φαύλος κύκλος» τη λαμογιάς, της ατιμωρησίας, της πολιτικής υποκρισίας, του λαϊκισμού, της ισοπέδωσης και άλλων πολλών. Δεν είναι συνετό να διατείνεσαι ότι η σημερινή ηθική κατάπτωση της χώρας οφείλεται κυρίως στην πεντάχρονη διακυβέρνηση της ΝΔ. Ο κόσμος είχε εκπορνευτεί για πολλά χρόνια από τα πριν. Ο Κ. Σκανδαλίδης δεν βάζει πολύ βαθειά το μαχαίρι στο κόκαλο, πώς να μιλήσεις αφού όλοι οι πρωταγωνιστές εξακολουθούν να έχουν τα πόστα τους; Όπως επίσης αφήνει στο απυρόβλητο και τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ για τον οποίο -όπως και όλοι οι πασόκοι- μιλάει, όπου μιλάει, με δέος για τον σοφό αρχηγό του. Γνωστό φαινόμενο των αρχηγικών κομμάτων (και επί τη ευκαιρία κ. Σκανδαλίδη, το ΠΑΣΟΚ κληρονομείται. Θα δούμε για τα άλλα.)
Η άλλη παρατήρηση -και απορία μαζί- είναι το πώς θα περάσουμε στην «νέα μεταπολίτευση» με τέτοια υλικά -στα κόμματα φορείς- αλλά και στην κοινωνία, έτσι όπως είναι ξεχειλωμένη. Η ανάλυση που κάνει μάλλον προς το ευχολόγιο προσεγγίζει παρά στην πραγματικότητα που είναι πολύ ζοφερή. Παρ’ ότι συμφωνούμε με την βασική πρότασή του για την συγκρότηση της «κυβερνώσας αριστεράς» την οποία και θεωρούμε μονόδρομο, δυσκολευόμαστε να αισιοδοξούμε για το 2020. Οι δυσκολίες και οι αμαρτίες είναι μεγάλες που το χρονικό διάστημα είναι λίγο. Η κουλτούρα της συνεργασίας θέλει χρόνο και συνέπεια για να κατακτηθεί (βλέπεις οι αμαρτίες του παρελθόντος εμποδίζουν ακόμα και τους καλόπιστους). Πρέπει να αλλάξουν συνειδήσεις πολιτών και αυτό είναι δύσκολο και χρονοβόρο. Η προσπάθεια για την ανόρθωση της κοινωνίας πρέπει να αρχίσει από την παιδεία, από το δημοτικό και το νηπιαγωγείο, κι αυτή τη φορά χωρίς λάθη, ιδιοτέλειες, μεθοδεύσεις και εθελοτυφλίες. Να ξαναποκτήσουν οι λέξεις την πρώτη τους σημασία που χάθηκε.
Συμφωνούμε όμως στο ότι η προσπάθεια πρέπει να γίνει, «παρ’ όλα αυτά», και το βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη κάνει μία σοβαρή προσπάθεια να ανοίξει την συζήτηση και τον διάλογο στην κοινωνία και στην πολιτική.

Έκτακτο Συνέδριο

Paul Cezanne: La montagne St. Victoire

Στον κόσμο της επιστήμης και της τεχνολογίας υπάρχουν κάποια συστήματα που λέγονται «προληπτικά» (anticipatory) με την έννοια του προλαμβάνω και όχι βέβαια της μεταφυσικής πρόληψης. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των συστημάτων είναι η ικανότητά τους να προβλέπουν –σε ένα βάθος χρόνου- την εξέλιξη του εαυτού τους και του περιβάλλοντός τους και με βάση αυτή την πρόβλεψη να προετοιμάζονται και να δρουν αναλόγως, ώστε να είναι σε αρμονία με τις εξελίξεις. Κι επειδή η τεχνολογία πολλές φορές αντιγράφει την φύση και τον άνθρωπο, τα συστήματα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία προσπάθεια αντιγραφής της ικανότητας αυτής (δηλαδή της πρόβλεψης και της ανάλογης προετοιμασίας) που χαρακτηρίζει τους ζωντανούς οργανισμούς και κυρίως βέβαια τον άνθρωπο. Άλλωστε πρώτος εντόπισε αυτή την ιδιότητα ο Αριστοτέλης μιλώντας για «ζωντανούς οργανισμούς που μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους».
Αυτά ως εισαγωγή, για να έρθουμε στο προκείμενο που δεν είναι παρά η μελλοντική πορεία του ΣΥΝ στο σύντομο μέλλον, δηλαδή μέχρι τις εκλογές και λίγο μετά, και η προετοιμασία του γι’ αυτό.
Είναι φανερό ότι –από την ίδρυσή του- το blog αυτό ήταν και είναι υπέρ της διαμόρφωσης των όρων της προγραμματικής συνεργασίας του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ και όσων άλλων βέβαια το θελήσουν και συμφωνήσουν.
Αυτό μέχρι σήμερα δεν έγινε και όχι μόνον δεν έγινε, αλλά δεν καταβλήθηκε και καμία απολύτως προσπάθεια, εκ μέρους της ηγεσίας του ΣΥΝ, για να διαμορφωθούν οι συνθήκες και ο διάλογος που θα το επέτρεπαν. Απ’ εναντίας έγινε οτιδήποτε άλλο για την αποτροπή αυτής της εξέλιξης. Κι όλα αυτά με αδρά αποτυπωμένη –μέσω των δημοσκοπήσεων- την άποψη των ψηφοφόρων του ΣΥΝ αλλά και του ΠΑΣΟΚ που προσβλέπουν και επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη.
Η άποψή μας είναι ότι εάν ο ΣΥΝ χειριζόταν με διαφορετικό τρόπο την όλη ιστορία –εδώ και ένα χρόνο- μπορούσε να αποκομίσει σοβαρά πολιτικά και εκλογικά κέρδη. Τώρα είναι αργά. Η κυβέρνηση παραπαίει, το ΠΑΣΟΚ επανακάμπτει, ο κόσμος του επανασυσπειρώνεται και προσβλέπει σ’ αυτό, ο δε ΣΥΝ επιστρέφει σιγά – σιγά στα γνώριμα και αγαπημένα του –όπως φαίνεται- ποσοστά.
Η ανεπάρκεια του ΣΥΝ όμως δεν βρίσκεται μόνον στο θέμα των συνεργασιών, όπου επιμένει να συνεργαστεί με το ΚΚΕ για την -ανεκδοτολογικών διαστάσεων- «αριστερή διακυβέρνηση», βρίσκεται και στην διαμόρφωση συγκεκριμένων θέσεων και προτάσεων για μεγάλα και τρέχοντα θέματα της κοινωνίας και της πολιτικής. Πώς να μην επαινέσει κανείς –ας πούμε- τις προτάσεις που έκανε ο ΣΥΝ στο πόρισμά του, της Εξεταστικής Επιτροπής, για τις θεσμικές αλλαγές που προτείνει; Και πώς να μην μειδιάσει για την πρόταση να ψηφίζουν οι νέοι από τα 16 τους χρόνια. Γιατί όχι άραγε από τα 12, μόλις τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο;
Αντιλαμβάνεσθε ότι υπάρχει μια σοβαρή έλλειψη θέσεων και επιπροσθέτως υπάρχει και μια θολούρα σε πολλά ζητήματα τα οποία θέλουν συζήτηση και επαναπροσδιορισμό.
Δηλαδή υπάρχουν όλοι εκείνοι οι σοβαροί λόγοι που πρέπει να μας οδηγήσουν στην πραγματοποίηση ενός Έκτακτου Συνεδρίου το οποίο πρέπει να αποφασίσει για τις συνεργασίες και την προγραμματική μας πρόταση.
Φαντάζεσθε τι θα γίνει εάν πάμε σε εκλογές με το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, χωρίς αυτοδυναμία, σενάριο που διαγράφεται πιθανό, ίσως το πιο πιθανό; Ή θα συρθούμε σε συνεργασία -με τους δικούς του όρους παρακαλώ τότε, αφού δεν φροντίσαμε να διαμορφώσουμε τους δικούς μας πιο πριν-, ή θα οδηγηθούμε σε σοβαρή εκλογική συρρίκνωση στις εκλογές που θα επακολουθήσουν. Και τότε βέβαια θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου για τον ΣΥΝ. Όλοι θα ζητάν τον λογαριασμό. Δεν είναι καθόλου παρακινδυνευμένη η πρόβλεψη για επιστροφή στην γνωστή μας «υπαρξιακή αγωνία».
Αυτά όλα είναι ενδεχόμενα που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες πολιτικού λαγωνικού για να τα αντιληφθεί κάποιος. Έστω και την ύστατη ώρα, η ηγεσία ας φροντίσει να οργανώσει ένα Έκτακτο Συνέδριο, με την μεγαλύτερη δυνατή αντιπροσώπευση. Γιατί να μην γίνει, ας πούμε, ένα συνέδριο με 5000 αντιπροσώπους με θέματα: συνεργασίες - κυβερνητικό πρόγραμμα, μέσα στην άνοιξη, ώστε να οπλιστούμε εν όψει των εξελίξεων που έρχονται;