Ο χώρος αυτός είναι χώρος διαλόγου και μπορεί να φιλοξενήσει τις απόψεις σας. Στείλτε στο email: synpolitisstagironakanthou@yahoo.gr

Επισκέψεις από 20-11-07

Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα*


Ξανά για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με αφορμή ένα όμορφο και ανθρώπινο άρθρο από τον Ιό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας που το αναδημοσιεύουμε.

«Δεν φαντάζομαι να με βάλατε με μέσο στην εντατική;» ρωτούσε μόλις ξαναβρήκε τις αισθήσεις του.
Ήταν στην αρχή της τελευταίας εξάμηνης διαδρομής του στο Γενικό Κρατικό. Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Δεν γούσταρε ρουσφέτια κι ας ήταν βουλευτής. Τον ενοχλούσε πολύ αν βρισκόταν στη δύσκολη θέση να αρνηθεί κάποια «χάρη». Αυτό, όμως, δεν αφορούσε την προθυμία του να βοηθήσει διωκόμενους και πολιτικά κατατρεγμένους. Εντός κι εκτός Ελλάδας. Όπου κι αν τους συναντούσε.
* Στα αεροπλάνα έλυνε ισπανικά σταυρόλεξα, όταν πηγαινοερχόταν κάθε εβδομάδα στις Βρυξέλλες την περίοδο που ήταν ευρωβουλευτής. Χαλάρωνε το μυαλό του έτσι. Τις πίπες που κάπνιζε τις έβαζε στις τσέπες του, με δυσάρεστες συνέπειες για τα σακάκια του. Διάβαζε όλες τις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες, και παρακολουθούσε όλα τα δελτία ειδήσεων, όταν είχε χρόνο και ιδιαίτερα τώρα που ήταν άρρωστος. Ήξερε τι ώρα έχει δελτίο το κάθε κανάλι και, φυσικά, παρακολουθούσε όλα τα talk show, ακόμα κι αυτά των «κίτρινων» καναλιών. Εκνευριζόταν, όμως, όταν μέλη του Συνασπισμού πήγαιναν στις εβδομαδιαίες εκπομπές ανυπόληπτων δημοσιογράφων.
* Το βλέμμα του γινόταν κάποιες φορές κάπως απλανές και «έφευγε» από την κουβέντα μετά το θάνατο του ενός από τους δυο του γιους. Το βλέπαμε συχνά αυτό το βλέμμα.
* Του άρεσε πολύ το κόκκινο κρασί και τα ψάρια, μόνο που ήταν αλλεργικός στις γαρίδες. Του άρεσε ο χορός: η ροκ και το τανγκό, η μπόσα νόβα και ο απτάλικος και χόρευε όταν είχε τα κέφια του. Άκουγε έθνικ μουσικές και τρελαινόταν για φλαμένκο. Ψάρευε στη Ναύπακτο και στη Φολέγανδρο, όταν τον έπαιρνε κανένας φίλος στη βάρκα ή στο καΐκι του. Η μανία του όμως ήταν να μαζεύει αχινούς, να τους καθαρίζει και κυρίως είχε επιβάλει σε όλους να κολυμπούν πολύ βαθιά για να πετάξουν τα αγκάθια. Θύμωνε όσο κανείς με τα κουτσομπολιά.
* Ποτέ δεν μίλησε ξύλινα και ήταν επίμονος στις απόψεις του. Όμως άκουγε πάντα τον συνομιλητή και όταν χρειαζόταν άλλαζε γνώμη, αρκεί να είχε πειστεί. Σπάνιος ακροατής, αλλά και τέλειος συζητητής. Είχε χιούμορ και ακόμα και όταν κάτι τον αφορούσε γέλαγε, δεν θύμωνε. Τον θύμωνε, όμως, να μιλούν άλλοι για λογαριασμό του και να κάνουν εκτιμήσεις για την πολιτική του στάση, όταν ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει πλήρως ότι θα ήταν ο τελευταίος που θα έφευγε από αυτόν τον χώρο.
* Δεν είχε απωθημένα ο Παπαγιαννάκης και αυτό έβγαινε αβίαστα στην καθημερινή αλλά και στην πολιτική του ζωή. Μιλούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάποιον επίσημο και στο γκαρσόνι της ταβέρνας που έφερνε το νερό. Δεν προσέβαλλε ποτέ κανέναν, ακόμα κι αν κάποιες συμπεριφορές τον ενοχλούσαν πολύ. Ήταν απολύτως άσχετος με τα αθλητικά, αν και ενδιαφέρθηκε λίγο τότε με το θέμα της ντόπας. Ήταν άθεος, αλλά σεβόταν απόλυτα όποιον είναι θρήσκος. Σιχαινόταν τον εθνικισμό. Η ασχολία και η εμπλοκή του με τα περιβαλλοντικά ήταν παρούσα μέχρι το τέλος, δίπλα σε όλα τα άλλα του πολιτικά ενδιαφέροντα. Το ίδιο και η αγωνία του για την εκπαίδευση. Ήταν κατά τη γνώμη του το κυρίαρχο, το μεγαλύτερο σύγχρονο πρόβλημα και η μόνη ελπίδα για κάτι καλύτερο.
**Δεν έχανε την υπομονή του ο Παπαγιαννάκης ούτε τώρα στο τέλος. Με αφόρητους πόνους συζητούσε για όλα. Του άρεσαν η παρέα και οι φίλοι, ακόμα και όταν τον εγκατέλειπαν πια οι δυνάμεις του. Ήταν άρχοντας μέχρι το τέλος. Όλοι οι δυνατοί χαρακτηρισμοί θα ακουστούν τώρα και οι περισσότεροι θα είναι σωστοί. Γι' αυτό και από μας, «γεια σου πουλί μου», όπως εσύ έλεγες πάντα.
*Η φράση "Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα" του ανήκει, γιατί όσο ζούσε, πολλοί σύντροφοί του τον έλεγαν Πασόκο και τον εξωθούσαν στην έξοδο. Έτσι τους βόλευε.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

http://chiosananeosi.blogspot.com/

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς η Αριστερά δεν αντέχει τον ορθό λόγο. Της είναι πιο εύκολο το "Πιστεύω εις ένα Θεόν..."
Όσοι διαφωνούν με τις γραμμές είναι "δεξιοί", "τροτσκιστές", "κοσμοπολίτες" και ότι άλλη μαλακία κατεβάσει ο νούς των "ορθόδοξων". Απαντήσεις για το λιγοστό ζουμί στο οποίο βράζουμε χρόνια τώρα, δεν μπορούν να δώσουν. Μόνο ο "εσωτερικός εχθρός", ο καπιταλισμός, ο δικοματισμός. Εμείς είμαστε και άγιοι και έξυπνοι και αριστεροί και απ' όλα τα καλά. Οι άλλοι φταίνε. "Η κόλαση είναι οι άλλοι" όπως είπε κι ο συγχωρεμένος ο Σάρτρ.