Ο χώρος αυτός είναι χώρος διαλόγου και μπορεί να φιλοξενήσει τις απόψεις σας. Στείλτε στο email: synpolitisstagironakanthou@yahoo.gr

Επισκέψεις από 20-11-07

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Γενικό Νοσοκομείο Πολυγύρου & Ταλαιπωρίας

Νοσοκομείο Πολυγύρου, σωτήριον έτος 2009, Τρίτη, 22 Δεκέμβρη, ώρα 10:15 το πρωί. Με το παραπεμπτικό της Ορθοπεδικής Κλινικής περιμένουμε στην σειρά, έχοντας το Νο 31, να βγάλουμε ακτινογραφία στο δεξί πόδι της ασθενούς μας, 80 χρονών, την οποία έχουμε στο αναπηρικό καροτσάκι. Η οθόνη με τα νούμερα έξω από την πόρτα του ακτινολογικού δείχνει το νούμερο 20. Μετά από αρκετή ώρα, η οθόνη εξακολουθεί να δείχνει 20 ενώ το προσωπικό του ακτινολογικού βγαίνει και φωνάζει ονόματα ασθενών οι οποίοι μπαίνουν για ακτίνες. Αφού έχουν μπει 4-5 ασθενείς, ρωτάμε κάποια στιγμή μία κυρία του ακτινολογικού εργαστηρίου: τι γίνεται, πως δουλεύει το σύστημα; Αντί απάντησης, δεχόμαστε επίπληξη γιατί καθόμαστε μπροστά στην πόρτα τους και τότε βέβαια ανταποδίδουμε το ύφος και την παρατήρηση, ότι δεν κάνουν σωστά την δουλειά τους. Σε λίγο η οθόνη πηδάει και πάει στο 25. Κάποια στιγμή παίρνουν το παραπεμπτικό και το χαρτί με το νούμερό μας και περιμένουμε ξανά στον γεμάτο διάδρομο. Μετά από ώρα, η ίδια κυρία με την οποία διαπληκτιστήκαμε, φώναξε το όνομά μας (ενώ το νούμερο στην οθόνη έδειχνε πάλι 25) και ξαπλώσαμε τον ασθενή μας στο μηχάνημα του ακτινολογικού. Όταν μας έδωσαν την ακτινογραφία, διαπιστώσαμε ότι δεν είχαν κάνει την ακτινογραφία στο σπασμένο πόδι αλλά στο άλλο, στο υγειές. Ξανά από την αρχή. Σύνολο μία ώρα. Ούτε προτεραιότητες ούτε σύστημα. Η κλασσική Ελληνική μας κατάσταση: αυτοσχεδιασμός, αυθαιρεσία, έλλειψη ελέγχου.
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά. Γιατί είναι η πολλοστή φορά που έχουμε υποστεί ανάλογες ταλαιπωρίες στο Νοσοκομείο Πολυγύρου. Γιατί έχουμε την βεβαιότητα ότι ταλαιπωρείται πολύς κόσμος από την ανεπάρκεια του προσωπικού, από την κακή τους οργάνωση και από την αγένειά τους. Εάν δε ο ασθενής είναι μεγάλος άνθρωπος χωρίς γνωστό και συνοδούς να τον πηγαινοφέρνουν μπορεί να μείνει ώρες και μέρες στους διαδρόμους της γραφειοκρατίας και της ανοησίας τους.
Επί τέλους, δεν υπάρχει κάποιος της διοίκησης, σ’ αυτό το νοσοκομείο να «ακολουθήσει» έναν ασθενή από την στιγμή που μπαίνει στα εξωτερικά ιατρεία, για να δει τον Γολγοθά που περνάει μέχρι που να τελειώσει την εξέτασή του για να μπορέσει να φύγει; Από πόσα γκισέ πρέπει να περάσει, πόσες σφραγίδες πρέπει να πάρει, σε πόσες ουρές πρέπει να στηθεί, πόσοι ανάγωγοι υπάλληλοι πρέπει να τον μεταχειριστούν σαν πολίτη Β! Κατηγορίας, για να μπορέσει –αν μπορέσει τελικά- να κάνει στοιχειωδώς την εξέταση που θέλει;
Δεν υπάρχει κάποιος που να κάνει ένα πείραμα και να πει: Έρχεται η μάννα μου από το χωριό της με το ΚΤΕΛ και την ακολουθώ νοερά από πίσω για να δω πως θα τα καταφέρει μέσα στους διαδρόμους, στις ταμπέλες και στην ανόητη γραφειοκρατία του Νοσοκομείου το οποίο διοικώ, για να βγάλει τα συμπεράσματά του και να διορθώσει κάπως την κατάσταση; Δεν μιλάμε για θαύματα, καθώς τα μεγάλα προβλήματα του συστήματος είναι γνωστά και θέλουν πολιτικές τομές και ανατροπές. Αυτά είναι τα ζητούμενα μιας άλλης Ελλάδας. Όμως μέχρι που να γίνουν αυτά, μια στοιχειώδης λογική αν διέπει την ροή του ασθενούς (που να είναι σεβαστή και να ακολουθείται από το προσωπικό), θα βελτίωνε κατά πολύ και την ποιότητα των υπηρεσιών και την παραγωγικότητα του προσωπικού και θα μας έκανε κι εμάς να νιώθουμε πολίτες μιας λιγότερο τριτοκοσμικής χώρας.
Προσοχή! Τα γραφόμενά μας, να μην εκληφθούν ως γενικεύσεις, καθώς και καλούς γιατρούς και καλούς νοσηλευτές συναντήσαμε, με ευγένεια και ανθρωπιά. Είναι έντονα και συχνά όμως και αυτά που καταγγέλλουμε.

1 σχόλιο:

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ είπε...

ΝΑ ΜΑΣ ΞΑΠΟΣΤΕΙΛΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝ, ΣΥΝΤΡΟΦΕ!!
ΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ..!!