Άλλο ύδρευση, άλλο άρδευση!

Θα έχετε ακούσει και θα έχετε δει βέβαια, μια εκπομπή της τηλεόρασης του Sky με θέμα τους μεγάλους Έλληνες, ανά τους αιώνες, με τίτλο: «Μεγάλοι Έλληνες». Δεν θα μείνουμε στα αυτονόητα, ότι δηλαδή, το κανάλι κάνει το κομμάτι και την διαφήμισή του και ότι, στα πλαίσια αυτά, κολακεύει τα καλά αλλά και τα κακά της φυλής μας, όπως είναι η ελαφρότητα και η αρχαιολαγνεία χωρίς αρχαιογνωσία. Έτσι, στα πλαίσια αυτού του χαϊδέματος, εψήφισαν καμιά σαρανταριά χιλιάδες ενδιαφερόμενοι και "ανέδειξαν" τους 100 πιο μεγάλους Έλληνες, με σειρά αξιολογική, κατά την κρίση, την γνώση και τις αξίες τους, βέβαια. Είναι προφανές ότι, αυτός που ψήφισε για μεγαλύτερο Έλληνα τον Αριστοτέλη, δεν έχει την ίδια γνώση και την ίδια κλίμακα αξιών μ’ αυτόν που ψήφισε για μεγαλύτερο Έλληνα την Αλίκη Βουγιουκλάκη ή τον μακαρίτη αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Στο ίδιο τσουβάλι –προς αξιολόγηση και προς επιλογή- ο Μάνος Χατζιδάκης με τον Νίκο Γκάλη, ο Κ. Καβάφης με τον Θ. Ζαγοράκη, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τον Όμηρο και ο Αρχιμήδης με τον Χαρίλαο Φλωράκη. Επί το λαϊκότερο, η παροιμία: «πάτσ’ - πούτσ’, παπούτσ’».
Το ανόητο της υπόθεσης με τον ποδοσφαιρικό τρόπο της όλης διαδικασίας –δυστυχώς θέτει τα γνωστά ερωτήματα περί των αδυναμιών της δημοκρατίας.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις –οι οποίες δυστυχώς μένουν- και ανακυκλώνεται η εθνική μας ανοησία που αξιολογεί τον Κ. Καραμανλή, της αντιπαροχής και των εκλογών της βίας και νοθείας του ’61, σπουδαιότερο από τον Περικλή, του Παρθενώνα, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και του Επιτάφιου. Έλεος ρε παιδιά. Άλλο ύδρευση, άλλο άρδευση!

Προσοχή στις ευχές σας, μπορεί και να βγούν αληθινές

Γι αυτό, στους λογαριασμούς σας, να μην ξεχνάτε τον ξενοδόχο.

Πολιτική οξυδέρκεια: υπό το μηδέν

Paul CEZANNE, Οι χαρτοπαίχτες

Κάθε φορά που μία καινούργια δημοσκόπηση δείχνει τα ποσοστά του ΣΥΝ να πέφτουν –και εδώ και πολλούς μήνες αυτό το βλέπουμε σταθερά- δεν σας κρύβω, αγαπητοί αναγνώστες, ότι νιώθω σαν την καημένη την Κασσάνδρα που προέβλεπε το κακό να έρχεται για τους δικούς της, επειδή έτσι την καταράστηκε ο Απόλλωνας. Λέει ο μύθος ότι είχε προβλέψει την πτώση της Τροίας, ακόμα και το πονηρό τέχνασμα του Δούρειου Ίππου των Δαναών, αλλά οι δικοί της δεν την άκουσαν και έγινε αυτό που έγινε.
Από την αρχή - αρχή της δημοσκοπικής ανόδου του ΣΥΝ είχαμε γράψει και ξαναγράψει* για την ευκαιρία που δεν έρχεται κάθε τόσο ώστε να έχεις την πολυτέλεια να την χάσεις γιατί σε λίγο θα ξαναπαρουσιαστεί. Το είπαμε με λόγια, το είπαμε με γελοιογραφίες, το είπαμε με άρθρα.
Είπαμε τότε για την θέληση της κοινωνίας και τον ρόλο του ΣΥΝ και είπαμε επίσης ότι για να τα θαλασσώσουμε θα πρέπει να είμαστε ανεπανόρθωτα ανεπαρκείς –χωρίς να πιστεύουμε τότε, ότι υπήρχε πράγματι έστω και η παραμικρή πιθανότητα να είμαστε τόσο ανεπαρκείς. Σχήματα λόγου ήταν, εκ του ασφαλούς διατυπωμένα.
Κι όμως, λίγους μήνες μετά τα ποσοστά που πλησίαζαν το 20%, φτάσαμε πλέον στο σημείο να κάνει ο ΣΥΝ σύνθημά του το: «Εμπρός για το 5%» και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Τραγικό, τραγελαφικό, διαλέγετε και παίρνετε. Δηλαδή πόση ανοησία χρειάζεται για να καταφέρει μια ηγεσία τέτοιον άθλο; Το λες και δεν το πιστεύεις. Δυστυχώς η ηγεσία του ΣΥΝ αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.
Και το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ακολούθησαν την πολιτική των συμμαχιών που ακολούθησαν, έχοντας στο στόχαστρο το ΠΑΣΟΚ και την -μετά βδελυγμίας- άρνηση, έστω και της συζήτησης μαζί του. Κακό μεγάλο που του έκαναν: με τα καμώματά της, η ηγεσία του ΣΥΝ, του επέστρεψε ξανά όλο τον κόσμο που του έφυγε. Τέτοια πολιτική οξυδέρκεια είχαμε να δούμε από την εποχή της αποχής -του Ζαχαριάδη- για το Δημοψήφισμα του Βασιλιά, το '46, ή από την εποχή της διάλυσης της ΕΔΑ!!!!!!!!!!!
Το μεγάλο κακό όμως θα γίνει αν και όταν –ό μη γέννοιτο- επαληθευτούν στις κάλπες αυτά τα νούμερα. Τότε θα ζητηθούν ευθύνες και τότε κανείς δεν θα μασάει τα λόγια του, ούτε ευγένειες, ούτε προσχήματα θα υπάρξουν. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξουν περιθώρια ούτε καν για συζήτηση.

Σημείωση: Την Κασσάνδρα, κανείς δεν την πίστευε, αλλά και κανείς δεν την αγαπούσε γιατί δεν έλεγε αυτά που ήθελαν να ακούσουν. Έλεγε όμως αλήθειες. Πικρές, αλλά αλήθειες.

*Σχεδόν κάθε 2-3 βδομάδες γράφαμε:
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/03/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/02/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/12/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/11/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/10/blog-post_17.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/10/blog-post.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_21.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_20.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/09/blog-post_13.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/06/blog-post_29.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/04/schooligans.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/ren-magritte.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/blog-post_15.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/03/15-18.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/02/amadeo-modigliani-70.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2008/02/blog-post_13.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_25.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_24.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/12/blog-post_04.html
http://synpolitisstagironakanthou.blogspot.com/2007/11/24112007.html

Η μέρα της ποίησης

Γιάννη Τσαρούχη: Νέος με άσπρα λινά

Η 21η Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα για την ποίηση. Και όπως υποψιάζεστε αφού οι κεφαλές αυτού του κόσμου την θέσπισαν ως τέτοια, φαίνεται ότι ή η ποίηση κινδυνεύει, ή τουλάχιστον δεν τυγχάνει επαρκούς εκτίμησης στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Τηρουμένων των αναλογιών δηλαδή, όπως θεσπίστηκε ημέρα για την γυναίκα –επειδή προφανώς η θέση της στην κοινωνία μας δεν ήταν η αρμόζουσα-, ή όπως θεσπίστηκε ημέρα για το περιβάλλον ή το νερό –που αμφότερα βρίσκονται εν κινδύνω. Πριν μερικά χρόνια, το είπε ευθέως, χωρίς περιστροφές κι ένας υπουργός αλήστου μνήμης –Κούβελα νομίζω τον έλεγαν και ήταν και του πολιτισμού, τρομάρα μας- ότι «οι ποιητές είναι λαπάδες». Αυτά τα εισαγωγικά για την ιστορία. Κι επειδή αυτό το blog –ανάμεσα στα άλλα- πιστεύει ότι η τέχνη –η κάθε τέχνη- είναι ένα μέσο για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου, θα γιορτάσει φέτος την ημέρα της ποίησης –με όσους θέλουν να γιορτάσουν- σεμνά, επιλέγοντας ένα ποίημα από τα πολλά που μας αρέσουν, ευελπιστώντας να προκαλέσουμε έστω ένα χαμόγελό σας –χαμόγελο πικρό ή μειδίαμα. Κι ας μην έχουμε αυταπάτες. Όπως λέει κι ο αγαπημένος Μανώλης Αναγνωστάκης: «κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες, κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα». Όπως και να ‘χει όμως, η κοινή συγκίνηση που φέρνει η τέχνη, είναι η βαθύτερη επικοινωνία.

Ἐπιτύμβιον του Μανώλη Αναγνωστάκη

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.
Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.
(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους

Αγαπητοί αναγνώστες, συν-πολίτες και συνομιλητές
Πολλοί συνάνθρωποί μας βασανίζονται και εξαφανίζονται στα τυραννικά και ανελεύθερα καθεστώτα ανά τον κόσμο.
Ίσως αξίζει τον κόπο, κάθε φορά που ανοίγετε τον υπολογιστή σας στο Ίντερνετ, να βάλετε ως πρώτη σελίδα την σελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας: http://www.amnesty.org/en/appeals-for-action
Από την σελίδα αυτή μπορείτε να υποστηρίζετε τα αιτήματα για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και κρατουμένων συνείδησης.
Ας αφιερώνουμε λίγα λεπτά καθημερινά (μέσα στην άνεση και την ευκολία μας) γι’ αυτούς τους ανθρώπους που γεννήθηκαν αλλού και έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Μπορεί η υποστήριξή μας να είναι καθοριστική.
Έστω και μία ζωή να σωθεί χάρη στην κινητοποίησή μας, ….κι αν αξίζει τον κόπο.

Βάλτε το λιθαράκι σας, μην αμελείτε. «Κρατείστε ενός λεπτού σιγή, για τους απελπισμένους» όπως λέει και σ’ ένα του ποίημα ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ

Του Παύλου Τσίμα από τα ΝΕΑ

«Η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων είναι η μεγάλη δύναμη της Αριστεράς»
«Σε καιρούς όπου η Αριστερά βρίσκεται σε υποχώρηση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αξίζει να θυμόμαστε ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς ήταν πάντα η ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από διαφορές πολιτικής στρατηγικής και οργάνωσης». Με αυτό το καθαρό και επίκαιρο πολιτικό μήνυμα παρεμβαίνει σε ένα ιστορικό συνέδριο – αφιερωμένο στην μνήμη του Γρηγόρη Φαράκου – ο κορυφαίος ιστορικός του καιρού μας, ο Έρικ Χόμπσμπαουμ.
O Χόμπσμπαουμ ήταν καλεσμένος στο ιστορικό συνέδριο, με θέμα «Κρίσεις και διασπάσεις της Αριστεράς», που άρχισε την Παρασκευή στο Ναύπλιο, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του δήμου της πόλης στη μνήμη του Γρηγόρη Φαράκου. Η υγεία του δεν επέτρεψε στον υπερήλικα ιστορικό να ταξιδέψει. Το μήνυμα που έστειλε όμως ανοίγει μια εξαιρετικά επίκαιρη συζήτηση όχι περί ιστορίας, αλλά περί τρέχουσας πολιτικής –στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Τη συζήτηση για τη συνένωση του ευρύτερου προοδευτικού πόλου στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ώστε η απάντηση στην κρίση να έχει προοδευτικό πρόσημο.
Το κρίσιμο απόσπασμα του μηνύματος Χόμπσμπαουμ αναφέρει:
«O Γρηγόρης Φαράκος ήταν ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο ιδανικό της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου. Το κομμουνιστικό κίνημα, μέσω του οποίου εκείνος και πολλοί άλλοι ήλπισαν να επιτύχουν τον σκοπό αυτό, δεν αποτελεί πια μείζονα πολιτική δύναμη στην Ευρώπη. Και στα μέρη του κόσμου, όπου εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο, έχει αλλάξει τον χαρακτήρα του. Μετά το 1948 και ακόμη περισσότερο μετά τη ρήξη ΕΣΣΔ - Κίνας το 1960 και τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, το 1968, το κίνημα έδειξε μια αυξανόμενη τάση προς τις ρήξεις και τις διασπάσεις τόσο διεθνώς όσο και στα πλαίσια των εθνικών κομμουνιστικών κομμάτων. Παρ’ ότι οι ιστορικές εξελίξεις παρέμειναν ευνοϊκές για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική Αριστερά μετά τη δεκαετία του ’70, αυτές οι ρήξεις εξασθένησαν και αποθάρρυναν το κίνημα για έναν διαφορετικό και καλύτερο κόσμο. Στη χώρα μου, αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις κατέστρεψαν το κομμουνιστικό κόμμα και είναι φανερό ότι και στην Ελλάδα είχαν αρνητικές συνέπειες.
Σε καιρούς όπου η Αριστερά βρίσκεται σε υποχώρηση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αξίζει να θυμόμαστε ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς ήταν πάντοτε η ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από διαφορές πολιτικής στρατηγικής και οργάνωσης.
O Γρηγόρης Φαράκος, που από ορισμένες απόψεις ήταν το θύμα αυτών των διαρέσεων, αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της Αριστεράς και τα βιβλία στη μνήμη όλων όσοι αφιέρωσαν τη ζωή τους στις ιδέες της. Χαιρετίζω τη μνήμη αυτού του ξεχωριστού διανοουμένου».

Δημιουργείται ψυχολογικό ρήγμα στον ΣΥΝ

Rene Magritte, La promesse

Τον τελευταίο καιρό πλήθαιναν τα «φαινόμενα εσωστρέφειας» στον ΣΥΝ. Έτσι το λένε το ξεκατίνιασμα στην πολιτική, εσωστρέφεια. Την μια ο Παπαδημούλης που υπονομεύεται, την άλλη ο Κουβέλης που δείχνει «εκκαθαρίσεις», την άλλη κάποια νεογνά που επιτίθενται με τρόπο απρεπή στον Λεωνίδα Κύρκο.

Ανεξάρτητα αν δίνει κανείς δίκιο ή άδικο στην μία ή στην άλλη πλευρά, μία είναι η διαπίστωση: όλα αυτά δεν είναι φαινόμενα που αρμόζουν στην ανανεωτική αριστερά και στο ήθος που διατείνεται ότι κομίζει.
Τα πράγματα δεν πάνε καλά. Αρχίζει πλέον και δημιουργείται ένα ψυχολογικό ρήγμα μεταξύ των στελεχών που δεν λέει να επουλωθεί και όσο πάει κακοφορμίζει. Με τις συνεχόμενες τελευταίες δημοσκοπικές επιδόσεις δε, επανεμφανίζεται και το γνωστό σύμπτωμα «όπου φτώχεια και γκρίνια», μαζί με τις προσωπικές φιλοδοξίες των στελεχών, ανεξαρτήτως τάσεων.
Η άποψή μας είναι ότι στον πυρήνα αυτών των διενέξεων βρίσκονται οι διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις που υπάρχουν στον ΣΥΝ, σε σχέση με την πολιτική που ακολουθεί σε πολλά, αν όχι σε όλα τα θέματα. Υπάρχουν τέτοιες διαφορές που γεννώνται εύλογα ερωτηματικά για το κατά πόσο μπορούν να συνυπάρχουν πολλοί με πολλούς. Αν δε επεκταθεί κανείς και στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Νομίζεις ότι αναβιώνουν οι παλιές εποχές του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Είναι φανερό ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, σε μερικούς η ιδιοκτησιακή λογική και σε άλλους "στασίδια", σχεδόν κληρονομικώ δικαίω.
Πολύ σωστά ο Λεωνίδας Κύρκος μίλησε για απόπειρα μιας ομάδας που οδηγεί στην «βαθμιαία κατολίσθηση και αλλοίωση των χαρακτηριστικών του ΣΥΝ», για να συμπληρώσει πως «κάνουν λάθος αν μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να του επιβάλλουν πολιτική γραμμή η οποία είναι περισσότερο αριστερίστικη παρά αριστερή». Κι επειδή για τον κόσμο της ελληνικής αριστεράς ο Λεωνίδας Κύρκος είναι από τους πρώτους που σήκωσαν το ανάστημα και την φωνή τους στον σταλινισμό και στον φασισμό της αριστεράς, σε χρόνους δύσκολους. Κι επειδή ο Λεωνίδας Κύρκος με την ζωή του έδειξε ότι και ανιδιοτελής είναι και ήθος έχει, καλό θα ήταν όλοι αυτοί, που έγιναν «ανανεωτές» μετά το 1989, να σκέφτονται και να ξανασκέφτονται την βαρύτητα αυτών που λέει, πολύ δε περισσότερο να σκέφτονται τον τρόπο που απαντούν. Όχι «αγιοποιήσεις» βέβαια, αλλά ούτε και αφορισμοί.

Η αναζήτηση των ηδονών

Ένα σπουδαίο βιβλίο κυκλοφόρησε. Ο λόγος για την "Αναζήτηση των ηδονών" του Μισέλ Ονφρέ. Παλαιότερα σας είχαμε συστήσει και το προηγούμενο βιβλίο του, "Πραγματεία περί αθεολογίας", άλλη μία σημαντική φιλοσοφική κατάθεση του συγγραφέα.
Η «Αναζήτηση των ηδονών» είναι ένα βιβλίο ανατρεπτικό -υπό μία θεώρηση- αιρετικό για θρησκευόμενους, θρησκόληπτους και συντηρητικούς κάθε απόχρωσης, το ξεκαθαρίζουμε απ’ την αρχή. Όλοι οι ανωτέρω θα το βρουν βλάσφημο και τρισάθλιο και καλά είναι να το αποφύγουν για να μην σκανδαλιστούν και αμαρτάνουν.
Απ’ εναντίας, αυτοί που πιστεύουν ότι «εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ», αυτοί που ψάχνουν γενικώς και αμφισβητούν τα θέσφατα και τα δεδομένα, θα το βρουν υπέροχο και λυτρωτικό, καθώς θα αναζητήσουν, μαζί με τον συγγραφέα, τις αιτίες της εγκληματικής ερωτικής στέρησης που έχει επιβάλλει ο χριστιανισμός στον άνθρωπο και τον έχει μαραζώσει μέχρι ψυχοσωματικής πάθησης, με σχιζοφρενικό αντάλλαγμα το παραμύθι της αιώνιας ζωής και του παραδείσου. Ποιος ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να ισχυρισθεί σοβαρά ότι η ερωτική στέρηση –για οποιονδήποτε λόγο- δεν δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα σ’ αυτόν που την υπομένει; Σκεφτείτε λοιπόν, αν στο άτομο γεννά την ψυχική αρρώστια, τι γίνεται με την κοινωνία που έχει γαλουχηθεί επί χιλιετίες από τους παπάδες, τους δασκάλους και τους θεολόγους που ενστάλαξαν το φαρμάκι για τον έρωτα και την ηδονή στην συλλογική μας συνείδηση. Ευτυχώς που υπήρχε, από πάντα, η αμαρτία ως καταφυγή, ως μέριμνα της φύσης και ως αυτοάμυνα, ακόμα και γι’ αυτούς που δίδασκαν.

Το χάσαμε το τρένο;

Diego Rivera

Απ’ αυτό εδώ το βήμα και από την αρχή της παρουσίας του, τέλος του 2007, σε πολλούς τόνους, επιχειρηματολογήσαμε για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης μιας προγραμματικής πρότασης συνεργασίας του ΣΥΝ με τις όμορες πολιτικές δυνάμεις, με σκοπό την διακυβέρνηση της χώρας. Πρόταση που θα απευθυνόταν ανοιχτά, μπροστά στα μάτια της κοινωνίας, προς όλες, τις πέραν της ΝΔ, δυνάμεις, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου βεβαίως.
Δυστυχώς οι πλειοψηφίες που επικρατούν στον ΣΥΝ δεν έχουν την ίδια πολιτική θεώρηση, με αποτέλεσμα να μην έχει αποπειραθεί κανένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή.
Ο δικός τους μόνιμος έρωτας είναι να φτιάξουν την «Μεγάλη Αριστερά» με το ΚΚΕ, το οποίο βαρέθηκε να μας φτύνει και να μας ξαναφτύνει, μέχρι που να καταλάβουμε ότι η αξιοπρέπεια είναι «εκ των ών ούκ άνευ» της αριστεράς. Πέραν του ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, η ΚΟΕ, ο Μπανιάς, ο Θεωνάς με τον Κωστόπουλο κι ακόμα κα’ να δυο. Κι αυτά τα λέμε χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης ή αποκλεισμού, όχι μόνον των συγκεκριμένων, αλλά και κανενός άλλου. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι δεν μπορούν όλοι αυτοί να καθορίζουν την πολιτική του ΣΥΝ (μέσω του ΣΥΡΙΖΑ), ούτε η σημερινή συμπόρευση θα μας απαγορεύσει να διαγράψουμε τις ευθύνες και την στάση του Θεωνά και του Κωστόπουλου στην διάσπαση του ΚΚΕ και του ΣΥΝ και στο πισωγύρισμα που ακολούθησε.
Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όσες φορές, κάποιοι από την ηγεσία μίλησαν για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, το έκαναν για τα μάτια και τα προσχήματα, κάτω από το βάρος της κοινωνίας που δεν έκρυψε την θέληση και την προσδοκία της γι’ αυτή την συνεργασία.
Όλα αυτά η κοινωνία τα κατάλαβε. Κατάλαβε ότι εμείς –η ηγεσία μας δηλαδή- δεν έχουμε σκοπό –μήπως δεν έχουμε και τις ικανότητες τελικά;- να διεκδικήσουμε παραπάνω ρόλο για το κόμμα μας, στην κοινωνία και στην πολιτική, και σιγά – σιγά αποσύρει το βλέμμα της από το πρόσωπό μας.
Ισχυρίζομαι ότι ο ΣΥΝ περνάει και θα περάσει πολύ δύσκολες ώρες στο εγγύς μέλλον. Έτσι όμως έστρωσε κι έτσι θα κοιμηθεί. Η διάσπαση και η βαθμιαία αποσύνθεση είναι πράγματα που είναι πιθανά στον ορίζοντα. Δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και της ευκαιρίας που του παρουσιάστηκε να κεφαλοποιήσει τις δημοσκοπικές του επιτυχίες. Η κοινωνία του έδωσε την ευκαιρία να αλλάξει τους συσχετισμούς της δύναμής του με το ΠΑΣΟΚ, προσδοκώντας απ’ αυτόν να επιβάλει όρους σε μια συνεργασία μαζί του. Δεν το έκανε και τώρα θα αντιμετωπίσει τα επίχειρα της ανεπάρκειάς του.
Ποια όμως είναι η εξήγηση γι’ αυτή την ανεπάρκεια; Είναι μόνο θέμα της ηγεσίας του; Όχι. Όχι αποκλειστικά τουλάχιστον.
Το πρόβλημα του ΣΥΝ είναι πρόβλημα φυσιογνωμίας, γιατί είναι πολλά πράγματα μαζί κι από λίγο, και άρα τίποτα σταθερό. Ολίγον σοσιαλισμός (δημοκρατικό τον ονομάζουν) χωρίς όμως συγκεκριμένο περιεχόμενο, για να το καταλάβει κι ο κόσμος, θολούρα δηλαδή. Ολίγον λαϊκισμός, και υπέρ κάθε διεκδίκησης (αυτό έρχεται από την κουκουέδικη καταγωγή). Όχι στους φόρους των μικρομεσαίων και των επαγγελματιών. Ολίγον δημόσια υγεία και παιδεία, ας είναι και στα κακά τους χάλια αρκεί να είναι δημόσια, για τον έρμο τον κοσμάκη που δεν τα έχει για τα φροντιστήρια και τα φακελάκια. Κι άλλα πολλά, από ολίγον και συγκεχυμένα. Αυτό είναι που δημιουργεί και την σύγχυση στις πολιτικές μας.
Αυτοί που θέλουν σοσιαλισμό (ανεξαρτήτως περιεχομένου) είναι λογικό να επιζητούν συνεργασία με το ΚΚΕ και τους άλλους «συνοδοιπόρους».
Αυτοί που –διδαγμένοι κι από την τραυματική εμπειρία του «υπαρκτού»- βλέπουν ως μόνη πραγματιστική πρόταση την σοσιαλδημοκρατία και το μπόλιασμά της με την αριστερά, είναι λογικό να προσανατολίζονται σε συζήτηση με το ΠΑΣΟΚ.
Αυτές οι δύο αντιλήψεις, που υπάρχουν φανερά ή υπόγεια στην συνείδηση των ανθρώπων του ΣΥΝ, βρίσκονται στην μήτρα των διαφορετικών προσεγγίσεων και αντιλήψεων, από δω ξεκινάει το «κακό». Δεν έχουμε αποκρυσταλλωμένη μία αντίληψη για το πώς θέλουμε να είναι το κοινωνικό σύστημα της χώρας μας –έστω και στις βασικές του διαστάσεις. Και δεν είναι μόνον ότι οι συνιστώσες που συναποτελούν τον ΣΥΝ, δεν έχουν μια κοινή θεώρηση για το θέμα. Ούτε στο εσωτερικό των συνιστωσών οι άνθρωποι έχουν την ίδια θεώρηση.
Για να μην πούμε και το άλλο, ότι πολλά πράγματα, από ενοχή, από φόβο, από ιδεοληψία, δεν λέγονται με το όνομά τους. Δηλαδή κανέναν δεν άκουσα να μιλάει καθαρά για σοσιαλδημοκρατία. Περιγράφουν, περιγράφουν, αυτό που περιγράφουν όμως λέγεται σοσιαλδημοκρατία και είναι αξιοπερίεργο γιατί δεν το ονομάζουν έτσι, όπως το ονομάζουν στον υπόλοιπο κόσμο.
Από την άλλη μεριά, όσοι μιλάνε για δημοκρατικό σοσιαλισμό, όταν τους ρωτήσεις για το ποιο θα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς στα μέσα παραγωγής, αφού κάνουν διάφορες διαδρομές, καταλήγουν –εκόντες, άκοντες- στην μεικτή οικονομία, δηλαδή στην σοσιαλδημοκρατία, γιατί το άλλο που ξέραμε, για τα κρατικά μέσα παραγωγής, απέτυχε.
Και εδώ ανακύπτει το ερώτημα: Θα καταλήξουμε ποτέ κάπου, σ’ αυτό το βασικό θέμα; Θα κάνουμε ένα συνέδριο αποκρυστάλλωσης της φυσιογνωμίας μας, όπου θα προηγηθεί μία μεγάλη κουβέντα ακομπλεξάριστη, με τις λέξεις και τους όρους να επαναπροσδιορίζονται και να ξαναβρίσκουν το αρχικό τους νόημα;
Αν δεν γίνουν αυτά κι αν δεν συμφωνήσουμε βήμα το βήμα, από το γενικότερο στο ειδικότερο, μέχρι σε κάποιο ικανοποιητικό σημείο της διαδρομής που να δικαιολογεί την συνύπαρξη, δεν θα υπάρξει «ειρήνη» μέσα στον ΣΥΝ. Εδώ είναι το προπατορικό μας αμάρτημα το οποίο μας κυνηγάει. Ενώ ο σοσιαλισμός –όπως τον γνωρίσαμε στον «υπαρκτό»- απέτυχε και δεν έχουμε βρει ακόμα την άλλη εκδοχή του, δεν έχουμε την πολιτική λεβεντιά να παραδεχτούμε ότι η σοσιαλδημοκρατία, στην αριστερή, καλή εκδοχή της (γιατί υπήρξε και υπάρχει καλή σοσιαλδημοκρατία) είναι μία λύση που δοκιμάστηκε και πέτυχε αρκετά πράγματα. Μπορεί να γίνει και καλύτερη με την δική μας συμβολή και το μπόλιασμα.
Θα πείτε βέβαια, το ΠΑΣΟΚ που γνωρίσαμε ήταν η καλή σοσιαλδημοκρατία; Όχι, κατηγορηματικά όχι, τουλάχιστον μετά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, αφού έλυσε κάποια στοιχειώδη προβλήματα δημοκρατίας και αποκλεισμών. Γιατί, αν το ΠΑΣΟΚ ήταν η καλή σοσιαλδημοκρατία, δεν θα υπήρχε χώρος για τον ΣΥΝ. Η πεμπτουσία της ύπαρξης του ΣΥΝ είναι η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας από το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα.
Ας γίνουμε εμείς η καλή σοσιαλδημοκρατία κι ας σύρουμε και το ΠΑΣΟΚ κατά δω. Αυτό θέλησε να μας εμπιστευθεί η κοινωνία και μείς της είπαμε: «Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον».
Το δικό μας όνειρο φαίνεται ότι είναι να γίνουμε το καλό ΚΚΕ, ανεξαρτήτως κοινωνίας όμως. Δεν ξέρω αν υπάρχει δρόμος να γίνουμε το καλό ΚΚΕ. Σε κάθε όμως περίπτωση δεν μπορούμε να γίνουμε και τα δυο, και καλή σοσιαλδημοκρατία και καλό ΚΚΕ. Υπάρχει χρόνος (πολιτικός χρόνος) να εξετασθούν όλα αυτά και να απαντηθούν; Μάλλον όχι. «Μακάρι να βγω ψεύτης», αλλά η κοινωνία φαίνεται ότι δεν θα μας περιμένει να ωριμάσουμε.

Επι τέλους, αν και τώρα μάλλον είναι αργά

Γράφε Κώστα, γράφε

Ο πλασιές και οι κλάπα-κλάπες

Έπαθε πλάκα ο καημένος ο γεωργός που βρέθηκε στο υπουργείο Γεωργίας με την αντιπροσωπεία των γεωργών. Προφανώς ο τρόπος που λεγόταν η συγκεκριμένη φράση στο γραμματέα, τον Κώστα, ήταν δηλωτικός για το πού γραφόταν τα αιτήματα των γεωργών.
Έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση ανικάνων και λαμόγιων. Αλλά και ο κόσμος που τους στηρίζει έχει πολύ μειωμένες ηθικές αρχές. Που ακούστηκε, σε ποια άλλη χώρα των πέντε Ηπείρων –πλην της Αφρικής ενδεχομένως- θα έφευγαν όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές από την βουλή, μη τυχόν και ξεστρατίσει κανείς στην κρυφή ψηφοφορία και παραπεμπθεί κανένας υπουργός για το σκάνδαλο Βατοπεδίου; Ανέλαβε λέει την πολιτική ευθύνη και τον χειροκρότησαν κιόλας, τον πρωθυπουργό τους, για την γενναιότητά του. Κανένας τους να μην πληρώσει τίποτα, γιατί βέβαια όλοι ήξεραν και όλοι συμμετείχαν, του κ. Καραμανλή προεξάρχοντος. Αυτός τα καθοδηγούσε όλα και απ’ ότι φαίνεται οι καλόγεροι πρέπει να έχουν ντοκουμέντα και να τους κρατάν στο χέρι.
Ούτε ένας βουλευτής τους από τους 151 δεν βρέθηκε να πει: «Εγώ θα πάω ρε. Και συνείδηση έχω και αρχίδια έχω». Είδη αμφότερα εν ανεπαρκεία, στον κόσμο που ζούμε και ειδικά στους πολιτικούς, αλλά όπως φαίνεται, σε πλήρη απουσία στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.
Και πείτε μου: ποιόν από τους 151 βουλευτές, βρέθηκε ένας ψηφοφόρος του, ένας που τους πίστεψε, να του ρίξει μια ροχάλα κατάμουτρα κι ας καμωθεί αυτός ότι βρέχει.
Γι’ αυτό σας λέω, η ηθικές αρχές και αντιστάσεις αυτού του κόσμου, είναι από χέρι ελαστικότερες των υπολοίπων Ελλήνων, κατά κανόνα. Πάνω στην σιωπή αυτών των χριστανονοικοκυραίων της υποκρισίας στηρίχτηκαν στην χώρα μας οι εμφύλιοι, οι δικτατορίες, οι εξορίες, οι φυλακές. Η δουλίτσα μας, το ρουσφετάκι μας. Τα καταπίνουν όλα: Ζαχόπουλους, Βατοπέδια, άγονες γραμμές, ομόλογα, υποκλοπές, πυρκαγιές, κουμπάρους, Δαιλάκηδες, Κεφαλογιάννηδες και άλλα πολλά που δεν τα θυμόμαστε ούτε εμείς πλέον, την ώρα που γράφουμε.

Κουκούλωμα και χειροκρότημα.

Οι άρχοντες της παρακμής

Διαβάζοντας το βιβλίο «Οι άρχοντες της παρακμής», του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου σε πιάνει σιγά-σιγά, σελίδα την σελίδα ένα αίσθημα ανησυχίας το οποίο στην συνέχεια γίνεται φόβος, για να καταλήξει στο τέλος απελπισία.
Κι αυτό γιατί, όχι πως διαβάζουμε πράγματα πρωτάκουστα που δεν τα υποψιαζόμασταν κ’ αν. Απ’ εναντίας, όλοι οι στοιχειωδώς υποψιασμένοι πολίτες αυτής της χώρας, βολεμένοι και ξεβόλευτοι, ξέρουν πολύ καλά, μέσες άκρες, τι γίνεται με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας και πως δουλεύει το πράμα, δεκαετίες τώρα. Κι αυτός ίσως είναι και ο λόγος του τρόμου μας, επειδή ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν, πως αναδεικνύονται, σε ποιους δίνουν αναφορά και τι ποιότητα έχουν.
Η κατάθεση του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου, ως κατάθεση ενός δημοσιογράφου που όχι απλά «παροικεί την Ιερουσαλήμ», αλλά κατοικεί μέσα στο κέντρο της και έζησε πρόσωπα και πράγματα από τα μέσα, προσδίδει στους φόβους μας την βεβαιότητα της διάγνωσης αξονικού τομογράφου. Και τα λέει πολλές φορές στην διάρκεια του βιβλίου του, τόσο που παρ’ όλη την καλή του γραφή και την καλή του γλώσσα, από ένα σημείο και μετά, έχεις την αίσθηση ότι πολλά τα ξαναδιάβασες λίγες σελίδες πριν. Παρά τις επαναλήψεις όμως η ουσία είναι αυτή: ζοφερή ελληνική πραγματικότητα.
Την ξέρουμε και σιωπούμε. Άλλος από ωχαδερφισμό, άλλος από κούραση και έλλειψη κουράγιου, άλλος επειδή δεν βλέπει φως στον ορίζοντα κι άλλος από ότι άλλο σας αρέσει. Και σοβαρές αιτίες και προφάσεις, υπάρχουν πολλές. Όλα όμως αυτά χτίστηκαν πάνω στην ποιότητα ενός λαού που ήταν και έγινε ακόμα πιο αμόρφωτος (γιατί νομίζει ότι δεν είναι πλέον) και είναι και επιρρεπής στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού των αρχόντων του, γιατί κατά βάθος και η δική του ποιότητα αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι. Από κει και μετά, οι δύο τους, άρχοντες και λαός, αλληλοτροφοδοτούν τις ποιότητές τους σε έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο. Αυτό ίσως είναι και το σημείο που δεν τονίζεται στους «Άρχοντες της παρακμής», δηλαδή η ποιότητα του λαού στον οποίο ευδοκιμούν όλοι αυτοί.
Έχουμε και μία ακόμα ένσταση πολύ συγκεκριμένη. Στην σελίδα 216 –κάτω-κάτω- λέει: «Η Νέα Δημοκρατία….., μπορεί να έχει έναν αξιόλογο αρχηγό,….». Που τον είδε ο κ. Κ. Ι. Αγγελόπουλος τον αξιόλογο αρχηγό; Ήμαρτον. Τι το ήθελε αυτό, μέσα σ’ ένα τόσο ωραίο βιβλίο, τέτοια αστοχία; Ούτε σαν υπόθεση εργασίας δεν στέκει μια τέτοια φράση. Ότι πιο αντιπροσωπευτικό και τερατώδες, του συστήματος που περιγράφεται στους «άρχοντες της παρακμής», είναι ο σημερινός πρωθυπουργός μας κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργός εν αναμονή. Αξιοσύνες ολκής, αμφότεροι.
Διαβάζοντας το βιβλίο περίμενα το τέλος με προσμονή και ελπίδα, μήπως υπάρξει στο τελευταίο κεφάλαιο ένα φως, μία πρόταση λύτρωσης, μία λύση στην χρόνια αρρώστια μας. Περίμενα αλλά δυστυχώς ο συγγραφέας –τι να σου κάνει ο άνθρωπος, θαύματα;- δεν βρήκε κανέναν Αϊ-Γιώργη να σκοτώσει τον δράκο.

Μια δηλητηριώδη απάντηση είχε να μας δώσει –εν πλήρη ειλικρίνεια- και την έδωσε, από την αρχή-αρχή, με τον διάλογο από το θεατρικό του Μαριβώ:

Φρεντερίκ:..Ποιος δεν θα επιθυμούσε να κυβερνήσει;
Λελιό: Αυτός που θα ήταν άξιος να το κάνει.
Φρεντερίκ: Αυτός που θα ήταν άξιος;
Λελιό: Ναι. Είναι ο άνθρωπος, η αρετή του οποίου είναι ισχυρότερη απ’ τη φιλοδοξία και τη φιλοχρηματία. Για έναν τέτοιον άνθρωπο η διακυβέρνηση δεν είναι παρά μόνο μόχθος.
(Μαριβώ, «Ο μεταμφιεσμένος πρίγκιπας», Α΄ Πράξη, 10η Σκηνή).

Αυτός είναι ακριβώς κι ο λόγος που στην σύγχρονη Ελλάδα, αυτοί που έχουν κάτι να πουν, δυστυχώς σιωπούν, αφήνοντας όλο και περισσότερο χώρο στα αλαλάζοντα κύμβαλα.

H "Κυβερνώσα Αριστερά"

Διαβάσαμε το βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη «Κυβερνώσα Αριστερά». Ο Κ. Σκανδαλίδης είναι από τους λίγους συμπαθείς -πρώην υπουργούς- του ΠΑΣΟΚ, κι αυτό γιατί είναι ευγενής και καλλιεργημένος, εκφέρει έναν σοβαρό πολιτικό λόγο, λόγο ειλικρινή, χωρίς ακρότητες και με την μεγαλύτερη δόση αυτοκριτικής που συναντήσαμε από στέλεχος τέτοιου μεγέθους. Οι περισσότεροι πολιτικοί, από τον τρόπο που μιλούν, φαίνεται τι πιστεύουν, πόσο ειλικρινείς είναι και πόσο υποτιμούν το ακροατήριό τους. Δυστυχώς τέτοιας ποιότητας είναι και το είδος ευδοκιμεί σε όλους τους πολιτικούς χώρους, με τις απαραίτητες διαβαθμίσεις. Άλλα τους ρωτάς, άλλα απαντούν. Ελάχιστες εξαιρέσεις έχουμε κι ο Κ. Σκανδαλίδης είναι μία απ’ αυτές. Τέλος πάντων, πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το θέμα μας είναι το βιβλίο του.
Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι είναι μία πολύ αξιόλογη πολιτική πρόταση, οραματικού χαρακτήρα, για το αύριο της πατρίδας μας. Άλλωστε χωρίς όραμα καμιά κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά και το όραμα του Σκανδαλίδη είναι καλό. Έχει μέσα του το αρχέγονο σπέρμα της κοινωνικής αριστεράς και την εμπειρία ενός κυβερνητισμού που βάλτωσε στα πρόσωπα των αξιωματούχων και στο κόμμα. Κι ο Σκανδαλίδης το λέει αυτό και φαίνεται ότι το λέει με ειλικρίνεια. Δεν το λέει πολύ δυνατά.
Η κριτικές μας παρατηρήσεις εστιάζονται σε δύο θέματα:
Θα περιμέναμε μία αναλυτικότερη αποτίμηση των αρνητικών της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ. Το πώς φτάσαμε ως εδώ, δεν είναι θέμα με το οποίο μπορείς να ξεμπλέξεις έτσι εύκολα, σε λίγες γραμμές. Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε τις επιτυχίες και την συνεισφορά του στην μεταπολιτευτική πορεία της χώρας στα θέματα της ανακατανομής του εισοδήματος, της κοινωνικής πρόνοιας, του διαχωρισμού των Ελλήνων (καλό είναι να μην τα προσπερνάμε έτσι εύκολα γιατί υπήρξαν εποχές που δεν ήταν εύκολες), θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ έκανε πολύ λιγότερα απ’ αυτά που μπορούσαν να γίνουν, απ’ αυτά που η Ελληνική κοινωνία ήταν ώριμη να πετύχει. Και δεν είναι μόνον αυτό, το ΠΑΣΟΚ καλλιέργησε και προώθησε πολιτικές και νοοτροπίες που κληρονόμησε από την δεξιά, για να τις ξανακληρονομήσει η δεξιά απ’ αυτό ξανά, και να κρατάει έτσι καλά ο «φαύλος κύκλος» τη λαμογιάς, της ατιμωρησίας, της πολιτικής υποκρισίας, του λαϊκισμού, της ισοπέδωσης και άλλων πολλών. Δεν είναι συνετό να διατείνεσαι ότι η σημερινή ηθική κατάπτωση της χώρας οφείλεται κυρίως στην πεντάχρονη διακυβέρνηση της ΝΔ. Ο κόσμος είχε εκπορνευτεί για πολλά χρόνια από τα πριν. Ο Κ. Σκανδαλίδης δεν βάζει πολύ βαθειά το μαχαίρι στο κόκαλο, πώς να μιλήσεις αφού όλοι οι πρωταγωνιστές εξακολουθούν να έχουν τα πόστα τους; Όπως επίσης αφήνει στο απυρόβλητο και τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ για τον οποίο -όπως και όλοι οι πασόκοι- μιλάει, όπου μιλάει, με δέος για τον σοφό αρχηγό του. Γνωστό φαινόμενο των αρχηγικών κομμάτων (και επί τη ευκαιρία κ. Σκανδαλίδη, το ΠΑΣΟΚ κληρονομείται. Θα δούμε για τα άλλα.)
Η άλλη παρατήρηση -και απορία μαζί- είναι το πώς θα περάσουμε στην «νέα μεταπολίτευση» με τέτοια υλικά -στα κόμματα φορείς- αλλά και στην κοινωνία, έτσι όπως είναι ξεχειλωμένη. Η ανάλυση που κάνει μάλλον προς το ευχολόγιο προσεγγίζει παρά στην πραγματικότητα που είναι πολύ ζοφερή. Παρ’ ότι συμφωνούμε με την βασική πρότασή του για την συγκρότηση της «κυβερνώσας αριστεράς» την οποία και θεωρούμε μονόδρομο, δυσκολευόμαστε να αισιοδοξούμε για το 2020. Οι δυσκολίες και οι αμαρτίες είναι μεγάλες που το χρονικό διάστημα είναι λίγο. Η κουλτούρα της συνεργασίας θέλει χρόνο και συνέπεια για να κατακτηθεί (βλέπεις οι αμαρτίες του παρελθόντος εμποδίζουν ακόμα και τους καλόπιστους). Πρέπει να αλλάξουν συνειδήσεις πολιτών και αυτό είναι δύσκολο και χρονοβόρο. Η προσπάθεια για την ανόρθωση της κοινωνίας πρέπει να αρχίσει από την παιδεία, από το δημοτικό και το νηπιαγωγείο, κι αυτή τη φορά χωρίς λάθη, ιδιοτέλειες, μεθοδεύσεις και εθελοτυφλίες. Να ξαναποκτήσουν οι λέξεις την πρώτη τους σημασία που χάθηκε.
Συμφωνούμε όμως στο ότι η προσπάθεια πρέπει να γίνει, «παρ’ όλα αυτά», και το βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη κάνει μία σοβαρή προσπάθεια να ανοίξει την συζήτηση και τον διάλογο στην κοινωνία και στην πολιτική.

Έκτακτο Συνέδριο

Paul Cezanne: La montagne St. Victoire

Στον κόσμο της επιστήμης και της τεχνολογίας υπάρχουν κάποια συστήματα που λέγονται «προληπτικά» (anticipatory) με την έννοια του προλαμβάνω και όχι βέβαια της μεταφυσικής πρόληψης. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των συστημάτων είναι η ικανότητά τους να προβλέπουν –σε ένα βάθος χρόνου- την εξέλιξη του εαυτού τους και του περιβάλλοντός τους και με βάση αυτή την πρόβλεψη να προετοιμάζονται και να δρουν αναλόγως, ώστε να είναι σε αρμονία με τις εξελίξεις. Κι επειδή η τεχνολογία πολλές φορές αντιγράφει την φύση και τον άνθρωπο, τα συστήματα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία προσπάθεια αντιγραφής της ικανότητας αυτής (δηλαδή της πρόβλεψης και της ανάλογης προετοιμασίας) που χαρακτηρίζει τους ζωντανούς οργανισμούς και κυρίως βέβαια τον άνθρωπο. Άλλωστε πρώτος εντόπισε αυτή την ιδιότητα ο Αριστοτέλης μιλώντας για «ζωντανούς οργανισμούς που μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους».
Αυτά ως εισαγωγή, για να έρθουμε στο προκείμενο που δεν είναι παρά η μελλοντική πορεία του ΣΥΝ στο σύντομο μέλλον, δηλαδή μέχρι τις εκλογές και λίγο μετά, και η προετοιμασία του γι’ αυτό.
Είναι φανερό ότι –από την ίδρυσή του- το blog αυτό ήταν και είναι υπέρ της διαμόρφωσης των όρων της προγραμματικής συνεργασίας του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ και όσων άλλων βέβαια το θελήσουν και συμφωνήσουν.
Αυτό μέχρι σήμερα δεν έγινε και όχι μόνον δεν έγινε, αλλά δεν καταβλήθηκε και καμία απολύτως προσπάθεια, εκ μέρους της ηγεσίας του ΣΥΝ, για να διαμορφωθούν οι συνθήκες και ο διάλογος που θα το επέτρεπαν. Απ’ εναντίας έγινε οτιδήποτε άλλο για την αποτροπή αυτής της εξέλιξης. Κι όλα αυτά με αδρά αποτυπωμένη –μέσω των δημοσκοπήσεων- την άποψη των ψηφοφόρων του ΣΥΝ αλλά και του ΠΑΣΟΚ που προσβλέπουν και επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη.
Η άποψή μας είναι ότι εάν ο ΣΥΝ χειριζόταν με διαφορετικό τρόπο την όλη ιστορία –εδώ και ένα χρόνο- μπορούσε να αποκομίσει σοβαρά πολιτικά και εκλογικά κέρδη. Τώρα είναι αργά. Η κυβέρνηση παραπαίει, το ΠΑΣΟΚ επανακάμπτει, ο κόσμος του επανασυσπειρώνεται και προσβλέπει σ’ αυτό, ο δε ΣΥΝ επιστρέφει σιγά – σιγά στα γνώριμα και αγαπημένα του –όπως φαίνεται- ποσοστά.
Η ανεπάρκεια του ΣΥΝ όμως δεν βρίσκεται μόνον στο θέμα των συνεργασιών, όπου επιμένει να συνεργαστεί με το ΚΚΕ για την -ανεκδοτολογικών διαστάσεων- «αριστερή διακυβέρνηση», βρίσκεται και στην διαμόρφωση συγκεκριμένων θέσεων και προτάσεων για μεγάλα και τρέχοντα θέματα της κοινωνίας και της πολιτικής. Πώς να μην επαινέσει κανείς –ας πούμε- τις προτάσεις που έκανε ο ΣΥΝ στο πόρισμά του, της Εξεταστικής Επιτροπής, για τις θεσμικές αλλαγές που προτείνει; Και πώς να μην μειδιάσει για την πρόταση να ψηφίζουν οι νέοι από τα 16 τους χρόνια. Γιατί όχι άραγε από τα 12, μόλις τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο;
Αντιλαμβάνεσθε ότι υπάρχει μια σοβαρή έλλειψη θέσεων και επιπροσθέτως υπάρχει και μια θολούρα σε πολλά ζητήματα τα οποία θέλουν συζήτηση και επαναπροσδιορισμό.
Δηλαδή υπάρχουν όλοι εκείνοι οι σοβαροί λόγοι που πρέπει να μας οδηγήσουν στην πραγματοποίηση ενός Έκτακτου Συνεδρίου το οποίο πρέπει να αποφασίσει για τις συνεργασίες και την προγραμματική μας πρόταση.
Φαντάζεσθε τι θα γίνει εάν πάμε σε εκλογές με το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, χωρίς αυτοδυναμία, σενάριο που διαγράφεται πιθανό, ίσως το πιο πιθανό; Ή θα συρθούμε σε συνεργασία -με τους δικούς του όρους παρακαλώ τότε, αφού δεν φροντίσαμε να διαμορφώσουμε τους δικούς μας πιο πριν-, ή θα οδηγηθούμε σε σοβαρή εκλογική συρρίκνωση στις εκλογές που θα επακολουθήσουν. Και τότε βέβαια θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου για τον ΣΥΝ. Όλοι θα ζητάν τον λογαριασμό. Δεν είναι καθόλου παρακινδυνευμένη η πρόβλεψη για επιστροφή στην γνωστή μας «υπαρξιακή αγωνία».
Αυτά όλα είναι ενδεχόμενα που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες πολιτικού λαγωνικού για να τα αντιληφθεί κάποιος. Έστω και την ύστατη ώρα, η ηγεσία ας φροντίσει να οργανώσει ένα Έκτακτο Συνέδριο, με την μεγαλύτερη δυνατή αντιπροσώπευση. Γιατί να μην γίνει, ας πούμε, ένα συνέδριο με 5000 αντιπροσώπους με θέματα: συνεργασίες - κυβερνητικό πρόγραμμα, μέσα στην άνοιξη, ώστε να οπλιστούμε εν όψει των εξελίξεων που έρχονται;

"Στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος"

Ο πλασιές μεταξύ Marx και Καβάφη (μεγάλη του τιμή και λοιδορία)

Ένας από τους νόμους της μαρξιστικής θεωρίας λέει ότι η ποσοτική συσσώρευση φέρνει το ποιοτικό άλμα. Δηλαδή μαζεύεται - μαζεύεται το πράμα και ξαφνικά, ενώ συνήθως τίποτε δεν το μαρτυράει, έχουμε αλλαγή κατάστασης, ανατροπή. Κάπως έτσι έγινε και με την αποκαθήλωση της ΝΔ, της πολιτικής της και των ανθρώπων της.
Έπαιζαν πέντε χρόνια χωρίς αντίπαλο και συσσώρευαν σκάνδαλα, αντιλαϊκές πολιτικές, έπαρση, υποκρισία, χυδαιότητα και καρακατσουλιό. Κουμπάροι, Ζαχόπουλοι, ομόλογα, Πακιστανοί, υποκλοπές, Κουκοδήμοι, Δαιλάκηδες, Ψωμιάδηδες και άλλα πολλά-πολλά λουλούδια. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει κι ο κόσμος, μην έχοντας εναλλακτική διέξοδο, δεχόταν μοιρολατρικά την κατάσταση, μέσα σε ένα μήνα, ήρθε το Βατοπέδι και έφερε τα πάνω – κάτω.

Έτσι άρχισε η ελεύθερη πτώση. Περάσαμε αλλού και δεν μαζεύεται πια τίποτα. Δεν πάει να τρέχει ο Καραμανλής (το κεφάλαιο της παράταξης, πανάθεμά μας για λαό) στα χωριά και στις πόλεις, δεν πάει να κάνουν την «αυτοκριτική» τους και να «αυτομαστιγώνονται», τελείωσε, ο κύβος ερρίφθη. Γιατί και ειλικρινείς δεν είναι και κανείς δεν τους πιστεύει πλέον. Ο κόσμος πήρε την κρυάδα και διψάει για εκδίκηση, έστω και με το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη.
Η εικόνα που παρουσιάζουν παραπέμπει μοναδικά στους Τρώες του Καβάφη και τους το αφιερώνουμε.

Τρώες
Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων

είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.

Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι

παίρνουμ’ επάνω μας κι αρχίζουμε

νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.

Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας

βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.

Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.

Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη

θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,

κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,

η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται

ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει

κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε

ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,

στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.

Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.

Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

Πολίτης Γ! κατηγορίας. Αριστερός Γ! κατηγορίας

Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος είναι ένας από τους αιρετικούς διανοούμενους της αριστεράς, δηλαδή δύο φορές αιρετικός. Είναι συγγραφέας ενός πολύ σπουδαίου πονήματος για τον άλλο αιρετικό συγγραφέα της αριστεράς, τον Άρη Αλεξάνδρου: «Άρης Αλεξάνδρου, ο εξόριστος». Τελευταία κυκλοφόρησε το έργο του: «Αναθεώρηση Τέχνης. Η «Επιθεώρηση Τέχνης» και οι άνθρωποί της» που αναφέρεται στην εποχή του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης», του οποίου υπήρξε συνιδρυτής. Στις 15 Οκτωβρίου του 2008 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του ΑΠΘ. Δικαίωση; Μπορεί. Έστω και τώρα έστω και τόσο αργά. Εμείς αντιγράφουμε μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη που έδωσε στον Ηλία Κανέλλη (Ταχυδρόμος 15-11-2008).

Η. Κανέλλης: Θυμάμαι ορισμένες επιφυλλίδες σας στην «Αυγή» των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, επιθετικά τεκμηριωμένες εναντίον των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Που βρίσκεται σήμερα εκείνη η Αριστερά που διεκδίκησε σοσιαλισμό με ελευθερία;
Δ. Ραυτόπουλος: Το αίτημα της ελευθερίας στην Αριστερά δυσκολεύεται πάντα, κάτι το πνίγει, έστω και αν δεν είναι πια ο ζντανοφικός κρετινισμός. Οι επιφυλλίδες μου στην «Αυγή» της δεκαετίας του 1970 ενδιέφεραν τους ανήσυχους αριστερούς διανοούμενους, ακόμα και πολιτικούς, αλλά προκαλούσαν συσπάσεις πίστεως σε κατηχούμενους, δόκιμες μοναχές και βράχους ορθοδοξίας, κάτι σαν τις υστερικές κρίσεις δαιμονισμού σε μοναστήρια παλαιοημερολογιτισσών……..
Ισότητα και ελευθερία έχουν μείνει αιώνιοι αντίπαλοι. Σοσιαλισμός με ελευθερία δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα ως καθεστώς ή, έστω, ως πείραμα. Πρέπει να υποθέσουμε ότι η ανισότητα είναι η πιο φυσική ανθρώπινη κατάσταση. Όλες οι ουτοπίες, από τον Πλάτωνα και τον Τόμας Μούρ (νονό της ουτοπίας) ως τις μέρες μας, βασίζονται στην κατάπνιξη του υποκειμένου, στην εντομοποίηση του ανθρώπου. Ο οποίος αρνείται να γίνει μυρμήγκι……..
Η. Κανέλλης: Υιοθετήσατε ποτέ επιλογές ζωής που, επί της ουσίας, σας δυσκόλεψαν στη συνέχεια;
Δ. Ραυτόπουλος: Μόνο τέτοιες επιλογές ζωής έκανα. Αντίσταση, πολίτης Γ! κατηγορίας. Αριστερός επίσης Γ! κατηγορίας. Σκεφτείτε ότι η «Αυγή» δεν δημοσίευσε ούτε αγγελία για το πρώτο ου βιβλίο, αν και ήμουν συντάκτης –και κριτικός- της εφημερίδας. Να συνεχίσω; Και τώρα, η επιλογή που κάνω, να μιλάω έτσι, τέτοια είναι….
Η. Κανέλλης: Πως αυτοπροσδιορίζεστε πολιτικά και ιδεολογικά;
Δ. Ραυτόπουλος: Είμαι αριστερός, όπως βεβαίως το εννοώ εγώ. Ανθρωπισμός, ελευθερία με δικαιοσύνη, καλύτερη σχέση ηθικής – δικαίου – εξουσίας, αγώνας με μέσα συνεπή και ηθικώς ανάλογα στο σκοπό. Δεν είμαι με μια Αριστερά που επιχαίρει ηλιθίως για την παγκόσμια οικονομική κρίση, που αντιπροτείνει τον κρατισμό (μια οικονομία στο μοντέλο της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ ή της ΕΣΣΔ, της Αλβανίας, της Β. Κορέας, της Κίνας…). Δεν είμαι με μια Αριστερά πρόμαχο κεκτημένων των προνομιούχων και κληρονομική διαιώνισή τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Δεν είμαι με μια Αριστερά που έχει, δήθεν, λύσεις για όλα, ενώ όπου κυριάρχησε έφερε δυστυχία, βία, απανθρωπιά. Δεν είμαι με μια Αριστερά μειονεκτική, ρεβανσιστική, μισαλλόδοξη, κατέχουσα το Παλλάδιον του αλάθητου και του υπέρτατου κριτή των πάντων……

Η αποκατάσταση του Στάλιν

Οι ορθοδοξίες μας οδηγούν

Διαβάζουμε ότι στο ΚΚΕ, εν όψει του Συνεδρίου τους που γίνεται τον Φεβρουάριο, προτείνουν την επαναθεώρηση της θέσης του Στάλιν στο εικονοστάσιο. Ο σοσιαλισμός, λένε, σταμάτησε με τον θάνατό του.
Όλοι το ξέραμε. Αυτοί που θήτευσαν στις γραμμές του, δεν είχαν ποτέ καμία αμφιβολία ότι ήταν η κρυφή κομματική υπερηφάνεια. Ακόμα κι όταν οι συγκυρίες δεν το επέτρεπαν να λέγεται φωναχτά, ο Στάλιν είχε εικόνισμα αγίου, του πρώτου τη τάξει. Σήμερα, που δεν θέλουν συνεργασίες οι άνθρωποι και δεν έχουν ανάγκη να κρύβονται για να ξεγελάσουν συμμάχους, το λένε φωναχτά.
Το ΚΚΕ δεν έκανε ποτέ αποσταλινοποίηση, γιατί ποτέ δεν πίστεψαν σε κάτι άλλο οι άνθρωποι. Ο Στάλιν ήταν και είναι ο πατερούλης τους. Καθαρός, αταλάντευτος, πούρος κομμουνιστής όπως τον περιέγραφαν με ποδοσφαιρικό φανατισμό. Ποτέ δεν αναρωτήθηκαν για τις δολοφονίες του, για τις ανθρώπινες ζωές που χαλάστηκαν ενώ πίστεψαν στον σοσιαλισμό και στην επανάσταση. Κι αν σκότωνε, αντιπάλους σκότωνε κι αναθεωρητές.
Άλλωστε η ορθοδοξία –ανεξαρτήτως θέματος και εποχής- έχει τα ίδια πάντα χαρακτηριστικά της αγιοποίησης των δικών μας και της διαβολοποίησης των διαφορετικών απόψεων. Μεταφυσική κι «Άγιος ο Θεός». Χοντροκομμένη και καθυστερημένη θεώρηση που χαϊδεύει τα πρωτόγονα και ζωώδη ένστικτα των «αριστερών» του άσπρου – μαύρου, που διευκολύνουν το μυαλουδάκι τους καταφεύγοντας στο δόγμα «πιστεύω εις έναν Θεό, Πατέρα, Παντοκράτορα», «το κόμμα ξέρει, ο αρχηγός ξέρει, εμείς πιστεύουμε και εκτελούμε».
Μ’ αυτούς θέλει ο ΣΥΝ –κατά τα λεγόμενα της ηγεσίας του- να φτιάξει την «Μεγάλη Αριστερά». Το λέει και το ξαναλέει χωρίς να ντρέπεται. Σ’ αυτούς προσπαθεί να δώσει εξετάσεις για να του δώσουν πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης;
Τι είδους όμως κοινή αντίληψη μπορεί να έχει ο ΣΥΝ μ’ αυτούς, για την δημοκρατία, την ελευθερία της έκφρασης και της επιλογής, τον σεβασμό και την προστασία της διαφορετικής άποψης;
Τρόμος με πιάνει μην τυχόν και το ΚΚΕ ενδώσει στην πολιορκία μας. Ευτυχώς όμως συνεχίζει να μας φτύνει. Ευτυχώς, αυτό το κατασκεύασμα –της μεγάλης αριστεράς- δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στην ζωή, κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν, ο Αλέξης, ο Αλέκος και οι άλλοι θιασώτες αυτής της άποψης, τόσο το καλύτερο. Μ’ αυτές τις αντιλήψεις και με τέτοιους συμμάχους, ούτε μεγάλη, ούτε αριστερά μπορεί να υπάρξει. Αν θέλουμε να μην βιάζουμε –στοιχειωδώς- τις λέξεις, την ιστορία και τις μνήμες των ανθρώπων. Ότι σχέση μπορεί να έχει ο Εφραίμ με τον Χριστό, άλλη τόση σχέση έχει και το ΚΚΕ με την Αριστερά.

Μην υποτιμάτε τον κοινό νού. Θα το πληρώσετε.

Όλες οι δημοσκοπήσεις, μέχρι σήμερα, αποτυπώνουν με ευκρίνεια το αυτονόητο, δηλαδή ότι ο κόσμος θέλει την συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ. Απ' αυτές τις σελίδες δε πολλές φορές έχουμε επιχειρηματολογήσει υπέρ της. Περίπου 7 στους 10 ψηφοφόρους των δύο χώρων αυτό επιθυμεί. Κι αυτό βέβαια έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία και αξία, όταν είναι εγνωσμένη η παλινωδία και η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η παλαιότερη συμπεριφορά του ΠΑΣΟΚ.

Όποιος ακούσει το λαικό αίσθημα και την κοινή λογική, όποιος μιλήσει στον κόσμο με ειλικρίνεια, μόνο να κερδίσει έχει. Τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις και στρουθοκαμηλισμοί. Ο κόσμος βλέπει το κώλο της στρουθοκαμήλου στην πολιτική μας έρημο.

Κουράγιο Μάρα, τέρμα η λάντζα και η σφουγγαρίστα

Τα διλλήματα (εκ) των δυό συγκοινωνούντων δοχείων

Rene Magritte, Οι Σειρήνες

Το ότι η αριστερά και το ΠΑΣΟΚ απευθύνονται ιστορικά στο ίδιο περίπου ακροατήριο, αυτό ισχύει πέραν κάθε αμφισβήτησης. Οι χώροι είναι συγγενείς και κοινωνικά και πολιτικά και ιστορικά.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης ότι οι ψηφοφόροι του Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ σε ένα μεγάλο μέρος τους λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, περισσότερο από ότι συγκοινωνούν άλλοι πολιτικοί χώροι μεταξύ τους. Οι λόγοι είναι προφανείς και δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν. Το φαινόμενο –των συγκοινωνούντων δοχείων- αυξάνει την κινητικότητά του όταν ο κόσμος αγανακτεί με τον έναν από τους δύο χώρους, καθώς επίσης κι όταν αγανακτεί από την δεξιά και θέλει να την εκδιώξει από την κυβέρνηση. Αυτά, ως κοινές λογικές διαπιστώσεις που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση.
Εάν κάνουμε την παραδοχή –πάλι με βάση τα όσα δείχνουν οι δημοσκοπήσεις εδώ και πολύ καιρό- ότι οι αυτοδυναμίες έχουν τελειώσει, το παρόν εκλογικό σύστημα απαιτεί, για να φύγει η ΝΔ από την κυβέρνηση, να έρθει το ΠΑΣΟΚ πρώτο στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να υπάρξει σενάριο συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ για την δημιουργία κεντροαριστερής κυβέρνησης. Το δίλλημα του κόσμου είναι πόσο πολύ πρέπει να ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε βάρος του ΠΑΣΟΚ ώστε αυτό και πρώτο να είναι και αδύναμο επαρκώς, για να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ηγεμονισμούς, για να στραφεί το σκάφος αριστερότερα.
Τα σημερινά δεδομένα λένε ότι δεν επίκειται μεγάλη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, πράγμα που δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Δηλαδή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν φαίνεται να πέφτουν κάτω από 30% το καθένα. Λέμε τώρα. Η ΝΔ που ιστορικά δεν υποχώρησε κάτω από το 36% (1981), ποσοστό που είναι και ο σκληρός πυρήνας της δεξιάς στην Ελλάδα, φαίνεται ότι εκεί οδηγείται στην παρούσα πολιτική συγκυρία με την αγανάκτηση του κόσμου από την ακρίβεια, την φτώχεια, την κλεψιά και τα σκάνδαλα.
Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν θα πρέπει να ξεπεράσει το 36%, αλλά όχι πολύ. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνουν την πιο έξυπνη δυνατή πολιτική. Γιατί αν την έκαναν, θα μεγάλωνε το ποσοστό τους, αλλά θα έφερνε και το ΠΑΣΟΚ 2ο κόμμα, δυσκολεύοντας έτσι την απομάκρυνση της ΝΔ από την κυβέρνηση. Γιατί βεβαίως, αν η ΝΔ είναι 1ο κόμμα, θα συνεργαστεί με το ΛΑΟΣ, παρά τα περί του αντιθέτου διατυμπανιζόμενα. Γιατί –πώς να το κάνουμε;- και έρωτας υπάρχει και κοινή καταγωγή και κοινό θρήσκευμα. Και αν αυτό συμβεί, τότε: ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ βράσε όρυζα.
Στους παραπάνω συλλογισμούς, ας μην μείνουμε τόσο αυστηρά στα νούμερα των ποσοστών, γιατί βεβαίως η κάλπη θα τα κρίνει όλα. Ας μείνουμε όμως στην λογική που καταθέτουμε, η οποία έχει βάση.
Μακάρι ο κόσμος να ωριμάσει σε τέτοιο σημείο, που να δώσει ένα τέτοιο χτύπημα στα δύο μεγάλα κόμματα και στον δικομματισμό, ώστε να μην ξανασηκωθούν και να περάσουμε εκ των πραγμάτων στην απλή αναλογική και στις κυβερνήσεις συνεργασίας. Δεν το βλέπουμε πολύ πιθανό. Από έναν λαό που γεμίζει το στάδιο με 75.000 για να ακούσει την Μαντόνα ακριβοπληρώνοντάς την, ας μην περιμένουμε τόσο ώριμη σκέψη και τόσο ηρωικά πράματα.

Υστερόγραφο
Οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες που δεν προλαβαίνεις να γράψεις κάτι και έρχεται άλλη μέρα να το μπαγιατέψει. Ο λόγος για τις εξαναγκασμένες παραιτήσεις των εισαγγελέων και την παραπομπή –τελικά και επιτέλους- στην βουλή, του σκανδάλου του Βατοπεδίου. Δεν μπόρεσαν να το σκεπάσουν άλλο, μπας και την σκαπουλάρουν.
Ο πλασιές αναγκάστηκε να το πάει στη βουλή. Κι εκεί όμως η στάση της αντιπολίτευσης δεν είναι ενιαία μπας και μπορέσει να αποκαλυφθεί κάτι και κυρίως να μην παραγραφεί. Κομματικές στρατηγικές. Άλλος θέλει «εξεταστική επιτροπή» κι άλλος «προανακριτική επιτροπή». Άραγε, αν δεν μπορούν να γίνουν και τα δύο ώστε να πάει όλη η αντιπολίτευση μαζί, είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν στην επιλογή που διασφαλίζει τα περισσότερα;

Έτσι, σαν αστυνομικό μυθιστόρημα

Όπως ξετυλίγεται το μέγα σκάνδαλο του Βατοπεδίου και αναδύεται η ύπαρξη σχεδίου με βάση το οποίο εξελίσσονταν βήμα το βήμα, διαφαίνονται όλο και περισσότερο οι ρόλοι που κλήθηκαν να παίξουν οι τοπικοί παράγοντες του Δήμου μας.
Ο ρόλος του Δημάρχου κ. Μ. Βλαχόπουλου, στα πλαίσια της αγαστής του συνεργασία με τον Εφραίμ, ήταν ρόλος «αμορντεσέρ» στις ενδεχόμενες αντιδράσεις των κατοίκων του Δήμου μας.
Οι μεσίτες – καλόγεροι και οι συνεργάτες - αποδέκτες των προϊόντων του εγκλήματος, ήθελαν να κυλίσουν όλα χωρίς την παραμικρή δημοσιότητα –αν ήταν δυνατόν.
Γνωρίζοντας, και διδασκόμενοι από την προηγούμενη πράξη του σκανδάλου που παίχτηκε στο Πόρτο Λάγος, όπου ο ξεσηκωμός των κατοίκων και σύσσωμης της τοπικής ηγεσίας με τον Μητροπολίτη και τον Νομάρχη, τους ανάγκασε να αποσυρθούν από κει, ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν κάτι ανάλογο στα σύνορα του Αγίου Όρους, στον Δήμο Σταγείρων - Ακάνθου.
Φοβόντουσαν μήπως και επαναληφθούν τα γεγονότα που είχαν γίνει με την υπόθεση της μεταλλουργίας χρυσού. Τότε είχαν πολιορκηθεί τα χωριά με ΜΑΤ, είχαν κλείσει δρόμοι, είχαν ανάψει φωτιές, έγιναν απεργίες πείνας. Αυτές τις αντιδράσεις ήταν που φοβόντουσαν οι ιθύνοντες του σκανδάλου.
Ο Δήμαρχος ήλεγχε πλήρως την δική του παράταξη, είχε κάθε λόγο να το διαβεβαιώνει. Όποιον ήθελε έβαζε, όπου ήθελε. Η σιωπή των αμνών, επί αμοιβή.

Καλά μέχρι εδώ, έπρεπε όμως να ελεγχθεί και η αντιπολίτευση. Αυτός ήταν και ο λόγος που φρόντισαν να προσεταιρισθούν τον κ. Α. Παπαγεωργίου –Δημοτικό Σύμβουλο της μειοψηφίας- γνωστό για τον «ακτιβισμό» που επέδειξε στην υπόθεση των μεταλλείων και τον μόνο από την μειοψηφία που είχε κάποια ικανότητα για να αποπειραθεί να τους δημιουργήσει προβλήματα. Ίσως βέβαια να γνώριζαν και τους βαθύτερους λόγους του «ακτιβισμού» που «ανέπτυσσε» στα διάφορα θέματα που του γυάλιζαν.
Εκτίμησαν λοιπόν ότι: Βλαχόπουλος και Παπαγεωργίου μπορούσαν συνεργαζόμενοι να φέρουν σε πέρας το έργο της αδρανοποίησης της τοπικής κοινωνίας και της απόσβεσης των όποιων αντιδράσεων –συμπεριλαμβανομένων και των νομικών.
Όπερ και εγένετο. Αυτοί που βριζόντουσαν επί σειράν ετών, έγιναν σύμμαχοι «για το καλό του τόπου». Είπαμε: Στην υπόθεση Βατοπεδίου δεν υπήρξε " ούτε ιερό, ούτε όσιο" από πολλές πλευρές.
Προς τον σκοπό αυτό –και για να ξεγελάσουν του «ιθαγενείς»- εμφάνιζαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και σε όσους τυχόν ρωτούσαν να μάθουν τι συμβαίνει με την υπόθεση, ότι το Βατοπέδι ενδιαφέρεται να «συνδιαχειρισθεί» με τον Δήμο τις εκτάσεις, να κάνουν δηλαδή «μπίζνες από κοινού με τον Δήμο». Μιλούσαν για Πνευματικά Ιδρύματα, για Πανεπιστήμια, για Συνεδριακά Κέντρα, θρησκευτικό τουρισμό, για οργασμό ανάπτυξης. Έφτασαν να μιλάνε μέχρι και για 50% - 50% συνιδιοκτησία εξ αδιαιρέτου με τον Δήμο, όταν κάποιοι άρχισαν να αντιδρούν για την απραξία του Δήμου. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι όπου έπαιρναν εκτάσεις και κτίρια, το ίδιο παραμύθι έλεγαν, περί πνευματικού ιδρύματος και πανεπιστημίου, "καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς".

Έλεγαν -άκουσον, άκουσον- και το άλλο "ευρηματικό": "Δεν γίνεται να προσβληθούν τα "Χρυσόβουλα" και τα άλλα κωλόχαρτα -λέμε εμείς-, γιατί λέει, έτσι θα χάσει το Πατριαρχείο την περιουσία που έχει στην Τουρκία. Υπάρχουν "Εθνικοί λόγοι" και δεν πρέπει να προσβληθούν τα Χρυσόβουλα". Δηλαδή επιχειρήματα ανάλογα με αυτά της -αλήστου μνήμης- εθνικοφροσύνης. Και βέβαια η επωδός των επιχειρημάτων ήταν: «Αφού θα τα πάρουν που θα τα πάρουν, γιατί να μην γίνουμε συνέταιροι; Σε διαφορετική περίπτωση οι εκτάσεις θα επιστρέψουν στο Δημόσιο, η αρχαιολογία και το δασαρχείο δεν θα μας αφήνουν να χτίσουμε». Δηλαδή επί το χυδαιότερον: «Αφού θα τα πάρουν που θα τα πάρουν, χαλαρώστε να το ευχαριστηθούμε». Δηλαδή από την μια η ανάπτυξη, τα πανεπιστήμια, τα συνεδριακά κέντρα και τα «χρυσά κουτάλια», από την άλλη ο μπαμπούλας της κακής αρχαιολογίας και το δασαρχείου που θα δεσμεύσουν την περιοχή και δεν θα μας αφήνουν να χτίσουμε.
Πρέπει να μην ξεχνάμε επίσης ότι όλα αυτά τα επιχειρήματα αρθρώνονται όταν, "μήνες πολλούς μετά την αμαρτία", για το σκάνδαλο δεν μιλάει κανείς. Εφημερίδες, κανάλια, πολιτικοί, σιωπούν, ελάχιστοι ψελλίζουν και πολλοί αβαντάρουν κιόλας. Ο κόσμος –που έχει και κακή ιστορική εμπειρία από τους καλόγερους και τις διασυνδέσεις τους- απογοητευμένος σου λέει: «Με ποιους θα τα βάλω; Οι υπουργοί κι ο Πρωθυπουργός είναι μαζί τους, μπαινοβγαίνουν στο μοναστήρι, όλος ο μηχανισμός του κράτους είναι μαζί τους, η αντιπολίτευση δεν μιλάει, οι εφημερίδες δεν γράφουν, οι τηλεοράσεις δεν παίζουν».
Αυτό το κλίμα καλλιεργήθηκε και έτσι ακυρώθηκαν επιτυχώς οι μεγάλες αντιδράσεις του κόσμου της περιοχής.
Αλλά όμως, όπως συμβαίνει και στα πιο τέλεια εγκλήματα του αστυνομικού ρεπορτάζ, που τροφοδοτούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, υπάρχει πάντα μια λεπτομέρεια, μια τυχαία, άσχετη και ασήμαντη λεπτομέρεια, που προδίδει και ξεσκεπάζει τον δολοφόνο, έτσι έγινε και δω. Φαίνεται πως υπάρχει Θεός και αν τελειώσει καλά η ιστορία -για τον τόπο- μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τις δοξασίες μας περί Θεού -λέμε τώρα-. Τουλάχιστον όμως υπήρξε ο από μηχανής Θεός: Τα χάλασε ο Κοντομηνάς με τον Ρουσσόπουλο και…. «βγήκαν τα μπακίρια στο σιάδι» που λέει κι η παροιμία.

Ας ελπίσουμε πως θα τελειώσει καλά η ιστορία για τον τόπο. Ενδεχομένως να είναι και η ευκαιρία να σταματήσει η όλη κωμωδία με την μοναστηριακή και την εκκλησιαστική περιουσία. Διαφαίνονται κάποιες ελπίδες.

Αυτό που μας στεναχωρεί όμως, είναι μήπως -κατά τα λεγόμενα του Δημάρχου κ. Μιχαήλ Βλαχόπουλου- χάσει τώρα και το Πατριαρχείο την περιουσία του που την έχει με "Χρυσόβουλα".

Ο Άγιος Εφραίμ σκότωνε τα άλογα όταν γερνούσαν

Ένα καημένο μουλάρι μόνο του

Ο Άγιος Εφραίμ, εν μέσω δύο χερουβείμ

Από όλα όσα ακούστηκαν αυτές τις μέρες για τα έργα και τις ημέρες του μοναχού Εφραίμ, αυτό που ήταν περισσότερο σοκαριστικό για την ποιότητα του ανθρώπου, ήταν η μαρτυρία ενός άλλου γέροντα μοναχού που διηγήθηκε στην τηλεόραση ότι ο Εφραίμ -στις αρχές της καριέρας του στο Άγιο Όρος- έδωσε εντολή να περιμαζέψουν τα γέρικα μουλάρια, που συνήθως τα αφήνουν στα βουνά γύρω απ’ το μοναστήρι για να τελειώσουν την ζωή τους (μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς) και τα πούλησε σ’ ένα τσίρκο που τότε ήταν στην Θεσσαλονίκη, για να γίνουν τροφή στα λιοντάρια.
Τέτοια κυνικότητα και σκληρότητα ψυχής δύσκολα συναντά κανείς ακόμα και σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας τέτοιος άνθρωπος με τον χριστιανισμό και τον μοναχισμό; Το αθώο βλέμα των γέρικων και ταλαίπωρων ζώων δεν τον συγκινούσε. Όλα γι' αυτόν ήταν χρήμα από τότε.

Εντάξει, ξέρουμε ότι πολλοί ιερωμένοι λατρεύουν το χρήμα και είναι βουτηγμένοι στην «αμαρτία», κι ότι οι χριστιανικές διακυρήξεις τους είναι υποκριτικές και κενές περιεχομένου, αλλά τέτοια αιμοβόρα επίδοση δύσκολα μπορείς να συναντήσεις.

Σοβαρευτείτε, κουραστήκαμε

Δεν πρόλαβε ο Αλαβάνος να καταθέσει την πρότασή του με τα 6 σημεία για την συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ και βγήκαν εκατέρωθεν οι κομμουνισμένοι και οι υπουργοποιήσιμοι τύπου Λαφαζάνη και Μιλένας αντίστοιχα να πουν «φτού, φτού κακά».
Επειδή η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή για να την αφήσουμε στα χέρια του Παναγιώτη Λαφαζάνη και της Μιλένας Αποστολάκη, μήπως να ορίσουν τα δύο κόμματα μία επιτροπή αναζήτησης των σημείων συνεργασίας (υπό τους Κώστα Σκανδαλίδη και Μιχάλη Παπαγιαννάκη) για να δουλέψει με σοβαρότητα και να καταλήξει κάπου; Ο δημόσιος λόγος που αρθρώνουν επί του θέματος της συνεργασίας (εδώ και πολύ καιρό) τα δύο στελέχη των κομμάτων (χωρίς να είναι οι μόνοι), και καθαρός είναι και ειλικρινής κι αυτό η κοινωνία το ανιχνεύει. Μπορεί να ξεχωρίσει την πρόθεση από την μεθόδευση, την ειλικρίνεια από τον καιροσκοπισμό.

"Κάλιο αργά παρά ποτέ"

Επί τέλους εκεί στον ΣΥΝ κάτι άρχισε να αλλάζει. Το καμπανάκι των δημοσκοπήσεων βλέπετε ήταν ηχηρό και δεν μπορούσαν πλέον να το αγνοούν. Αυτά που καταθέταμε από την αρχή της λειτουργίας αυτού του ιστοχώρου, ήρθαν να τα επιβεβαιώσουν απανωτές δημοσκοπήσεις. Δηλαδή ότι η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ είναι μονόδρομος και τώρα είναι η ευκαιρία να ορίσει ο ΣΥΝ την ατζέντα της συζήτησης.
Και να, σήμερα κιόλας, ο Αλέκος Αλαβάνος, για πρώτη φορά, στην συνέντευξή του στο «Έθνος» κάνει την πρώτη σωστή «επίθεση» για το περιεχόμενο της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Λέει επί λέξη:

«Ορίστε, από την εφημερίδα σας μπορώ να διατυπώσω έξι προτάσεις, με βάση μόνο τη θεματολογία της εβδομάδας που πέρασε, προς όλη την αντιπολίτευση και προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

• Πρώτον, κοινή δράση για τον δημόσιο χαρακτήρα μιας ανανεωμένης Ολυμπιακής και απόρριψη κάθε είδους ιδιωτικοποίησης.


• Δεύτερον, κοινή νομοθετική πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.


• Τρίτον, Εξεταστική Επιτροπή για το Βατοπέδιο, από την πρώτη στιγμή που ανέκυψε το πρόβλημα, το 1999, με την εγκατάλειψη της δικαστικής διεκδίκησης της δημόσιας κυριότητας, μέχρι σήμερα.


• Τέταρτον, άμεση δράση για τη συνταγματική υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου με την κατάργηση όλων των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια.


• Πέμπτον, μια που έχει αρχίσει η συζήτηση για τις εκλογές, ενδεχομένως αλλεπάλληλες, κοινή νομοθετική πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης για την απλή αναλογική.


• Έκτον, κοινή δράση για να μην εγκατασταθεί στη Σούδα το Κέντρο Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής του ΝΑΤΟ, που αποφασίστηκε αυτήν την εβδομάδα στη Βουλή, με κόστος μάλιστα των Ελλήνων φορολογουμένων.
  

Ας δούμε λοιπόν τι πόρτες, ποιος τις ανοίγει και ποιος τις κλείνει, και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας καλόπιστα».

Η κοινωνία που δοκιμάζεται, βλέπει, ακούει και κρίνει. Η "μπάλα τώρα είναι στο γήπεδο του ΠΑΣΟΚ" που οφείλει να απαντήσει εξίσου θετικά.
Όλη η συζήτηση να γίνει δημόσια κι όποιος ειλικρινά τοποθετείται θα είναι κερδισμένος.

Όποιος έχει το μέσον

Η Ελληνική Δημοκρατία μας είναι τηλεοπτική. Ήταν που ήταν εκ καταβολής της ανάπηρη και προβληματική, τα τελευταία χρόνια –αρκετά χρόνια δηλαδή- της προστέθηκε κι’ άλλο κουσούρι, η τηλεοπτικότης. Λέμε κουσούρι αλλά αν το καλοεξετάσεις, είναι μία εξέλιξη αναπόφευκτη της τεχνολογίας που είχε προαναγγελθεί εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια γι’ αυτούς που μπορούσαν να προεκτείνουν λίγο την σκέψη τους στο μέλλον. Το πρόβλημα με την δημοκρατία μας είναι ότι η τηλεόραση έχει αλώσει τους άλλους θεσμούς της δημοκρατίας: κόμματα, κοινοβούλια, βουλευτές. Όποιος «έχει το μέσον» το τηλεοπτικό, μπορεί να περνάει πολιτική, να καθορίζει ατζέντα, να διαπαιδαγωγεί και να καθοδηγεί την κοινωνία. Έτσι είναι οριστικά και αμετάκλητα κι όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε.
Κι αυτό το λέμε γιατί, όσο ευνόητο κι αν είναι, στην αριστερά φαίνεται ότι δεν το κατάλαβαν πολλοί. Αντί να δουν πως θα αποκτήσουν τηλεοπτικό μέσο για να φωνάξουμε τις θέσεις και την πολιτική μας στην κοινωνία, πετροβολούν την εποχή και τις τηλεοράσεις, όπως έκαναν αντίστοιχα τις μηχανές την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, γιατί λέει έχαναν τις δουλειές οι εργάτες.
Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι ο ΣΥΝ –το ΚΚΕ δεν μ’ ενδιαφέρει ούτε περιμένω τίποτα απ’ αυτήν την «αριστερά»- βρέθηκε ξεβράκωτος στην εποχή, χωρίς τηλεοπτικό μέσο, με μια «Αυγή» μονάχη που την διαβάζει καμιά δεκαριά χιλιάδες κόσμος, κι αυτό μόνο τις Κυριακές.
Ο –όξω από εδώ- Καρατζαφέρης, ένας άνθρωπος μονάχος, μέσα σε πέντε-έξι χρόνια, με μια τηλεόραση άθλια –λιγότερο ή περισσότερο άθλια από τις άλλες, αλλά τηλεόραση- κατάφερε να κάνει κόμμα, να το βάλει στη βουλή και να γίνει παίχτης. Κι εμείς, με ιστορία, με κόσμο –και καλό κόσμο- σ’ όλη την Ελλάδα, δεν λέμε να ξεκολλήσουμε από τα υπαρξιακά μας και να βάλουμε πλώρη για την κοινωνία.
Αν έπρεπε ο ΣΥΝ να έχει μόνο μία δραστηριότητα, αυτή έπρεπε να ήταν η δημιουργία μιας καλής τηλεόρασης. Τι να τα κάνουμε τα γραφεία ανά την Ελλάδα αφού θα μπορούσαμε να μπαίνουμε στα σπίτια; Πιο χρήσιμη, ακόμα κι από την κοινοβουλευτική μας ομάδα, είναι η τηλεόραση. Αυτή θα μας έδινε και μεγάλη δύναμη εκλογική και μεγάλη κοινοβουλευτική ομάδα και όλα τα επακόλουθα που ένα κόμμα έχει ως στόχους.

Κι όμως παρ' όλα αυτά εμείς ακόμα μαλώνουμε για τα αυτονόητα.

Σύντροφοι, σοβαρευτείτε, δεν θα προκάνουμε

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μία σοβαρή κάμψη της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τον Απρίλιο, η οποία φτάνει σχεδόν μέχρι και τις 6 ποσοστιαίες μονάδες (METRON ANALYSIS για την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ).
Στην ίδια δημοσκόπηση υπάρχουν ευρήματα τα οποία αξίζουν προσοχής και εκτίμησης:
· Πώς περιμένουν οι ερωτώμενοι την ομιλία του Καραμανλή στη ΔΕΘ: έξι στους δέκα (58,3%) την αντιμετωπίζουν με αδιαφορία, ενώ πάνω από δύο στους δέκα (23,1%) με επιφυλάξεις. Μόλις το 15,5% περιμένουν με προσδοκίες τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού.
· Η κυβέρνηση εμφανίζει πλέον ηθικό μειονέκτημα στα θέματα διαφάνειας: η άλλοτε ηθικώς κραταιά κυβερνώσα παράταξη μάλλον συγκαλύπτει (54,1%) ή ανέχεται (21,9%) τα σκάνδαλα. Μόλις το 17,5% συνεχίζει να θεωρεί ότι η κυβέρνηση τα... αποκαλύπτει.
· Για το ΠΑΣΟΚ, ένα θετικό στοιχείο είναι ότι χαλαρώνει η δημοσκοπική πίεση του ΣΥΡΙΖΑ: άλλο το 22%-18% που διαμορφωνόταν προ μηνών και άλλο το σημερινό 26%-11%. Κρίνοντας μάλιστα από τη στρατηγική της τελευταίας περιόδου, λογικά θα ποντάρουν στη Χ. Τρικούπη λίγο παραπάνω στην πίεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα των συνεργασιών, στο οποίο ευελπιστούν ότι μπορούν να πιέσουν ακόμη περισσότερο την Κουμουνδούρου.
· Το 55% του συνόλου των ερωτηθέντων, (το 62,7% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, το 83,5% όσων ψηφίζουν Λοιπά Κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ, και το 55,2% όσων βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη («Άλλο») βλέπουν πολιτική διέξοδο στις κυβερνήσεις συνεργασίας.
· Στην αυτοδυναμία επιμένουν κυρίως οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. (63,3%), ενώ η αντίληψη αυτή είναι μειοψηφική σε όσους ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ (34%), Λοιπά Κόμματα (9,1%) ή «Άλλο» (33,8%).
· Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, ο δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός (62,9%) είναι ο Τσίπρας, με δεύτερο τον Παπανδρέου (61,8%), ο οποίος σε απόσταση αναπνοής έχει τον Αλαβάνο (57,6%).
· Η πλειονότητα της κοινωνίας προσβλέπει σε κυβερνήσεις συνεργασίας (55%, έναντι μόνο 39,6%, που επιθυμεί τις μονοκομματικές).

Από τις αποτυπώσεις, αυτής αλλά και άλλων δημοσκοπήσεων, φαίνεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (που είναι ακόμα μεγαλύτερη στον κόσμο της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ) προσβλέπει στις κυβερνήσεις συνεργασίας την διέξοδο από την κρίση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μονότονα επιμένει ότι δεν συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΠΑΣΟΚ, πιο έξυπνα λειτουργώντας, επιμένει -σε τακτά χρονικά διαστήματα- να δηλώνει δια των πρωτοκλασάτων στελεχών του, την εμμονή του στην συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, επαναπατρίζοντας έτσι ένα μέρος των ψηφοφόρων του που έφευγαν αριστερότερα (προς τον ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω).
Μ’ αυτές τις διαπιστώσεις να βγάζουν μάτι, αναρωτιέται κανείς αν χρειάζεται τόση μεγάλη εξυπνάδα για να καταλάβουν τα think tank της Κουμουνδούρου ότι η συνεργασία πουλάει και ότι το ΠΑΣΟΚ την παίζει γιατί του βγαίνει σε καλό; Δηλαδή το χαρτί της συνεργασίας που παίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ και τους βγαίνει, γιατί δεν το παίζουν με το ΠΑΣΟΚ; Μην λερωθούν; Η συνεργασία με το ΚΚΕ δεν λερώνει αλλά με το ΠΑΣΟΚ λερώνει; Δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος θέλει ελπίδα απαλλαγής από την δεξιά και δεν είναι διατεθειμένος να δώσει λευκές επιταγές στον καθένα; Γιατί δεν αφουγκράζονται την κοινωνία; Και στο κάτω – κάτω κανείς δεν είπε συνεργασία για την συνεργασία, χωρίς όρους, για να ξαναγίνουν υπουργοί οι Πρωτοπαπάδες, οι Μαντέληδες κι όποιοι άλλοι αποπάτησαν. Ο κόσμος θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ με σημαντική εκλογική δύναμη, στα πλαίσια όμως μιας κεντροαριστερής συνεργασίας (με το ΠΑΣΟΚ, κι όποιον άλλο τον φωτίσει μαζί, τι να κάνουμε αφού αυτός είναι ο πολιτικός χάρτης της χώρας) με πρόγραμμα συμφωνημένο και πρόσωπα φερέγγυα.
Όταν ένας ολόκληρος κόσμος του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι ο δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός (62,9%) είναι ο Τσίπρας, με δεύτερο τον Παπανδρέου (61,8%) και τρίτο -σε απόσταση αναπνοής- τον Αλαβάνο (57,6%), και συ του πετάς κατάμουτρα και ξερά-κοφτά ότι δεν συνεργάζεσαι, είναι σαν να τον «φτύνεις» και δεν θα σου βγει σε καλό. Η συμπάθεια αυτή, δεν θέλει και πολύ να γίνει απέχθεια, όταν εισπράττει την απόρριψη.
Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο της ανάγνωσης των δημοσκοπήσεων.
Αυτή η ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ να χειρισθεί το θέμα της συνεργασίας, είναι και ο λόγος της πτώσης της δημοσκοπικής εκλογικής του επιρροής. Τα ποικιλόμορφα άλλα, που εφευρίσκουν οι της ηγεσίας του –των Τσίπρα και Αλαβάνου συμπεριλαμβανομένων- για να εξηγήσουν την πτώση, είναι στρουθοκαμηλισμοί και αλχημείες κουκουέδικου τύπου και δεν πείθουν τον κόσμο, εντός και εκτός ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.

Υστερόγραφο: Στην συνέντευξη τύπου του Αλέξη Τσίπρα στην ΔΕΘ ειπώθηκε και το εξής παλαβό: Όταν γίνουν οι εκλογές και πάρουμε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, θα σχηματίσουμε μία αριστερή κυβέρνηση.
Τώρα ή εμείς είμαστε εκτός πραγματικότητας και δεν βλέπουμε την επερχόμενη βούληση της κοινωνίας να αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα ή έχουν δίκιο μερικοί που λένε ότι «τα παιδία παίζει».

Υστερόγραφο 2: Πάνω που λέγαμε τα παραπάνω, ήρθε η συνέντευξη του Νίκου Κωνσταντόπουλου στον ΕΤ να συνηγορήσει στις απόψεις μας. Παραθέτουμε τα σημεία της.

Ο ΣΥΝ πρέπει να πείσει ότι εργάζεται ειλικρινά ώστε να προετοιμαστεί για να προκύψει εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση της Ν.Δ. Ετσι, τα ποσοστά του θα εκτοξευθούν πολύ ψηλά, λέει σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος.
Προσθέτοντας πως αν ο ΣΥΝ πείσει ότι ενδιαφέρεται για να μεγαλώσει απλώς «τα ποσοστά του», πιστεύει ότι θα χάσει αυτόν τον κόσμο. Ο κ. Κωνσταντόπουλος τονίζει ότι «στις εκλογές θα κριθεί ο νέος ηγέτης του ΣΥΝ» και πως «πρέπει από τώρα να έχει την αυτόνομη οντότητά του, χωρίς να τον τραβάνε από το μανίκι, χωρίς «εικόνες πατερναλισμών κι εγγυητών της μοναδικής αλήθειας». Επίσης στην εφ όλης συνέντευξη τύπου ο κ. Κωνστατνόπουλος χαρακτηρίζει «τρισάθλια» την κατάσταση στο δημόσιο βίο, ενώ ερωτηθείς για την υπόθεση της μονή Βατοπαιδίου σημειώνει «πως η δεξιά του Κυρίου ολοκλήρωσε ότι άρχισε η κεντροαριστερά του Κυρίου». Εμμέσως πλην σαφώς ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ τάσσεται υπέρ της προεκλογικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ λέγοντας ότι «αναζητούνται πρωτοβουλίες νέου τύπου και νέες εμπνεύσεις στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς».
Ο ΣΥΝ πρέπει να πείσει ότι εργάζεται ειλικρινά ώστε να προετοιμαστεί για να προκύψει εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση της Ν.Δ. Ετσι, τα ποσοστά του θα εκτοξευθούν πολύ ψηλά, λέει σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος.
Προσθέτοντας πως αν ο ΣΥΝ πείσει ότι ενδιαφέρεται για να μεγαλώσει απλώς «τα ποσοστά του», πιστεύει ότι θα χάσει αυτόν τον κόσμο. Ο κ. Κωνσταντόπουλος τονίζει ότι «στις εκλογές θα κριθεί ο νέος ηγέτης του ΣΥΝ» και πως «πρέπει από τώρα να έχει την αυτόνομη οντότητά του, χωρίς να τον τραβάνε από το μανίκι, χωρίς «εικόνες πατερναλισμών κι εγγυητών της μοναδικής αλήθειας». Επίσης στην εφ όλης συνέντευξη τύπου ο κ. Κωνστατνόπουλος χαρακτηρίζει «τρισάθλια» την κατάσταση στο δημόσιο βίο, ενώ ερωτηθείς για την υπόθεση της μονή Βατοπαιδίου σημειώνει «πως η δεξιά του Κυρίου ολοκλήρωσε ότι άρχισε η κεντροαριστερά του Κυρίου». Εμμέσως πλην σαφώς ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ τάσσεται υπέρ της προεκλογικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ λέγοντας ότι «αναζητούνται πρωτοβουλίες νέου τύπου και νέες εμπνεύσεις στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς».

Ο πλασιέ στην ΔΕΘ

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή 6-9-08

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου, ΝΕΑ 6-9-08

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου, ΝΕΑ 6-9-08

Ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, ο Κωστάκης, με το γνωστό ύφος του πλασιέ που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και που του το έμαθαν καλά οι πληρωμένοι σύμβουλοι του, ομολογουμένως, εμφανίστηκε στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης για να μας πουλήσει τα ίδια πράγματα που πουλάει κάθε χρόνο. Κινέζικης ποιότητας είναι όμως τα πράγματα που πουλάει και χαλάνε την επαύριο κι έρχεται κάθε χρόνο να μας τα ξαναπουλήσει.

Μιλάμε για τις μεγάλες τομές, για την διαφάνεια, την πάταξη της φοροδιαφυγής, την σεμνότητα και την ταπεινότητα που -χάρη σ' αυτούς- έγινε πικρό και αστείο σλόγκαν.

Την ίδια ώρα που ο κ. Καραμανλής μιλάει για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ο υπουργός του κ. Βουλγαράκης δηλώνει ότι έκανε την εταιρεία για να γλυτώσει φόρους. Κι ο πλασιέ, ξεδιάντροπα θέλει να μας ξαναπουλήσει το προιόν.

Ευτυχώς που υπάρχουν οι γελοιογράφοι και πέρνουν το αίμα μας πίσω απ' αυτούς που υποτιμούν την νοημοσύνη μας.

Μια πρόταση για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ

Πολύ καλή η κίνηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να δώσουν συνέντευξη τύπου με θέμα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου (βλέπε περισσότερα http://ierissos.blogspot.com/). Μήπως θα έπρεπε να αναλάβει και την δικαστική διαδικασία της ακύρωσης, όλων αυτών των παράνομων και ηθικά απαράδεκτων συμβολαίων, ώστε να απαλλάξει την τοπική κοινωνία της Χαλκιδικής αλλά και την Ελληνική κοινωνία ολόκληρη –αφού δεν έμεινε τόπος, ανά την Ελληνική επικράτεια, που να μην υπάρχουν τέτοιες αμαρτωλές παραχωρήσεις.
Κι αυτό γιατί και την απαραίτητη νομική ομάδα μπορεί να διαθέσει (τόσοι βουλευτές του είναι έγκριτοι νομικοί) και οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν άλλη σιγουριά όταν την νομική τους υποστήριξη την έχει αναλάβει ένα κόμμα που από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό τους και μπορεί να εξασφαλίσει φερεγγυότητα για την νομική υποστήριξη της υπόθεσης. Οι καλόγεροι είναι τόσο διαπλεκόμενοι που θα αποπειραθούν να εξαγοράζουν και τον ίδιο τον Χριστό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Κοντομηνάς και το Βατοπέδι

Τις τελευταίες μέρες σε κάποιο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ALPHA, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης, ευχαρίστησε από καρδιάς τον ALPHA γιατί βοήθησε στην δημοσιοποίηση του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου.
Τις ίδιες μέρες, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χαλκιδικής Γιάννης Δριβελέγκας, διατύπωσε τις ίδιες ευχαριστίες, σημειώνοντας παράλληλα το πέπλο σιωπής που σκέπαζε το σκάνδαλο στα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα και στις εφημερίδες εδώ και ένα χρόνο, καθώς και την «αδιαφορία» που συνάντησε από το ίδιο του το κόμμα στην ανάδειξη του σκανδάλου.
Εν τω μεταξύ γράφεται και ξαναγράφεται ότι η τηλεοπτική ανάδειξη του –υπαρκτού κατά τα άλλα- σκανδάλου έγινε από τον ALPHA στα πλαίσια μετωπικής σύγκρουσης του ιδιοκτήτη του με τον Ρουσόπουλο, για αλλότριους λόγους. Λογικές σκέψεις, καθώς όλα αυτά που σήμερα εμφανίζουν στις τηλεοράσεις, ήταν γνωστά: και οι παραχωρήσεις, και οι αποχαρακτηρισμοί των δασών, και η απαξίωση της διαφωνίας των αρχαιολόγων, και η συμβολαιογράφος-γυναίκα του Βουλγαράκη με τον αδερφό της, και ο μοναχός Εφραίμ και οι σχέσεις του με τον Ρουσόπουλο. Και επερωτήσεις βουλευτών έγιναν ποικίλες, και γυναίκες καβάλησαν τα σύρματα και έσπασαν το άβατο –ακριβώς για να προκληθεί θέμα και δημοσιότητα- αλλά τίποτα, σιωπή ιχθύος.
Κι ήρθε μία διαφωνία ενός καναλάρχη με την κυβέρνηση, για άλλα θέματα και συμφέροντα δικά τους, να φέρει το δικό μας σκάνδαλο στην δημοσιότητα, προς εκδίκηση. Μήνες και μήνες, επερωτήσεις και διαδηλώσεις δεν το κατάφεραν. Αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός της αδυναμίας των πολιτικών να αναδείξουν ένα μεγάλο σκάνδαλο –το μεγαλύτερο από καταβολής Ελληνικού κράτους κατά μία δημοσιογραφική εκτίμηση- είναι σκάνδαλο ακόμα μεγαλύτερο και όνειδος για την –ούτως ή άλλως- προβληματική Δημοκρατία μας. Η κατάσταση της αδυναμίας των πολιτικών και της παντοδυναμίας των ιδιοκτητών τηλεοπτικών μέσων, προξενεί λύπη και τρόμο για την ασφάλεια του πολίτη, της κοινωνίας και του κράτους.
Οι ευχαριστίες του Γ. Δραγασάκη και του Γ. Δριβελέγκα προς τον ALPHA αποτυπώνουν ανάγλυφα την κατάσταση.
Από παλιά υπογραμμίσαμε την πλήρη απουσία του ΣΥΝ στην ενημέρωση της κοινωνίας και στην υπεράσπιση του πολίτη μέσω της ανάδειξης των θεμάτων, είτε αυτά είναι σκάνδαλα, είτε αυθαιρεσίες της πολιτείας και των υπαλλήλων της. Η κοινωνία σήμερα ενημερώνεται και καθοδηγείται από την τηλεόραση και αν δεν έχεις δυνατότητα παρέμβασης εκεί, μάχες οπισθοφυλακών μόνο θα δίνεις, χωρίς αποτέλεσμα. Ένας Κοντομηνάς ή ένας Αλαφούζος, θα μπορούν να ενημερώνουν και να καθοδηγούν την κοινωνία. Έτσι είναι η κατάσταση δυστυχώς, αλλά πρέπει να προσαρμοστούμε αν θέλουμε να παίξουμε ρόλο. Ας ελπίσουμε ότι το έχουν συνειδητοποιήσει και θα πράξουν αναλόγως για να προλάβουν την εποχή και τον κόσμο που επενδύει και ελπίζει σ’ αυτούς.