Άλλοι νιώθουν υπερήφανοι κι άλλοι μαλάκες

Henri Matisse: Οδαλίσκη με μανόλιες

Ευτυχώς η «εθνική» μας συμμετοχή –συνενοχή θα έλεγα εγώ- της Καλομοίρας δεν ευτύχησε να αναδειχθεί 1η νικήτρια στην Eurovision (ήρθε λέει 3η) κι έτσι γλυτώσαμε από το βασανιστήριο να ακούμε –δεν ξέρω- για πόσο καιρό ακόμα την χυδαιότητα και την ανοησία στ’ αυτιά μας νυχθημερόν από τηλεοράσεων και ραδιόφωνων. Την σκαπουλάραμε με μερικές περισπούδαστες –είναι αλήθεια- αναλύσεις ειδημόνων για τις αιτίες της σχετικής αποτυχίας. Τις ίδιες μέρες δύο Έλληνες επιστήμονες, οι καθηγητές Χρήστος Ζερεφός και Αλκιβιάδης Μπάης από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης –έγινε γνωστό ότι τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ για την επιστημονική τους εργασία σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Το ακούσαμε μια – δυο μέρες στις ειδήσεις και μετά σιωπή. Δηλαδή αν για την Καλομοίρα μιλάμε μήνες τώρα γι’ αυτούς τους Έλληνες πόσο έπρεπε να μιλήσουμε; Βλέπετε η κλίμακα των αξιών της κοινωνίας μας στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια –κυρίως όμως στην Ελλάδα- βάζει σε πιο περίοπτη θέση την Καλομοίρα –ή άλλα αστέρια παλαιότερα- από την επιστήμη και την τέχνη. Τέλος πάντων, πολλοί μίλησαν για την ξεφτίλα της Eurovision, αρμοδιότεροι και με εμπεριστατωμένη άποψη για τις ρίζες της ευτέλειας και την αποχαύνωση του κόσμου. Εμείς, αντί άλλων λόγων και αναλύσεων, θα παραθέσουμε τους στίχους του Γιώργου Θαλασσινού στο ποίημά του:

Αποστολή αυτοκτονίας
Ζωσμένος στην μέση μου τον Καβάφη,
Την Μαρία Νεφέλη και το Άξιον Εστί,
Τα Ανεπίδοτα Γράμματα,
Τα ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη,
Τις Ακυβέρνητες Πολιτείες,
Το Κατά Σαδδουκαίων,
Το Χαμόγελο της Τζοκόντας και τον Μεγάλο Ερωτικό,
Τα Θαλασσινά Φεγγάρια και το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού,
Την Σωτηρία Μπέλλου και τον Καϊκτσή,
Τον Καζαντζίδη και την Μαρία Κάλας,
Τον Ρόκκο και τ’ αδέρφια του.
Μ’ αυτά και μ’ άλλα πολλά εκρηκτικά που έχω συγκεντρώσει,
Θα εισχωρήσω μέσα στις τάξεις του εχθρού, ευθυτενής, σαν άλλος Δον Κιχώτης,
να τους ανατινάξω.

Απορρυπαντικό για χρωματιστά

Απορρυπαντικό για λευκά

Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;

Σπύρου Βασιλείου: Η ραπτομηχανή

Εδώ και μερικές μέρες ξεκίνησαν οι εκλογές για την ανάδειξη των νέων διοικήσεων στα ΑΕΙ (ΤΕΙ και Πανεπιστήμια), με την εφαρμογή των διατάξεων του νέου νόμου «πλαίσιο» που ψηφίστηκε πέρυσι από την κυβερνητική πλειοψηφία της Ν.Δ. Δηλαδή εκλέγονται πρυτάνεις – αντιπρυτάνεις και πρόεδροι – αντιπρόεδροι για τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ αντίστοιχα.

Αν και σε πολλούς είναι γνωστά πράγματα, για την ενημέρωση -των εκτός των τειχών- είναι απαραίτητο να αναφερθούν περιληπτικά οι διαδικασίες. Με βάση τον νόμο αυτό, εισάγεται –για πρώτη φορά- η καθολική ψηφοφορία των φοιτητών, των διοικητικών υπαλλήλων και του τεχνικού προσωπικού, με τον συντελεστή βαρύτητας που αναλογεί σε κάθε κατηγορία. Η καθολική ψηφοφορία για το εκπαιδευτικό προσωπικό των ΑΕΙ ίσχυε ήδη από παλιά.

Η διάταξη αυτή του νέου νόμου έτυχε ευρύτερης αποδοχής από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας και τις φοιτητικές παρατάξεις, ανεξάρτητα από τις γενικότερες αντιθέσεις στον νόμο ή την συνολική του απόρριψη. Άλλωστε πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού όλοι κόπτονται για περισσότερη και αμεσότερη δημοκρατία.

Η παλαιότερη κατάσταση, με την συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές –μέσω εκλεκτόρων-αντιπροσώπων- είχε δημιουργήσει πολλά προβλήματα, με έντονο κομματισμό, ανίερες συναλλαγές έως «εκπόρνευσης» των φοιτητών από τις εκάστοτε διοικήσεις των ΑΕΙ. Δυστυχώς η ανηθικότητα δεν είναι ξένη στον χώρο της παιδείας μας – «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» - όσο τραγικό κι αν είναι αυτό.

Αυτή τουλάχιστον η διάταξη του νέου νόμου ήταν κατά καθολική ομολογία θετική. Μερικοί βέβαια αναγκάστηκαν να το ομολογήσουν μη μπορώντας να κάνουν κι αλλιώς, καθώς η δημοκρατική επίφαση δεν τους άφηνε περιθώρια.

Μόλις όμως ήρθε ο καιρός να εφαρμοστεί ο νέος τρόπος ανάδειξης των διοικήσεων, μερικές φοιτητικές παρατάξεις της αριστεράς, για να αποτρέψουν την εφαρμογή του νόμου –τον οποίο απορρίπτουν συνολικά- προχώρησαν σε καταλήψεις ή και σε επεισόδια, ώστε να μην μπορέσουν να πραγματοποιηθούν οι εκλογές. Κι όλα αυτά στο όνομα της αριστεράς και της δημοκρατίας. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα αντιδράσουν όταν εφαρμοστούν οι διατάξεις για το πολλαπλό σύγγραμμα που προβλέπει ο ίδιος νόμος. Θα ξανακάνουν καταλήψεις για να μην μοιράζονται τα βιβλία, στο όνομα της συνολικής αντίθεσης με τον νόμο;

Γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατεί γενικώς στην παιδεία μας και στην ανώτατη παιδεία ειδικότερα, ισχυρίζομαι ότι υπάρχει μία παράκρουση. Οι λέξεις και οι έννοιες έχουν χάσει το νόημά τους. Πολλά είναι ψευδεπίγραφα και αποκτούν διαφορετικές έννοιες και ερμηνείες κατά περίπτωση και όπως βολεύει: Εμποδίζουμε τις εκλογές στο όνομα της αριστεράς και της δημοκρατίας, στο όνομα της υπεράσπισης του δημόσιου πανεπιστημίου.

Δυστυχώς η ιστορία της αριστεράς λέει ότι, ως αντιπολίτευση, λάτρεψε και μάτωσε για την δημοκρατία. Ως δύναμη εξουσίας όμως –έστω και μικρής όπως αυτή που ασκεί στον χώρο της ανώτατης παιδείας- δείχνει ότι δεν της περιποιεί και μεγάλη τιμή.

Επειδή ισχυρίζομαι ότι στρατηγικός στόχος της αριστεράς –ειδικά τώρα που τα σοσιαλιστικά μοντέλα ξέφτισαν- πρέπει να είναι μια καλή παιδεία στην χώρα και σε κάθε χώρα. Γιατί σ’ ότι και να πιστεύει κανείς, η καλή παιδεία είναι –πέραν όλων των άλλων- ένας μηχανισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ανακατανομής του πλούτου. Με αυτή την έννοια, υπάρχουν περισσότερες ευθύνες της αριστεράς για το ξεχαρβάλωμα που υπάρχει σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Σύμφωνοι, πολλά από τα προβλήματα της παιδείας μας θα μπορούσαν να λυθούν με σοβαρή χρηματοδότηση. Δεν είναι όμως πανάκεια, χρειάζονται πολλά περισσότερα, χρειάζονται προϋποθέσεις.

Βοηθάει άραγε η μόνιμη άρνηση σε κάθε αξιολόγηση; Η μόνιμη υπεράσπιση κάθε περιθωριακού και παραβατικού που χρησιμοποιεί και κατασυκοφαντεί το πανεπιστημιακό άσυλο; Η μόνιμη υπεράσπιση της κάθε ευκολίας προς τον φοιτητή για την απόκτηση του πτυχίου, αξίζει δεν αξίζει; Όχι προαπαιτούμενα μαθήματα, όχι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Ποιος θα μιλήσει για τον πραγματικό αριθμό των εβδομάδων, των πραγματικών μαθημάτων; Ποιος θα μιλήσει για τον αριθμό των φοιτητών που παρακολουθούν τα μαθήματα; Ποιος θα μιλήσει για την αυταξία της γνώσης; Ποιος θα φωνάξει στα παιδιά και στους νέους ότι η μόρφωση είναι σπουδαίο αλλά δεν είναι εύκολο πράμα; Ποιος θα μιλήσει για την άθλια εικόνα των κτιρίων, την χυδαιότητα των συνθημάτων, το σκουπιδαριό των διαδρόμων, την επιθετικότητα των προσώπων, την ευτέλεια των ενδιαφερόντων; Αν όχι η αριστερά, τότε ποιός; Χρειάζονται μόνο χρήματα για να διορθωθούν αυτά; Αν η αριστερά δεν πρωτοστατήσει στην ανάταση της παιδείας μας και της κοινωνίας –κατ’ επέκταση- τότε ποιός;

Κι αν σκεφτείς ότι οι απόψεις αυτές είναι «αιρετικές», ίσως και «αντιδραστικές» για την επίσημη αριστερά, είναι να μην θυμηθείς τον Μιχάλη Κατσαρό στο «Κατά Σαδδουκαίων» του; Άλλωστε κι αυτός ένας αιρετικός της αριστεράς υπήρξε που θρήνησε για τις βιασμένες λέξεις:

“Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους.
Προσπαθώ ν’ αναστήσω
τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές”

ή ακόμα:

«Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ' αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ' αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;
Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;»

ή ακόμα το πιο ελπιδοφόρο:

«Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη»

Πολίτες, καταναλωτές, δραστηριοποιηθείτε

Πρωτοβουλία του Beppe Grillo
ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!!!!!!!!!
Από την ομάδα του Beppe Grillo ξεκινάει μία καινούρια πρωτοβουλία..(η προηγούμενη ήταν για το κόστος των επαναφορτιζόμενων τηλεφωνικών καρτών...με καταπληκτικά αποτελέσματα !!!!!!!!!!) η δοκιμή δεν κοστίζει τίποτα...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΕΝΖΙΝΗ ΣΤΗ ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ?
Και στην περίπτωση που δεν έχεις αυτοκίνητο, σε παρακαλούμε να μεταβιβάσεις το μήνυμα σε φίλους σου.
Βενζίνη στη μισή τιμή? Ας κάνουμε κάτι.
Μάθαμε για μία κοινή ενέργεια που μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου.
Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι η βενζίνη θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο και θα φτάσει έως 1,50 ευρώ το λίτρο.
ΜΑΖΙ μπορούμε να μειώσουμε την τιμή κινούμενοι μαζί με εξυπνάδα και αλληλεγγύη.
Μα πως?
Το σύνθημα είναι: «Χτυπήστε το πορτοφόλι των εταιρειών βενζίνης και αφήστε τους μόνους τους».
Σκεφτήκαμε να ορίσουμε μία συγκεκριμένη μέρα που δεν θα αγοράζαμε βενζίνη, πράγμα που έκανε τις εταιρείες να γελάσουν, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι τα ρεζερβουάρ θα ήταν γεμάτα από την προηγούμενη ημέρα.
Η επόμενη σκέψη δεν νομίζω να τους κάνει να γελάσουν τόσο..!
Οι ιδιοκτήτες πετρελαιοπηγών και ο OPEC μας έκανε να πιστέψουμε ότι η τιμή του 0,95 και 1 ευρώ για κάθε λίτρο είναι μία καλή τιμή, μα εμείς θα τους πείσουμε ότι υπάρχουν και τιμές πιο λογικές.
Οι καταναλωτές μπορούνε να επηρεάσουν σημαντικά τις πολιτικές των εταιρειών:
Πρέπει απλώς να χρησιμοποιήσουμε την δύναμη που έχουμε.

Η πρόταση είναι να μην καταναλώσουμε βενζίνη από τις δύο μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου την SHELL και την ESSO μέχρι το τέλος του χρόνου, που ούτως ή άλλως είναι μία εταιρεία.
Εάν δεν πουλήσουν καθόλου βενζίνη (ή πουλήσουν πολύ λιγότερη) θα αναγκαστούν να μειώσουν τις τιμές.
Και όταν αυτές οι δύο εταιρείες μειώσουν τις τιμές οι υπόλοιπες θα προσαρμοστούν.
Για να τα καταφέρουμε πρέπει να είμαστε εκατομμύρια οι ΟΧΙ πελάτες της SHELL και της ESSO σε όλο τον κόσμο.
Αυτό το μήνυμα προέρχεται από την Γαλλία και στάλθηκε από περίπου τριάντα άτομα, αν αυτοί το προωθήσουν σε δέκα φίλους αμέσως γίνονται τριακόσια και αν αυτοί κάνουν το ίδιο θα γίνουν τρεις χιλιάδες, κ.ο.κ.
Αν κινηθούμε γρήγορα θα καταφέρουμε να φτάσουμε αριθμούς πολύ μεγάλους και ικανοποιητικούς, γι' αυτό στείλε το μήνυμα σε δέκα φίλους σου ζητώντας τους να το προωθήσουν με τον ίδιο τρόπο.
Κάνοντας το αυτό, το βέβαιο είναι ότι δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, δεν είναι έτσι?
Ποιος ενδιαφέρεται για τα κουπόνια και τα μικρό δωράκια που κατά καιρούς μας κάνουν αυτές οι εταιρείες?
Κουράγιο, ας κινηθούμε.!!!!!

Ο Εφιάλτης του Μητσοτάκη

Ο αριστερός φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας που δολοφονήθηκε στα Ιουλιανά του '65.

Μεγάλη προσπάθεια κάνει ο Κ. Μητσοτάκης, εδώ και πολλά χρόνια, να βγάλει από πάνω του τα προσωνύμια του Αποστάτη και του Εφιάλτη της Δημοκρατίας, τα οποία –σοφά- ο λαός μας του απέδωσε για τον ρόλο του στην αποστασία του ’65. Τι Συνέδρια δεν οργανώνει, τι Ομίλους δεν κατασκευάζει, τι Ιδρύματα με τ’ όνομά του δεν ιδρύει, όλα προς τον σκοπό αυτό, της αποκατάστασης και της αγιοποίησής του. Μάταια όμως όλα μάταια. Είναι τόσο βαθειά χαραγμένα στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων, ο βίος και η πολιτεία του, που η εικόνα του θα αναπαράγεται από γενιά σε γενιά, όσο ακούγεται το όνομα Μητσοτάκης, και πάντα θα σημαίνει τον αποστάτη. Ίσως αργότερα, σε μελλούμενες γενιές, το όνομά του συμπεριληφθεί και σε κάποιο λεξικό τύπου Μπαμπινιώτη, για να δηλώνει –μεταφορικά- την αποστασία και την προδοσία, όπως έγινε με τον Εφιάλτη, μόνο που στην περίπτωση του Μητσοτάκη, θα σημαίνει και την περισσή θρασύτητα, την ξεδιαντροπιά, με την οποία επιδίδεται στην αθώωσή του και στον βιασμό της νοημοσύνης μας.
Μόνο σαν προσβολή στο δημόσιο αίσθημα ακούγονται οι ισχυρισμοί του και τα γραφόμενα στην σελίδα του Ιδρύματός του «Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης» στο Ίντερνετ, τα οποία και παραθέτουμε αφήνοντας σε σας τις περεταίρω σκέψεις και κρίσεις.

Αγαπητοί φίλοι,
Στη μακρά πολιτική μου διαδρομή είχα το προνόμιο να είμαι παρών σε κρίσιμες περιόδους της εθνικής μας ζωής. Για τη συμμετοχή μου στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου μας, δε διεκδικώ το αλάθητο και θα ήταν το τελευταίο που θα επιθυμούσα να κάνουν οι άλλοι για μένα. Η φροντίδα για την υστεροφημία μου δεν απετέλεσε ποτέ τμήμα της προσωπικής μου στρατηγικής.
Εκείνο που χαρακτήρισε την πολιτική μου δραστηριότητα ήταν το πάθος της συμμετοχής. Θεωρώ, ότι εμείς οι πολιτικοί, αυτό οφείλουμε στο λαό που υπηρετούμε. Με την αδειάλειπτη ενεργό συμμετοχή μας στα κοινά, να συμβάλλουμε στην υλοποίηση ενός οράματος, με ρεαλισμό, αλλά πάντοτε στη βάση κάποιων απαραβίαστων αρχών. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στην αρμοδιότητα της Ιστορίας. Ας είναι οι μνήμες μας η δική μας συμβολή στην ιστορική έρευνα και στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας. Τα βιώματα των πολιτικών, δεν είναι προσωπική τους υπόθεση. Ανήκουν στο λαό και αποτελούν υλικό της ιστορικής έρευνας.
Η συστηματική ταξινόμηση, στο πλαίσιο του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης, όσων ντοκουμέντων αφορούν την πολιτική μου δράση που δίνει τη δυνατότητα αξιοποίησής τους από τους ερευνητές, συνιστά μια σημαντική πρωτοβουλία. Θέλω να συγχαρώ εκείνους που την ανέλαβαν, απευθυνόμενος δε σε όσους επισκέπτονται την ιστοσελίδα του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης, θα επαναλάβω ότι: «Η Ιστορία δεν είναι απλά η μνήμη του παρελθόντος. Ερμηνεύει το παρόν και στοχεύει το μέλλον».
Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης

Εμείς θα σημειώσουμε μόνο το ατόπημα μερικών προσώπων της αριστεράς -και μη- που έσπευσαν με την παρουσία τους να προσδώσουν άλλοθι και σοβαρότητα στο συνέδριο αποκατάστασης του Μητσοτάκη. Τόση ελαφρότητα από τον Λ. Κύρκο τον Ν. Κωνσταντόπουλο, τον Ε. Βενιζέλο και τον Μ. Γλέζο, δεν την περιμέναμε.

Ένα σπουδαίο βιβλίο

Η αηδονόπιτα
Η περιήγηση ενός Αμερικανού φιλέλληνα στον κόσμο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και η μανική του προσήλωση στον αγώνα των λαών ενάντια στην απολυταρχία δίνουν αφορμή να ξεδιπλωθούν πέντε χρόνια πολέμου και ονείρων, από τον ξεσηκωμό της Μακεδονίας ώς τα βουνά του Ασπροπόταμου, της Ρούμελης κι από κεί στο έγκλειστο Μεσολόγγι.
Η «Αηδονόπιτα» είναι ένα μυθιστόρημα μιας μεγάλης περιπέτειας, που στις σελίδες του συναντάμε τον Νικόλαο Παπάφη, τον Κασομούλη, οπλαρχηγούς της Ρούμελης και του Ολύμπου, τον Μπάιρον, ακόμα και τον Ανώνυμο, τον συγγραφέα της «Ελληνικής Νομαρχίας».

Ο Ισίδωρος Ζουργός
Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε παιδαγωγικά και από το 1988 εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Φράουστ". Ακολουθούν τα μυθιστορήματα: "Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού", "Στη σκιά της πεταλούδας", "Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ωκεανού".
Από τους σημαντικώτερους έλληνες πεζογράφους.

Φωτογραφία από την συνέντευξη του Α. Τσίπρα στους schooligans των ΝΕΩΝ

Αστοχίες

Ρε Αλέξη, άλλο πράμα είναι να είσαι στο λύκειο στις καταλήψεις και στα 15μελή, άλλο πράμα στα φοιτητικά αμφιθέατρα, άλλο πράμα υποψήφιος δήμαρχος, κι άλλο, μα εντελώς άλλο αρχηγός κόμματος της αριστεράς που θέλει να παίξει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.

"Σε τί βοηθά λοιπόν η ποίηση;"

Σήμερα, 31 χρόνια μετά, για να μην ξεχνάμε ότι σ'αυτή την χώρα έγιναν και δικτατορίες, έγιναν και εμφύλιοι, κόσμος σκοτώθηκε, εξορίσθηκε, αυτοεξορίστηκε κυνηγημένος και γενικώς πλήρωσε το μάρμαρο για την όρθια στάση του. Τις ίδιες εποχές κάποιοι άλλοι, πολλοί, πάρα πολλοί, βολεύονταν και βολεύονται με όλα τα καθεστώτα, με όλες τις καταστάσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις δύο αυτές στάσεις ζωής. Η ποίηση βοηθάει την μνήμη. Γι' αυτό τα δυό ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη, για να θυμόμαστε.

Μανώλης Αναγνωστάκης (1925-2005)

Επιτύμβιον


Πέθανες -κι έγινες και σύ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.


Ά, ρέ Λαυρέντη, εγώ που μόνο τό 'ξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Τί κάλπικος παράς, μιά ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνη δε θά 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μές στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Κοιμού εν ειρήνη. Ώς ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.


Δέ θα 'σαι ο πρώτος ούτε δά κι ο τελευταίος.



Φοβάμαι...


Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας "δώστε τη χούντα στο λαό".
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρούν λεκέδες στη δική σου.
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολύτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντουρη και εχουν και "άπόψεις".
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δόμο.
Φ ο β ά μ α ι , φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.


Νοέμβρης 1983

Αυτή είναι η στάση υπ' αριθμόν 70 στην αρίθμηση Καμασούτρα και αποκαλείται: Στάση σεμνή και ταπεινή

Του Κώστα Μητρόπουλου από τα ΝΕΑ

Ο Λεωνίδας Κύρκος υπέρ της προσέγγισης του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ

Ο Λεωνίδας Κύρκος, σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ, τοποθετείται -μεταξύ άλλων- υπέρ της προγραμματικής συνεργασίας του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπάρχει ούτως ή άλλως ένταση αυτήν την περίοδο με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ;
Νομίζω πως όχι. Διαμορφώνονται πια ομαλές σχέσεις που μπορεί να διαταράσσονται από ατυχίες της μιας ή της άλλης πλευράς, άτυχες εκφράσεις, θυμικές εκρήξεις, αλλά πιστεύω ότι συνολικά υπάρχει μία ψυχική προσέγγιση των δύο χώρων.
Επομένως θεωρείτε ότι αυτή η ψυχική προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει και σε μία πολιτική προσέγγιση εν ευθέτω χρόνω;
Το εύχομαι. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο. Δεν υπάρχουν πολιτικές προϋποθέσεις ακόμη, υπάρχει το βάρος που η νομενκλατούρα της κάθε πλευράς ασκεί και δεν απελευθερώνει το πεδίο ώστε να κερδίσουν έδαφος ιδέες προσέγγισης. Νομίζω όμως ότι το θέμα υπάρχει και θα το συναντήσουμε με τη μία ή με την άλλη μορφή στα χρόνια που έρχονται. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε κι όποιοι το ξορκίζουν απλώς δεν καταλαβαίνουν το βάθος που έχει αυτή η ιστορία.
Είστε από τους ελάχιστους πλέον που υπερασπίζονται την ιδέα της Κεντροαριστεράς. Εκπρόσωποι τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και του ΣΥΝ έχουν αρχίσει να απαξιώνουν τα κεντροαριστερά σχήματα. Πού αποδίδετε αυτήν τη στάση;
Βλέπουν τις δυσκολίες που υπάρχουν και μπροστά σ΄ αυτές θυσιάζουν τον μεγάλο στόχο, που όμως παραμένει ως ζητούμενο. Όσο αναβάλλεται μία έγκαιρη συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα τόσο δυσκολότερο γίνεται να φτάσουμε σ΄ ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Ή στο τέλος θα κάνουμε κάτι βιαστικό και κατά συνέπεια εκτρωτικό ή δεν θα κάνουμε τίποτα. Κι άλλη μια φορά θα βρεθούμε κατώτεροι από τις απαιτήσεις και τις εξελίξεις.
Επομένως λέτε ότι θα έπρεπε οι δύο βασικοί πόλοι (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ) να ορίσουν επιτροπές που θα αρχίσουν να συζητούν για προγραμματικά θέματα;
Θα ήταν ευκταίο να γίνει αυτό το πράγμα. Επαναλαμβάνω, καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο και γι΄ αυτό έχω χαμηλώσει κι εγώ τους τόνους, δεν θέλω να δημιουργώ αιρετικές δυσκολίες. Αφήνω τα πράγματα να ωριμάσουν με τον καιρό.
Με το ΚΚΕ, με το οποίο συμπράξατε στο παρελθόν, υπάρχει περιθώριο σύγκλισης σήμερα;
Όχι. Και το λέω κατηγορηματικά, μολονότι είμαι άνθρωπος του διαλόγου. Και στο παρελθόν υπήρχαν αντιθέσεις, αλλά μαζί με τον μακαρίτη τον Φλωράκη μπήκαμε σε μία δύσκολη φάση και συγκροτήσαμε τον Συνασπισμό. Το ΚΚΕ νομίζει ότι είναι ιδιοκτήτης της εργατικής τάξης και δεν ανέχεται να μιλάει κανείς άλλος στο όνομά της. Δεν υπάρχει περιθώριο συνεργασίας μέχρι τη στιγμή που η ηγεσία του ΚΚΕ αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε λάθος δρόμο.

Βράσε όρυζα στα Βραστά

Μας φλόμωσε στις εξαγγελίες, 15 μήνες τώρα, ο Νομάρχης Χαλκιδικής κ. Α. Ζωγράφος. Και λιμάνια και μαρίνες και δρόμοι και πολιτιστικά κέντρα. Ότι λαχταράει η ψυχή μας σε κάθε τόπο, σε κάθε χωριό. Μέχρι σήμερα συνοψίζοντας: «πολλά λόγια, μικρό καλάθι». Πως αλλιώς να εξηγήσεις την ανεπάρκεια της Νομαρχίας να καταφέρει να τελειώσει –επί τέλους- 1500 μέτρα δρόμου, στην παράκαμψη των Βραστών. Σε λίγες μέρες αρχίζει η τουριστική περίοδος και ο δρόμος βρίσκεται στα χάλια του. Μερικά μηχανήματα δεξιά κι αριστερά και τίποτα δεν προοιωνίζει ότι μέχρι το καλοκαίρι –τουλάχιστον- θα έχει τελειώσει. Το δεύτερο καλοκαίρι του Α. Ζωγράφου στο τιμόνι της Νομαρχίας Χαλκιδικής θα εξακολουθεί να έχει πολύ σκόνη και λακκούβες στα Βραστά. Τα 1500 μέτρα του δρόμου είναι κόλαφος για τον Νομάρχη και θέτουν σοβαρά ερωτήματα για την αξιοπιστία των λόγων και την αποτελεσματικότητα της ομάδας του.

Σε φίλους παλιούς

Νικόλαος Λύτρας: Το ψάθινο καπέλο

ΙΘ'
Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ’ τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανήφοροι στα βουνά
Μας βαραίνουν

οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν.

Γιώργος Σεφέρης, από το "Μυθιστόρημα".

Ας τελειώσουμε με την τρομοκράτηση του λαού μας

Του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή

Έχουμε πάθει μία παράκρουση ως λαός τα τελευταία -πολλά- χρόνια, σε σημείο που να θεωρούμε τα αυτονόητα ως θαύματα και τα θαύματα ως φυσιολογικά και αναμενόμενα. Τέτοια είναι η έλλειψη της αυτοπεποίθησης και του αυτοσεβασμού μας και τόσο μεγάλη η εξάρτησή μας από τους τηλεοπτικούς μας "ειδήμονες" που δεν μπορούμε στοιχειωδώς να σκεφτούμε με λογική και αξιοπρέπεια, εάν αυτό δεν καθοδηγείται και δεν εκπέμπεται από τις τηλεοράσεις και τα κέντρα που καθορίζουν την βαθύτερες στοχεύσεις και τις πολιτικές που υπηρετούν.

Ο λόγος για το όνομα του κράτους των Σκοπίων στην συνάντηση του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι και την όλη φιλολογία που παρακολουθήσαμε καρέ-καρέ και σε απ' ευθείας συνδέσεις στις τηλεοράσεις μας. "Θα μας πιέσουν οι Αμερικάνοι, ο διεθνής παράγοντας, και τι θα κάνουμε; θα είμαστε στριμωγμένοι στη γωνία και απομονωμένοι από τους λαούς της γης που μας αντιμετωπίζουν σαν ιδιόμορφους και εθνικιστές. Μέχρι που μπορεί να σκιστεί και το καταπέτασμα του ουρανού."

Πολλά χρόνια τώρα, με όλες αυτές τις κινδυνολογίες και τις περισπούδαστες αναλύσεις, με την τρομοκράτηση, μας καλλιεργούν ένα αίσθημα που πριονίζει την αυτοπεποίθηση και τον αυτοσεβασμό μας ως λαού, με σκοπό να θεωρούμε την υποχώρησή μας από τα εθνικά μας δίκια και δικαιώματα, περίπου ως αναπόφευκτη υποχρέωσή μας.

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά τα πανταχόθεν ενορχηστρωμένα σχέδια. Από κάπου εκπορεύονται και κάποιοι τα εισπράτουν εντός και εκτός της χώρας. Φτάσαμε στο σημείο να αναγορεύσουμε τον Κωστάκη Καραμανλή περίπου ως Κωνσταντίνο Κολοκοτρώνη και την Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη περίπου ως Μπουμπουλίνα, γιατί άσκησαν το Βέτο για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, εάν προηγουμένως δεν λυθεί το πρόβλημα του ονόματος. Και εθνική ομοψυχία όλων των Ελλήνων και τέτοια εθνικοπατριωτικά της ευκολίας και της δεκάρας, για τα αυτονόητα.

Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουμε; Να τους πούμε ελάτε ρε παιδιά μπείτε ως "Μακεδόνες". Αφού έχετε πρόβλημα εθνικής ταυτότητας και θέλετε να φτιάξετε τον εθνικό σας μύθο, να σας εκχωρήσουμε τα ονόματα, την ιστορία και άντε αργότερα -άμα κάτσουν καλύτερες εποχές- και μερικά από τα εδάφη που ζητάτε, μέχρι την Χαλκιδική. Δεν πειράζει που στην γλώσσα σας την "Μακεδονική" οι λέξεις αυτές δεν έχουν καμμία έννοια, δεν σημαίνουν τίποτα. Δεν πειράζει που το Φίλιππος δεν σημαίνει κάποιον που αγαπάει τα άλογα, ή το Αλέξανδρος κάποιον που κρατάει μακρυά τους άντρες λόγω της ανδρείας του, δηλαδή τον γενναίο, τον αντρειωμένο.

Όλα αυτά, δεν πειράζει, σας τα εκχωρούμε, για να τα μοιραστείτε με τα τωρινά αφεντικά σας που κι αυτά -καθώς δεν έχουν ιστορία- τα θεωρούν παλιές υποθέσεις κι όλους αυτούς που ασχολούνται μ' αυτά, θα πρέπει να τους δούν ψυχαναλυτές. Έτσι τους βολεύει εδώ και τώρα. Αλλού που τους βολεύει αλλιώς, έχουν άλλα επιχειρήματα.

Ο εθνικισμός των Ελλήνων δεν εκφράζεται μόνον από τον Καρατζαφέρη και τον Ψωμιάδη. Δεν υπάρχει μόνον ο εθνικισμός της γελοιότητας και του θεατρινισμού. Κι έχουν ευθύνες όσοι από τους πολιτικούς μας, με την σιωπή τους, την ανοησία τους και τις διεθνιστικές τους αγκυλώσεις, άφησαν το γήπεδο ελεύθερο στους πατριώτες τύπου Ψωμιάδη να μονοπωλούν την εθνική ευαισθησία.

Υπάρχει και ένας άλλος εθνικισμός που -δυστυχώς- είναι κρυμμένος, γιατί ο εθνικισμός στην χώρα μας και γενικά, έχει συκοφαντηθεί από τις εθνικοφροσύνες, τις γραφικότητες και τις γελοιότητες. Αυτός ο άλλος εθνικισμός όμως υπάρχει και πρέπει να ενισχυθεί, γιατί έχει λογική και σύνεση, αλλά έχει και αξιοπρέπεια και εθνική μνήμη, γιατί είναι πατριωτισμός. Βλέπει την πηγή του προβλήματος και των προβλημάτων στην χώρα μας, στην γειτονιά μας και στον κόσμο ολόκληρο. Θέλει την ειρήνη και την συνεργασία μεταξύ των λαών, την ελεύθερη διακίνηση, την φιλία. Θέλει όμως και τον σεβασμό και την αυτογνωσία του καθενός.

Κυβερνητικό πρόγραμμα, απλή αναλογική, κι όποιος αντέξει

René Magritte: Golconde

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ για το δημοψήφισμα και την πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση, αντίστοιχα, καθώς και τις δηλώσεις Αλαβάνου που έγιναν (τις ατυχείς δηλώσεις είναι αλήθεια), ήρθε πιο ανάγλυφα στην επιφάνεια ο ανταγωνισμός μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ και ΚΚΕ για την διεκδίκηση των ψηφοφόρων και του ειδικού βάρους του κάθε κόμματος στον χώρο της αντιπολίτευσης. Εν πολλοίς θεμιτά πράγματα όλα αυτά. Και η διεκδίκηση των ψηφοφόρων και η διεκδίκηση του ρόλου τους (των κομμάτων) στο πολιτικό σκηνικό και η ανάληψη πρωτοβουλιών, και οι αψιμαχίες, φραστικές και άλλες είναι μέσα στο παιχνίδι.
Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι το μεγάλο βήμα, και το πιο καθοριστικό, γι’ αυτόν που θέλει να ορίσει την ατζέντα στην πολιτική σκηνή. Το βήμα αυτό πρέπει να είναι η πρόταση για σύνθεση κοινού κυβερνητικού προγράμματος μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ) και παράλληλα η καθιέρωση της απλής αναλογικής, η οποία θα είναι και η «Λυδία λίθος» για την ειλικρίνεια των όποιων διακηρύξεων, από τον καθένα. Όποιος αναλάβει αυτήν την πρωτοβουλία θα προσφέρει υπηρεσίες και στον εαυτό του και στην χώρα.
Ο ΣΥΝ έχει κάθε λόγο να αναλάβει αυτήν την πρωτοβουλία. Και στο επίκεντρο των εξελίξεων θα τον φέρει και θα δείξει την ικανότητά του να παίξει σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας καθορίζοντας τις εξελίξεις. Ο χρόνος είναι καλός και ο κόσμος είναι ώριμος να συνδράμει και να εγγυηθεί την κατεύθυνση των εξελίξεων αριστερότερα. Ας το τολμήσουν κι όποιος αντέξει.

Όταν έχεις ικανή κυβέρνηση και περυσινές καλές επιδόσεις

Του Ανδέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή

Όπου κι' αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

Θεόφιλου Χατζημιχαήλ: Διάκος

Αντί πανηγυρικού

Μια απ’ τις ομορφιές της ποίησης είναι ότι σ’ αφήνει ελεύθερο να συλλογιέσαι και να την ερμηνεύεις. Να την ακούς, όπως χτυπάει –όπου χτυπάει- μέσα σου, στον καθένα ίσως και διαφορετικά. Να σ’ αρέσει, να σε συγκινεί, και να μην ξέρεις πάντα το γιατί, ή τουλάχιστον ακριβώς το γιατί. Η λειτουργία της τέχνης γενικώτερα.
Η Ελλάδα λοιπόν του 2008, πιστή στην ιστορία της, εξακολουθεί να μας πληγώνει –ίσως λιγότερο ποιητικά απ’ ότι τον Σεφέρη- κυρίως όταν γυρίζουμε από ταξίδια και την βρίσκουμε στην κατάσταση που είναι, μακριά και πίσω απ’ τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τι να πρωτοσυγκρίνει κανείς; Τα σχολεία, τις συγκοινωνίες, τον θόρυβο, την καθαριότητα, την ευγένεια, τις υποδομές ή την νοοτροπία γενικά; Σε πολλά υστερούμε. Σε άλλα δικαιολογημένα σε άλλα ολωσδιόλου αδικαιολόγητα. Εκεί όμως που η υστέρησή μας είναι θλιβερή, είναι η κοινωνική μας συμπεριφορά, ο σεβασμός σ’ αυτά που μοιραζόμαστε με τους άλλους, ο σεβασμός στον δίπλα μας, στα δικαιώματά του. Λειτουργούμε σαν να είμαστε μόνοι σ’ αυτή τη χώρα και όλα πρέπει να εναρμονίζονται στην ιδιομορφία μας. Για τι να πρωτομιλήσουμε; Για τις ώρες της κοινής ησυχίας; τις ροχάλες στον δρόμο; τα άδεια πακέτα των τσιγάρων στα μούτρα του οδηγού που ακολουθεί; τις κόρνες; τα γκάζια και τις μουσικές από τα «φτιαγμένα» αυτοκίνητα και τις μηχανές;
Όταν επιστρέφεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχεις εξαιρετικές πιθανότητες να ρθείς σε επαφή με την κατάσταση, κατ’ ευθείαν μόλις μπείς στο ταξί από το αεροδρόμιο και ακούσεις τα χυδαία σκυλοτράγουδα του οδηγού.
Ακόμα κι από τις πιο φτωχές χώρες, που πρόσφατα μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο θέμα αυτό είμαστε πίσω, πολύ πίσω, παρά την ευμάρειά μας την υλική. Κι εδώ είναι που έρχεται η παιδεία, η παιδεία μας γενικώς. Το απαξιωμένο σχολείο –και από τα έξω και από τα μέσα- η σαχλή τηλεόραση, ο ξεπεσμός της πολιτικής και των πολιτικών, η υποκρισία και η αγοραία αντίληψη της εκκλησίας. Όλοι οι θεσμοί που θα μπορούσαν να παιδέψουν και να ανυψώσουν την κοινωνία μας –της οικογένειας συμπεριλαμβανομένης- βρίσκονται σε κρίση, σε κρίση αλληλοτροφοδοτούμενη.
Την πιο καταλυτική σημασία όμως στην κρίση της κοινωνίας μας την έχει η κρίση στην παιδεία, και αν πάμε στα ενδότερά της, ο ρόλος του δασκάλου και η συνειδητοποίηση του ρόλου αυτού από τους ίδιους τους δασκάλους –γενικώς και σε όλες τις βαθμίδες. Από την απαξίωση της παιδείας ξεκινάει ο ξεπεσμός μιας κοινωνίας. Χωρίς παιδεία δεν υπάρχει καμία αντίσταση στον εκφυλισμό. Με την παιδεία όλοι οι θεσμοί μιας κοινωνίας γίνονται καλύτεροι. Ο δάσκαλος είναι ο πρωταγωνιστής στην διαδικασία αυτή. Αυτός οφείλει, μπορεί και πρέπει να σηκώσει την σημαία αυτής της παλιγγενεσίας. «Ο τρώσας και ιάσεται».

Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος

Η φιμωμένη είδηση του μήνα, που δεν προβλήθηκε από την ελληνική τηλεόραση.

Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε στη φόρα παρτίδα Κονδύλια που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούςκαι παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι 'μεσάζοντες') σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

(Δείτε το βίντεο εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw )

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη 'Embedding disabled by request').

Δυστυχώς η τηλεόραση μόνο ρόλο υπνωτισμού παρέχει στην κοινωνία μας. Το μόνο που δείχνουν και το μόνο που μαθαίνουμε είναι το DVD του Μάκη και ποιος θα γίνει παπάς στη θέση του παπά. Αν μπορούμε να αντιδράσουμε κάπως με τα εφόδια που διαθέτουμε, είναι να ενημερώσουμε όσους περισσότερους μπορούμε μέσω του Internet. Αυτή η είδηση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ επειδή το θέλουν τα συμφέροντα τους.

Ο καθρέφτης και τα παλιά μας φορέματα

Όπως φαίνεται από τις απλές αριθμητικές αναλύσεις των εταιρειών δημοσκοπήσεων (βλέπε εικόνα από ΤΑ ΝΕΑ), η συνεργασία των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) δείχνει μια τεράστια δυναμική η οποία μπορεί να επιτύχει ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά, από αυτά που σήμερα εμφανίζουν οι δημοσκοπήσεις και ακόμα μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο τρόμος έχει καταλάβει την ΝΔ μπροστά στο ενδεχόμενο μιας εκλογικής συνεργασίας των δύο χώρων.
Ο προοδευτικός κόσμος της χώρας προσβλέπει προς μια τέτοια προοπτική και είναι έτοιμος να επενδύσει τις ελπίδες του. Έχει δε μία θαυμαστή ωριμότητα και αποφασιστικότητα, σε σχέση με το παρελθόν, που θα επιβάλει την θέλησή του. Ο κόσμος δεν θα ανεχθεί ανειλικρίνειες, μικροψυχίες, πείσματα, αλαζονείες, μικρομεγαλισμούς, συμπεριφορές αποκλειστικής αντιπροσωπείας, αυτοδυναμίες, copyright, στασίδια και reserve τραπέζια.
Η προτάσεις συνεργασίας δεν μπορεί παρά να είναι ειλικρινείς και από τους δύο εταίρους. Ο κόσμος –ώριμος πια- παρακολουθεί και κρίνει και δεν θα ανεχθεί ανειλικρίνειες από κανέναν. Όποιος το επιχειρήσει θα εισπράξει την απόρριψη των πολιτών, μέχρι εξαφανίσεως από τον πολιτικό χάρτη. Οι εποχές που ζούμε δεν είναι ούτε 1981 ούτε 1989. Αυτό το έχουν καταλάβει και θα το λάβουν σοβαρά υπόψη άπαντες.
Το κενό που υπάρχει στην σύγκλιση των απόψεων (των δύο χώρων) για τα μεγάλα θέματα της χώρας και της κοινωνίας είναι υπαρκτό και σε πολλά ζητήματα μεγάλο, δεν είναι όμως αγεφύρωτο. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να στρίψει αριστερά και να μην υιοθετεί άκριτα τον αγοραίο εκσυγχρονισμό, ερήμην της κοινωνίας και των αναγκών της (επί παραδείγματι: τι θα πει ανασφάλιστη εργασία ή μερική απασχόληση;). Ο ΣΥΝ οφείλει να γίνει πραγματιστής, να ξαναπροσεγγίσει τις «αριστερές» τοποθετήσεις του με όπλο την απλή λογική χωρίς ιδεοληψίες και συνταγές, ιστορικά αποτυχημένες (επί παραδείγματι: τι θα πει δεν θέλω αξιολόγηση στην εκπαίδευση;).

Ας μην διαφεύγει από κανέναν ότι η βούληση του κόσμου -όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις- είναι η εξής:

• Θέλει να αποδοκιμάσει τον δικομματισμό.
• Θέλει να ενισχύσει τον ΣΥΝ.
• Θέλει το ΠΑΣΟΚ να στραφεί προς τα αριστερά.
• Θέλει την συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΝ.
• Θέλει τον ΣΥΝ να εγγυηθεί το περιοχόμενο αυτής της συνεργασίας γι αυτό και τον ενισχύει.

Να υπάρξουν άμεσα επιτροπές, από τα δύο κόμματα, οι οποίες θα συνδιαμορφώσουν κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο θα θέσουν υπό την κρίση του λαού στις επόμενες εκλογές.
Να υπάρξουν πρωτοβουλίες πολιτών που θα συζητήσουν και θα απαιτήσουν αυτή την προοπτική, που θα καθορίσουν τους όρους της.
Ο ΣΥΝ οφείλει να διευκολύνει (και να πιέσει) το ΠΑΣΟΚ, να στρίψει αριστερά. Μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει ως ρυμουλκό. Ας αποδείξει ότι μπορεί να γονιμοποιήσει το ΠΑΣΟΚ και την κοινωνία με αριστερές θέσεις χωρίς να αποζητά -σώνει και καλά- να τα κληρονομήσει κιόλα. Το ΚΚΕ εσωτερικού, με πολύ μικρότερες δυνάμεις και σε δυσκολότερες εποχές, το έπραξε και εξακολουθεί να το πράττει μέχρι σήμερα –χρόνια πολλά μετά την διάλυσή του-, γιατί η πρότασή του είχε πολλές αλήθειες και λιγότερα ψέματα. Μ’ αυτήν την κληρονομιά ο ΣΥΝ έχει πρόσωπο στην κοινωνία σήμερα. Είναι η αριστερά που ψάχνεται, που ανατρέπει αγάλματα –και των δικών της συμπεριλαμβανομένων-. Που μπορεί να υπερηφανεύεται για το παρελθόν της –και να το φωνάζει, αλλά και να ντρέπεται –και να το φωνάζει επίσης. Η κοινωνία θα επιβραβεύσει την ουσιαστική αριστερή στάση, την ουσιαστική ανιδιοτέλεια, την εξυπνάδα και την ωριμότητα, όπως φαίνεται να το κάνει μέχρι τώρα, από τότε που άνοιξε το «παιχνίδι» και η συζήτηση.
Το είπαμε και παλιότερα: Η κοινωνία προσδοκά από μας, θέλει να μας δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο, σχεδόν μας σπρώχνει να τον αποδεχθούμε. Εμείς ακόμα ψάχνουμε φόρεμα μπροστά στον καθρέφτη, γεμάτοι σκεπτικισμό και απόγνωση, γιατί όλα τα παλιά μας φορέματα, μας έχουν στενέψει.
Χρειάζεται προσοχή μεγάλη. Η στάση πολλών είναι –και φαίνεται- απολογητική προς στο ΚΚΕ και στην -περί αριστεράς και συμμαχιών- φιλοσοφία του. Υπάρχουν τέτοια δείγματα στην συμπεριφορά της ηγεσίας μας, και της παλιάς και της νέας. Τα είδαμε στις τοποθετήσεις τους στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και –κυρίως μετά- στις «δεύτερες προσεγγίσεις». Ας προσέξουμε γιατί ο «γεροντοκορισμός» ως ιδεολογία, δεν είναι συνδεδεμένος μόνο με την ηλικία των αρχηγών και η κοινωνία δεν θα περιμένει επ’ άπειρον να πούμε το ναι.

Ο Λάκης "Επέλεξε να είναι Σουρής, και όχι Ροΐδης"

Το είπαμε και παλαιότερα: Ο Λάκης Λαζόπουλος διεκδικεί -και σε κάποιον σημαντικό βαθμό το πετυχαίνει- ρόλο εθνικού καθοδηγητή. Για τον σκοπό αυτό, καί αλήθειες λέει και γέλοιο βγάζει -αν και για την ποιότητα της σάτυρας υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις. Κόσμος πολύς τον βλέπει, πρέπει να είναι πετυχημένος για να τον βλέπει πολύς κόσμος, αυτό είναι απαραίτητο, όπως απαραίτητο είναι να χτίσει και το προφίλ του αντιεξουσιαστή, της έξωθεν καλής μαρτυρίας. Γιατί όμως, παρ' όλα αυτά, μας δίνει την εντύπωση ότι κουβαλάει νερό στον Καραμανλή, αυτό θα το εξηγήσουμε. Αν προσέξτε λίγο όμως την σάτυρά του, την ώρα που ο κόσμος καίγεται και επί τέσσερα συναπτά έτη κυβερνάει η ΝΔ, αυτός εξακολουθεί να γελοιοποιεί τον Γιωργάκη -εύκολος στόχος- σαν να εξακολουθεί να κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ. Αν αξιολογήστε τις προτεραιότητές του, θα διαπιστώσετε τις προθέσεις του. Η καθοδήγησή του, η προσπάθειά του, συνοψίζεται στα εξής σημεία:

• Ευλογούμε τα γένεια μας, πρώτα και κύρια


• Χτυπάμε το ΠΑΣΟΚ και κυρίως τον Γιωργάκη


• Αβαντάρουμε το ΚΚΕ


• Άντε και λίγο τον Τσίπρα όταν δεν μας πέρνει αλλοιώς


• Στο απυρόβλητο ο Καραμανλής. Ότι λέμε να είναι για τους υπουργούς και για το κράτος γενικά, λές και η χώρα δεν έχει πρωθυπουργό λές και δεν τους επέλεξε όλους αυτός, λές και δεν έχει αυτός ευθύνη. Όλα κι όλα, πάση θυσία ο Καραμανλής, το κεφάλαιο της παράταξης να μένει ατσαλάκωτος, εξ απαλών ονύχων.
  

Όσο για την ποιότητα του χιούμορ του, τα εξέθεσε καλύτερα από μας ο Νίκος Δήμου παλαιότερα στο περιοδικό LiFO, άποψη την οποία και παραθέτουμε:

Δόξα 65% (13.12.07)
«Α του Ηρώδη του Αττικού, τι δόξα είναι αυτή!
Ποιος άλλος… τα αξιώθηκεν αυτά; - / Κατά που θέλει και κατά που κάμνει /οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν, / μήτε να κρίνουν ή να συζητούν / μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο».
Ναι – και μάλιστα κατά 65%! Ούτε ο Καβάφης, όταν έγραφε για τον Ηρώδη τον Αττικό, δεν είχε προβλέψει τέτοια ποσοστά θεαματικότητας.
Τρίτη βράδυ η πόλη ερημώνει – σαν να παίζεται ντέρμπυ Ολυμπιακού Παναθηναϊκού. Ο Λάκης δίνει ρεσιτάλ στην μικρή οθόνη και οι Έλληνες (οι Έλληνες!) μαγεμένοι τον παρακολουθούν και τον ακολουθούν.
Πού; Όπου τους πάει.
Και πού τους πάει;
Αλίμονο – πουθενά. Αναπαράγει συστηματικά τις αγκυλώσεις τους, τα στερεότυπα, τις φαντασιώσεις τους, τις θεωρίες συνωμοσίας, τις φοβίες τους.
Θα μου πείτε: γι αυτό τον αγαπούν, γιατί δίνει σώμα και υπόσταση σε αυτά που νιώθουν, φοβούνται και ονειρεύονται. Αν τους έλεγε π. χ. δυσάρεστες αλήθειες για μερικά «εθνικά θέματα» θα εξακολουθούσαν να τον ακολουθούν;
Σίγουρα όχι. Και δεν το ρισκάρει. Αλλά είναι να λυπάσαι τόσο ταλέντο, τόση ευφυΐα, τόση ζωντάνια, να αναλίσκονται σε μία (έστω χαρισματική) ανακύκλωση του προφανούς. Να μην βοηθάνε το κοινό να προχωρήσει έστω λίγα βήματα παρακάτω, να αντικρίσει τις άλλες πλευρές των πραγμάτων, να ανοίξει λίγο τα μάτια και το νου του.
Έπειτα, τις διάφορες γελοίες περσόνες της τηλεόρασης, τι τις θέλει; Χρειάζεται ο Λαζόπουλος την Βροχοπούλου; Δεν θα ήταν καλύτερο να σατιρίσει μερικά από τα σκληρά ιερά μας ταμπού;
Κι εγώ παρακολουθώ τον Λάκη και γελάω – πολλές φορές όμως πικρά. Γιατί βλέπω πώς εξαγοράζει την δόξα του. Με ευκολίες. Λαϊκίζοντας. Χάθηκε να ήταν πιο αιρετικός;
Κακώς όμως κατακρίνω. Δεν θέλησε την ρήξη – προτιμάει την φήμη. Επέλεξε να είναι Σουρής, και όχι Ροΐδης.
Πάλι Καβάφης: «Εκεί που έφθασες, λίγο δεν είναι. Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Υστερόγραφο

Πάνω που γράφονταν αυτές οι γραμμές, είδαμε στην ΕΡΤ3 την συναυλία της ορχήστρας "Μίκης Θεοδωράκης" στο Παλαί ντε σπόρ της Θεσσαλονίκης, όλης της τοπικής ηγεσίας παρευρισκόμενης. Τραγουδιστής, μεταξύ άλλων, ο πολυπράγμων Λάκης Λαζόπουλος, που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Αισθητικό αποτέλεσμα: αποκαρδιωτικό. Αν ακούσει τις φωνητικές του επιδόσεις και είναι αντικειμενικός, την άλλη βδομάδα πρέπει να αυτοσατυρίζεται στο "Αλ τσαντίρ" του, γιατί αυτό που παρουσίασε -καημένα τραγούδια- ήταν για την Ανίτα Πάνια. Άλλωστε μόνο αυτή θα τον τροφοδοτεί;

ΖΗΤΟΥΝ ΑΡΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ

Την άρση της ασυλίας της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ κ.Ευαγγελίας Αμανατίδου για παραβίαση του άβατου ζητεί η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ορους. Σε επιστολή της προς τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Δ.Σιούφα η Ιερά Επιστασία της αγιορείτικης μοναστικής κοινότητας αναφέρει ότι η βουλευτής «μετέβη εις την περιοχήν των συνόρων της ΝΔ πλευράς της Αθωνικής χερσονήσου (περιοχή Φραγκοκάστρου), εν η ωρισμένοι βιαίως κατέστρεψαν την περίφραξιν των αγιορειτικών συνόρων, και εισήλθεν εις το εσωτερικόν του μανδροτοίχου, μετά τινων ανδρών και άλλων γυναικών, παραβιάζουσα ούτω προκλητικώς το άβατον του Αγίου Όρους και το άσυλον της κατοικίας».Την επιστολή αυτή κοινοποίησε ο πρόεδρος της Βουλής στον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέκο Αλαβάνο. «Η ηγεσία του Όρους επιλέγει να κάνει τον εισαγγελέα, αντί να βλέπει την ουσία του προβλήματος που είναι οι διεκδικήσεις εκτάσεων από Μονές, γεγονός που δε συνάδει με το μοναχικό πνεύμα», δήλωσε στην Τηλεόραση SUPER η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελία Αμανατίδου και τόνισε πως η κίνηση των γυναικών ήταν συμβολική.
Υπενθυμίζεται ότι στις 8 Ιανουαρίου 2008 είχε γίνει πορεία από την Ουρανούπολη προς τα όρια του Αγίου Όρους, όπου συμμετείχαν πάνω από 1500 γυναίκες και άνδρες, από την Τορώνη, τον Άγιο Νικόλαο, την Ομρύλια, την Τρίγλια και την Ουρανούπολη για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην πρωτοφανή και συνεχιζόμενη διεκδίκηση δασικών και δημοσίων εκτάσεων καθώς και ιδιωτικών ιδιοκτησιών εντός και εκτός σχεδίου πόλεως από Μονές του Αγίου Όρους. Την εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργάνωσαν μέλη της Διαδημοτικής Κίνησης Πολιτών Χαλκιδικής (Χαλκιδική SOS) στήριξαν η νομαρχία και οι δήμοι Σταγείρων Ακάνθου, Τορώνης, Σιθωνίας, Καλλικράτειας, Τρίγλιας και Ορμύλιας.
Ρεπορτάζ: Θοδωρής Δούκας από τα Νέα της Χαλκιδικής

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗΝ ΛΙΤΣΑ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΟΥΝ ΤΟ "ΑΒΑΤΟ"

Η «Ιερά Επιστασία» - όπως θα λέγαμε «Ιερά Εξέταση» στον μεσαίωνα – που τόσους μήνες, τόσα χρόνια, τόσους αιώνες, συνθηκολόγησε με σουλτάνους, με κατακτητές, με βασιλιάδες και αυτοκράτορες, με τους ισχυρούς αυτού του κόσμου γενικώς, ζητά την άρση της ασυλίας της βουλευτού Λίτσας Αμανατίδου επειδή «λέει» παραβίασε το «άβατον» του Αγίου Όρους.
Κουβέντα οι «ιερο»μόναχοι για την ταμπακέρα, για την λαιμαργία τους την «χριστιανική» να αρπάξουν τα χωράφια και το βιός των κατοίκων, απανταχού της Ελλάδας. Αμύθητη η περιουσία τους επειδή έγλειψαν, ανά τους αιώνες, όλους τους αυτοκράτορες και τους σουλτάνους και εξεβίαζαν τους φτωχοκολίγους σκλάβους τους που δούλευαν για ένα κομμάτι ξερό ψωμί στα τσιφλίκια τους.
Για να καταλάβετε την «χριστιανική» τους αχορταγία, θα σας διηγηθώ μια ιστορία που συνέβη στην Ιερισσό. Μου την διηγήθηκε ο πατέρας μου, που ήταν τότε μικρό παιδί, στην δεκαετία του ’20, όταν διαδραματίστηκε.
Το χωριό ήταν ακόμα στην παλιά του θέση, πριν το καταστρέψει ο μεταγενέστερος σεισμός του 1932. Το νεκροταφείο του χωριού ήταν στην περιοχή που είναι σήμερα το 1ο Δημοτικό Σχολείο και προς το νέο χωριό. Η εν λόγω περιοχή ήταν παλαιότερα μετόχι Ιβηρίτικο (της Μονής Ιβήρων) όπως και πολλές άλλες εκτάσεις στην Χαλκιδική και αλλού.
Κάποια μέρα, βγήκαν από το «Άγιο Όρος» μερικοί καλόγεροι για να διεκδικήσουν το μέρος. Μπήκαν μέσα στο νεκροταφείο και ξήλωναν αλλόφρονες τους σταυρούς από τα μνήματα. Χτύπησαν οι καμπάνες στο χωριό και κατέβηκαν οι γυναίκες σύσσωμες με τα ξύλα στο νεκροταφείο, καθώς οι άντρες ήταν στις δουλειές, στα χωράφια και στο ψάρεμα. Τους έδειραν και τους έδιωξαν κακήν κακώς από το νεκροταφείο. Αυτό που λέμε «υπέρ βωμών και εστιών».
Ποιος όρισε τα σύνορα του «Αγίου Όρους» εκεί που είναι σήμερα; Εμείς από την Ιερισσό, ακόμα και μέχρι την δεκαετία του 1980, πηγαίναμε με τις βάρκες, με τα καΐκια, με τα πόδια -γυναίκες, άντρες, παιδιά- στην περιοχή του Αράπη και κανένας δεν έλεγε ότι εκεί είναι Άγιο Όρος. Μήπως πρέπει η Νομαρχία, η Πολιτεία να ανακινήσουν το θέμα των ορίων του Αγίου Όρους;
Σήμερα όμως οι κεφαλές της περιοχής μας –βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι, νομάρχες- τους χαϊδεύουν. Τα Άγιο Όρος και το Άγιο Όρος. Οι Υπουργοί μας τους έχουν λέει πνευματικούς. Οι θεομπαίχτες τους θεομπαίχτες. Ας αναρωτηθούν τι είδε η περιοχή μας από το Άγιο Όρος. Κολιγιά και άγρια εκμετάλλευση.
Μήπως ήρθε καιρός να αναλάβει η πολιτεία και οι τοπικοί φορείς έναν αγώνα για τον φραγμό της επεκτατικότητας και της ασυδοσίας τους; Μήπως τα κόμματα και οι αρχηγοί τους –αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα, ανέχονται και υποθάλπουν την αρπαγή- πρέπει να τεθούν προ των ευθυνών τους για το έγκλημα που συντελείται 180 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας και την απελευθέρωσή της από τους σουλτάνους; Που είναι ο πατριωτισμός τους; Πού είναι η χριστιανική τους πίστη;

Η στάση της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, Λίτσας Αμανατίδου, ίσως είναι η απαρχή του ξυπνήματος των πολιτικών δυνάμεων. Για τον ΣΥΝ και τον Αλέξη Τσίπρα είναι ακόμα μία ευκαιρία να δείξουν την συνέπειά τους. Αν το κάνει αυτός, οι άλλοι θα συρθούν, τρομοκρατημένοι, πίσω του.

Μήπως η συνθήκη της Μπολώνια μπορεί να γραφεί και διαφορετικά;

Jean-Michel Folon

1. Που πάει η ανθρωπότητα;
Τους τελευταίους αιώνες η ανθρώπινη τεχνολογία δημιούργησε δυνάμεις που είναι συγκρίσιμες, σε μέγεθος και έκταση, με τις φυσικές δυνάμεις. Στο παρελθόν αλλά και σήμερα, πολλές φορές, η χρήση τους βρέθηκε και βρίσκεται υπό τον έλεγχο επιστημόνων, κυβερνήσεων ή κέντρων που ή είναι κοινωνικά ανεξέλεγκτα ή δρουν επικίνδυνα για τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ζωή και τον πλανήτη. Και ενώ η ιστορία αλλά και η σύγχρονη πραγματικότητα έχουν να αναφέρουν πολλά τέτοια παραδείγματα, τίποτα δεν διαφαίνεται που να προδιαγράφει ότι η άλογη αυτή χρήση δεν θα συνεχισθεί στο μέλλον.
Επί πλέον, στις σημερινές συνθήκες της ραγδαίας τεχνολογικής ανάπτυξης και των αλλαγών που επιβάλλονται από τον καταναλωτισμό και την ανταγωνιστικότητα της αγοράς, την παγκοσμιοποίηση και την πολιτική, οι άνθρωποι και οι οργανωμένες κοινωνίες τους καλούνται να αντιμετωπίσουν και να αναμετρηθούν με προβλήματα μεγάλης τάξης, προβλήματα παγκόσμια, κοινωνικά, οικολογικά, διατροφικά, αλλά και κάθε άλλης μορφής, πρωτογενή ή επακόλουθα αυτής της εξέλιξης.
Κατά τον Edgar Moren, η γη παρομοιάζεται με ένα διαστημόπλοιο στο οποίο επιβαίνει η ανθρωπότητα. Την κίνηση σ’ αυτό το διαστημόπλοιο την δίνουν τέσσερις μηχανές: οι επιστήμες, η τεχνική, η οικονομία και το κέρδος, οι οποίες έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο και κατευθύνουν το διαστημόπλοιο στον όλεθρο χωρίς κανείς να μπορεί να το ελέγξει.
Το μέγεθος των προβλημάτων, η έκτασή τους και το ανεξέλεγκτό τους, δημιουργεί πλέον ορατούς κινδύνους απρόβλεπτων και ανεπανόρθωτων εξελίξεων για την ζωή στον πλανήτη.
Η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει τάχιστα την φιλοσοφική και κριτική προσέγγιση, τον έλεγχο της οργανωμένης κοινωνίας και τον αυτοέλεγχο του πολίτη.
Η επιστημονική κοινότητα και το πανεπιστήμιο, στην Ευρώπη αλλά και παγκόσμια, ως φορείς της γνώσης αλλά και ως εκ του ρόλου τους στην κοινωνική πυραμίδα, μπορούν και πρέπει να αναλάβουν μία συντονισμένη προσπάθεια συνειδητοποίησης αυτών των προβλημάτων, κατ’ αρχήν από την ίδια την επιστημονική κοινότητα και την κοινωνία ευρύτερα. Τα ανώτατα Ιδρύματα, ως κατ’ εξοχήν φορείς της γνώσης και της πνευματικότητας, πρέπει να αναλάβουν ενεργό ρόλο στην προστασία του πλανήτη και της ζωής πάνω σ’ αυτόν, των κοινωνικών κατακτήσεων, της ποιότητας της ζωής και των αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

2. Η ιστορική διαδρομή του πανεπιστημίου

Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ιστορικά μία υπόθεση κυρίως ευρωπαϊκή και αποτέλεσε εδώ και αιώνες, τον σημαντικότερο θεσμό ανάπτυξης και διάδοσης της γνώσης και της κουλτούρας, όχι μόνον στις ευρωπαϊκές αλλά και στις κοινωνίες όλου του κόσμου. Αποτελεί την ανώτερη βαθμίδα κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, στην οποία η επιστημονική γνώση αναπτύσσεται στην κορυφαία της μορφή.
Από την εμφάνισή του –τον 11ο αιώνα- στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ακολούθησε μια πορεία διάχυσης και εκδημοκρατισμού της γνώσης, σε μία απ’ ευθείας σχέση με τις κοινωνικές κατακτήσεις και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Παράλληλα απετέλεσε χώρο αμφισβήτησης και κριτικής τόσο των κατεστημένων αντιλήψεων και θεωριών, όσο και της κρατικής εξουσίας.
Στηριζόμενο στο εκπαιδευτικό μοντέλο του Humboldt, που θέλει την ανθρωπιστική διάσταση βασικό στοιχείο των σπουδών, και την μετάδοση της κουλτούρας στους φοιτητές να συναποτελεί, μαζί με την επαγγελματική εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα, το τρίπτυχο της ανώτατης παιδείας, το πανεπιστήμιο κατάφερε να προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στην εξέλιξη και την πρόοδο της ευρωπαϊκής κοινωνίας και της ανθρωπότητας γενικότερα. Το δημόσιο πανεπιστήμιο αποτελεί μέχρι σήμερα έναν πολύ βασικό πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και των αξιών της ζωής. Στην εποχή μας, κάτω από το βάρος των τεχνολογικών εξελίξεων, της συσσώρευσης των γνώσεων, των νόμων της αγοράς και της πολιτικής, το σύγχρονο πανεπιστήμιο οδηγείται, όλο και περισσότερο, σε ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας, το επιχειρησιακό, όπου κυριαρχούν πλέον, σε βάρος της ολοκληρωμένης παιδείας και της πνευματικότητας, η γρήγορη και φτηνή επαγγελματική διέξοδος, οι αξίες της αγοράς, η εξειδίκευση, η επιχειρηματικότητα, η εφαρμοσμένη και κυρίως η οικονομικά αποδοτική έρευνα, ο ανταγωνισμός και η αξιολόγηση με κριτήρια κατ’ εξοχήν οικονομικά και εξωακαδημαϊκά. Το μοντέλο αυτό του πανεπιστημίου, που αναπτύχθηκε πρωτίστως στην Αμερική, τείνει να υιοθετηθεί παγκοσμίως εκτοπίζοντας το ευρωπαϊκό μοντέλο.

3. Ο Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης
Στις διακηρύξεις της Σορβόννης και της Μπολόνια, αποτυπώνεται με σαφή τρόπο η αναγκαιότητα να βασιστεί η μελλοντική ανάπτυξη της Ευρώπης και η θέση της στο διεθνές οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, πάνω στην ανώτατη παιδεία της. Διαπιστώνεται επίσης ότι αυτό, στις σύγχρονες παγκόσμιες πραγματικότητες, αποτελεί και τον μοναδικό τρόπο διαφύλαξης των οικονομικών και κοινωνικών κατακτήσεων της Ευρωπαϊκής κοινωνίας.
Προς τούτο προτείνεται η πραγματοποίηση οικονομικών επενδύσεων και η εφαρμογή πολιτικών για την δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (EHEA), για την διεύρυνση της πρόσβασης των Ευρωπαίων πολιτών και των πολιτών όλου του κόσμου σ’ αυτήν, και για την βελτίωση της ποιότητάς της.
Παράλληλα από τότε, σε όλες τις συναντήσεις εργασίας και τις διακηρύξεις που έγιναν και παρακολουθούν εξειδικεύοντας την πρόοδο για την δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, γίνεται μνεία για την ανάγκη οικοδόμησης της Ευρώπης πάνω σε μία ανώτατη παιδεία που αποτελεί δημόσιο αγαθό και δημόσια ευθύνη, που θα στηρίζεται και θα προάγει –πέραν της επιστήμης και της τεχνολογίας- την πνευματικότητα, την ειρήνη και την δημοκρατία και εν γένει τις ευρωπαϊκές και πανανθρώπινες αξίες. Υιοθετούνται οι αξίες και οι θέσεις που αποτυπώνονται στην Magna Charta Universitatum, για τον ρόλο και την ευθύνη του πανεπιστημίου στην κοινωνία.
Τέλος εκφράζεται η φιλοδοξία, το ευρωπαϊκό σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης – συνυφασμένο με τις ανωτέρω αξίες- να αποτελέσει πρότυπο μοντέλο που θα ασκεί έλξη σε όλο τον κόσμο, ανάλογη με την έλξη που ασκεί παγκόσμια και διαχρονικά ο ευρωπαϊκός πολιτισμός.
Στις διακηρύξεις γίνεται σαφής μνεία για τον δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης, δηλαδή η ευρωπαϊκή ανώτατη εκπαίδευση υπηρετεί την κοινωνία και τα συμφέροντά της, αναφέρεται σ’ αυτήν και ελέγχεται απ’ αυτήν.
Ενώ όμως, στο επίπεδο των διακηρύξεων της πολιτικής διακυβέρνησης, γίνεται σαφής αναφορά, για την βούληση που υπάρχει, να αποτελέσει το πανεπιστήμιο –εκτός από μοχλό ανάπτυξης- και τον θεματοφύλακα της πνευματικότητας και των πανανθρώπινων αξιών, στο επίπεδο της εξειδίκευσης, αυτή η πρόθεση δεν αποτυπώνεται πουθενά. Ενώ στις συναντήσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων, για την πρόοδο στην δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, γίνεται απολογισμός των βημάτων προόδου και τίθενται μετρίσιμοι στόχοι για την εναρμόνιση των σπουδών, την διασφάλιση της ποιότητας, την ανταποδοτικότητα, την σύντομη διάρκειά τους, κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται για την προώθηση δράσεων που θα προσδώσουν και θα διασφαλίσουν στην ανώτατη εκπαίδευση και στους αποφοίτους της τα χαρακτηριστικά της πνευματικότητας και της κουλτούρας.

4. Η αναπηρία στις σπουδές Τεχνολογικής κατεύθυνσης
Η κουλτούρα επιτρέπει στον άνθρωπο την ζωή με νόημα, την ζωή με αξιοπρέπεια. Είναι το ζωτικό σύστημα των ιδεών κάθε περιόδου και αυτές οι ιδέες δεν είναι απαραίτητα επιστημονικές στο σύνολό τους.
Εάν ανατρέξει κανείς στα προγράμματα σπουδών των Σχολών Τεχνολογικής κατεύθυνσης ή γενικότερα στα προγράμματα τα πέραν των ανθρωπιστικών σπουδών, θα βρει ελάχιστα –ή το πιθανότερο- καθόλου μαθήματα, που να προάγουν την κουλτούρα και την πνευματικότητα στους φοιτητές. Ακόμα κι εκεί που υπάρχουν τέτοια μαθήματα, είναι κυρίως μαθήματα κατ’ επιλογήν, με διακοσμητικό χαρακτήρα.
Συγκριτικά, ακόμα και με το μεσαιωνικό πανεπιστήμιο, το σύγχρονο πανεπιστήμιο έχει αναπτύξει υπερβολικά την επαγγελματική διδασκαλία και την έρευνα σε βάρος της διδασκαλίας και της μετάδοσης της κουλτούρας ή ακόμα και της πλήρους εγκατάλειψής της.
Γενικώς στις σπουδές δεν καλλιεργείται η αναγκαιότητα για φιλοσοφική προσέγγιση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Απουσιάζει παντελώς -έστω και σαν απόπειρα- η μέριμνα στα προγράμματα σπουδών, για δημιουργία κριτικής σκέψης και πνευματικότητας στον επιστήμονα, ικανότητες που καλλιεργούνται από μαθήματα επιστημολογίας, φιλοσοφίας, τέχνης και οικολογίας. Η ηθική ευθύνη του επιστήμονα, που καλείται να εποπτεύσει και να διαχειριστεί την μηχανή, είναι το μεγάλο ζητούμενο στις σπουδές.
Η κατάσταση αυτή προδιαγράφει αρνητικές συνέπειες, καθώς οι απόφοιτοι των ανωτάτων ιδρυμάτων που προορίζονται και καταλαμβάνουν γενικά καθοδηγητικούς ρόλους στις κοινωνίες μας, έχουν ένα σημαντικότατο έλλειμμα παιδείας που απορρέει από την μονοδιάστατη και στενά επαγγελματική εκπαίδευσή τους, την αποστερημένη από την ουσιαστική παιδεία και την βαθειά γνώση. Η έλλειψη αυτή, καθιστά τους αποφοίτους ανεπαρκείς στην αντιμετώπιση των μεγάλων ιδεών και των μεγάλων ζητημάτων της εποχής μας, επ’ ωφελεία της διαχείρισης της προσωπικής τους ζωής αλλά και της στελέχωσης της κοινωνικής αρχηγεσίας. Με άλλα λόγια η έλλειψη αυτή είναι αναπηρία και στην σύγχρονη εποχή μας ισοδυναμεί με την βαρβαρότητα.
Την ευθύνη γι’ αυτή την βαρβαρότητα την έχουν πρωτίστως τα πανεπιστήμια και δεν αντισταθμίζεται από την θαυμαστή πρόοδο που έχουν επιτελέσει στην πρόοδο της επιστήμης που υπηρετούν, καθ’ εαυτής.

5. Μια πρόταση
Από την προηγούμενη ανάλυση γίνεται φανερό ότι χρειαζόμαστε μία πνευματική δύναμη, ή οποία θα ενσωματωθεί στο σύστημα της επιστημονικής κοινότητας, ικανή να αυτοισορροπήσει την επιστημονική και τεχνολογική γνώση με την ηθική διάσταση, και να την ελέγξει ώστε να διασφαλίσουμε πιο ανθρωπιστικά αποτελέσματα για το μέλλον.
Ο Kurt Godel, στο θεώρημά του της «μη πληρότητας», λέει: “Δεν υπάρχει κανένα σύστημα γνώσης, διατυπωμένο σε ένα ορισμένο επίπεδο ανάλυσης, το οποίο να είναι ικανό να εξηγηθεί ολοκληρωτικά εντός αυτού του επιπέδου ανάλυσης. Πρέπει να έχουμε ένα μεταεπίπεδο γνώσης για να μπορούμε να το εξηγήσουμε ολοκληρωτικά.” Κατ’ αναλογία, μπορούμε να πούμε ότι το μεταεπίπεδο της γνώσης για την εξήγηση της επιστημονικής και της τεχνολογικής γνώσης, είναι η φιλοσοφία.
Το πανεπιστήμιο, όπως ιστορικά διαμορφώθηκε και περιγράφτηκε ανωτέρω, αποτελεί το σοβαρότερο όπλο της κοινωνίας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της και καλείται να διαφυλάξει την ίδια, τις σταθερές και τις κατακτήσεις της. Για να ανταπεξέλθει σ’ αυτή την αποστολή πρέπει να αναβαθμίσει τον παραμελημένο σκοπό του, δηλαδή την παροχή κουλτούρας στους φοιτητές του, που μαζί με την επαγγελματική κατάρτισή τους και την επιστημονική έρευνα αποτελούν τους τρεις σκοπούς της ύπαρξής του.
Ο περιορισμός στην διάρκεια των σπουδών που επιχειρείται, στο όνομα της οικονομίας, σε συνδυασμό με την τεχνολογική εξέλιξη και την -όλο και μεγαλύτερη- συσσώρευση των γνώσεων που απαιτούνται στην άσκηση του επαγγέλματος, είναι φανερό ότι θα αποβεί σε βάρος –πρώτα και κύρια- της όποιας ανθρωπιστικής διάστασης έχει απομείνει στις σπουδές, με διαφαινόμενες τις συνέπειες που προαναφέρθηκαν.
Προτείνεται η διαφοροποίηση στην ελάχιστη διάρκεια των βασικών σπουδών ανώτατης εκπαίδευσης, σε τέσσερα έτη, με παράλληλη μέριμνα ώστε το 25% του χρόνου των σπουδών να περιέχει υποχρεωτικά μαθήματα κουλτούρας (φιλοσοφίας, τέχνης, ιστορίας, επιστημολογίας, κ.λ.π) ισοδύναμης βαρύτητας με εκείνα της καθαυτό επαγγελματικής εκπαίδευσης του προγράμματος σπουδών. Δηλαδή η δομή των σπουδών να γίνει 4-5-8 αντί του 3-5-8 που προσπαθεί να επιβάλει η συμφωνία της Μπολόνια. Προφανής στόχος αυτής της μεταρρύθμισης και της ανακατανομής στην διάρκεια των σπουδών είναι η ανάπτυξη της πνευματικότητας στον φοιτητή, ισόρροπα με την παροχή επαγγελματικών γνώσεων και δεξιοτήτων.
Παράλληλα η πιστοποίηση και η αξιολόγηση των σπουδών πρέπει να περιλάβει ισότιμα και την διάσταση της κουλτούρας που πρέπει το πανεπιστήμιο να προσδίδει στον φοιτητή – πολίτη – επιστήμονα –επαγγελματία. Όσο μας ενδιαφέρουν οι ερευνητικές επιδόσεις, οι επιστημονικές δημοσιεύσεις, όσο μας ενδιαφέρει η γρήγορη και η καλή επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων, άλλο τόσο πρέπει να μας ενδιαφέρει και η κουλτούρα τους. Η γνώση και η αφομοίωση της κουλτούρας πρέπει να αποτελέσει μία μετρίσιμη διάσταση της αξιολόγησης.

6. Συμπερασματικά
Τα Ιδρύματα της ανώτατης εκπαίδευσης, στον κόσμο και στην Ευρώπη ειδικότερα, από την φύση, την ιστορία και τον ρόλο τους, μπορούν και πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες για την επίλυση των προβλημάτων της ανθρωπότητας, τα οποία συσωρεύονται και λαμβάνουν τεράστιες διαστάσεις. Οφείλουν να προασπίσουν τα συμφέροντα της κοινωνίας, οπλίζοντας τους αποφοίτους τους με φιλοσοφική γνώση, κουλτούρα και ικανότητες κριτικής θεώρησης για την πορεία της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθώς και των επιπτώσεών τους στην ζωή του ανθρώπου και την ποιότητά της, την ζωή πάνω στον πλανήτη και το μέλλον της.
Αυτό μπορεί να πραγματωθεί με την μεταρρύθμιση των προγραμμάτων σπουδών στην ανώτατη εκπαίδευση –ειδικά των σπουδών τεχνολογικών κατευθύνσεων- και τον εμπλουτισμό τους με αντίστοιχα μαθήματα, τα οποία θα έχουν την ίδια σοβαρότητα με τα τεχνολογικά μαθήματα και θα συμμετέχουν ισότιμα στην αξιολόγηση της ποιότητας των προγραμμάτων σπουδών.
Η Ευρώπη, όχι μόνον έχει παγκόσμια και ιστορικά, τις καλύτερες προς τούτο υποδομές, έχει και το πρώτιστο υπαρξιακό συμφέρον να προασπίσει και να αναγάγει, μέσω του εκπαιδευτικού μοντέλου που προτείνεται, τις ευρωπαϊκές αξίες και τα κοινωνικά της κεκτημένα, σε κυρίαρχη ιδεολογία παγκοσμίως, αρκεί να το συνειδητοποιήσει εγκαίρως.
Εν κατακλείδι, η Ευρώπη πρέπει να επινοήσει ξανά τον ανθρωπισμό.

Το ποτάμι αναζητά την κοίτη του

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις πλέον, δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύεται σε ποσοστά 15 με 18%. Παράλληλα το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ παραμένουν σχεδόν στάσιμα ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατρακυλούν στο 30% και 25% αντίστοιχα. Σημειώνεται επίσης ότι οι τάσεις αυτές και ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ως προς τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν συνέχεια, ο καφές ακόμα δεν έχει φουσκώσει.

Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων λένε επίσης ότι η αύξηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδίδεται, από τους πολίτες, στους εξής λόγους:
. 4 στους 10 πολίτες στην φθορά του δικομματισμού.
· 1 στους 4 πολίτες στην πτώση του ΠΑΣΟΚ.
· 1 στους 4 πολίτες στην εκλογή του Αλέξη Τσίπρα.
Το επί πλέον ποσοστό που συγκεντρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από:
· 6,8% από το ΠΑΣΟΚ.
· 2,3% από την ΝΔ.
· 0,9% από το ΚΚΕ.
· 0,3% από το ΛΑΟΣ.
Οι προδιαγεγραμμένες επιλογές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ως τέτοια κόμματα που είναι από την φύση τους και με αυτούς που τα διαφεντεύουν, φαίνεται ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Ακόμα και οι όποιες αλλαγές επιχειρηθούν θα είναι αλλαγές επιφάνειας χωρίς βάθος και ιδεολογικές ανατροπές. Το είπαμε και άλλοτε ότι το πρόβλημα αυτών των κομμάτων είναι και τα στελέχη τους και η ιδεολογία τους και το παρελθόν τους, το κυβερνητικό. Αυτή η διαπίστωση, τείνει να γίνει συνείδηση σε όλο και περισσότερο κόσμο που γελάστηκε πολλάκις και τώρα τους γυρίζει την πλάτη. Η ΝΔ -εκ των πραγμάτων- ως κυβέρνηση που είναι και ασκεί την εξουσία θα κρατήσει μέχρι τις επόμενες εκλογές –όποτε κι αν γίνουν αυτές. Οι εκλογές θα σημάνουν την κατάρρευσή της. Για το ΠΑΣΟΚ, αν δεν γίνει το θαύμα αλλαγής ηγεσίας, προσώπων και πολιτικής στο επερχόμενο συνέδριο, τότε είναι πιθανόν –το πιο πιθανό- η κατάρρευσή του να έρθει νωρίτερα. Είναι πλέον συνείδηση ότι τα υλικά είναι πολύ παλιά και φθαρμένα.
Όταν λέμε κατάρρευση εννοούμε βέβαια τα ποσοστά του 25% με 30% και σε κάθε περίπτωση την σίγουρη απομάκρυνση από τα ποσοστά της αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα.
Στην Ελληνική κοινωνία υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα, ανάλογο μ’ αυτό που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, το 1981. Η πολιτική εξυπνάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα φανεί από το αν κατορθώσει να το διαχειριστεί και να το φέρει στην κοίτη του. Προς το παρόν υπάρχει η διάθεση του κόσμου, υπάρχει το καλό κλίμα στην ατμόσφαιρα και ο Τσίπρας τα πάει καλά. Ο κόσμος όμως δεν άρχισε ακόμα να προσέρχεται στις οργανωτικές δομές του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που είναι η πρώτη και η απαραίτητη προϋπόθεση για να αποκτήσει πιο σταθερή σχέση μαζί μας. Προς την κατεύθυνση αυτή πρέπει να ενεργοποιηθούν οι ενεργές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί -ας πούμε- δεν μπορεί να εκπέμπει ο σταθμός «105,5 στο κόκκινο» σ’ όλη την Ελλάδα; Γιατί δεν μπορεί η Αυγή να γίνει ευρύτερου ενδιαφέροντος, ώστε να διαβάζεται από περισσότερους αναγνώστες;
Ο κόσμος που περιμένει να μας ακούσει –όχι μόνο ως διαμαρτυρόμενους- είναι πολύς, και η κοίτη μας, που ως γνωστόν είναι στενή, θέλει επειγόντως διάνοιξη.

Πόσο κρατάν οι απόκριες σ' αυτή τη χώρα;

Ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης, αριστερά ως ζορό για τα δίκαια της Μακεδονίας και δεξιά ως φίλος του κουμπάρου Πανίκα, της επιτροπής ανταγωνισμού για το καρτέλ της γαλακτοβιομηχανίας, εισπράτων το πρόστιμο, σεμνά και ταπεινά.

Το χιούμορ της κ. Λιάνας Κανέλλη

Διαβάζουμε στον τύπο ότι η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη σατιρίζει τα σχόλια για αλλαγή επικοινωνιακού μοντέλου στον Περισσό:

«Ενα άριστα επεξεργασμένο επικοινωνιακό σχέδιο, εικονοκλαστικό μάλιστα, το πρότεινα ήδη. Να κάνουμε μια μεταγραφή στην Ελλάδα της πρώτης ξαδέρφης της Κάρλα Μπρούνι κι ένα προξενιό της με τον αδελφό του Τζορτζ Κλούνεϊ. Το κόστος βαρύ αλλά υπάρχουν μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως ΄΄οι φίλοι της αριστερής οδήγησης΄΄ που δέχτηκαν να βοηθήσουν. Το εναλλακτικό μου σενάριο είναι ο θεός Μαρτάκης για την ΚΝΕ και η θεά που φορούσε ως διάολος PRADA για τη θέση της Αλέκας. Τα σχέδια απερρίφθησαν παταγωδώς από τον Περισσό. Ευτυχώς!».

Η επιστράτευση του χιούμορ, για να δείξουμε ότι είμαστε άνετοι κι ότι δεν φοβόμαστε, είναι παλιά και δοκιμασμένη ταχτική, με τουλάχιστον όμως μία από τις εξής δύο προϋποθέσεις: Ή όντως να μην φοβάσαι ή όντως να έχεις χιούμορ.
Το χιούμορ της κ. Κανέλλη, πώς να το κάνουμε, είναι δεύτερο. Θυμίζει εκείνους τους ηθοποιούς που παίζουν ρόλους χωριάτη σε κωμωδία και μιλάν χωριάτικα, χωρίς οι ίδιοι να έχουν ζήσει ποτέ σε χωριό και να γνωρίζουν την ντοπιολαλιά του. Έτσι τα χωριάτικά τους φαίνονται από χιλιόμετρα μακριά πόσο ιμιτασιόν είναι και αντί για γέλιο βγάζουν γελοιότητα.
Έτσι φαντάζουν όλες αυτές οι προσπάθειες των αξιωματούχων του ΚΚΕ να μας πείσουν ότι δεν τους φοβίζουν τα τεκταινόμενα στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Ξέρουμε ότι στην Μέκκα της Ορθοδοξίας άρχισαν και διαβάζουν ευχέλαια και να ψέλνουν το «Υπερμάχω» για να ξορκίσουν το κακό.
Όσο κι αν προσπαθούν να το παίξουν άνετοι, η τρομοκρατία που τους κατέχει φαίνεται στα μάτια τους.
Μεγάλο ζόρι έχουν στον Περισσό, «το λένε τ’ αηδονάκια στα κλεισορέματα» για να θυμηθούμε και τον Μαλακάση, τώρα που είναι άνοιξη, άντε και οι καρακάξες, λέμε εμείς.

Το όνομα δίνει δικαιώματα

Egon Schiele: The Artist's Wife

ΑΡΚΕΤΟΙ θεωρούν ότι είναι ανώφελος ένας καβγάς για το όνομα της ΠΓΔΜ, ότι έχουμε σπαταλήσει χρόνο και διπλωματικό κεφάλαιο σε μία υπόθεση που δεν εξυπηρετεί εντέλει τα εθνικά μας συμφέροντα. Αλλοι μίλησαν για εθνικιστική έξαρση, αλλά έκλεισαν τα μάτια στον εθνικισμό των γειτόνων, μεγαλόψυχοι όντες για ένα μικρό κράτος, από το οποίο λόγω μεγεθών και οικονομίας δεν κινδυνεύουμε.Τα πράγματα θα ήταν απλά, αν τα ονόματα, οι λέξεις, είναι μόνο εργαλεία επικοινωνίας, αναπαράστασης και ερμηνείας του κόσμου. Συμβαίνει όμως ν' αποτελούν και φορείς ηθικών αξιών. Προσκτώνται στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις.Ο Θουκυδίδης μάς διδάσκει να μην θεωρούμε ότι κάτι που φαίνεται ανώδυνο και το παραχωρούμε, το παραχωρούμε χωρίς ζημιά. Οταν παραχωρείς λέξεις, έχεις ήδη παραχωρήσει εμπράγματο δικαίωμα. Αυτό που φαίνεται ως αθώος αυτοπροσδιορισμός, για να οικοδομηθεί η ταυτότητα ενός λαού, που δεν έχει ουδεμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες -σύμφωνα και με δήλωση του Γκλιγκόροφ, είναι Σλάβοι που κατοίκησαν μέρος αυτής της γεωγραφικής περιοχής από τον 6ο αιώνα- είναι η κερκόπορτα για πλήρη υφαρπαγή της Ιστορίας. Είναι τυχαίο ότι οι γείτονες απέρριπταν πάντα τον χαρακτηρισμό Σλαβομακεδόνες; Οταν ένα κράτος δείξει υποχωρητικότητα αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Κι επειδή οι διεθνείς σχέσεις δεν λαμβάνουν χώρα σε κενό, το «μήνυμα» το «λαμβάνουν» κι άλλοι. Η Τουρκία που κλιμακώνει τις διεκδικήσεις της, γκριζάροντας ζώνες στο Αιγαίο, όσοι δειλά εγείρουν, έστω και με τη λογική, «κι αν πιάσει», θέμα «Τσαμουριάς». Αύριο ποιος αποκλείει να τεθεί ζήτημα μακεδονικής μειονότητας; Αναρωτιέμαι εάν υπήρξε ποτέ δυνατότητα λύσης ή απλά δημιουργήθηκε μια αχλή γύρω από το πακέτο Πινέιρο. Η διαπραγματευτική αφετηρία άλλαξε, προκρίθηκε η πραγματιστική προσέγγιση, αλλά ένα επινοημένο ψεύδος που πήρε τη θέση του γεγονότος δεν μπορεί να παραγραφεί.

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΚΗ από την εφημερίδα ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Η κοινωνία χτυπάει την πόρτα μας

Amadeo Modigliani: Κοπέλα με μεταξωτό μαντίλι

Όπως το περιμέναμε όλοι, ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΝ με το υψηλότατο ποσοστό του 70%. Ήδη ο πολιτικός χρόνος τρέχει πολύ πιο γρήγορα από τον πραγματικό –γρηγορότερα από όσο περιμέναμε, ακόμα κι οι πιο αισιόδοξοι-, καθώς οι δημοσκοπήσεις δίνουν πλέον στον ΣΥΝ διψήφια ποσοστά πρόθεσης ψήφου και ένας εκνευρισμός κατέλαβε τα «γειτονικά» κόμματα κατ’ αρχήν. Η ΝΔ έχει ακόμα λίγη πίστωση χρόνου αλλά έρχεται κι η σειρά της.
Στην επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου, θα ήταν στρουθοκαμηλισμός να μην αναγνωρίσουμε ότι συνεπικουρούν, το κλίμα αυτοαπαξίωσης του δικομματισμού και οι απονενοημένες χυδαιότητες διαφόρων μεγαλοσχήμονων πασόκων που αντί να ενδοσκοπήσουν –να αναρωτηθούν τα γιατί- προσπαθούν να αναπαραγάγουν τον κακό εαυτό τους –καθισμένο παρακαλώ επί δεκαετίες πάντα σε καρέκλα. Στο ΚΚΕ τα πράγματα είναι χειρότερα, έχουν πάθει νευρική κρίση συνολικά. Άρον - άρον θα πάνε σε αλλαγή Γ. Γραμματέα, και να το θυμηθείτε, θα είναι στην λογική αντιΤσίπρα, νέος κι ευειδής. Προς το παρόν υβρίζουν και εγκαλούν τον ΣΥΝ για οπορτουνισμό και για δεκανίκι του συστήματος, αυτοί που κατασυκοφάντησαν την αριστερά παγκοσμίως και κατ’ εξακολούθηση. Η συμπεριφορά τους φέρνει στο μυαλό την «ορθόδοξη» ρήση: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
Και οι δύο όμως, Πάγκαλος και Παπαρήγα «βοηθούν εξ’ ίσου την υπόθεσή μας» για να παραφράσουμε τον Καβάφη.
Αλλά ας ξαναέρθουμε στην κοινωνία. Είναι πλέον ορατό ότι ο κόσμος έχει πάρα πολύ απογοητευθεί από τα δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση της χώρας και ψάχνει εναγωνίως για καινούργια πρόσωπα, καινούργιες φωνές, να ξαναπιστέψει. Τον έχουν αγανακτήσει οι υποκριτές, οι ψεύτες, οι υφάρπαγες, οι βολεμένοι. Τα χαρακτηριστικά των πολιτών που φεύγουν από τα κόμματα εξουσίας και προσβλέπουν προς εμάς, δεν έχουν μόνο τα χαρακτηριστικά της διαμαρτυρίας. Όλος αυτός ο κόσμος, ή έχει ήδη μια συγγένεια με την αριστερά, ή είναι νέος κόσμος με προσόντα και απαιτήσεις δίκαιες που συνθλίβεται στην αγορά εργασίας, δεν μπορεί να ζήσει και βλέπει τα όνειρα για την ζωή του να διαψεύδονται. Άλλο στοιχείο είναι ότι στην συντριπτική του πλειοψηφία επιθυμεί την δημιουργία κυβερνήσεων συνεργασίας. Κοντολογίς, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του, δηλώνουν την ύπαρξη των προϋποθέσεων να βρεθεί μονιμότερα στην αριστερά, αρκεί αυτή να σταθεί στο ύψος των προσδοκιών του, πράγμα που δεν το έκανε η σοσιαλδημοκρατία.
Άλλωστε, τηρουμένων των αναλογιών, η σοσιαλδημοκρατία του 20ου αιώνα που γνωρίσαμε στην Ευρώπη και πραγματοποίησε επιτεύγματα, σήμερα δεν υπάρχει. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Μπλέρ και ο Σολάνα με τον Μπράντ και τον Μιτεράν, τον Πάλμε ή την Αυστριακή σοσιαλδημοκρατία. Η τότε ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, για τα δεδομένα της Ελλάδας, σήμερα είναι κοντύτερα με τις ιδεολογικές αναφορές του ΣΥΝ. Αυτό δεν είναι κακό. Πρέπει να ειπωθεί όμως, γιατί δυστυχώς η αριστερά που μονοπώλησε την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλήθεια και ακόμα δεν έχει διδαχθεί επαρκώς ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι, είχε ενοχοποιήσει και την σοσιαλδημοκρατία και την συζήτηση μαζί της.
Σήμερα η κοινωνία χτυπάει την πόρτα μας δυνατά και ζητάει από μας προτάσεις κι απαντήσεις στα προβλήματά της. Εάν είμαστε έτοιμοι να της ανοίξουμε και να ανταπεξέλθουμε στις προσδοκίες της, καλώς. Είναι όμως πολύ πιθανό πως αν δεν την ικανοποιήσουμε, αν δεν μας βρει έτοιμους και γρηγορούντες, να μην μας ξαναχτυπήσει. Εδώ είναι ο μεγάλος κίνδυνος και η μεγάλη μας ευθύνη, η ιστορική.
Σε μας η συζήτηση έχει μόλις ανοίξει και είναι ουσιαστική. Αυτό είναι ελπιδοφόρο. Το ερώτημα είναι: θα προλάβουμε;

Το χιούμορ είναι λυτρωτικό και διδακτικό

Το αστείο δεν είναι που νομίζουν οι Πασόκοι ότι ο ΣΥΝ είναι λύκος. Το ακόμα μεγαλύτερο αστείο θα είναι να το πιστέψει ο ίδιος ο ΣΥΝ για τον εαυτό του.

Είπαμε, από την εμφάνισή μας, ότι οι σελίδες αυτές αποδίδουν μεγάλη σημασία στο χιούμορ και στην σάτιρα. Όχι μόνο γιατί είναι μία από τις μεθόδους απόδειξης της αλήθειας -και μάλιστα πολύ διδακτική- αλλά και γιατί με σύντομο τρόπο λέει κανείς πράγματα που δεν καταφέρνουν να τα πούν σελίδες επί σελίδων αναλύσεις περισπούδαστες. Στα δύο σκίτσα του Γιάννη Καλαιτζή αποδίδεται αφοπλιστικά η κατάσταση που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΝ καθώς και στις μεταξύ τους σχέσεις. Δροσερά και διδακτικά.

Καλό Τριώδιο

Η φωτογραφία είναι πραγματική από το Βήμα της Κυριακής
3-2-08 με την λεζάντα: Ο σύγχρονος Βουκεφάλας

Εμείς έχουμε να προτείνουμε κι άλλους τίτλους:

• Ποιός πραγματικά είναι ο Βουκεφάλας;
• Θα φορεθεί στις αποκριές
• Καλπάζει για Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
• Φαίνεται ότι ο εξευτελισμός μας πρέπει να γίνει τέλειος
• Να γελάς με τσιρίδες
• Η ξεφτίλα της αντιπολίτευσης στην Θεσσαλονίκη

Η συνέπεια του Κώστα Σημίτη

Henri Matisse, La musique

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τον θάνατο του Χριστόδουλου και την στάση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, βλέπουμε κάτι γραφικούς «εθνοθεοσεβούμενους» να του προσάπτουν ότι λέει, δεν πήγε να τον δει όσο ήταν άρρωστος ούτε προσήλθε τεθλιμμένος στην κηδεία του, ούτε βγήκε να κάνει δηλώσεις για το μέγα ανάστημα του εκλιπόντος και την ορφάνια στην οποία περιπίπτει ο τόπος και άλλα τέτοια κολακευτικά για τον θρησκευτικό και εθνικό οίστρο των νεοελλήνων, παρά μόνο σιώπησε, συνεπής και αξιοπρεπής –είδος εν ανεπαρκεία στον δημόσιο τηλεοπτικό μας βίο- για το μέχρι πού πρέπει να φτάνει ο ρόλος των ιερωμένων εν γένει. Για να μην πούμε και το άλλο: γιατί τόσος ντόρος για ένα άνθρωπο που αρρώστησε και πέθανε, τόσες τυμπανοκρουσίες; Η ίδια η ορθόδοξη θρησκεία μας άλλα διδάσκει για τον θάνατο.
Του Σημίτη μπορείς να του προσάψεις πολλά για τα χρόνια της διακυβέρνησής του. Επί των ημερών του το κράτος έγινε πιο διεφθαρμένο και οι μανδαρίνοι του (αυτές οι φάτσες που ακόμα ταλαιπωρούν το ΠΑΣΟΚ γαντζωμένοι στα στασίδια τους) επλούτισαν περεταίρω. Ο κοσμάκης αφέθηκε στην φτώχια του για να ευημερήσουν οι αριθμοί, οι εργασιακές σχέσεις τράβηξαν κατά τον μεσαίωνα και γενικώς κανένας εκσυγχρονισμός που επαγγέλθηκε δεν πραγματοποιήθηκε. Αυτά να λέγονται.
Πρέπει όμως να λέγονται κι άλλα αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι. Πιο σοβαρός πρωθυπουργός από τον Σημίτη δεν πέρασε από την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Ούτε για τα παιδιά του ξέραμε ούτε για τα ξαδέρφια του. Ούτε για τις βίλες του, ούτε για τις γκόμενές του. Ο άνθρωπος ήταν και είναι σοβαρός, καλλιεργημένος και ευγενής. Την μπάλα την έχασε μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν μπόρεσε να ελέγξει, να το βάλει σε τάξη. Μεγάλο το ξεχείλωμα.
Πρέπει επίσης να πούμε ότι όρθωσε ανάστημα απέναντι στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό του Χριστόδουλου και των -συν αυτώ- ρασοφόρων που δήλωναν, συγχρόνως με τα συλλαλητήρια, ότι εκείνες τις άλλες εποχές δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι γινόταν, «διάβαζαν». Και στην κόντρα του αυτή με τον θρησκευτικό φανατισμό –διάβαζε: «είναι πολλά τα λεφτά παιδί μου»- δεν βρήκε πολλούς συμπαραστάτες και μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Πέραν του ΣΥΝ που με συνέπεια και μιλάει και το εννοεί για τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, όλοι οι άλλοι ή «επενδύουν» ή ταυτίζονται με το ποίμνιο της εκκλησίας και τις μεταφυσικές του υστερίες, καλλιεργημένες ή αυτοφυείς. Τώρα να μην ανοίξουμε την συζήτηση για την σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις μαύρες μερσεντές της ιεραρχίας, το ξεκατίνιασμα –και εκ των τηλεοράσεων- των ρασοφόρων, την μεγάλη περιουσία, τις βίλες με άδεια ναοδομίας και τόσα άλλα γαργαλιστικά που ακούγονται για πολλούς παπάδες και ιεράρχες. Ποια σχέση έχουν όλα αυτά με την ουσία του Χριστού και το παράδειγμά του και πόσο πιστός είναι αυτός ο θρησκευόμενος κόσμος που ανέχεται και «τσοντάρει» με τον οβολό και την συμμετοχή του αυτά τα φαινόμενα εκφυλισμού; Μεγάλη κουβέντα περί συλλογικής υποκρισίας και περί «επενδύσεων» για μια «θέση στον παράδεισο». Που ξέρεις; κι αν υπάρχει;
Εν κατακλείδι μπράβο στον Κ. Σημίτη, γιατί η στάση του διδάσκει ήθος και συνέπεια, την στιγμή που εκατοντάδες, χιλιάδες άλλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, άνθρωποι του «πνεύματος», προσήρχοντο γονυπετείς για το ύστατο χαίρε, από τηλεοράσεως, οπωσδήποτε.