Πτωχή, πλην τίμια (;)

Amedeo Modigliani

Η αριστερά είναι, κατ’ αρχήν και πριν απ’ όλα, ένα ηθικό αίτημα. Κι αυτό ισχύει από την πρώτη-πρώτη εμφάνισή της, σ’ αυτό που λέμε πολιτική ζωή, δηλαδή από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, από όπου έλκει, ως γνωστόν, την καταγωγή του ο τοπογραφικός –κατ’ αρχήν- όρος, με την έννοια που τον χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα. Τα αριστερά έδρανα του κοινοβουλίου κατείχαν οι Ιακωβίνοι και γενικότερα οι ριζοσπάστες, που ήταν υπέρ των πολιτικών αλλαγών και των ανατροπών στην γαλλική κοινωνία.
Κι αφού βέβαια θέλεις να αλλάξεις την κοινωνία και να την κάνεις ηθικότερη, εξυπακούεται ότι εσύ, ο φορέας της αλλαγής, είσαι ένα σκαλοπάτι τουλάχιστον ηθικότερος από την κοινωνία που θέλεις να αλλάξεις. Εξυπακούεται επίσης ότι η χρήση του όρου ηθικός δεν γίνεται με την τρέχουσα, ή –πολύ περισσότερο- με την σεξουαλική του απόχρωση.
Έκτοτε, κύλησε πολύ νερό και γράφτηκαν πολλά κεφάλαια στην ιστορία και της αριστεράς και της ανθρωπότητας. Λέξεις πολλές έχασαν το αρχικό τους νόημα, άλλες απογυμνώθηκαν κι άλλες μπασταρδεύτηκαν, άλλοτε από την πίεση της ίδιας της ζωής και της εξέλιξης κι άλλοτε από το ψευδεπίγραφό τους, ή την κακή τους χρήση και τον βιασμό τους, τον «παρά φύση», πολλές φορές. Όλα αυτά ισχύουν πρωτίστως για τις λέξεις «αριστερά, αριστερός» και τα νοήματα που κουβαλούν.
Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, όλα τα χρόνια υπήρχε διαδεδομένη η αίσθηση ότι η αριστερά, παρά το ανιστόρητό της, παρά την ανοησία της, τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες της, διατηρούσε ακόμα το ηθικό της κεφάλαιο. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Η ηθική των στελεχών της είχε κάποια ελάχιστα στάνταρ, αδιαπραγμάτευτα, που δεν τα έθεταν εν αμφιβόλω, ακόμα και οι αιώνιοι αντίπαλοί της. Ακόμα και πρόσφατα, ένα από τα προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπάνιζε ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» και η ελληνική κοινωνία το πίστευε, ανεξάρτητα αν διαφωνούσε με την πολιτική του.
Στην σύγχρονη, μεταπολιτευτική πολιτική μας ιστορία, δεν είχε ακουστεί –σοβαρή- φωνή που να καταγγέλλει τα κόμματα της αριστεράς για μίζες και κλοπές του δημοσίου χρήματος, ίδιες κι απαράλλαχτες μ’ αυτές που η ίδια κατάγγελλε για τα κυβερνητικά κόμματα, δεξιά κεντρώα ή σοσιαλδημοκρατικά. Κάτι ψιλά με μεμονωμένα στελέχη της –δεν είμαστε δα και στον παράδεισο με τους αγίους- δεν ήταν άξια λόγου και ξεκαθάριζαν πάραυτα.
Και βέβαια ήταν και η προσωπική ζωή των στελεχών που δεν άφηνε περιθώρια για τέτοιου είδους υπόνοιες.
Έτσι πορευόμασταν, συχνά πυκνά διαφωνώντας και μαλώνοντας μέχρι ανοησίας, αλλά η τιμή και η ακεραιότητα, δεδομένα και αναμφισβήτητα.
Κι έρχεται σήμερα, ένας βουλευτής της αριστεράς, με ολίγον διαφορετικές προδιαγραφές από τις κλασσικές των κομματικών στελεχών –είναι αλήθεια- και λέει το πρωτάκουστο: «ότι, αφού βγήκαν έγκριτοι δημοσιογράφοι –εγνωσμένου ήθους- και σας ξεφώνησαν ότι κι εσείς τα πήρατε από την Siemens, επί οικουμενικής που συγκυβερνούσατε με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και δεν είπατε τίποτα, δεν το διαψεύσατε με στοιχεία, τότε άρα είναι αλήθεια: και σεις τα πήρατε». Αυτά πάνω – κάτω είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Περικλής Κοροβέσης, προσθέτοντας –όταν προκλήθηκε να προσκομίσει στοιχεία- ότι αυτός δεν έχει στοιχεία, απλώς «ανακυκλώνει» ρήσεις άλλων.

Κι εμείς, ήμασταν που ήμασταν πάνω στα σαράντα κύματα, τώρα τα έχουμε και χαμένα.
Θαυμάστε όμως επιχειρήματα και αριστερό ήθος σ’ αυτά που ακούστηκαν, εκατέρωθεν. Ότι και να υποθέσεις, ότι ερμηνείες και να δώσεις, κινδυνεύεις να πέσεις μέσα, εξ’ ίσου με το να γελοιοποιηθείς.
- Μήπως ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξουν στοιχεία για τα χρήματα που πήρε ο τότε ενιαίος ΣΥΝ; Αυτά έτσι γίνονται πάντα, χωρίς αποδείξεις.
- Ο Π. Κοροβέσης είναι γραφικός, είναι μεθύστακας, είναι μέρος ενός σχεδίου διάσπασης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
- Όταν τον έβαζαν στο ψηφοδέλτιο ήταν καλός, τώρα που λέει αυτά που λέει, έγινε γραφικός και μεθύστακας;
- Αφού ο Π. Κοροβέσης λέει και προσάπτει αυτά που προσάπτει, γιατί δέχτηκε να γίνει βουλευτής και μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας μαζί με βουλευτές που τότε ήταν υπουργοί και είναι απίθανο να μην ήξεραν τι έγινε; Η ηθική του είναι αποσπασματική και κατά περίπτωση.
- Να παραιτηθεί, να διαγραφεί.
- Δεν παραιτούμαι ούτε μπορείτε να με διαγράψτε.
- Δεν υπάρχει θέμα διαγραφής.
- Δεν περίμενε ότι κάποιοι θα αντιδράσουν με τον τρόπο που αντέδρασαν (βλέπε Λ. Κύρκος, Φ. Κουβέλης, Γ. Δραγασάκης);
- Και τι ανταπάντησε ο Π. Κοροβέσης στον Λ. Κύρκο; Αφού καταδίκασε κι αυτός με την σειρά του τον Σταλινισμό, είπε ότι τα λέει αυτά ο Κύρκος γιατί είναι Πασόκος. Δηλαδή αν ο Κύρκος δεν ήθελε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, δεν θα υπήρχε θέμα, θα είχε άγιο σκοπό η μίζα;
- Κι ο Κύρκος, αφού καταδίκαζε τον Σταλινισμό, γιατί έπαιρνε λεφτά από τον Τσαουσέσκου και την Βόρεια Κορέα για το ΚΚΕ εσωτερικού;
Κι άλλα πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν στις εφημερίδες και στα κανάλια, που -σε κάθε περίπτωση- δεν είναι τιμητικά και για τα πρόσωπα και για την αριστερά. Όπως και να το δει κανείς, ότι και όποιον να πιστέψει, κατακλύζεται από την μαύρη σκέψη ότι «υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».
Διαφωνούμε πολιτικά –θεμιτό; Ή μήπως δεν είναι θεμιτό;- και ακολουθούν οι οχετοί και τα «πούστικα» χτυπήματα, το ξεκατίνιασμα. Η παλιά καλή και γνωστή συνταγή στην ιστορία της αριστεράς, για να μην ξεχνιόμαστε. Λίγο ξύστηκε η πληγή και όρμηξε το πύον και η βρώμα της ιστορίας μας, που θέλουμε να ξεχάσουμε.
Με όσα διαδραματίζονται τελευταία, υπάρχει μια υποδόρια και ανεξήγητη αίσθηση ότι επιστρέψαμε στο 1968, στην παλιά «καλή» διαμάχη μεταξύ «ορθόδοξων» και «αναθεωρητών». Οι παλιοί λογαριασμοί ξανάνοιξαν. Η ιστορία όμως, ως γνωστόν, επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία είτε ως κωμωδία. Διαλέγετε και παίρνετε.

Ώρα να μιλήσουν οι απλοί αριστεροί

Camille Pissarro: Το μάζεμα των μήλων στο Eragny

Είναι να εξακολουθεί να αναρωτιέται κανείς –εν έτει 2009-, κατά πόσο οι διακηρύξεις της αριστεράς για όλες τις αυτονόητες αξίες της, περί δημοκρατίας, ισοπολιτείας, σεβασμού στον πολίτη, έχουν πραγματικό αντίκρισμα στην λειτουργία της. Και άντε με το ΚΚΕ είναι εύκολοι οι λογαριασμοί και τα συμπεράσματα, καθώς υπάρχουν εξόφθαλμα παραδείγματα πολιτικής συμπεριφοράς δεκαετιών, με θαυμαστή συνέπεια στον Σταλινισμό και στις «αξίες» του. Δεν θα επανέλθουμε, το κεφάλαιο έκλεισε.
Ο λόγος είναι για την ανανεωτική αριστερά, για τον ΣΥΝ δηλαδή στα καθ’ ημάς, που άλλα επαγγέλλεται.
Ενώ έχουν μεσολαβήσει τόσα και τόσα, μέσα σε λίγους μήνες, ενώ ήρθαν τα πάνω κάτω με τις εκλογές, με τις ερμηνείες του αποτελέσματος, τις τάσεις και την λειτουργία τους, με την δημόσια εικόνα των στελεχών να διαπληκτίζονται, με άλλους να επισείουν μέχρι και τον κίνδυνο διασπάσεων, και με όλους να διαπιστώνουν ότι πολλά πρέπει ν’ αλλάξουν –και ο κατάλογος των ζοφερών διαπιστώσεων και των συμβάντων δεν έχει τέλος-, ενώ διαδραματίζονται όλα αυτά, βγήκαν μερικοί απλοί αριστεροί, που δεν ανήκουν σε κονκλάβια, και είπαν το αυτονόητο: Η κατάσταση απαιτεί έκτακτο συνέδριο. Ότι είναι να γίνει –μετά τα όσα μεσολάβησαν- να γίνει με την προσφυγή στην βάση, στα απλά μέλη του κόμματος. Να αναλάβουν αυτοί την ευθύνη. Να μιλήσουν. Τι πιο δημοκρατικό απ’ αυτή την πρόταση; Στα υψηλά κλιμάκια του ΣΥΝ δεν την κουβεντιάζουν. Φαίνεται ακόμα μετρούν και ζυγιάζουν.
Πότε δηλαδή γίνονται τα έκτακτα συνέδρια σε ένα κόμμα; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να διαπιστώσουν οι ηγεσίες ότι δεν πάει άλλο κι ότι εξαντλούνται και τα τελευταία αποθέματα υπομονής και κατανόησης που έχουν απομείνει στον κόσμο της ανανεωτικής αριστεράς; Δεν καταλαβαίνουν ότι τίθεται θέμα επιβίωσης του χώρου –τουλάχιστον με την σημερινή του μορφή, καθώς η ζωή, έτσι κι αλλιώς, προχωράει και ερήμην μας; Δεν καταλαβαίνουν ότι στις επόμενες πράξεις των πολιτικών εξελίξεων, πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια και ενδέχεται να βαρέσουμε διάλυση;
Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι ένα έκτακτο συνέδριο –από μόνο του- μπορεί να σταματήσει την κατρακύλα και ως από μηχανής Θεός να επαναφέρει την ομόνοια, την συμφωνία των απόψεων και την ανάταση. Μεταφυσικές θεωρήσεις. Εάν υπάρχει όμως ΜΙΑ δυνατότητα να γίνουν βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, θα γίνουν μέσα από αυτήν την διαδικασία του συνεδρίου. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η παρούσα κατάσταση οδηγεί σίγουρα στην ανακύκλωση και στον εκφυλισμό και μόνη διέξοδος –όχι σίγουρη, αλλά μόνη- είναι η προσφυγή στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και στην σοφία των απλών αριστερών, των μελών του ΣΥΝ.
Εάν στην διαδρομή προς το συνέδριο, γίνει σοβαρή και ειλικρινής συζήτηση, χωρίς κόμπλεξ, αγκυλώσεις, προαπαιτούμενα και πρωτοκαθεδρίες –με άλλα λόγια: να συζητηθούν όλα από το μηδέν- τότε, ίσως υπάρξει διέξοδος και ανάκαμψη. Να σκεφτούμε και να μιλήσουμε, να συσκεφτούμε και να συνομιλήσουμε. Πρόκειται για την ύπαρξή μας.
Διαφορετικά, ακόμα και το έκτακτο συνέδριο, θα αποτελέσει ακόμα μία εκδοχή αλληλοσυμβιβασμών και μοιρασιάς, ακόμα μια πράξη της ανεπάρκειάς μας να εκφράσουμε την κοινωνία, ή ακόμα μπορεί και να αποτελέσει την τελευταία πράξη του δράματος.
Να πάμε σ’ ένα έκτακτο συνέδριο με την σκέψη ότι η κοινωνία μας χρειάζεται. Ότι πιο τίμιο και ανιδιοτελές και σκεπτόμενο υπάρχει στην κοινωνία, ή είναι στον χώρο μας, ή μας ακούει και περιμένει από μας, ή μπορεί να συνυπάρξει και να συνεργαστεί μαζί μας. Είναι κρίμα να τελειώσει έτσι -άδικα και άδοξα- αυτό το εγχείρημα.

Υπάρχει καθόλου λεβεντιά;

Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές

Διαβάζοντας τον Γιώργο Βότση στην Ελευθεροτυπία, δεν μπορεί παρά να μην έρθει στο μυαλό σου η φράση του Διονυσίου Σολωμού που λέει ότι «το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές».

ΣΥΝεχίζουν

Μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και την εικόνα που καθημερινά αποπνέει ο χώρος, το πιό τίμιο και παλικαρίσιο από την ηγεσία του ΣΥΝ θα ήταν η συλλογική παραίτηση και η δρομολόγηση των εξελίξεων για ένα μεγάλο έκτακτο συνέδριο, όπου θα μιλήσουν τα μέλη. Αυτό επιβάλει η στοιχειώδης δεοντολογία -πόσο μάλλον η αριστερή. Αντ' αυτού παρακολουθούμε ένα γαιτανάκι "ερμηνειών" -κατά πως βολεύει στον καθένα και στην καρέκλα του. Κρίμα. Ο ΣΥΝ εξακολουθεί να τροφοδοτεί τους γελοιογράφους, και πολλά στελέχη του, όλο και περισσότερο, μοιάζουν με τους πολιτικούς των αστικών κομμάτων που προσπαθούν απεγνωσμένα και παράλογα να κάνουν το άσπρο, μαύρο, ενώ συγχρόνως διατείνονται ότι "δεν είμαστε όλοι ίδιοι". Μ' αυτές τις συμπεριφορές ο ΣΥΝ θα απωλέσει και το ελάχιστο εναπομείναν ηθικό του κεφάλαιο. Ξανά κρίμα.

ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Τα απλά μέλη του ΣΥΝ από όλη την Ελλάδα, κάνοντας χρήση του καταστατικού του κόμματος, κινητοποιούνται και μαζεύουν υπογραφές για την πραγματοποίηση έκτακτου Συνεδρίου. Η πρωτοβουλία, την οποία ανέλαβαν αρκετά Blogs που βρίσκονται στον χώρο του ΣΥΝ, μόλις ξεκίνησε. Για περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχή στην διαδικασία της συλλογής υπογραφών κάντε κλίκ εδώ

Ζητούμενο; Κόμμα λογικής ενότητας

Fernando Botero, Η οικογένεια

Με τις απανωτές συνάξεις, τα κόψε-ράψε και την εκλογή του νέου Γραμματέα, τελείωσε -συμβιβαστικά υποτίθεται- η μετεκλογική πράξη του Συνασπισμικού δράματος. Όλοι ξέρουν όμως πολύ καλά ότι –για μια ακόμα φορά και ανομολόγητα- έβαλαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Και οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες ξέρουν ότι δεν δόθηκαν απαντήσεις ούτε στους αριστερούς ούτε στην κοινωνία που προσδόκησε από τον χώρο. Αν εσείς καταλάβατε τι είναι αυτά που πραγματικά διαφοροποιούν την ομάδα του Αλαβάνου από την ομάδα του Τσίπρα, να μας το πείτε, γιατί εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα. Στο «δια ταύτα» συμφωνούν αμφότεροι.
Ο πρόεδρος διαπίστωσε την καταστροφική λειτουργία των τάσεων –τώρα το διαπίστωσε;- αλλά ουδέν πέραν της διαπίστωσης και παρέπεμψε τα «σπουδαία» στο διαρκές συνέδριο του Σεπτεμβρίου.
Το διαρκές συνέδριο –με τα μυαλά που κουβαλάν οι πλειοψηφίες- δυστυχώς δεν θα λύσει τίποτα. Θα επαναβεβαιώσει τις βεβαιότητες, τις στοιχίσεις, το συμπαγές του 70% - 30%, κι από την επαύριο ξανά στο μαγγανοπήγαδο για το 3% πλέον του εκλογικού σώματος, το οποίο εκλογικό σώμα δεν το ακούσαμε και εξακολουθούμε να μην το ακούμε, παρά τα ηχηρά του χαστούκια και παρά τις –περί του αντιθέτου- διαβεβαιώσεις.
Και μόνον αυτός ο απαράδεκτος τρόπος λειτουργίας των τάσεων είναι, από μόνος του, η απόδειξη του ιδεολογικού χάσματος που χωρίζει τον οργανωμένο κόσμο του ΣΥΝ. Έχουμε δύο κόμματα στην συσκευασία του ενός (;) κι αυτό προφανώς επειδή δεν τους «παίρνει να χωρίσουν». Και δεν τους παίρνει να χωρίσουν όχι γιατί τα παιδιά είναι μικρά, αλλά επειδή είναι μεγάλα και ανεξάρτητα και θα τους πάρουν με τις πέτρες.
Το γράψαμε και παλαιότερα ότι αυτό που θα μπορούσε –αν τελικά μπορέσει- να ανατρέψει την πτωτική πορεία του ΣΥΝ, είναι ένα ανοιχτό συνέδριο με μεγάλη αντιπροσώπευση (5000 αντιπρόσωποι), όπου θα συζητηθούν όλα με όλα τα μέλη, αλλά πρωτίστως θα συζητηθούν με την κοινωνία, αν θέλουμε να την ακούσουμε. Και η φωνή της κοινωνίας είναι το κλειδί του δράματος. Το συνέδριο είναι η μόνη λύση που μπορεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη, εάν δεν υπάρξουν αγκυλώσεις και κόμπλεξ, αλλά συντροφικότητα και αναβάπτιση στην κοινή λογική και στις πρωτογενείς αξίες της αριστεράς. Άλλωστε, εδώ που φτάσαμε, το ζητούμενο δεν είναι ένα κόμμα ιδεολογικής ενότητας –πού τέτοιες αφέλειες και τέτοιες πολυτέλειες;- το ζητούμενο είναι απλά ένα κόμμα λογικής ενότητας.
Αυτό πρέπει να γίνει το γρηγορότερο κι ας μην το φοβούνται. Η καμαρίλα που επικρατεί τώρα είναι απείρως πιο επικίνδυνη. Ίσως η σοφία του κόσμου του ΣΥΝ αποδειχθεί σωτήρια. Αλλιώς, σε λίγο, τα σκουπίδια που βάλαμε κάτω από το χαλί, θα αρχίσουν να ξαναβρωμούν και δεν θα μπορεί πλέον να μείνει κόσμος στο σπίτι.

Υπάρχει αριστερή σκέψη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟ

Το κείμενο που ακολουθεί υπογράφουν τα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς της περιόδου του ΚΚΕ Εσωτ. και του Ρήγα Φεραίου : Αντώνης Μαργαρίτης, Γιάννης Πετρόπουλος, Δημήτρης Μαρκάκης, Θανάσης Αθανασίου, Νικηφόρος Σταματάκης.
Το αναδημοσιεύουμε, όχι μόνο για την αξία και την τόλμη των ξεκάθαρων απόψεων που διατυπώνει αλλά κυρίως σαν απόδειξη της νεότητας στην σκέψη των παλιών αυτών συντρόφων σε αντιπαράθεση με τη ρηχή και γερασμένη αυταρέσκεια και τον ξύλινο λόγο που πολλοί ανυποψίαστοι περί την παραγωγή πολιτικής, νέοι σύντροφοι - προεξάρχοντος του προέδρου του Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα - εκφωνούν το τελευταίο διάστημα, θεωρώντας ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλά μια "καταστροφική διαχείριση" ενός "όχι ιδιαίτερα κακού" εκλογικού αποτελέσματος. Διαβάστε το λοιπόν και κάντε τη σύγκριση ..

αριστερή στρουθοκάμηλος

Η ΑΥΓΗ / Διάλογος για ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ, 30/6/09 :
Οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου του 2009 διεξήχθησαν σε ένα κλίμα τόσο ευνοϊκό για την αριστερά όσο ποτέ άλλοτε. Η ηθική απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος, η καταδίκη στη συνείδηση των εργαζομένων του συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς που έχει επιβληθεί στον τόπο μας από μια μικρή αλλά πανίσχυρη κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία, η χειραγώγηση όλων των πολιτικών δυνάμεων από οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον μόχθο του λαού μας και η πραγματική περιθωριοποίηση της κοινωνίας, σε συνδυασμό με τη σοβαρότερη οικονομική κρίση που γνώρισε ο καπιταλιστικός κόσμος μετά τη Μεγάλη Κρίση του 1929, δημιουργούσαν συνθήκες ικανές να δώσουν στις δυνάμεις της αριστεράς μεγάλη ώθηση. Όμως, φαίνεται πως μεγάλος αριθμός αριστερών αποφάσισαν να δώσουν στους «καπετάνιους» του σχήματος ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το ηχηρό προειδοποιητικό μήνυμα ότι στραβά αρμενίζουν και να αλλάξουν ρότα. Φαίνεται όμως ότι το μήνυμα δεν βρήκε παραλήπτη....
Έτσι, περισσότερο αποθαρρυντικό ακόμη και από το αρνητικό αποτέλεσμα των εκλογών για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι η αδυναμία να γίνει αντιληπτό το μήνυμα της έντονης εκλογικής αποδοκιμασίας. Το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα θα μπορούσε να μην είναι μοιραίο εάν και εφόσον αποτελούσε την αφετηρία για πολιτικό αναστοχασμό σε βάθος. Αν υπήρχε κριτικός αυτοέλεγχος της πορείας του χώρου και ευρύς εσωτερικός διάλογος με στόχο τον επαναπροσανατολισμό.
Πρώτα-πρώτα, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το αριθμητικό αποτέλεσμα καθεαυτό συνιστά εκκωφαντική πολιτική αποδοκιμασία που έχει να κάνει με τις κεντρικές πολιτικές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία που θα εστιάζει σε «οργανωτικά» ζητήματα, σε «υπονόμευση εκ των έσω», σε επικοινωνιακή αστοχία, στα ΜΜΕ, κ.λπ., είναι υπεκφυγή και αποπροσανατολισμός από το ουσιώδες.
Επίσης, πρέπει να γίνει η παραδοχή ότι, πέρα από ποικίλες άλλες αφετηρίες, η αποχή (όπως και το άκυρο και το λευκό) των ψηφοφόρων συνιστά -στην προκειμένη περίπτωση- επίσης, συνειδητή πολιτική στάση και συμπεριφορά που συμπυκνώνεται στη γενική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου. Από την άποψη αυτή, κομματικά στελέχη και δημοσιογράφοι αντί να αποδοκιμάζουν -μερικές φορές υβριστικά- εκείνους που απείχαν από την ψηφοφορία θα προσέφεραν κάποια υπηρεσία στο χώρο που υπηρετούν αν παραδέχονταν ευθέως ότι η στάση των πολιτών αυτών ήταν στάση πολιτικής αποδοκιμασίας που οφείλουν να τη λάβουν σοβαρά υπόψη τους και να την εξηγήσουν.Ειδικότερα, υποστηρίζουμε ότι ορισμένα από τα κεντρικά ζητήματα πολιτικής που οδήγησαν στο γνωστό αποτέλεσμα (και ό,τι αυτό προοιωνίζεται για τις εθνικές εκλογές, αν δεν υπάρξει αναθεώρηση και επαναπροσανατολισμός) συνοψίζονται στα ακόλουθα:
Πρόγραμμα
Απουσία ενός ρεαλιστικού προγράμματος που θα ανατέμνει τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας σήμερα (παθογένειες που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους καπιταλιστές, το επιχειρηματικό περιβάλλον και τη δημόσια διοίκηση, αλλά και το συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση, το πανεπιστήμιο, τους συνεταιρισμούς, τις νοοτροπίες μεγάλων κατηγοριών εργαζομένων, κ.λπ.), θα αντιμετωπίζει τα ώριμα λαϊκά προβλήματα και θα προωθεί τη συγκρότηση δομών και θεσμών στην κατεύθυνση του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό.
Απουσία προτάσεων για την τρέχουσα οικονομική κρίση τόσο βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα όσο και προτάσεων με ευρύτερο χρονικό ορίζοντα για την εποπτεία και τη λειτουργία των αγορών, τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους και των εργαζομένων, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, την οργάνωση των πολιτών κ.λπ. Η πρόταση για την αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης εξαντλούνταν στο «να πληρώσουν εκείνοι που δημιούργησαν την κρίση και όχι οι εργαζόμενοι», δηλαδή, μια στάση ηθικά αποδεκτή αλλά πολιτικά μετέωρη.
Πολιτική συμμαχιών
Όσον αφορά την πολιτική των συμμαχιών και την πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας θεωρήθηκε ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συμμαχία για το σήμερα, ενώ η συγκρότηση του "τρίτου πόλου" με το ΚΚΕ είναι η συμμαχία για το αύριο προκειμένου να έχουμε μια "αριστερή" διακυβέρνηση.
Προφανώς, εδώ έχουμε μια αδιανόητη σύγχυση στοιχειωδών όρων, που δεν μπορεί, κατά κανένα τρόπο, να δικαιολογηθεί από το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε γενική πολιτική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Πόσο, δηλαδή, πρέπει να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι άλλο πράγμα είναι η συμμαχία ευρύτατων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων και των πολιτικών τους εκπροσωπήσεων και άλλο η υπέρβαση της διάσπασης ή έστω η συνεργασία των ποικιλώνυμων φορέων της αριστεράς; Πρόκειται για απουσία πρότασης, για αναίρεση της λογικής των συμμαχιών, δηλαδή, για αναίρεση θεμελιώδους συστατικού του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Ύστερα, ποια ενότητα και με ποια αριστερά; Η όποια υπέρβαση της διάσπασης της αριστεράς δεν μπορεί παρά να γίνει μόνο με κατάκτηση της ηγεμονίας από την ανανεωτική ριζοσπαστική και οικολογική αριστερά και όχι με συγκόλληση με τη σταλινική αριστερά, δηλαδή, με τον φορέα εκείνο που αναιρεί την έννοια, το νόημα και την απελευθερωτική ουσία της αριστεράς.
"Κινηματική" αριστερά - λαϊκισμός - δημαγωγία
Η διασύνδεση ενός αριστερού πολιτικού φορέα με τις λαϊκές και νεολαιΐστικες οργανώσεις, με τα σύγχρονα μαζικά κινήματα πραγματοποιείται με τη συμμετοχή των στελεχών και των μελών του σε αυτά, και με την αμοιβαία πολιτική όσμωση που, όμως, δεν πρέπει να παραβιάζει την οργανωτική και πολιτική αυτονομία των κινημάτων ούτε και το διακριτό ρόλο του κόμματος που σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι επικριτικός ακόμη και απορριπτικός θέσεων και πρακτικών τους. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ταυτίζονται και να συγχέονται κόμμα και μαζικό κίνημα. Όταν το κόμμα γίνεται ουρά του όποιου κινήματος διαλύεται μέσα σ' αυτό. Αυτό, εν πολλοίς, συνέβη στα γεγονότα του Δεκέμβρη, ειδικότερα με τη δράση των κουκουλοφόρων και την ανοχή της αριστεράς στην προβοκατόρικη καταστροφική τους μανία, θυμίζοντας κόμματα λαϊκιστικά και εύκολης δημαγωγικής αντιπολίτευσης. Εκεί παραβιάστηκε η μακρόχρονη πείρα ότι τέτοια φαινόμενα δεν έχουν σχέση με την αριστερά, υπονομεύουν τα κινήματα, συντηρητικοποιούν τον πολίτη. Ακόμη, το πρωτοφανές φαινόμενο, στελέχη της αριστεράς να αντιπαρατίθενται συγκρουσιακά με πολίτες στον δρόμο - π.χ. όταν είχαν ανοίξει κάποια εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα για μια Κυριακή ύστερα από τα γνωστά γεγονότα ή με κατοίκους στον Άγιο Παντελεήμονα- δεν ήταν παρά στρέβλωση του νοήματος του ακτιβισμού, θυμίζοντας θλιβερές εικόνες άλλων εποχών.
Μεταναστευτικό
Στην ίδια λογική της "ευκολίας" εντάσσεται και η θέση όσον αφορά το μεταναστευτικό και την εγκληματικότητα. Όσο σωστό είναι ότι οι μετανάστες είναι άνθρωποι που χρειάζονται συμπαράσταση, αλληλεγγύη και υποστήριξη άλλο τόσο σωστό είναι ότι η Ελλάδα, εκ των πραγμάτων, αδυνατεί να επιλύσει το πρόβλημα εκατομμυρίων ανθρώπων του Τρίτου Κόσμου. Η ανεξέλεγκτη είσοδος και συσσώρευσή τους σε απεριόριστους αριθμούς δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους ίδιους (γίνονται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης, στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες, μένουν άνεργοι και εκτρέπονται σε πράξεις παραβατικότητας κ.λπ.) και στον ντόπιο πληθυσμό. Επομένως, το να μένει κανείς σε ηθικολογικές παραινέσεις (πάλι) και αβασάνιστα να απορρίπτει τη Frontex και την ενεργοποίηση συμφωνιών επανεισδοχής, κ.λπ., δεν αντιμετωπίζει πολιτικά το πρόβλημα, ξεπερνιέται από τα γεγονότα και ξεπερνιέται και στις συνειδήσεις των πολιτών ως δύναμη που μπορεί να συμβάλει στην επίλυση ή άμβλυνση των καυτών προβλημάτων της καθημερινότητάς του. Η αποδοκιμασία των κυβερνητικών κομμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η ενίσχυση των ακροδεξιών και ρατσιστικών κομμάτων εκφράζει ακριβώς τη χρεοκοπία των κυβερνώντων κομμάτων να αντιμετωπίσουν ρεαλιστικά το πρόβλημα, τροφοδοτώντας έτσι την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, δηλαδή, αυτό που θέλουν να αποφύγουν (την ατζέντα δεν την καθορίζει το ΛΑΟΣ αλλά η ίδια η πραγματικότητα).
Συντεχνιακές λογικές - ματαίωση του ριζοσπαστισμού
Σε μια σειρά ζητημάτων για τα οποία όφειλε η αριστερά να συνιστά παράγοντα αλλαγής και ανατροπών παρουσιάστηκε, αντίθετα, να γίνεται υποστηρικτής ενός θλιβερού status quo. Μερικά παραδείγματα χαρακτηριστικά της συντηρητικής αυτής λογικής:
- Η απουσία προτάσεων για ριζικές αλλαγές στα πανεπιστήμια, η υποστήριξη του status quo και της συντεχνιακής λογικής της διακομματικής πανεπιστημιακής νομενκλατούρας, που έχει οδηγήσει το πανεπιστήμιο σε πλήρη ανυποληψία και εκφυλισμό.
- Η υποστήριξη, στην πράξη, της φοροδιαφυγής των επαγγελματιών και μικρομεσαίων, όταν η κυβέρνηση αποτόλμησε να καταργήσει το αφορολόγητό τους (ενόψει του ότι δήλωναν κατά μέσον όρο 7.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα) χωρίς να αντιπροτείνεται εναλλακτικός τρόπος φορολόγησής τους.
- Η συλλήβδην υποστήριξη κρατικών επιχειρήσεων που ουδεμία σχέση έχουν με κοινωνική πολιτική και κοινωνικό κράτος, εκτός του να καταβροχθίζουν εκατομμύρια των αγρίως φορολογουμένων υποζυγίων και να αποτελούν θερμοκήπιο ρουσφετιών.
- Η άκριτη υποστήριξη κάθε συντεχνιακού αιτήματος ακόμη και αν αυτό αντιβαίνει στο ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον, υποβιβάζοντας το πολιτικό κόμμα σε συντεχνιακό σωματείο.
- Η απουσία κριτικής ανεπίτρεπτων νοοτροπιών εργαζομένων στο δημόσιο, παλαιοκομματικών συμπεριφορών δημάρχων, συνεταιριστών κ.λπ.
Εθνικά θέματα - εξωτερική πολιτική
- Η απόλυτη στήριξη του σχεδίου Ανάν.
- Η υποστήριξη της πρωτοφανούς διαστρέβλωσης της ιστορίας με το γνωστό βιβλίο που συνιστά ακραία μορφή ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας.
- Η παραγνώριση των κινδύνων από την επιθετική πολιτική της Τουρκίας που συνεχώς διευρύνει τις διεκδικήσεις της σε βάρος της Ελλάδας και η αναφανδόν υποστήριξη της ένταξής της στην Ε.Ε. (χωρίς τις απαιτούμενες προϋποθέσεις καλής γειτονίας, την αποχώρηση των στρατευμάτων από την κατεχόμενη Κύπρο και την άρση του casus belli κ.λπ.).
- Η στάση ευμένειας απέναντι στο αμερικανικό προτεκτοράτο FYROM που εμφορείται από εθνικισμό του 19ου αιώνα -στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούν κατά τρόπο προκλητικό «Μακεδονία» τα Σκόπια νομίζοντας ότι δίνουν εξετάσεις διεθνισμού και επαναστατικότητας(!)- με αποκορύφωμα την καταγγελία του «ελληνικού εθνικισμού» με διαδήλωση στα Σκόπια. Για τη μαφιόζικη, όμως, σύλληψη και τον εγκλεισμό σε ψυχιατρείο του φιλέλληνα Γκλικόριεβιτς, επειδή τόλμησε να υποστηρίζει στον δικτυακό του τόπο ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, και οι σημερινοί κάτοικοι των Σκοπίων είναι σλαβικής καταγωγής, δεν θεώρησαν σκόπιμο να διαμαρτυρηθούν.
- Ο συνωστισμός άρθρων στον Τύπο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που διακηρυγμένο στόχο έχουν την «εξάλειψη της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων», και γενικά η υποβάθμιση και παραγνώριση ζητημάτων που αφορούν την εθνική ταυτότητα, όλα αυτά συνιστούν ένα πλέγμα που προκαλεί μεγάλο σκεπτικισμό για τη σοβαρότητα και την πολιτική διαύγεια του χώρου.
Ζητήματα πολιτικού πολιτισμού
- Οι ανεπίτρεπτες λεκτικές ακροβασίες στη Βουλή και η κατάχρηση του γυμνού καταγγελτικού λόγου.
- H εκ προοιμίου άρνηση συμμετοχής σε "εθνικό διάλογο" (π.χ. για την παιδεία, ακολουθώντας ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ) ή σε διάλογο με τα άλλα κόμματα (εκλιπαρώντας, ωστόσο, το ΚΚΕ για συμπόρευση).
- H διαιώνιση ενός υβριδικού οργανωτικού σχήματος που έχει οδηγήσει, στην πράξη, σε αναίρεση της δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος, σε αναίρεση του κόμματος των μελών και την υποκατάστασή του στο κόμμα των ομάδων και των αρχηγών τους, δεν συνάδουν με τον πολιτικό πολιτισμό μιας σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς.
Τέλος, τα παραδείγματα αυτά συνιστούν στο σύνολό τους μια πολιτική φυσιογνωμία των φορέων της αριστεράς που δεν είναι καθόλου ελκυστική για πολλούς αριστερούς. Θα μου πείτε, από την άλλη, μια διαφορετική φυσιογνωμία που θα αναδυόταν από τις προσεγγίσεις που προαναφέρθηκαν δεν θα ήταν ελκυστική για πολλές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, λοιπόν, αν δεν υπάρχει ανάγκη αναστοχασμού, και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «βασικά σωστή», δεν έχετε παρά να την συνεχίσετε. Απομένει στον κόσμο της Αριστεράς να κάνει τις επιλογές του.

Εξακολουθούν να μην ακούν, να μην καταλαβαίνουν

Δυστυχώς δικαιωθήκαμε

Είναι άσχημο να επιβεβαιώνεσαι στις απαισιόδοξες εκτιμήσεις σου. Περίπου σαν τον γιατρό που κάνει την διάγνωση της κακιάς αρρώστιας σε αγαπημένο του πρόσωπο. Και τότε τι να την κάνεις την επάρκεια στην διάγνωση αν ο άνθρωπός σου χαθεί. Δεν μπορείς να επιχαίρεις. Δυστυχώς, αυτό το blog επαληθεύτηκε, μέχρι κεραίας, στις εκτιμήσεις του για την πορεία του ΣΥΝ.
Πρέπει όμως να ομολογήσουμε ότι, όταν γράφαμε, πριν ενάμιση χρόνο, για το απαισιόδοξο σενάριο της πορείας του ΣΥΝ -βλέποντας τα πρώτα σημάδια της ανοησίας- δεν πιστεύαμε ότι μπορεί οι φόβοι μας να βγουν αληθινοί. Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι, στα στελέχη μας που είχαν την ευθύνη της πορείας, θα υπήρχε τέτοια ανεπάρκεια. Ακόμα και τώρα, που έχουν συντελεστεί πολλές πράξεις του δράματος, ακόμα και τώρα, αδυνατούμε να το πιστέψουμε.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν από την αρχή τα πράγματα. Ο πρώτος και κύριος υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία οδηγηθήκαμε είναι ο Αλέκος Αλαβάνος κι από κοντά όσοι συντάχθηκαν με τις πολιτικές επιλογές του.
Του αναγνωρίζουμε την ευθιξία να παραιτηθεί όπως του αναγνωρίζουμε και ότι αυτός είναι που, με τις κινήσεις του πριν ενάμιση χρόνο, άνοιξε έναν δρόμο για να πρωταγωνιστεί ο ΣΥΝ και η αριστερά στις εξελίξεις. Όμως πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Όχι μόνον το σχέδιό του έπασχε συνολικά –όπως φάνηκε- αλλά και αυτοί που επιλέχτηκαν για να το πραγματώσουν, αποδείχτηκαν ανεπαρκείς.
Δική του ήταν η επιλογή του Α. Τσίπρα. Ακόμα κι αν παρακάμψουμε τον κάπως άκομψο τρόπο που έγινε (ας μην κρυβόμαστε, δαχτυλίδι δόθηκε κι εδώ), υπό άλλες προϋποθέσεις, η επιλογή Τσίπρα, θα μπορούσε να αποδειχθεί αριστοτεχνική. Δυστυχώς όμως αποδείχτηκε κακή, πάντα κατά τα λεγόμενα ή υπονοούμενα του Α. Αλαβάνου. Και βέβαια θα ήταν ανόητο και απολιτικό να υποστηρίξει κάποιος ότι έφταιξε ο χαρακτήρας ή η χημεία των πρωταγωνιστών.
Το βασικό πρόβλημα, που δεν τολμούν ακόμα και σήμερα να θίξουν, είναι ότι το πολιτικό σχέδιο που είχαν ήταν αφελές, νεφελώδες έως και τυχοδιωκτικό, ανεφάρμοστο και ξένο με την ελληνική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.
Όποιος τους άκουσε τόσες μέρες, στις διάφορες κεντρικοεπιτροπές, κουβέντα δεν άρθρωσαν για την ταμπακέρα. Κάνουν την γνωστή αυτοκριτική, τύπου ΚΚΕ. Αναγορεύουν τα επιμέρους σε κεφαλαιώδη και «καθαρίζουν» με μια γενικόλογη «αυτοκριτική» του τύπου: «έγιναν λάθη χειρισμών, αλλά η πολιτική μας ήταν σωστή και δεν πρέπει να αλλάξει». Και οι δύο προσπαθούν να ρίξουν ο ένας την ευθύνη στον άλλο, εστιάζοντας στα ανώδυνα και στα επιμέρους. Κανείς τους δεν έβαλε βαθειά το δάχτυλο στην αιμορραγούσα πληγή –κι εδώ είναι και το έλλειμμα της λεβεντιάς που τους προσάπτει ο Λ. Κύρκος.
Και βέβαια η βασική ευθύνη είναι του Αλαβάνου γιατί αυτός ήξερε, ή όφειλε να ξέρει. Γιατί άλλο είναι να είσαι 60 χρονών, με την εμπειρία και την γνώση -πάνω στα σαράντα κύματα της αριστεράς-, κι άλλο να είσαι 35 με την φόρα και τον βολονταρισμό, αλλά ανυποψίαστος και άπειρος.
Ο Αλαβάνος, ή δεν είχε καθόλου σχέδιο και πήγαιναν όπως να ‘ναι, ή το σχέδιό του ήταν κακό. Πάνω σ’ αυτήν την πρωταρχική αναπηρία ήρθαν κι έκατσαν και οι επιλογές για τα πρόσωπα, που κλήθηκαν να υπηρετήσουν αυτήν την πολιτική. Οι επιλογές όμως των προσώπων είναι δευτερεύον θέμα. Το πρωτεύον είναι οι λάθος πολιτικές. Ο Τσίπρας ήρθε να υπηρετήσει μια λάθος πολιτική που και ο ίδιος –όπως κι ο Αλαβάνος- την πίστευαν για σωστή. Εδώ είναι το πρόβλημα.
Από αυτή την πρωταρχική διαπίστωση εκπορεύεται και το συμπέρασμα ότι, καμιά αλλαγή στα πρόσωπα δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα εάν δεν αλλάξουν οι πολιτικές. Κι εδώ είναι το πρόβλημα του ΣΥΝ. Τα αποτελέσματα των εκλογών δικαιώνουν αυτούς που είχαν χτυπήσει την καμπάνα από καιρό, αλλά δεν εισακούστηκαν.
Εάν ο ΣΥΝ δεν αλλάξει πολιτική, τότε ή θα διαλυθεί ή θα γίνει γκρουπούσκουλο. Κι όχι μόνον αυτό. Η αλλαγή πολιτικής πρέπει να γίνει συνειδητά κι όχι επίπλαστα, μετά από ειλικρινή συζήτηση και επιλογή, όχι κάτω από το βάρος της εκλογικής ήττας. Ακόμα όμως κι αν γίνουν όλα αυτά, πρέπει να ξέρουμε ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος και ότι η μεγάλη ευκαιρία για να πρωταγωνιστεί η αριστερά, χάθηκε. Τώρα θα παλέψει ξανά για την επιβίωσή της, κι αν τα καταφέρει, ίσως μιαν άλλη φορά στο μέλλον –με σοφότερες ηγεσίες- μπορεί να της ξαναπαρουσιασθεί η ευκαιρία.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος και ο Λεωνίδας Κύρκος

Έγραψε ο Στάθης Σταυρόπουλος στην Ελευθεροτυπία πολλά και διάφορα, για να στηλιτεύσει την μετεκλογική τοποθέτηση του Λεωνίδα Κύρκου, ο οποίος δήλωσε ότι το αποτέλεσμα ήταν «ταπεινωτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ» και σε ότι αφορά την ανάληψη των ευθυνών από τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, είπε ότι «χρειάζεται μια γενναιότητα από τη μεριά τους που δεν ξέρω αν την έχουν».
Και γιατί τα είπε αυτά ο Λ. Κύρκος, του έσυρε ο Στάθης τα «εξ αμάξης». Πήγε μέχρι το 1977 για να συγκρίνει –και άρα να δικαιωθεί- τις πενιχρές εκλογικές επιδόσεις του τότε ΚΚΕ εσωτερικού, και με την ευκαιρία –αφού ντύθηκε παπάς- απεφάνθη και για την αποτυχία του εγχειρήματος της ανανέωσης της αριστεράς που αποπειράθηκαν, από το 1968 και δώθε, ο Λ. Κύρκος και οι σύντροφοί του.
1. Ας μην ξεχνά ο Στάθης ότι αν –από το 1968- ο Λ. Κύρκος δεν ακολουθούσε αυτήν την πολιτική πορεία του Γολγοθά, σήμερα δεν θα υπήρχε ΣΥΝ για να τον στεγάζει. Ας αφήσει λοιπόν τις λαθροχειρίες για τα 0,5 και τα 2,72 και τα 1,35, γιατί θα τον ρωτήσουμε σε ποιο μετερίζι βρίσκονταν τότε αυτός -και πολλοί απ’ αυτούς που στηλιτεύουν και απαιτούν την σιωπή του Λεωνίδα; Είπαμε να τα ξεχάσουμε και να δούμε μπροστά, θεωρώντας ότι -για τότε και για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος-, βγήκαν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Όχι όμως να φτάσουμε και στο «χίμηξε η φακή να φάει το λάδι».
2. Τι έπρεπε να κάνει, δηλαδή, ο Λ. Κύρκος; Να βγει και να στρογγυλέψει και να βαφτίσει το αποτέλεσμα επιτυχία, υποτιμώντας την λογική των πολιτών, για να φανεί καλός στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να τηρήσει τις παραδόσεις; Λίγη αξιοπρέπεια.
3. Είχε την απαίτηση από τον Λ. Κύρκο, να βγει νομιμόφρων και να κάνει την γνωστή προεκλογική έκκληση για υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή να καλέσει τους πολίτες και τους αριστερούς να μπουν στο μαντρί και να υπερψηφίσουν μια πολιτική με την οποία δεν συμφωνεί. Τόση υποκρισία; Δηλαδή –κατά τον Στάθη- η πολιτική μας πρέπει να υπερψηφίζεται είτε καλή είναι είτε κακή, και όλα καλά και άγια: οι ηγεσίες στην θέση τους, οι μηχανισμοί δοξασμένοι και οι πολίτες στην γωνία. Έχουμε την απαίτηση να καταδικάζονται από τον κόσμο, όλα τα άλλα κόμματα, όχι όμως εμείς - οι περιούσιοι. Κι όλα αυτά ο Στάθης τα διατείνεται και τα υπονοεί, ως γνήσιος αριστερός, υποθέτουμε.
4. Τον Ν. Κωνσταντόπουλο να μην τον επικαλείται κατά το πώς τον «συμφέρει». Αν είναι τίμιος, ας πάρει όλες τις τοποθετήσεις του Κωνσταντόπουλου, όλο αυτό το διάστημα. Δυστυχώς για τον Στάθη, τα είχε πει κι αυτός, όπως και ο Λεωνίδας και πάρα πολλοί άλλοι, που όχι μόνον δεν εισακούστηκαν, αλλά βαφτίστηκαν «Πασόκοι» και θεσιθήρες, κατά την προσφιλή σταλινική ταχτική της αριστεράς, να σπιλώνει ανθρώπους που δεν ταυτίζονται με τις ηγεσίες.
5. Και για να χαϊδέψει τον κομματικό πατριωτισμό, ο Στάθης, βάζει στην συνταγή του και λίγο Πάγκαλο και λίγο Καρατζαφέρη και λίγο Πρετεντέρη, στο ίδιο καζάνι με τον Λ. Κύρκο, μιλώντας συγχρόνως και για σταλινισμό. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.
6. Η διαφαινόμενη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος από τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, μάλλον θα δικαιώσουν τον Λεωνίδα και ως προς το έλλειμμα της γενναιότητας.
7. Ο Λ. Κύρκος έδωσε πολλά από την ζωή του στην αριστερά, για να μπορεί να μιλάει και να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Η σιωπή δεν του πρέπει.

Στάθη Σταυρόπουλε, αν δεν το κατάλαβες, πέρασε ο καιρός των αμνών για τους αριστερούς που «έβγαζαν λόγους» και υμνούσαν «τον σοφό αρχηγό τους». Και αυτό βέβαια ισχύει για όλους, και για τον Λ. Κύρκο. Θα μιλάμε, θα καταψηφίζουμε, θα απέχουμε, θα φτύνουμε τους μηχανισμούς –όλους τους μηχανισμούς. Το τι σημαίνει αριστερός και το πώς θα είμαστε αριστεροί δεν θα μας το υπαγορεύουν τα ιερατεία.

Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έδειξαν και απέδειξαν πάρα πολλά πράγματα. Ασφαλώς και οι αναγνώσεις που μπορούν να γίνουν είναι πολλές και διαφορετικές, ανάλογα ποιος τα διαβάζει και ποιο είναι το ενδιαφέρον του στην ανάγνωση. Υπάρχουν πράγματα που είναι πια πολύ εμφανή –σχεδόν αποδεδειγμένα- και άλλα που χρήζουν δεύτερης και τρίτης ανάλυσης για να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα.
Οτιδήποτε όμως κι αν κάνει κανείς, πρέπει να το κάνει με λογική και αξιοπρέπεια για να μην κινδυνεύσει την αυτογελοιοποίησή του, πράγμα πιθανό και διαφαινόμενο. Μπορείς δηλαδή να ισχυρισθείς ότι είσαι ο νικητής των εκλογών ενώ οι αριθμοί λένε το αντίθετο, ή να πεις ότι «έλαβα το μήνυμα» της λαϊκής ετυμηγορίας για να αποφύγεις την αυτοκριτική και την λεβέντικη έξοδο. Με άλλα λόγια «να βαφτίσεις το κρέας, ψάρι και να το φας», κατά το πώς κάνουν οι καλόγεροι με την προσφιλή ταχτική τους, εξ’ ου και το: «βάλε πινέζα στο καλυμμαύκι». Το δύσκολο είναι να βγεις και να παραδεχτείς ότι η πολιτική που ακολούθησα δεν έπεισε τον κόσμο και άρα, ή πρέπει να την αλλάξω εάν διδάχτηκα και εάν εξακολουθώ να έχω το ηθικό ανάστημα για κάτι τέτοιο, ή να πάω σπίτι μου, αφού δεν τα καταφέρνω.
Συμπέρασμα 1ο. Το πρωτοφανές ποσοστό της αποχής δείχνει ότι οι πολίτες αμφισβητούν πια σοβαρά το πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς που το διαχειρίζονται, είτε για την λαμογιά τους και την υποκρισία τους, είτε για την ανεπάρκειά τους να συλλάβουν τις επιταγές της κοινωνίας. Χοντρά – χοντρά δεν τους έπεισε κανείς ούτε για τις προθέσεις του ούτε για την ηθική του, ούτε για τις προτάσεις του -έστω και κατά τι, έστω και συγκριτικά-, γι’ αυτό και απείχαν. Βεβαίως και δεν έχουν όλοι αυτοί την ίδια πολιτική ανάλυση στο μυαλό τους και τις ίδιες αφετηρίες. Σημασία έχει όμως, ότι πολλοί από αυτούς που απείχαν, αμφισβητούν σοβαρά το πολιτικό σκηνικό, και αυτό -κατά την άποψή μου- είναι μια υγιής αντίδραση, εύκολη μεν, αλλά υγιής. Κι αυτό γιατί, τι να κάνει κι ο κόσμος, πώς να αντιδράσει; Αντί να τους φτύσει –γιατί αυτό ήθελε κατά βάθος- απείχε.
Συμπέρασμα 2ο. Η Ν.Δ. έχασε τον 1 στους 4 ψηφοφόρους της και έπιασε από τα χα-μηλότερα ποσοστά στην ιστορία της. Είναι βαριά τραυματισμένη, χωρίς πολιτική νομιμοποίηση και δύσκολα θα ανακάμψει. Που ακούστηκε το 32,3% να κυβερνάει μια χώρα με 151 βουλευτές και με τόσους και τόσους απ’ αυτούς, ύποπτους χρηματισμών και παρανο-μιών; Τα όργανα θα αρχίσουν σε λίγο και για τον ίδιο τον Καραμανλή, οποίος απο-μυθοποιήθηκε, όμηρος και ανεπαρκής, εν αναμονή για το σπίτι του.
Συμπέρασμα 3ο. Ναι μεν το ΠΑΣΟΚ νίκησε, αλλά έχει ακόμα πολύν δρόμο για την αυτοδυναμία που επιθυμεί, και πρέπει να πληρωθούν πολλές προϋποθέσεις για να την αποκτήσει στις βουλευτικές εκλογές, που δεν θα αργήσουν έτσι κι αλλιώς. Ο κόσμος έδειξε ότι δεν θέλει αυτοδυναμίες. Θα τις δώσει μόνον αν δεν έχει άλλη επιλογή.
Συμπέρασμα 4ο. Το ΚΚΕ «κράτησε» περίπου τις δυνάμεις του, αν και αυτό οφείλεται κυρίως στην μεγάλη αποχή. Όπως είναι γνωστό, οι ψηφοφόροι του, με θρησκευτικό καθήκον, τρέχουν να ψηφίσουν όπου κι αν βρίσκονται, πράγμα που ανεβάζει το ειδικό βάρος της ψήφου τους στο σύνολο, κυρίως όταν οι άλλοι απέχουν. Στην πραγματικότητα έχασε, αλλά δεν έχασε πολύ.
Συμπέρασμα 5ο. Η σημαντική άνοδος του ΛΑΟΣ δείχνει ότι αυξάνει «τα ποσοστά συνιδιοκτησίας στην δεξιά πολυκατοικία» και δίνει μια διέξοδο στον δεξιό ψηφοφόρο. Θα το πούμε πιο λαϊκά, μας αρέσει δεν μας αρέσει: «Ο Καρατζαφέρης είναι μάγκας». Ξέρει σε ποιο τμήμα του εκλογικού σώματος απευθύνεται και ξέρει πως απευθύνεται. Επίσης ξέρει να κάνει πολιτική «φιλίας» απέναντι στην Ν.Δ (απομυζώντας τους ψηφοφόρους της) αλλά ξέρει να κάνει πολιτική και απέναντι σε πολλές ιδεοληψίες της αριστεράς και να την αφοπλίζει. Κι όλα αυτά, με ένα στελεχικό δυναμικό: δευτεράντζα. Μάλλον θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον.
Συμπέρασμα 6ο. Οι οικολόγοι κέρδισαν ένα στοίχημα –κυρίως χάρη στην κρίση και στην ανεπάρκεια των άλλων- καθώς κατάφεραν –με το «απολιτίκ» προφίλ τους- να γίνουν εύκολη δεξαμενή διαμαρτυρίας για ψήφους κάθε προέλευσης. Ο χρόνος θα δείξει εάν ήρθαν για να μείνουν.
Συμπέρασμα 7ο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεγάλος χαμένος της όλης ιστορίας, καθώς δεν κατάφερε να πείσει ούτε αυτούς που τον ψήφισαν το 2007, ενώ ένα χρόνο πριν, πολύς κόσμος ήθελε να τον ψηφήσει και κανείς δεν φανταζόταν ότι θα είχε τέτοια κατάληξη. Στο κάτω-κάτω, η Ν.Δ έχασε όντας στην κυβέρνηση και με όλα όσα μεσολάβησαν- ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας στην αντιπολίτευση και με ένα σκηνικό -καλύτερο παρά ποτέ, αυτοχειριάστηκε. Εάν δεν γίνει μια σοβαρή και ειλικρινής αποτίμηση, με αυτοκριτική από τους υπεύθυνους για την πορεία του και με αλλαγή στην πολιτική του και στα πρόσωπα, θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες στις βουλευτικές εκλογές που έρχονται και ίσως ακόμα πιο πριν. Εάν πείσει τον κόσμο του και τον κόσμο γενικότερα ότι κατάλαβε τα λάθη του και τα διορθώνει, ίσως να έχει ακόμα μία ευκαιρία, την τελευταία. Αλλιώς, «δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό». Η μόνη λύση είναι: Έκτακτο Συνέδριο το φθινόπωρο στον ΣΥΝ, με 5.000 αντιπροσώπους για να εκφραστεί καθαρά και αντιπροσωπευτικά ο κόσμος του. Τίποτα δεν θα είναι εύκολο και δεδομένο στο εξής, αλλά αξίζει να γίνει η προσπάθεια. Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είναι πολύτιμος χώρος για την κοινωνία, αρκεί να ξαναγίνει και ανανεωτικός και αριστερός. Επί της ουσίας όμως.

Βοήθεια. Ανέλαβε ξανά την πολιτική ευθύνη

Από την αρχή της λειτουργίας αυτού του blog είναι εμφανές το τι πιστεύει και τι πολιτικές προτιμήσεις έχει. Θα ήταν τουλάχιστον άκομψο να βγει και να καλέσει –παραμονές εκλογών- την υπερψήφιση του τάδε ή του δείνα κόμματος –ποιος θα μας ακούσει άλλωστε; Και σωστά. Εμείς αγωνιζόμαστε για την ελευθερία της άποψης και της έκφρασής της. Τα υπόλοιπα, μέχρι την ψήφο, είναι υπόθεση του καθενός.
Πιστεύουμε όμως ότι είναι καθήκον των πολιτών να τιμωρούν τους πολιτικούς –όλους του πολιτικούς- που αποδεικνύονται ψεύτες, απατεώνες ή ακόμα και κατώτεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών του κόσμου. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να γίνεται: η τιμωρία. Εάν ο πολίτης, δια της ψήφου του, τιμωρεί –ή επιβραβεύει- σίγουρα στον τόπο αυτό έχουμε κάποια ελπίδα να δούμε καλύτερη ποιότητα ανθρώπων να διαχειρίζεται τις τύχες μας.
Στην Αγγλία, του συντηρητισμού και της «γιαλαντζί» σοσιαλδημοκρατίας, σε τρεις μέρες παραιτήθηκαν τρεις υπουργοί και από ότι φαίνεται έπεται και συνέχεια. Άραγε πόσα έτη πολιτικού φωτός απέχει η Αγγλία από την χώρα μας; Προφανώς κι εκεί υπάρχουν λαμόγια και ψεύτες πολιτικοί και καρεκλοκένταυροι. Δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο της Ελλάδας και της Ανατολής. Η διαφορά εντοπίζεται στον κόσμο. Εκεί ο κόσμος φαίνεται να έχει άλλη ευαισθησία και άλλη αντιμετώπιση για το ψέμα και την απατεωνιά. Τιμωρεί αυστηρά και μόνον με την υποψία. Έτσι οι πολιτικοί δεν έχουν άλλον δρόμο από την παραίτηση. Εκεί όμως είναι Αγγλία. Εδώ εμείς έχουμε μόνο θλιβερά ρεκόρ. Πρόσφατα αναδειχθήκαμε τρίτη χώρα διεθνώς στην διαφθορά και στην διαπλοκή των πολιτικών μας. Μας ξεπερνούν μόνο κανα- δυό χώρες παγκοσμίως, τύπου Νιγηρίας ή Μπαγκλαντές. Κουράγιο πατριώτες, με τέτοια πολιτική χοντροπετσιά που έχουμε, ίσως του χρόνου αναδειχθούμε πρώτοι, αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε, όπως ψηφίζουμε, και οι πολιτικοί μας αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη, όπως την αναλαμβάνουν.

Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα*

Ξανά για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με αφορμή ένα όμορφο και ανθρώπινο άρθρο από τον Ιό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας που το αναδημοσιεύουμε.

«Δεν φαντάζομαι να με βάλατε με μέσο στην εντατική;» ρωτούσε μόλις ξαναβρήκε τις αισθήσεις του.
Ήταν στην αρχή της τελευταίας εξάμηνης διαδρομής του στο Γενικό Κρατικό. Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Δεν γούσταρε ρουσφέτια κι ας ήταν βουλευτής. Τον ενοχλούσε πολύ αν βρισκόταν στη δύσκολη θέση να αρνηθεί κάποια «χάρη». Αυτό, όμως, δεν αφορούσε την προθυμία του να βοηθήσει διωκόμενους και πολιτικά κατατρεγμένους. Εντός κι εκτός Ελλάδας. Όπου κι αν τους συναντούσε.
* Στα αεροπλάνα έλυνε ισπανικά σταυρόλεξα, όταν πηγαινοερχόταν κάθε εβδομάδα στις Βρυξέλλες την περίοδο που ήταν ευρωβουλευτής. Χαλάρωνε το μυαλό του έτσι. Τις πίπες που κάπνιζε τις έβαζε στις τσέπες του, με δυσάρεστες συνέπειες για τα σακάκια του. Διάβαζε όλες τις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες, και παρακολουθούσε όλα τα δελτία ειδήσεων, όταν είχε χρόνο και ιδιαίτερα τώρα που ήταν άρρωστος. Ήξερε τι ώρα έχει δελτίο το κάθε κανάλι και, φυσικά, παρακολουθούσε όλα τα talk show, ακόμα κι αυτά των «κίτρινων» καναλιών. Εκνευριζόταν, όμως, όταν μέλη του Συνασπισμού πήγαιναν στις εβδομαδιαίες εκπομπές ανυπόληπτων δημοσιογράφων.
* Το βλέμμα του γινόταν κάποιες φορές κάπως απλανές και «έφευγε» από την κουβέντα μετά το θάνατο του ενός από τους δυο του γιους. Το βλέπαμε συχνά αυτό το βλέμμα.
* Του άρεσε πολύ το κόκκινο κρασί και τα ψάρια, μόνο που ήταν αλλεργικός στις γαρίδες. Του άρεσε ο χορός: η ροκ και το τανγκό, η μπόσα νόβα και ο απτάλικος και χόρευε όταν είχε τα κέφια του. Άκουγε έθνικ μουσικές και τρελαινόταν για φλαμένκο. Ψάρευε στη Ναύπακτο και στη Φολέγανδρο, όταν τον έπαιρνε κανένας φίλος στη βάρκα ή στο καΐκι του. Η μανία του όμως ήταν να μαζεύει αχινούς, να τους καθαρίζει και κυρίως είχε επιβάλει σε όλους να κολυμπούν πολύ βαθιά για να πετάξουν τα αγκάθια. Θύμωνε όσο κανείς με τα κουτσομπολιά.
* Ποτέ δεν μίλησε ξύλινα και ήταν επίμονος στις απόψεις του. Όμως άκουγε πάντα τον συνομιλητή και όταν χρειαζόταν άλλαζε γνώμη, αρκεί να είχε πειστεί. Σπάνιος ακροατής, αλλά και τέλειος συζητητής. Είχε χιούμορ και ακόμα και όταν κάτι τον αφορούσε γέλαγε, δεν θύμωνε. Τον θύμωνε, όμως, να μιλούν άλλοι για λογαριασμό του και να κάνουν εκτιμήσεις για την πολιτική του στάση, όταν ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει πλήρως ότι θα ήταν ο τελευταίος που θα έφευγε από αυτόν τον χώρο.
* Δεν είχε απωθημένα ο Παπαγιαννάκης και αυτό έβγαινε αβίαστα στην καθημερινή αλλά και στην πολιτική του ζωή. Μιλούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάποιον επίσημο και στο γκαρσόνι της ταβέρνας που έφερνε το νερό. Δεν προσέβαλλε ποτέ κανέναν, ακόμα κι αν κάποιες συμπεριφορές τον ενοχλούσαν πολύ. Ήταν απολύτως άσχετος με τα αθλητικά, αν και ενδιαφέρθηκε λίγο τότε με το θέμα της ντόπας. Ήταν άθεος, αλλά σεβόταν απόλυτα όποιον είναι θρήσκος. Σιχαινόταν τον εθνικισμό. Η ασχολία και η εμπλοκή του με τα περιβαλλοντικά ήταν παρούσα μέχρι το τέλος, δίπλα σε όλα τα άλλα του πολιτικά ενδιαφέροντα. Το ίδιο και η αγωνία του για την εκπαίδευση. Ήταν κατά τη γνώμη του το κυρίαρχο, το μεγαλύτερο σύγχρονο πρόβλημα και η μόνη ελπίδα για κάτι καλύτερο.
**Δεν έχανε την υπομονή του ο Παπαγιαννάκης ούτε τώρα στο τέλος. Με αφόρητους πόνους συζητούσε για όλα. Του άρεσαν η παρέα και οι φίλοι, ακόμα και όταν τον εγκατέλειπαν πια οι δυνάμεις του. Ήταν άρχοντας μέχρι το τέλος. Όλοι οι δυνατοί χαρακτηρισμοί θα ακουστούν τώρα και οι περισσότεροι θα είναι σωστοί. Γι' αυτό και από μας, «γεια σου πουλί μου», όπως εσύ έλεγες πάντα.

*Η φράση "Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα" του ανήκει, γιατί όσο ζούσε, πολλοί σύντροφοί του τον έλεγαν Πασόκο και τον εξωθούσαν στην έξοδο. Έτσι τους βόλευε.

Ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου

Θα σας εξασφαλίσωμεν

Τα μάθατε; Ο πρωθυπουργός «ανέλαβε» την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Έτσι είπε στο debate όταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι. Τώρα θα ρωτήσετε; Έ και; Τι έγινε; Αυτομαστιγώθηκε; Ζήτησε συγνώμη; Ούτε καν αυτό. Και θα πείτε: τι να την κάνουμε -ακόμα κι αν την ζητούσε- τέτοια συγνώμη, έτσι υποκριτική που θα ήταν;
Δηλαδή, αν δεν την «αναλάμβανε» την πολιτική ευθύνη τι θα έκανε; Θα παρασημοφορούσε τον Εφραίμ, την οικογένεια Βουλγαράκη και του άλλους Βατοπεδινούς υπουργούς του για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στην πατρίδα και στην θρησκεία;
Να τελειώνουμε με αυτή την κακόγουστη πλάκα της πολιτικής ευθύνης. Κάθε φορά που μιλάει ο Καραμανλής για το Βατοπέδι και τα άλλα πολλά σκάνδαλα των ημερών του, φαίνεται και η γύμνια του και η ενοχή του. Κάθε φορά επαληθεύει το ρηθέν: «εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος». Στην συνείδηση του κόσμου έχει καταγραφεί ότι αυτός είναι ο πολιτικός υπεύθυνος, αυτός έδινε τις εντολές στους υπουργούς του και έκαναν τεμενάδες στον Εφραίμ, αυτός κρατούσε την μπαγκέτα της ορχήστρας. Δεν πρόκειται, ότι και να πει, όσο κι αν κουνάει τα χέρια του ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου, να πείσει κανέναν Έλληνα με στοιχειώδη νοημοσύνη ότι δεν έγιναν όλα υπό την καθοδήγησή του, όπως δεν πρόκειται να πείσει και κανέναν για την μεθόδευση της παραγραφής. Το στίγμα θα του μείνει.

Το άλλο ελπιδοφόρο που είπε αυτές τις μέρες ο πρωθυπουργός, είναι ότι δεν θα φύγει από την πολιτική ζωή του τόπου και ότι ευχαριστιέται τις εκλογές.

Ευτυχώς ανασάναμε, ο Θεός μας λυπήθηκε και τον κρατάει στην ενεργό πολιτική δράση. Τέτοιο πολιτικό κεφάλαιο με τέτοιο όνομα και τόσο έργο, είναι κρίμα να αποστρατευθεί τόσο νωρίς.

Μόνο τον παρακαλούμε, ας τις ευχαριστηθεί τις εκλογές κατά τι λιγότερο από του 2007, να μην μας ξανάρθουν πάλι κι οι πυρκαγιές.

Έφυγε από την ζωή ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν είναι πια μαζί μας.
Ο Μιχάλης, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, υπήρξε μια συνεπής και νηφάλια φωνή της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Διακρίθηκε για την ανεξαρτησία της γνώμης του, το ανοιχτό μυαλό του, τις ριζοσπαστικές του θέσεις.
Σταθερά προσηλωμένος στις ιδέες της ανανέωσης, της οικολογίας, του ευρωπαϊσμού, υπήρξε πάντα ένας λαμπρός αγωνιστής.
Ηγετικός στέλεχος της ΕΑΡ και μετά του Συνασπισμού, πάλεψε με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια για μια σύγχρονη φυσιογνωμία της Αριστεράς.
Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ θα θυμούνται πάντα τον ευθύ του λόγο, τις πλούσιες γνώσεις του, τη μαχητική του παρουσία. Θα ξέρουν ότι ο Μιχάλης θα είναι πάντα μαζί μας στους δύσκολους δρόμους για μια Αριστερά που πιστεύει στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Σύντομο βιογραφικό: Γεννήθηκε στις 19.8.1941. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, στο Μονπελλιέ και το Παρίσι. Διδασκαλία και έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί, στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ. Έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα κ.λπ., για λογαριασμό ΕΟΚ, ΓΚΑΤΤ, ΟΗΕ (1967-1987). Επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο. Αρθρογραφία στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή, τον Πολίτη... Μέλος της Δημοκρατικής 'Aμυνας κατά τη δικτατορία. Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της ΚΕ και της ΕΓ της. Διετέλεσε μέλος της Π.Γ. της ΚΠΕ και της Π.Γ. του ΣΥΝ. Ήταν υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογίας και Ποιότητας της Ζωής, ευρωβουλευτής του ΣΥΝ έως το 2004, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών στις τελευταίες εκλογές.

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε

Ουδείς άσφαλτος

Ο θόρυβος και η αστεία κουβέντα που σηκώθηκε αυτές τις μέρες περί την φράση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» μου έφερε στο μυαλό την συμπαθή lady-αοιδό της φωτογραφίας που η καημένη -μη γνωρίζοντας- λαχταράει να πει κι αυτή τα σπουδαία της και γελοιοποιείται. Κι άντε μ’ αυτήν είναι μικρό το κακό και μας διασκεδάζει. Τι γίνεται όμως με τον άλλο που κυβερνάει την χώρα και εισέπραξε την φράση ως μομφή περί της βαρβαρότητας των οπαδών του κόμματός του; Είναι τραγικό ένας πρωθυπουργός να προσπαθεί να κάνει πολιτική με την αμορφωσιά του. Αλλά που να ξέρει το παιδί περί Ρόζας Λούξεμπουργκ και περί Καστοριάδη; Στον κοινωνικό χώρο που μεγάλωσε αυτά ήταν ονόματα απαγορευμένα. Θα νομίζει ότι η Ρόζα είναι ηθοποιός του Χόλυγουντ και ο Κορνήλιος δικηγορικό γραφείο.

Επιτέλους, ο Εθνάρχης Καραμανλής μεγαλύτερος Έλληνας από τον Αριστοτέλη

Τελείωσε κι αυτό μαζί με την άλλη εθνική μας υπερηφάνεια, την Eurovision, αν κι εκεί δεν τα πήγαμε καλά, γιατί και δεν ήμασταν μόνοι μας και απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν κι άλλοι λαοί που μας ξεπερνάνε στην σάχλα. Στα δικά μας όμως τα καταφέραμε μια χαρά. Βγάλαμε τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών, μετά από προβληματισμούς και αγώνες μηνών.
Και άντε η πλέμπα, πλέμπα είναι, είτε ψηφίζει για τον Ρουβά, είτε για τον Μέγα Αλέξανδρο, είτε για τον Πλάτωνα, είτε για τον Καραμανλή. Οι άλλοι οι μεγαλοσχήμονες, καθηγητάδες και προσωπικότητες που μπήκαν στο γήπεδο αλληλοεπιχειρούντες να πείσουν ότι ο δικός τους μεγάλος Έλληνας είναι μεγαλύτερος από τους άλλους 9 –άσε τους άλλους 90 που δεν κατάφεραν να περάσουν τα προκριματικά, ποιος ασχολείται;
Κρίμα και για τους ακαδημαϊκούς, κρίμα και για τους καθηγητάδες. Μα καλά δεν αντιλαμβάνονται το παράλογο και το γελοίο της όλης υπόθεσης; Θα μπορούσαν, υπό άλλες συνθήκες, σαν πνευματικοί άνθρωποι και γνώστες, να μιλήσουν για το έργο όλων αυτών –και πολλών άλλων μεγάλων Ελλήνων- και να μας φωτίσουν και να κινήσουν το ενδιαφέρον των νεοελλήνων ώστε να ασχοληθεί επί τέλους η «περιούσιος» φυλή μας με την ουσία της κληρονομιάς και της ιστορίας της.
Αντ’ αυτού, προτίμησαν την συμμετοχή, με τηλεοπτικούς όρους, στο παιχνίδι του ΣΚΥ, λες και θα ψήφιζε το πανελλήνιο για τον Ρουβά ή τον Ολυμπιακό.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, έστω κι έτσι, από όλη αυτή την ιστορία, θα υπάρξουν και κάποιοι που έλαβαν ερέθισμα και θα συνεχίσουν να αναζητούν την ουσία της μεγαλοσύνης όλων αυτών των Ελλήνων.

Γιατί μας τα κάνεις αυτά ρε Μάνο;

Αγαπημένε μας Μάνο

Δεν μπορούμε να σε κατηγορήσουμε γιατί μας χάρισες και μας χαρίζεις τόσες συγκινήσεις. Θα ήταν αχαριστία από μέρους μας. Θα σου το πούμε όμως με στίχους (δικούς σου και άλλους) ότι μας πληγώνεις.

Μπορείς, αν θέλεις, μ' ένα αηδόνι

να με φαρμακώσεις

μα θα στο πω πως με πληγώνεις
όσο βαθειά κι αν σ' αγαπώ.

Μάνος Ελευθερίου, "Γράμματα στον Μακρυγιάννη"

--------------------------------------------------------

Στρατηγέ

Τι ζητούσες στη Λάρισα

συ

ένας Υδραίος;

Νίκος Εγγονόπουλος, "Μπολιβάρ: Ένα Ελληνικό ποίημα"

Στους συντρόφους του ΣΥΝ

Είναι λίγο κακός ο Δημήτρης Χαντζόπουλος με τον Χουντή, αλλά αφ' ενός μεν το χιούμορ, για να τσακίζει κόκκαλα, χωρίς κακία δεν γίνεται, και αφ' εταίρου λέει αλήθειες -πως να το κάνουμε;

Επειδή αυτό το blog από τα γεννοφάσκια του διακύρηξε πως το χιούμορ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, την αφιερώνουμε στους συντρόφους μας στον ΣΥΝ και να μην θυμώνουν. Γιατί αν από την αρχή, οι στελεχάρες μας, έδιναν την πρέπουσα βάση στις γελοιογραφίες, θα ήταν σήμερα καλύτερα τα πράγματα.

Θεσμική εκτροπή

Ιούλιος 1965

Θεσμική εκτροπή αποτελεί η αιφνίδια διακοπή των εργασιών της Βουλής, σύμφωνα με όλους τους μη κυβερνητικοδίαιτους δημοσιογράφους αλλά και τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων –πλην ΝΔ.

Κανένας Έλληνας δεν έμεινε που να μην βλέπει την σπουδή, άρον – άρον, να κουκουλωθούν τα πολλά σκάνδαλα και να τελειώνουν οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Από την εποχή της Χούντας είχαμε να δούμε τέτοια κυνικότητα.
Η κατάσταση δεν πάει άλλο με την ηθική κατάπτωση της χώρας και των θεσμών. Ας σηκωθεί επιτέλους μία φωνή. Ας κληθούν οι πνευματικοί της άνθρωποι -αρκετά έκατσαν στα σπίτια τους- να πάρουν θέση, να ορθώσουν φωνή, για τον κατήφορο στον οποίο -όλο και πιο γρήγορα- κατρακυλά η Ελληνική κοινωνία.
Ο ΣΥΝ –μεταξύ όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων- έχει πρωτίστως το ηθικό ανάστημα να καλέσει τον Ελληνικό λαό να βγει στον δρόμο και να απαιτήσει την διενέργεια εκλογών, με σκοπό να φύγει η κυβέρνηση των λαμόγιων και των ανίκανων, της ελαστικής συνείδησης και της ανύπαρκτης πολιτικής ηθικής. Όπως έγινε για το άρθρο 16, όπως έγινε τον περασμένο Δεκέμβρη με την δολοφονία του 16χρονου μαθητή.
Στην χώρα συντελείται κάτι ανάλογο με την συνταγματική εκτροπή του 1965 και όπως και τότε το ακροτελεύτιο 114 άρθρο του Συντάγματος έλεγε ότι «η υπεράσπιση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», έτσι και σήμερα το ίδιο πράγμα επιτάσσει το άρθρο 120 του σημερινού μας Συντάγματος.
Ο ΣΥΝ έχει το πατριωτικό καθήκον να πρωτοστατήσει στην απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης. Ας βγει να εκφράσει την βουβή οργή του Ελληνικού λαού.

Το δάχτυλο του Παυλίδη

Honoré Daumier, Διασώζοντας την είσπραξη

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες το θέμα της «υπόθεσης Παυλίδη» στην βουλή και στις τηλεοράσεις, ανάμεσα στις πολλές ζοφερές σκέψεις που έκανα, σκεφτόμουν συνέχεια την ρήση του Μάνου Χατζιδάκη που έλεγε ότι «το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι -κατά βάση- πρόβλημα αισθητικής». Πόσο δίκιο είχε ο άνθρωπος.
Βλέποντας την φτηνή θεατρινίστικη παράσταση του Παυλίδη στο κοινοβούλιο, δεν μπορεί παρά να σκεφτείς τι είδους άνθρωποι μας κυβερνούν και αποφασίζουν για την τύχη μας. Κι έρχονται στο μυαλό Τσοχατζόπουλοι, Γιακουμάτοι, Κούβελες, Γιαννόπουλοι, Ψωμιάδηδες, Κουλούρηδες, κι άλλοι πολλοί -αλήστου μνήμης- εθνοπατέρες που ανάγκασαν τον καημένο τον Χατζιδάκη να καταλήξει στην αποκαρδιωτική του διαπίστωση. Η διαχρονικότητα της ευτέλειας και της χυδαιότητας.
Το θρασύ σηκωμένο δάχτυλο του Παυλίδη, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την άλλη γνωστή χειρονομία που ξέρει να κάνει. Κι αυτή την άλλη χειρονομία είναι που εισπράξαμε, όλοι εμείς οι πολίτες, από την διαδικασία της «λεύκανσής» του, για να μην έχουμε αυταπάτες, ότι μπορεί σ’ αυτή τη χώρα να περάσουμε κάποτε σε κάποια ανάταση.
Από την μεταπολίτευση και δω, σε αγαστή συνεργασία των οικογενειών που μας κυβερνούν, έγιναν οι νόμοι και τα συντάγματα, με σπουδή, για την προστασία του πολιτικού τους προσωπικού.

Πως γίνεται να έχουν αποκτήσει όλοι αμύθητες περιουσίες από την «χρηστή» διαχείριση και κανένας να μην πιάστηκε;
Ο Α. Αλαβάνος το είπε σωστά: Εβδομήντα επτά σειρές (77) του Ελληνικού Συντάγματος, αφιερωμένες στην προστασία των υπουργών που «πιάστηκαν στα πράσα», και από κανα δυό - τρεις σειρές, μόνο, για τα αναφαίρετα δικαιώματα του πολίτη.

Τώρα, μετά τον διασυρμό, βγαίνουν όλοι «σοφότεροι» και κάνουν προτάσεις για τις «ατέλειες» του συντάγματος και του νόμου «περί ευθύνης» υπουργών. Λες και ήταν άλλοι που τους έκαναν, σε άλλες μακρινές εποχές. Το 2001, στην τελευταία συνταγματική μεταρρύθμιση, κοινή δικομματική συναινέσει, κτίστηκαν οι 77 σειρές του υψηλού δείκτη προστασίας. Πως γίνεται τώρα να κάνουν τους ξαφνιασμένους και τους ανυποψίαστους; Παραστάσεις για λαϊκή κατανάλωση, μέχρι που να περάσει η οργή του ευκολόπιστου και λωτοφάγου λαού μας.

Σε δέκα χρόνια, το ίδιο ακριβώς έργο θα ξαναπαιχτεί με άλλους πρωταγωνιστές. Το πολύ-πολύ να αλλάξουν την σκηνοθεσία.

Κατά Σαδδουκαίων

Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός

Τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς για γέλια, με τις δηλώσεις της κ. Παπαρήγα περί ποντικών που έφυγαν από το ΚΚΕ το 1991, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι -ζωντανοί και πεθαμένοι- που πλήρωσαν αδρά –πολλοί και με την ίδια τη ζωή τους- τους διαχρονικούς κομπλεξισμούς και την τύφλωση των ηγεσιών αυτού του κόμματος, τύπου Παπαρήγα. Τι να πρωτοπεί κανείς και τι να πρωτοθυμηθεί από τις εγκληματικές ανοησίες των στερημένων στελεχών τους. Τελευταίο "επίτευγμα" η "αποκατάσταση" του Στάλιν και των εγκλημάτων του.
Δεν θέλουμε να αναλάβουμε την υπεράσπιση της Δαμανάκη και του Ανδρουλάκη, γιατί για τους συγκεκριμένους έχουμε ενστάσεις και για την μετέπειτα στάση τους: Πώς δηλαδή γίνεται να έχεις κάνει τόσες φορές λάθος πολιτικές επιλογές και να εξακολουθείς να θέλεις να είσαι στο προσκήνιο, διεκδικώντας πάντα ρόλο καθοδηγητή, κ. Δαμανάκη; Η συνέπεια και το ήθος θα επέβαλε –μετά από τόσα λάθη- να πας σεμνά στο σπίτι σου. Δεν είναι ότι καλύτερο, για το ήθος της αριστεράς -που διεκδικούν αμφότεροι- να έχεις γίνει βουλευτής σε τρία διαφορετικά κόμματα, ως κοινός επαγγελματίας πολιτικός. Λίγη τσίπα δηλαδή.
Επειδή όμως η κ. Παπαρήγα δεν μίλησε μόνο γι’ αυτούς, μίλησε γενικώς για όλους όσους έφυγαν ή θα φύγουν, και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον, από το αλάνθαστο κόμμα της, διαφωνώντας -έκπληκτοι και τρομοκρατημένοι- με τον «ονειρικό» κόσμο του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» τους και με την εφαρμοσμένη άποψή τους περί «ελευθερίας και δημοκρατίας».
Επειδή υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, αγνοί και ανώνυμοι αγωνιστές που έφυγαν από το ΚΚΕ χωρίς να γίνουν ποτέ ούτε βουλευτές ούτε κομματικοί υπάλληλοι, πουθενά. Δεν καταδέχτηκαν τίποτα.
Επειδή πολλοί ξόδεψαν πολύ από τον χρόνο τους, την βόλη τους, την ικανότητά τους και την ψυχούλα τους, για να μπορεί σήμερα αυτή, οι όμοιοί της και οι παρόμοιοί της, να είναι βουλευτές και επαγγελματικά στελέχη.
Καλό είναι, για την ηθική τάξη και για την ευγένεια της ψυχής όλων αυτών των ανθρώπων που με αγαθή πρόθεση και αλτρουισμό εντάχθηκαν στο Κόμμα της, ως αιμοδότες, για έναν καλύτερο κόσμο, να της πει κάποιος καμιά κουβέντα, γιατί το κακό με την περίπτωση και το θράσος της, παράγινε.
Δεν διεκδικούμε να καταλάβει ότι, στην ιστορία πάντα, αυτοί που θεωρούσαν την άποψή τους θέσφατη και μόνη αληθινή, οδηγήθηκαν στα μεγαλύτερα εγκλήματα. Η κατανόηση αυτών των πραγμάτων προϋποθέτει μεγαλύτερη διανοητική και συναισθηματική εξυπνάδα που φαίνεται να μην την διαθέτουν εκεί στο Περισσό. Εκεί δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, ούτε στην διαφωνία. Μόνο η τυφλή υπακοή και η μετριότητα, οι αφισοκολλητές. Εκεί αφθονεί ο πρωτογονισμός, το θυμίαμα και τα εικονίσματα. Το ιερατείο και το κοράνι, οι χρησμοί, ο ψευδο-Μάρκελλος.
Το γράψαμε κι άλλη φορά, θα το διατυμπανίσουμε και πάλι, πως το σημερινό ΚΚΕ έχει τόση σχέση με την Αριστερά, όση σχέση έχουν ο -πάλαι ποτέ- Μητροπολίτης Αττικής και ο Εφραίμ, με τον Χριστό. Ενδύματα και σφραγιδοταμπέλες. Το παγκάρι και το μαγαζί.

Γι’ αυτό κ. Παπαρήγα, μην είστε αφελής, να τους ευγνωμονείτε που έφυγαν, γιατί αν ήταν αυτοί εκεί, εσείς τώρα δεν θα ήσασταν ούτε βουλευτής, ούτε Γραμματέας. Και μιλώ για τις ικανότητες αυτονών και τις δικές σας.

Άραγε, εμάς που φύγαμε το ’79, με τι ζωντανά θα μας παρομοιάζουν; Θα έχουμε τουλάχιστον την τύχη ενός θηλαστικού –έστω και μικρού- ή μας κατέταξαν σε άλλη συνομοταξία;

Μια και βρισκόμαστε στον κόσμο των καημένων των ζώων, ο Ρινόκερος του Ιονέσκο τους λέει τίποτα; Ψιλά γράμματα. Το πιθανότερο είναι πως δεν αντιλαμβάνονται το ομοιόμορφο κέρατο που έχουν στην μούρη τους.

Για όλους αυτούς που συγχύζονται με τα καμώματά τους, τους παραθέτουμε το παρακάτω ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού:

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Πλήθος Σαδδουκαίων

Ρωμαίων υπαλλήλων

μάντεις και αστρονόμοι

(κάποιος Βαλβίλος εξ Εφέσου)

περιστοιχίζουν τον Αυτοκράτορα.

Κραυγές απ' τον προνάρθηκα του Ναού.

Απ' τη φατρία των Εβιονιτών κραυγές:

Ο ψευδο-Μάρκελος να παριστάνει το Χριστό.

Διδάσκετε την επανάστασιν Κατά του πρίγκιπος

Οι Χριστιανοί να ’χουνε δούλους Χριστιανούς.

Η αριστοκρατία του Ναού να εκλείψει.

Εγώ απέναντί σας ένας μάρτυρας

η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανάδειξα στις συνελεύσεις

κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα

φορέσαν πορφυρούν ατίθασον ένδυμα

σανδάλια μεταξωτά η πανοπλία-

εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου

­η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους άλλους απ’ την πέτρα και το τείχος μου

καθώς νερό πηγής τους είχα φέρει

η θρησκεία τους μυστηριώδης δεισιδαιμονία

τ' άλογά τους απ' τον κάμπο μου.

δε μου επέτρεψαν να δω τον Αυτοκράτορα

τους ύπατους δεν άφηναν να πλησιάσω

σε μυστικά συμπόσια και ένδοξα

τη θέλησή μου την καταπατήσανε

τόσους αιώνες.

Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι

όλο το πλήθος των αυλοκολάκων

όλους τους ταπεινούς γραμματικούς

τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα

λεγεωνάριους και στρατηλάτες

υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή

όλους τους λόγους και προπόσεις

αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς

τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκιπος

τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς

υποψιάζομαι συνωμοσία

νύκτα θα ρεύσει πολύ αίμα

νύχτα θα εγκαταστήσουν τη βασιλεία τους

νέοι πρίγκιπες με νέους στεφάνους

οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του

*του αυτοκράτορος

τοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν

να παραδώσουν τα κλειδιά και την

υπόκλισή τους.

Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι

η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος

μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου

για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση

μαζεύω.

Πολίτευμα: Κληρονομική oλιγαρχία Βαλκανικού τύπου

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη –ο οποίος, σημειωτέον, δεν είναι όποιος κι όποιος, είναι κατά μία ολόκληρη θέση πιο σπουδαίος Έλλην κι από τον εθνάρχη μας Καραμανλή- όλα τα είδη των πολιτευμάτων μπορούν να είναι και καλά και κακά, ανάλογα με το πώς ασκούνται. Όταν λοιπόν, ο ένας, οι λίγοι, ή το πλήθος ολόκληρο, ασκούν την εξουσία για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος, τα πολιτεύματα είναι ορθά. Όταν αντίθετα, η εξουσία ασκείται για την εξυπηρέτηση του ιδιωτικού συμφέροντος, είτε του ενός είτε των λίγων είτε των πολλών, τότε τα πολιτεύματα είναι παρεκκλίσεις και διαστρεβλώσεις των ορθών.
Έτσι, σύμφωνα με τα παραπάνω, τα είδη των πολιτευμάτων είναι τρία και το καθένα έχει και την δική του παρέκκλιση:
Η βασιλεία (όταν ο μονάρχης αποβλέπει στο κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την τυραννία (όταν υπηρετεί το δικό του συμφέρον).
Η αριστοκρατία (όταν κυβερνούν οι άριστοι για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την ολιγαρχία (όταν απλά κυβερνούν οι λίγοι προς το συμφέρον τους).
Η πολιτεία (όταν κυβερνά ο λαός για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την δημοκρατία ή την οχλοκρατία, όπως θα λέγαμε σήμερα (όταν κυβερνούν οι πολλοί προς το συμφέρον τους).
Επαφίεται στην θεώρηση του καθενός να ακολουθήσει τον δρόμο, να κάνει τους συλλογισμούς και να βρει τις αναλογίες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα. Δύσκολα όμως θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι τα σημερινά μας πολίτευμα βρίσκονται κοντύτερα στις ορθές τους εκδοχές. Μάλλον έχουμε να κάνουμε με εκδοχές των παρεκκλίσεών τους. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, αυτό που ζούμε εδώ και δεκαετίες (από τις τυραννίες των Γλύξμπουργκ ή των συνταγματαρχών και μετά), είναι μία εκδοχή κληρονομικής ολιγαρχίας βαλκανικού-τριτοκοσμικού τύπου.
Από περιέργεια και μόνον κάνετε μια αναζήτηση στα ονόματα των βουλευτών της σημερινής μας βουλής. Θα διαπιστώσετε ότι πολλά από τα ονόματα αυτών που είναι σήμερα βουλευτές, είναι γόνοι οικογενειών που ασκούν την πολιτική για γενιές και γενιές τώρα. Με την επιφύλαξη να μας ξεφεύγει και κανένας, σας παραθέτουμε τον πίνακα της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού της σημερινής Βουλής των Ελλήνων. Ακόμα και οι αναλογίες των αριθμών μεταξύ των κομμάτων είναι ενδεικτικές της πολιτικής τους κουλτούρας.

Αφιερωμένο στον Στέλιο Παπαματθαίου, υπεύθυνο τύπου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής.

Επιστροφή στο 2004

O ΣΥΝ, όμηρος των συμμάχων του

Πρόσφατα, στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (10-12 Απρίλη) ο Α. Αλαβάνος στην ομιλία του είπε μεταξύ άλλων:
«Έχουμε μια σαφή άποψη για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα μας. Είμαστε ένας πολιτικός χώρος ο οποίος κινείται έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού, θέλει να τον ανατρέψει και θέλει να δημιουργήσει συνθήκες για μια νέα πλειοψηφία.
Είμαστε ένα πολιτικός χώρος που με σαφήνεια ξέρει ότι, όπως εμείς συγκεντρωθήκαμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων, με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατον να έχουμε μια ευρύτερη συνεργασία με καμία από τις δύο δυνάμεις που αποτελούν το δικομματισμό.
Όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε την πολιτική. Δεν πρέπει να δεχόμαστε να παίζουμε στο δικό τους γήπεδο, που το δικό τους γήπεδο είναι απλώς ένα γήπεδο αριθμητικής, πώς θα βγουν οι 151 που θα παίξουν για τα επόμενα 2,3.. 4 χρόνια τον ρόλο των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Το δικό μας γήπεδο είναι το γήπεδο της συζήτησης πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα και στις συγκεκριμένες λύσεις που υπάρχουν. Γι’ αυτό πρέπει να πολιορκούμε με προτάσεις όλο το χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Μην φοβόμαστε. Ούτε τη Λισσαβόνα έχουμε να φοβηθούμε εμείς, ούτε την αναθεώρηση του 2013, ούτε τον Μπαρόζο.
Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Η τοποθέτηση επί του θέματος έγινε δεκτή από πολλούς συμμετέχοντες με αμηχανία και δυσαρέσκεια, και δικαίως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Και πως αλλιώς θα γινόταν όταν, επί μήνες και χρόνια σε όλους τους τόνους, διαλαλείς ότι με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πεδίο συνεργασίας, ούτε καν συζήτησης. Ούτε «γράμματα» να στέλνουμε, ούτε να μας στέλνουν. Της Παπαρήγα -τα "γράμματα" και οι "έρωτες"- είναι άλλο.
Η αποστροφή στον λόγο του Αλαβάνου δεν σημαίνει βέβαια και αλλαγή πορείας για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκοπική καθίζηση που καταγράφεται δεν τους αφήνει αδιάφορους κι ας καμώνονται πως είναι. Όλοι το λένε –ειδικοί και ανειδίκευτοι- ότι αιτία της καθίζησης είναι η άρνησή του να συμμετέχει στην διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης –με το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει άλλος; Αυτός είναι και ο λόγος αυτής της τοποθέτησης του Αλαβάνου, ο οποίος καταλαβαίνει τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε τον ΣΥΝ, αλλά πλέον δεν μπορεί να κάνει ούτε μπρος, ούτε πίσω. Είναι όμηρος των επιλογών του. Άλλωστε έχουμε ακούσει τόσα πολλά που δεν μπορούμε πια να πιστέψουμε τίποτα. Άλλα λένε, άλλα πιστεύουν, άλλα καμώνονται πως πιστεύουν, και άλλα θέλουν να πιστεύουν οι άλλοι πως πιστεύουν.
Όχι πως το πρόβλημα που έχει ο ΣΥΝ, για την δημιουργία πειστικής εναλλακτικής πρότασης για την διακυβέρνηση της χώρας, οφείλεται αποκλειστικά στους συμμάχους που έχει στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φταίνε μόνο οι «κομμουνισμένοι» της ΚΟΕ της ΑΚΟΑ ή οι άλλες ομαδούλες μαοϊκών και τροτσκιστικών καταβολών. (Και μόνο η προσδιοριστική αναφορά μαοϊκός ή τροτσκιστικός –εν έτει 2009- δημιουργεί μειδίαμα για την σοβαρότητα κι όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε.)
Ούτε είναι ψέματα πως αυτοί οι σύμμαχοι, σε παλαιότερες δύσκολες εποχές, με την βοήθειά τους, προσέφεραν σανίδα σωτηρίας στον ΣΥΝ για την εκλογική του επιβίωση. Αυτά όλα είναι αλήθειες κι όποιος τις υποβαθμίζει και τις υποτιμά δεν είναι τίμιος.
Πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς, πρώτα προς τους εαυτούς μας: Πόση σχέση και τι δυνατότητες πολιτικής συμφωνίας μπορούν να έχουν οι ανανεωτικοί του ΣΥΝ που προέρχονται από το ΚΚΕ εσωτερικού ή τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο, με την ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας); Μικρή έως μηδαμινή. Η πανσπερμία απόψεων και προελεύσεων ενίοτε είναι πλούτος. Στην πολιτική όμως, την εφαρμοσμένη πολιτική με ζητούμενο το αποτέλεσμα, το πιο πιθανό είναι να οδηγεί στην Βαβέλ και στο «ένα βήμα μπρος, δύο πίσω».
Εμείς δεν ισχυριστήκαμε ποτέ ότι μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ θα ήταν οπωσδήποτε εφικτή και βιώσιμη. Υπάρχει το παρελθόν, υπάρχουν τα πρόσωπα, υπάρχει και διαφορετική προσέγγιση για πολλά πράγματα. Αυτό που ισχυριστήκαμε -και εξακολουθούμε να ισχυριζόμαστε- είναι ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν συγγενείς δυνάμεις –κόσμος της εργασίας- που επιθυμεί και επιδιώκει -όπως κι εμείς- μία καλύτερη ποιότητα για την κοινωνία και την δημοκρατία στην χώρα μας, που επιθυμεί την ανατροπή του δικομματισμού και την διαμόρφωση πολυκομματικών κυβερνήσεων συνεργασίας, σε προγραμματική βάση. Μπροστά στα μάτια αυτού του κόσμου έπρεπε να καταθέτουμε, επίμονα και αφοπλιστικά, τις προτάσεις μας για προγραμματική συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας κι ας το αρνιόταν η ηγεσία του. Ποιος θα είχε το κέρδος και ποιος το χάσιμο; Όπως το χειριστήκαμε, εμείς είχαμε το χάσιμο και το ΠΑΣΟΚ το κέρδος.
Ο Αλαβάνος τώρα το ψελλίζει, ενάμιση χρόνο μετά και κάτω από το βάρος των δημοσκοπήσεων:
«Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Άραγε το πιστεύει; Να δούμε, έστω κι έτσι, έστω και τώρα, θα το κάνει; Δεν το πιστεύουμε γιατί είναι όμηρος των συμμάχων του που είναι στην καρότσα.

Θλιβερές επιδόσεις για την Χαλκιδική

Jean Michel Folon

Σε παλιότερη ανάρτησή μας (16-10-08)

http://technologikapanepistimia.blogspot.com/2008/10/15102008-k-28.html) με τίτλο: Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, η οποία είχε την τιμή να αναδημοσιευθεί και στην Respenza (http://respentza.blogspot.com/2009/03/blog-post_3737.html) τα βάζαμε με την ελληνική ανόητη και ανέξοδη αντίληψη περί πατριωτισμού, με αφορμή τα συχνά τραγελαφικά που εμφανίζονται παραμονές των εθνικών εορτών ανά την επικράτεια, για το ποιος δεν δικαιούται να κρατεί την ελληνική σημαία –αν και 1ος μαθητής- στις παρελάσεις.
Το θυμηθήκαμε ξανά διαβάζοντας τα αποτελέσματα της συγκριτικής έρευνας για το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας των ετών 2005, 2006, 2007 και 2008 που έκανε το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ (ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ) (http://www.kanep-gsee.gr/index.php?%C1%F1%F7%E9%EA%DE_%D3%E5%EB%DF%E4%E1).

Τι λέει λοιπόν αυτή η έρευνα;
1) Υπάρχουν περιοχές της χώρας με ΧΑΜΗΛΗ επίδοση.
· περιοχές με χαμηλούς δείκτες ανάπτυξης, υψηλή ανεργία, κλιμακούμενη αποβιομηχάνιση, χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα (κυρίως της Θράκης, αλλά και περιοχές μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας με έντονα στοιχεία οικονομικής ύφεσης π.χ. Δυτική Αττική, Πειραιάς),
· αλλά και περιοχές (κυρίως νησιωτικές, Αιγαίου και Ιονίου) με υψηλό ποσοστό απασχολουμένων σε τουριστικές επιχειρήσεις, δηλαδή με τουριστική ανάπτυξη και έντονη - αλλά όχι ισο-κατανεμημένη μέσα στο χρόνο - τουριστική κίνηση (εγχώρια και μη), μαζικού κυρίως χαρακτήρα.

2) Υπάρχουν περιοχές της χώρας με ΥΨΗΛΗ επίδοση.
· περιοχές με υψηλούς δείκτες ανάπτυξης και ευημερίας, αυξημένο εισόδημα και μορφωτικό επίπεδο (πρόκειται κυρίως για τις εύπορες περιοχές των μεγαλοαστικών κέντρων Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τα μεγάλα αστικά κέντρα Πάτρα –Λάρισα-Ιωάννινα).
· αλλά και καθαρά αγροτικές περιοχές.

Η Χαλκιδική μας με την βαριά βιομηχανία του τουρισμού και το καθόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα έχει την θλιβερή επίδοση να έρχεται 53η από 58 συνολικά Διευθύνσεις Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα, όπερ μεταφραζόμενον σημαίνει: Τι να τα κάνεις τα γράμματα αφού τα κονομάς με τα νοικιαζόμενα δωμάτια και τα ρεστοράν;
Θα μου πείτε τι περιμένω σε έναν τόπο όπου ο Κ. Καραμανλής (ο εθνάρχης, που ως αποθανών δεδικαίωται) θεωρείται από τον λαό σπουδαιότερη προσωπικότητα από τον Πλάτωνα και τον Περικλή;

150 ηθικοί κι ένας ανήθικος;

Κυβερνητικά στελέχη επί το έργον

Το μαρτύριο της σταγόνας βιώνει η ΝΔ εδώ και πολύ καιρό. Λες και υπάρχει η Θεία Δίκη και τους τιμωρεί για τα ψέματα με τα οποία παραμύθιασαν τον κόσμο για να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Αν και το blog αυτό δεν πιστεύει στην μεταφυσική, είναι καμιά φορά που λες: ρε μπας και;
Οι νέοι που τους άκουγαν το 2004 και δεν είχαν μνήμες, απηυδησμένοι από τα λαμόγια και τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ, έλεγαν: και γιατί όχι, να τους δοκιμάσουμε. Μίλησαν για την ηθική των πολιτικών (ποιοι; Οι Καραμανλήδες και οι Μητσοτάκηδες), μίλησαν για την επανίδρυση του κράτους (και επανίδρυσαν την αγροφυλακή). Ενεδύθησαν στολήν προβάτου, κατά πως λέει και ο Ματθαίος στο ευαγγέλιό του: «έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες» και ξεγέλασαν τον κόσμο. Κι ο κόσμος είχε τόσο σιχαθεί τους προηγούμενους που δεν ήθελε πολύ να πιστέψει και τους εμπιστεύτηκε.
Και μόλις έπιασαν την κυβέρνηση και τα πόστα, πέταξαν την στολή του προβάτου κι έμειναν, όπως ήταν από την φύση τους, λύκοι άρπαγες κι άρχισαν την παλιά καλή γνωστή τους τέχνη: το πλιάτσικο. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ξεπέρασαν τους Πασόκους σε επιδόσεις διαφθοράς.
Και φτάσαμε, 5 χρόνια τώρα, να μην περνάει μήνας που να μην έρχεται ένα σκάνδαλο στην φόρα. Κι ο κοσμάκης, από την μια κόβει το χέρι του κι από την άλλη αναρωτιέται που τέλος πάντων που σταματάει ο κατήφορος; Πού φτάνει ο πάτος; Οδηγείται απελπισμένος, από τον ένα πυλώνα του δικομματισμού στον άλλο, σαν πρόβατο επί σφαγή, ξέροντας ότι, ότι κι αν επιλέξει, λίγο καιρό μετά θα το μετανιώσει και θα βλαστημάει την ώρα και την στιγμή. Φαίνεται πως στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται, στην Ελλάδα αποπέμπονται κυβερνήσεις και αναγκαστικά έρχεται ο προηγούμενος, του οποίου τα άπλυτα ξεχάστηκαν στα χρόνια που πέρασαν, για να μηδενίσει το κοντέρ και να ξαναρχίσουμε από την αρχή, τα πολιτικά ψέματα, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Αλήθεια, τι πρέπει να γίνει –πόσα σκάνδαλα ακόμα;- για να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και να δικάζονται οι κλέφτες και απατεώνες πολιτικοί, όπως οι κοινοί θνητοί; Πέρασαν 20 χρόνια από το σκάνδαλο Κοσκωτά και δόξα τω Θεώ ο νόμος περί κουκουλώματος εξακολουθεί να συντηρείται από τους εκάστοτε κυβερνητικούς, σε αγαστή συνεργασία με τους εν δυνάμει κυβερνητικούς.

Οι δύο όψεις της χυδαιότητας

Ο Θόδωρος Πάγκαλος μπορεί να είναι εμπαθής και χοντρόπετσος και να έχει κι άλλα πολλά τέτοια χαρίσματα, αλλά κανείς δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει ότι είναι έξυπνος άνθρωπος και έχει άποψη για τα πράγματα. Άλλο που, από την αθυροστομία και τον εγωκεντρισμό του, αναγκάστηκε πολλές φορές να γλύψει και να ξαναγλύψει εκεί που έφτυσε. Είπαμε, η εξυπνάδα δεν είναι το μόνο του προσόν, διαθέτει και περισσή ξετσιπωσιά, τόσα κιλά άλλωστε δεν τα αποχτάς έτσι από περισσή ευαισθησία και αξιοπρέπεια. Να θυμίσουμε τι έλεγε για τον αρχηγό του τον σημερινό; Τι έλεγε για τον Σημίτη ή για τον Βενιζέλο;
Και βέβαια τα περισσότερα από αυτά που λέει ο Πάγκαλος για το ΚΚΕ, για την πολιτική την νοοτροπία και την ιστορία του, είναι αλήθεια, αν εξαιρέσεις τις ανοησίες για τα γκαζάκια (είπαμε και η μαλακία έχει όρια). Όσοι πέρασαν από τις γραμμές του –και ο Πάγκαλος είναι ένας απ’ αυτούς- ξέρουν πολύ καλά, ότι κάποιες σκοτεινές εποχές η διαφωνία με την ηγεσία, κόστιζε την απομόνωση, την συκοφαντία, ακόμα και την ζωή. Και σήμερα ακόμα –όσο τους παίρνει- την ίδια ταχτική ακολουθούν με τους διαφωνούντες (συμβιβασμένοι, βολεψάκηδες, μικροαστοί, καριερίστες και άλλα κοσμητικά). Δεν χωράει στο μυαλό τους ότι μπορεί και να μην κατέχουν την μία και μοναδική αλήθεια και ίσως να κάνουν και λάθος. Την ιστορία την διαβάζουν όπως τους την μαθαίνει η ηγεσία κι αν δεν πέσουν σε δυσμένεια ζουν και πεθαίνουν με το «Πιστεύω εις έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα».
Να θυμίσουμε πως πέθανε ο Κώστας Καραγιώργης (ή Γυφτοδήμος) στις φυλακές της Ρουμανίας; Να θυμίσουμε πως πέθανε ο Ζαχαριάδης; Να θυμίσουμε την υπόθεση Πλουμπίδη; Τι να πρωτοθυμίσουμε; Όλα έχουν καταγραφεί από την ιστορία κι όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα διαβάσει.
Ο Πάγκαλος τα βάζει όμως και με τον ΣΥΝ -για τις πολιτικές του θέσεις- χωρίς να παρεκτρέπεται σε χυδαιότητες τέτοιας μορφής. Η κριτική του συνήθως είναι πιο πολιτική και μερικές φορές είναι και εύστοχη.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε μια επανάληψη των παραστάσεων σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Πέρα από την ιδιορρυθμία του Πάγκαλου, η συμπεριφορά του μοιάζει λίγο μ’ εκείνης της παροιμίας που λέει: «Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και δεν την αφήνει η χαρά της». Βλέπει ότι επανέρχονται στο προσκήνιο και δεν συγκρατιέται ούτε για τα προσχήματα.
Υπάρχει όμως και ακόμα μια εξήγηση: Το ΠΑΣΟΚ προχωράει προς τις εκλογές και πρέπει να προσελκύσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, τους νοικοκυραίους, αυτούς που φεύγουν από την ΝΔ απογοητευμένοι και μπορεί να τραβήξουν και προς Καρατζαφέρη μεριά –ο οποίος επίσης είναι έξυπνος και το παίζει καλά το παιχνίδι. Σ’ αυτόν τον κόσμο -με τον «αντιΚΚΕ» οίστρο του- απευθύνεται ο Πάγκαλος, για να του θυμίσει ότι και το ΠΑΣΟΚ καθεστωτικό κόμμα είναι και έχει σηκωμένα τείχη με την αριστερά.
Ο Πάγκαλος λοιπόν για το σπίτι του ενδιαφέρεται και κάνει ότι μπορεί για να ξανακερδίσει το κόμμα του την κυβέρνηση και την αυτοδυναμία. Η αριστερά τι κάνει; Και βέβαια δεν μιλάμε για το ΚΚΕ που είναι σταλινικό, αγκυλωμένο και ανιστόρητο.
Ο ΣΥΝ γιατί –με την πολιτική του- στρώνει τον δρόμο της επιστροφής στον Πάγκαλο και στους ομοίους του, οι οποίοι θα επιστρέψουν δαφνοστεφείς, χωρίς να έχουν αλλάξει στο παραμικρό; Γιατί τους χαρίζει κόσμο και μάλιστα στο όνομα μιας πολιτικής αντιΠΑΣΟΚ;
Άραγε εκεί στην Κουμουνδούρου έχουν κάνει καμία μέτρηση για να δουν τους λόγους της πτώσης, ή πιστεύουν αυτά που λένε ότι δεν πέφτουν;