Μετά τις εκλογές

Michel Folon

Με τον Αργύρη και το Γιώργο

Διήγημα

Η μέρα λαμποκοπάει. Ο μαΐστρος καθάρισε την ατμόσφαιρα, η κορυφή του Άθω είναι φάτσα μπροστά μας, ν’ απλώσεις το χέρι και να την ακουμπήσεις. Ο ψίθυρος της θάλασσας ανάκατος με αγιορείτικες συμβουλές, που φτάνουν από μεσοπέλαγα, για την ταπείνωση του σώματος και τη σωτηρία της ψυχής. Εκεί περί άλλα τυρβάζουν.
Με το καραβάκι των 11 και τριάντα επιστρέφουμε από την Αμμουλιανή για την Τρυπητή. Ο Αργύρης στην πλώρη πασχίζει να πείσει έναν δεξιό πως «την πρώτη Κυριακή πρέπει να τους δώσουμε ένα μάθημα». Ο άλλος τον κοιτάζει μάλλον αδιάφορα. Χάνει τον καιρό του αλλά ο Αργύρης ο αγιογράφος επιμένει με υπομονή καλλιτέχνη να του αραδιάζει επιχειρήματα. Έτσι είναι το παιχνίδι των εκλογών για μας τους «μικρούς». Σημαδεμένο από τα πριν! Συνήθως ρίχνουμε ασσόδυα και ντόρτια, οι εξάρες σπανίζουν.
Εγώ με το Γιώργο είμαστε ακουμπισμένοι στην κουπαστή.
- Πώς τα πήγαμε; τον ρωτάω μιας και ξέρει καλύτερα από μένα τον κόσμο του νησιού.
Ο Γιώργος δεν μου απαντάει. Είναι ευγενικός, πολύ ευγενικός και δε θέλει να με στεναχωρήσει. Αγναντεύει προς τον Ξηροπόταμο απορροφημένος στη μυστηριακή χαύνωση του ιωδίου. Αναπνέει βαθειά. Η καρδιά διαστέλλεται, οι αισθήσεις ανθοβολούν.
- Το μυρίζεις; με ρωτάει χωρίς να περιμένει απάντηση.
Το καραβάκι κατεβάζει στροφές, ενώ εμείς ονειροπολούμε το μάταιο χτες της αριστεράς και το αύριό της, που όλο το αναβάλλει να ‘ρθει. Πλησιάζουμε στο μόλο.
Τους βλέπω με το πρώτο. Ο Γιώργος με τη γυναίκα του, η Κατερίνα με την κόρη της και πέντε έξη ακόμα, τους περισσότερους τους ξέρω μόνο φυσιογνωμικά. Υποψήφιοι για το δήμο Αριστοτέλη. Πάνε για το νησί να ρίξουνε κι αυτοί τα ασσόδυά τους. Σύντροφοι. Μαζί μέχρι τις προάλλες. Τώρα χώρια. Τι κρίμα! Φταίμε εμείς; Μήπως αυτοί; Έχει νόημα ποιος φταίει παραπάνω;... Κι όμως οι παρεξηγήσεις κοφτερές σαν λεπίδες…
Μούδιασμα προσωρινό, μια ανεπαίσθητη δόνηση στο δέρμα, στυφή γεύση στον ουρανίσκο. Αγκαλιαζόμαστε. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει. Δε διαγράφεται μονοκονδυλιά το χτες. Και δεν πρέπει. Αύριο ίσως να ‘μαστε πάλι μαζί. Μακάρι!...
- Άδικα πηγαίνετε! τους κολλάει καλοσυνάτα ο Γιώργος, τα μάσαμε όλα εμείς!…
Χαμογελούν αμήχανα. Ανεβαίνουν βιαστικά στο καράβι να προλάβουν τους ψηφοφόρους πριν πάνε για μεσημεριανό. Το «Γοργοεπήκοος» λύνει τους κάβους. Ο χωρισμός έχει πάντα γεύση μετάλλου.
Μπαίνουμε στο αμάξι αμίλητοι. Ο Γιώργος οδηγεί, ο Αργύρης διπλώνει ψηφοδέλτια και τα βάζει προσεχτικά σε τετράδες μέσα στους φακέλους. Τι άραγε να σκέφτονται;
Καθώς έχουμε στα δεξιά μας τη διώρυγα του Ξέρξη σκέψεις βαθύτερης μοναχικότητας συνενώνουν το φθινοπωρινό τοπίο με τη γαλήνη τ’ ουρανού. Μασάω την άκρη ενός σπίρτου και παρακολουθώ δίπλα μου να παρελαύνουν οι ιδέες της αριστεράς φορώντας τα καθημερινά τους ρούχα.

Σίμος Οφλίδης

H ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στον 2ο γύρο

Δελτίο Τύπου

Αγαπητοί φίλοι Χαλκιδικιώτες,
Εκλογές δεν είναι μόνο ο απόλυτος αριθμός σε χάρτινα ψηφοδέλτια. Είναι πάνω απ’ όλα να μιλήσεις με τον τόπο σου και τους ανθρώπους του, να βρίσκεσαι με παλιούς φίλους και συντρόφους σε αγώνες. Είναι το χτύπημα στην πλάτη στην αγορά, το ρακί στην Ιερισσό, το κρασί στην Ορμύλια, η ψαρόσουπα στα Μουδανιά. Είναι η γενικότερη αποδοχή του κόσμου έστω και αμετάφραστη στη γλώσσα της κάλπης.
Ένα μεγάλο, λοιπόν, ευχαριστώ,
Σε όσους μας ψήφισαν,
Σε όσους δεν μας ψήφισαν και το ‘χουν ήδη μετανιώσει,
Και σε όσους δεν μας ψήφισαν και επιμένουν πως πολύ καλά έκαναν.
Στους επιτυχόντες των συνδυασμών εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας και σε όσους ίσως αναρωτηθούν τι πρόκειται να κάνουμε στο δεύτερο γύρο της αναμέτρησης, απαντάμε:
Θα ψηφίσουμε όπως πάντα αυτούς που μας επιβάλλει η αριστερή μας συνείδηση. Τους Καλύτερους.

Για την παράταξη της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στη Χαλκιδική
ΣΙΜΟΣ ΟΦΛΙΔΗΣ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Η υποψήφια Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Ασημίνα Ξηροτύρη, επικαφαλής του ψηφοδελτίου "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ", μαζί με τον υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Σίμο Οφλίδη και υποψήφιους περιφερειακούς συμβούλους, επισκέφτηκαν Τον Πολύγυρο και τα Ν. Μουδανιά Χαλκιδικής.

Στον Πολύγυρο επισκέφτηκαν το Γενικό Νοσοκομείο, το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ, όπου συζήτησαν με τους εργαζόμενους και τους πολίτες για τα προβλήματα των υπηρεσιών.

Στην συνέχεια επισκέφτηκαν το Δημαρχείο Ν. Μουδανιών και είχαν συνάντηση με τον Δήμαρχο Ανδρέα Παπαγιάννη, με τον οποίο συζήτησαν για τα προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γενικότερα του Νομού Χαλκιδικής.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με συνέντευξη τύπου στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Παρουσίαση του Ψηφοδελτίου Χαλκιδικής

Δελτίο Τύπου

Ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης ΣΙΜΟΣ ΟΦΛΙΔΗΣ και ο υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΑΡΛΑΣ επισκέφτηκαν τις κοινότητες Φούρκας, Κασσανδρινού, Νέας Σκιώνης, Αγίας Παρασκευής, Παλιουρίου, Πευκοχωρίου, Χανιώτης, Πολύχρονου και Κρυοπηγής και συζήτησαν με τους κατοίκους τοπικά προβλήματα.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Έρευνα του Τμήματος Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, όπως αυτή δημοσιεύεται στη εφημερίδα Free Sunday. Πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο 2010.

ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Τον υποψήφιο δήμαρχο πλαισιώνουν (από αριστερά προς τα δεξιά) ο Κώστας Γκοντίνος, η Θεοδώρα Χρυσούλη, ο Νίκος Σιδέρης και ο Ανδρέας Λαζανάς, υποψήφιοι Δημοτικοί και τοπικοί Σύμβουλοι!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δήμος Αριστοτέλη, 12 Οκτωβρίου 2010

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Κέντρο Πολιτισμού στην Ιερισσό, η αναβληθείσα συνέντευξη τύπου των εκπροσώπων και του υποψηφίου Δημάρχου Κώστα Ευθυμίου της ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.
Ο υποψήφιος Δήμαρχος Κώστας Ευθυμίου ανακοίνωσε την κάθοδο της Κίνησης στις εκλογές, ενώ απάντησε σε ερωτήσεις των εκπροσώπων του Τύπου.
Συγκεκριμένα ο Κώστας Ευθυμίου δήλωσε:
«Aπό την ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ που αποτελείται από πολίτες που χρόνια τώρα από κοινού βρίσκονται σε διαρκή ενασχόληση με τα προβλήματα του τόπου μας προσπαθώντας να τα αναδείξουν και διεκδικώντας λύσεις ανακοινώνεται η κάθοδος στις επερχόμενες εκλογές βασισμένοι στις παρακάτω αρχές.
Όλοι που συμμετέχουμε στην κίνηση αυτή (μεγάλο μέρος των οποίων έγινε γνωστό από τις υπογραφές που αναρτήθηκαν στα μπλοκς) πιστεύουμε ότι τα του Δημου αφορούν όλους τους πολίτες που υφίστανται τις συνέπειές τους και όχι τους αυτόκλητους ΓΡΑΒΑΤΟΦΟΡΕΜΕΝΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ με τις ποικίλες επιδιώξεις.
Στο πλαίσιο αυτό διαμορφώνουμε άποψη και αναπτύσσουμε δράσεις για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα του τόπου μας προσπαθώντας να καταστήσουμε κοινωνούς όσο γίνεται περισσότερους συμπολίτες μας.
Θεωρούμε ότι η Τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ και προσανατολισμένη στο κοινωνικό όφελος την προστασία και αναβάθμιση του δημόσιου λόγου και του δημόσιου συμφέροντος.
Απαιτούμε να νοιάζεται για τον τελευταίο δημότη, αλλά και από τον ίδιο να είναι υπεύθυνος kai ενεργός στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Θέλουμε η Τοπική αυτοδιοίκηση να είναι ικανή να διοικεί και όχι απλά να διαχειρίζεται
Να σχεδιάζει και να υλοποιεί
Να νοιάζεται για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής
Να υπερασπίζεται τον Δημόσιο πλούτο και τα συλλογικά αγαθά
Να ενισχύει την κοινωνική συνοχή
Ο νέος Δήμος Αριστοτέλη έχει μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και προκοπής.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να διαχειριστούμε σωστά τα μεγάλα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε και που είναι η θάλασσα τα δάση και τα νερά μας η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας.
Αυτά από μόνα τους αποτελούν πηγή πλούτου οικονομικού αλλά και περιβαλλοντικού.
Η σωστή διαχείρισή τους σημαίνει ζωή και ανάπτυξη.
ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ Μας ΑΠΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ 314.000 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.
ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΕΝΑΝ ΔΗΜΟ ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΧΑΒΟΥΖΕΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΕΤΟΙΜΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΗΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΣΤΟΧΙΑ.
Θα είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια ξεπουλήματος Δημόσιας περιουσίας σε κάθε κατεύθυνση στο όνομα θολών επενδυτικών δρασεων.
Ο πολιτισμός σε κάθε του μορφή θα είναι στις πρώτες προτεραιότητές μας.
Στόχος μας θα είναι να ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ και να καταστήσουμε συμμέτοχους τους νέους ανθρώπους που οι πολιτικές των τελευταίων χρόνων τους οδήγησαν στο περιθώριο. Η Δημοτική μας κίνηση δεν έχει Προσωποκεντρική υπόσταση ούτε υπόκειται σε κομματικές δεσμεύσεις αλλά αποτελεί μία ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ.
Στη βάση αυτή επιδιώκουμε να συναντηθούμε με όλους και όλες που έχουν εναλλακτική πρόταση και στόχευση για την ανάπτυξη και λειτουργία του Δήμου.
Ξεκίνησε με τεράστια προπαγάνδα από τα μέσα για την οικονομία που θα επιφέρει με τους εκατοντάδες αιρετούς να μένουν εκτός μισθοδοσίας. Δεν μίλησε όμως για τις απολύσεις και σε προσωπικό που θα εντείνουν το ήδη οξυμένο πρόβλημα της ανεργίας. Δεν μίλησε για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων άλλα και πρόσθετων δαπανών στους Δήμους χωρίς αντίστοιχη μεταφορά πόρων. Δεν μίλησε για τους διπλασιασμούς των τελών που θα πρέπει να γίνουν για να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους. Αυτά και όλα πολλά που θα συζητηθούν στις επόμενες ημέρες μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τη δευτέρα των εκλογών θα πρέπει να έτοιμοι για συγκρούσεις με την κεντρική εξουσία για την υπεράσπιση των συμφερόντων αλλά και την επιβίωση θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙA ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΕΝΟΣ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΑΛΛΑ στις ΕΝΔΟΓΕΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.
Μετά από επικοινωνία που είχαμε με συμπολίτες μας από όλο το νέο Δήμο και την αποδοχή που συναντήσαμε για τις θέσεις και τις απόψεις μας θεωρούμε ότι είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στις εκλογες και να διεκδικήσουμε τη ψήφο. Παράλληλα να συμβάλλουμε ώστε να μπουν οι βάσεις για μία κοινωνία συμμετοχής και δράσης».

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θεσσαλονίκη 05 /10/ 2010
Η Υποψήφια του συνδυασμού «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ» για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας Ασημίνα Ξηροτύρη – Αικατερινάρη έδωσε σήμερα στην αίθουσα της ΕΣΗΕΜΘ συνέντευξη τύπου, στην οποία παρουσίασε τους υποψήφιους Αντιπεριφερειάρχες και ένα μεγάλο μέρος των υποψηφίων του ψηφοδελτίου, όπως και τα βασικά στοιχεία της Διακήρυξης και του Προγράμματος του συνδυασμού.
Οι Αντιπεριφερειάρχες για τους πέντε από τους επτά Νομούς είναι :
Αδάμ Δράγας Ν. Θεσσαλονίκης : Ξυλογλύπτης – Γραμματέας επαγγελματικού σωματείου – Επί τέσσερις τετραετίες πρόεδρος της κοιν. Βερτίσκου – Μέλος της ΔΕ ΤΕΔΚ Ν. Θεσσαλονίκης – Μέλος των επιτροπών της Ευρώπης – Μέλος της επιτροπής αντίστασης Θεσσαλονίκης. Επί σειρά ετών νομαρχιακός γραμματέας του ΣΥΝ.
Παύλος Παπαδόπουλος Ν. Σερρών : Καθηγητής στο Τμήμα Διοίκησης Οικονομίας στο ΤΕΙ Σίνδου – Στέλεχος Τουριστικών Επιχειρήσεων – Ενεργό μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου – Δυο φορές υποψήφιος βουλευτής Σερρών με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογικές αναμετρήσεις
Σίμος Οφλίδης – Υποψήφιος Ν. Χαλκιδικής: Δημοτικός σύμβουλος Νέων Μουδανιών (1982-86), πρόεδρος του ΠΟΜ - Πολυβραβευμένος συγγραφέας - Εκδότης της εφημερίδας «Αντίλαλοι από τα Μουδανιά - αντιπρόσωπος στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Χαλκιδικής. Τρεις φορές υποψήφιος βουλευτής Χαλκιδικής με το ΚΚΕ Εσωτερικού και με τον ΣYN .
Αναστασία Κωνσταντινίδου – Υποψήφια Αντιπεριφερειάρχης Ν. Κιλκίς : Δασκάλα – Γραμματέας Συλλόγων δασκάλων Κιλκίς - Ιδρυτικό μέλος της Πολιτιστικής Εταιρείας Εκπαιδευτικών Κιλκίς - μέλος της θεατρικής ομάδας της Τέχνης Κιλκίς ΣΥΡΙΖΑ 2007 - 2009.
Φίλιππος Γιαννούλης – Υποψήφιος Αντιπεφερειάρχης Ν. Ημαθίας: Δικηγόρος – Επί 20ετία εκλέγεται στο ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Ημαθίας – Πρόεδρος του ΔΣ του Ομίλου Φίλων Θεάτρου – Επί σειρά ετών νομαρχιακός γραμματέας του ΣΥΝ – Υποψήφιος Νομάρχης και Βουλευτής με το ΣΥΝ.

Δελτίο Τύπου του υποψηφίου Αντιπεριφερειάρχη Σίμου Οφλίδη

Στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής Σίμος Οφλίδης επισκέφτηκε την Ένωση Δασικών Συνεταιρισμών Αρναίας και σε συζήτηση με τα στελέχη της οργάνωσης Γιώργο Ξιούφη και Βασίλη Καραντώνα ιεραρχήθηκαν τα υπάρχοντα προβλήματα. Πέραν της οικονομικής δυσπραγίας που ταλαιπωρεί ούτως ή άλλως όλη τη χώρα και τις απαράδεχτες τιμές των κυριότερων αγροτικών προϊόντων της περιοχής (ελιά, σιτάρι), η συζήτηση επικεντρώθηκε στο τεράστιο πρόβλημα των δασεργατών. Οι δώδεκα δασικοί συνεταιρισμοί της Ένωσης αδυνατούν να πληρώσουν τους περίπου τριακόσιους εργαζόμενους. Παραμένουν απλήρωτοι εδώ και μήνες, κάποιοι από τον περασμένο Μάιο έχουν να δουν ευρώ! Κι αυτό γιατί το Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης κωφεύει στις εκκλήσεις της Ένωσης να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, παρ΄ ότι περιέκοψε τα κονδύλια κατά 15% και παρ΄ ότι από το ποσό των περίπου 800 χιλ. ευρώ που καλείται να καλύψει, τα μισά τα πληρώνεται από τις οικογένειες που προμηθεύονται ξύλα.
Οι καινούργιος υπουργός Κώστας Σκανδαλίδης επιβάλλεται να ασχοληθεί άμεσα με το ζήτημα για να πληρωθούν επιτέλους οι ταλαίπωροι δασεργάτες. Γιατί σε λίγο πολύ φοβόμαστε πως για άλλη μια φορά «θα τρέχουν και δε θα φτάνουν»!

Με τον Σίμο, χαλαρά

ΨΩΜΟΤΥΡΙ

Σε μια εποχή με χαλαρά
τα εκλογικά τα ήθη
ο Σίμος να αγωνιστεί
εξ εφεδρείας εκλήθη.

Τον θέλει η Μίνα δίπλα της
Αντιπεριφερειάρχη
την τρίποδη Χαλκιδική
εξ ευωνύμων να άρχει.

Εμείς τα κολλητάρια του
γι’ αυτό το παλικάρι
για στρατηγείο θα ’χουμε
του Jordan το πατάρι.

Το σύνθημά μας: ¨ΔΑΓΚΩΤΌ
ΣΤΗ ΜΙΝΑ ΞΗΡΟΤΥΡΗ¨
-κι όπως ελιά και Βασιλιά-
¨ΣΙΜΟΣ ΚΑΙ ΨΩΜΟΤΥΡΙ¨.

Άρης Μπιτσώρης

O δικός μας υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης

Σίμος Οφλίδης
Γεωπόνος – Συγγραφέας
Δημότης Μουδανιών
Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος
Υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής
Με το ψηφοδέλτιο της Μίνας Ξηροτύρη
«Δημοκρατία – Οικολογία – Συμμετοχή»

Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Νέων Μουδανιών (1982-86) επί δημαρχίας Γεράσιμου Ηλιόπουλου, πρόεδρος του ΠΟΜ, μέλος επί πολλά χρόνια των διοικήσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου «Φάρος», εκδότης της εφημερίδας «Αντίλαλοι από τα Μουδανιά και τα γύρω», πρόεδρος του 1ου Συνέδριου για την Ανάπτυξη της Χαλκιδικής το 1982, αντιπρόσωπος στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Χαλκιδικής. Τρεις φορές υποψήφιος βουλευτής Χαλκιδικής με το ΚΚΕ Εσωτερικού το 1981 και το 1985 και με τον ενιαίο Συνασπισμό το 1989.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1982 με τα διηγήματα «Με το Θανάση». Έκτοτε συνεργάζεται μόνιμα με τη σύζυγό του Ελένη Καλαϊτζή – Οφλίδη τόσο στην πεζογραφία (τελευταίο τους δουλειά το μυθιστόρημα «Λίαν προσεχώς») όσο και στη συγγραφή θεατρικών έργων, για τα οποία απέσπασαν τρία κρατικά βραβεία του Υπουργείου Πολιτισμού (1989, 93 και 94). Το 2006 το έργο τους «εξ Ανατολών» παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Θάλασσας στα Νέα Μουδανιά καθώς και σε παραστάσεις στη Χαλκιδική από τη θεατρική ομάδα του «Φάρου».

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

Ως γνωστό, η αριστερά, πριν απ’ όλα, αποτελεί ένα ηθικό αίτημα. Και η λογική συνέχεια αυτής της αξιωματικής αλήθειας επιβάλει ώστε κάθε ηθικό αίτημα της κοινωνίας και των ατόμων της ξεχωριστά, να υιοθετείται από την αριστερά.
Συμφωνώ ότι ο ορισμός της έννοιας ηθική-ηθικός, αποτελεί κομβικό σημείο της πρότασης, σηκώνει μεγάλη κουβέντα και σίγουρους βυζαντινισμούς –αριστερούς και μη- αλλά έχω και την αίσθηση ότι λίγο-πολύ μέσα μας όλοι ξέρουμε τι είναι ηθικό και δίκαιο. Αυτοί που δυσκολεύονται –κάθε φορά- να το βρουν, ας κάνουν τον κόπο να μπαίνουν στην θέση του αλλουνού για να νιώθουν και να καταλαβαίνουν καλύτερα το αίτημα και το «δίκιο» του.
Εν μέσω λοιπόν της οικονομικής λαίλαπας και των φωνών για το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», πιάνω την σχετική κουβέντα με έναν ταξιτζή στην μεγάλη διαδρομή αεροδρόμιο - κέντρο πόλης. Σκέτος οδηγός ταξί χωρίς ποσοστό ιδιοκτησίας, μεροκάματο. Λέει αυτός, λέω εγώ, (Μαντέλης, Τσουκάτος, Βουλγαράκης, Εφραίμ, Ρουσόπουλος, Καραμανλής, Τσοχατζόπουλος, γάλατα, δομημένα, χρηματιστήριο, Siemens,….) περιληπτικά δηλαδή, γιατί αλλιώς -για να μπούμε σε λεπτομέρειες- έπρεπε να ταξιδέψουμε μέχρι το Πεκίνο (ψάχνει και για καμιά δεύτερη κούρσα) και φτάνουμε. Δεκατρία και εξήντα ευρώ η ταρίφα, του έδωσα δεκαπέντε και αν δεν ζητούσα απόδειξη, που χρειαζόμουνα για την δουλειά μου, δεν είχε σκοπό να μου δώσει.
Ο οδηγός του ταξί, χωρίς ποσοστό συνιδιοκτησίας, εργατική τάξη vera δηλαδή, χωρίς την απόδειξη, μπορεί και να έκλεβε την κούρσα από το αφεντικό, αλλά και ότι άλλο από το κράτος. Σκέφτηκα όμως ότι παλιότερα που είχα ένα μαγαζάκι, «και ‘γώ ακόμα που σας ιστορώ», αποδείξεις έκοβα πού και πού, και όλα τα χρόνια, όταν «μ’ έπαιρνε» έκλεβα και την εφορία. Εδώ είμαστε λοιπόν. Μία άλλη οπτική γωνία για το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», ίσως πιο σημαντική από αυτήν που παραπέμπει στον Τσουκάτο και στον Τσοχατζόπουλο και σ’ όλον αυτόν τον συρφετό. Γιατί όλοι εμείς οι «από κάτω», με τις ελαστικές συνειδήσεις των "μικροκλοπών" μας, θρέψαμε και ανεχτήκαμε τα φαινόμενα των μεγάλων κλοπών των «από πάνω». Κι όταν έτυχε μερικοί από τους «από κάτω» να γίνουν «από πάνω», ήξεραν την τέχνη πώς να «πορευτούν» για να γίνει η «τρίχα τριχιά» και «γόρδιος δεσμός» στον λαιμό μας, τελικά. Συμπέρασμα: Χωρίς τον φόβο της τιμωρίας όλοι –ή σχεδόν όλοι- είμαστε επιρρεπείς στην «αμαρτία».
Η αριστερά όλα τα χρόνια δεν μίλησε γι’ αυτά. Καμία αριστερά, ορθόδοξη, ανανεωτική, δημοκρατική, αλλοίθωρη ή ανοιχτομάτα. Κι αφού η αριστερά, που όπως είπαμε παραπάνω, είναι κατ’ αρχήν ένα ηθικό αίτημα, δεν μίλησε γι’ αυτά, ποιος άλλος θα μπορούσε να μιλήσει; Κανένας.
Είναι καιρός, ανάμεσα σε όλα τα άλλα τα σπουδαία, περί δικαιωμάτων και συντάξεων και νόμων, η δική μας αριστερά, να μιλήσει και γι’ αυτά, κυρίως γι’ αυτά. Από κει ξεκινάει «η μάνα του νερού». Να μιλήσει αυστηρά για κανόνες και για τιμωρίες, για παιδεία, τελικά. Όλα τα άλλα ύστερα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο κατανοητά.

Ο Φώτης Κουβέλης στη Θεσσαλονίκη

Η δική μας Αριστερά

Δημοκρατική Αριστερά

Υπό μία έννοια, τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της αριστεράς στην Ελλάδα, φαντάζουν σαν έργο το οποίο το έχουμε ξαναδεί πριν σαράντα τόσα χρόνια. Η ουσία δε της υπόθεσής του είναι τόσο ίδια που αν ήταν πρωτοχρονιά θα λέγαμε «ευτυχισμένο το 1968». Φαίνεται ότι ο «Σισύφειος» κύκλος του βράχου κρατάει περί τα σαράντα χρόνια.
Είναι νωρίς ακόμα να πούμε με σιγουριά αν θα τα καταφέρει το νέο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που ιδρύθηκε από μέλη και στελέχη του ΣΥΝ της ανανεωτικής πτέρυγας. Κι αυτό γιατί, εδώ που φτάσαμε, χρειάζονται πλέον αποδείξεις τόσο για το αληθές των προθέσεων και διακηρύξεων όσο και για την ικανότητα διαχείρισης της υπόθεσης. Οι οιωνοί είναι καλοί, αλλά και οι προϋποθέσεις είναι προϋποθέσεις.
Ο χώρος υπάρχει και έχει βαθιές ρίζες στο σώμα της αριστεράς. Αυτά που λέει ο Τσίπρας (ότι δηλαδή δεν υπάρχει χώρος) είναι παιδικές ελαφρότητες κουκουέδικης έκδοσης και εδράζονται στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης του κόμματός του και της θεσούλας του.
Ο χώρος υπάρχει και είναι αυτός που καταλαμβάνει –σφετεριζόμενος- αυτός και η παρέα του, νομίζοντας ότι με την χρησικτησία μπορεί να κατοχυρώσει ιδιοκτησία στις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς. Τέλος πάντων όμως, το θέμα μας δεν είναι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος και οι συν αυτοίς κομουνισμένοι. Στο κάτω – κάτω απεδείχθη η παροιμιώδης ανεπάρκειά τους να αναδείξουν τον ΣΥΝ σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων όταν η κοινωνία τους το ζητούσε. Αντ’ αυτού μαλώνουν μεταξύ τους –γελοίως και χωρίς αρχές- για το πάπλωμα.
Η επιτυχία του εγχειρήματος της Δημοκρατικής Αριστεράς θα κριθεί –κατά την άποψή μας- από δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι η συνέπεια και η αρμονία μεταξύ διακηρύξεων και αριστερής ουσίας. Εάν το κόμμα γίνει φορέας δήθεν αριστερού εργατισμού, λαϊκισμού, ή συντεχνιασμού, το παιχνίδι είναι χαμένο. Για τα παραπάνω υπάρχουν αυθεντικότεροι εκφραστές. Ή θα πει αλήθειες και θα τις στηρίξει, ματώνοντας αν χρειαστεί, μέσα στην κοινωνία, ή δεν έχει λόγο ύπαρξης. Υπάρχουν πολλά άλλα κόμματα με την γνωστή λογική και φιλοσοφία, για να επιλέξει κανείς, δεν χρειάζεται ακόμα ένα.
Το δεύτερο είναι να αντιληφθούν ότι στην εποχή μας δεν μπορούν να λειτουργήσουν και να προκόψουν κόμματα με τις καθιερωμένες δομές (γραφεία, κομματικές οργανώσεις, κ.λ.π). Κι αυτά πρέπει να υπάρξουν, αλλά το κύριο βάρος είναι να βρεις τρόπο και μέσα να φτάσει ο λόγος σου στον κόσμο.
Ως γνωστόν, τα κόμματα της αριστεράς, πρωτίστως, τα τροφοδοτεί και τα κινεί η νεολαία, η οποία, με την σειρά της, για να στρατευθεί σε μια υπόθεση πρέπει να της δώσεις όραμα, «πιασάρικο» και ολίγον ανεδαφικό, δηλαδή –εν ολίγοις- να την «παραμυθιάσεις». Επειδή όμως οι αλήθειες που πρέπει να αρθρώσει η Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι τέτοια παραμύθια, αλλά βασίζονται πρώτα στην λογική και στην σημερινή πραγματικότητα και μετά στο όραμα και στο συναίσθημα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο, παρά η πρόσβαση στα ΜΜΕ και κυρίως στην τηλεόραση. Δηλαδή καλύτερα να μην έχει πουθενά γραφεία σε όλη την Ελλάδα –τρόπος του λέγειν- αλλά να έχει σταθερό βήμα σε μία καλή εφημερίδα και ένα καλό τηλεοπτικό κανάλι, αν δεν μπορεί να έχει δικά του.
Η Δημοκρατική Αριστερά έχει προνομιακό ακροατήριο στους πολίτες που σκέφτονται με το δικό τους μυαλό και δεν ετεροκαθορίζονται από ιδεοληψίες, δόγματα και κόμπλεξ. Θέλουν αλήθειες. Πιστεύουν σε μια καλύτερη κοινωνία, η οποία όμως δεν θα έρθει με νηστεία, προσευχή και εξορκισμούς, ούτε με «επαναστάσεις - εφιάλτες», αλλά με μικρά – μικρά βήματα και πρωτίστως με παιδεία. Αυτός ο κόσμος είναι δύσκολος κόσμος αλλά είναι και σίγουρος, μακράς πνοής. Με αυτόν τον κόσμο πρέπει να ανοίξει διάλογο η Δημοκρατική Αριστερά.
Δύο προϋποθέσεις λοιπόν: Αλήθειες χωρίς κόμπλεξ και τηλεόραση για να ακούσει ο κόσμος αυτές τις αλήθειες.

Κινέζοι ή Ευρωπαίοι;

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ζουν, εδώ και λίγα χρόνια, μια μεγάλη επίθεση στα κεκτημένα κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα που αποκτήθηκαν με αγώνες, επαναστάσεις -ακόμα και πολέμους- πολλών αιώνων και γενεών.
Πέρα από τις ιδιομορφίες που έχουν κάποιες χώρες (βλέπε Ελλάδα), όπου ορισμένα μέτρα ήταν αναγκαία για την λειτουργία και το συμμάζεμα του διεφθαρμένου κράτους, βλέπουμε μια συνολική επίθεση, άλλοτε καλυμμένη και άλλοτε απροκάλυπτη, για μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων, επιμήκυνση του χρόνου εργασίας για την σύνταξη, περικοπή των κοινωνικών παροχών και άλλα πολλά, που δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούν λεπτομεριακά. Σημασία έχει ότι η γενική κατεύθυνση όλων των κυβερνήσεων (όλων των αποχρώσεων) είναι οι περικοπές.
Επαναλαμβάνουμε ότι άλλο τα μέτρα που αποδίδουν ισότητα και ισοπολιτεία μεταξύ των εργαζομένων (άλλος να βγαίνει στα 40 του και άλλος στα 65) και άλλο να ζητάς ένας άνθρωπος που δουλεύει σκληρά και ανθυγιεινά να πάει από τα 60 στα 67. Αυτό είναι βαρβαρότητα.
Χοντρικά, όλα αυτά είναι τα αποτελέσματα που επιφέρει η –άνευ όρων- κυριαρχία της αγοράς, πάνω στην κοινωνία. Δηλαδή αδηφάγος καπιταλισμός, όπου όλα καθορίζονται από την μεγιστοποίηση του κέρδους. Αυτά είναι πράγματα γνωστά αλλά τα ξεχάσαμε, γιατί, καθώς κατάπεσε το εξάμβλωμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», πήρε μαζί του συκοφαντημένη και κάθε σοσιαλιστική θεώρηση περί της κοινωνίας και της οικονομίας. «Μαζί με τα ξερά κάηκαν και τα χλωρά».
Υπάρχει όμως και μία άλλη διάσταση που πρέπει να δουν και να συζητήσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα οικονομικά τους επιτελεία: η «κινεζοποίηση». Δεν ισχυρίζομαι ότι ο όρος είναι δόκιμος αλλά ας μείνουμε στην ουσία περιγράφοντάς τον. Τι συμβαίνει σήμερα στην αγορά;
Ας υποθέσουμε ότι στην Ευρώπη, ένα προϊόν, για να παραχθεί, κοστίζει π.χ. 10 ευρώ. Μέσα στο κόστος αυτό συμπεριλαμβάνεται ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής. Το κοινωνικό κράτος, το επίπεδο ζωής του ευρωπαίου εργαζόμενου, οι άδειές του, η σύνταξή του και γενικότερα όλες οι κατακτήσεις του.
Έρχεται λοιπόν σήμερα η Κίνα (και προφανώς και οι άλλες παρόμοιες χώρες) και το ίδιο προϊόν (στην ίδια ποιότητα περίπου) το παράγει με 1 ευρώ, γιατί στην Κίνα οι άνθρωποι δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς τίποτα απ’ όλα αυτά που δικαιούνται οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι.
Η ελεύθερη αγορά διοχετεύει το κινέζικο προϊόν στην Ευρώπη, το οποίο ως φθηνότερο αγοράζεται από τον ευρωπαίο καταναλωτή (ο οποίος όμως είναι και εργαζόμενος) και από εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Ο ευρωπαίος, αγοράζοντας το κινέζικο προϊόν, συμβάλει στο κλείσιμο της παραγωγικής διαδικασίας που παράγει το ευρωπαϊκό προϊόν και -κατ’ επέκταση- στην δική του ανεργία.
Οπότε δύο τινά μπορούν να γίνουν: ή θα πρέπει, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, να παράγουμε –ως Ευρωπαίοι- το προϊόν στο 1 ευρώ, και άρα να γίνουμε Κινέζοι δουλεύοντας και ζώντας όπως οι Κινέζοι, ή θα πρέπει να επανακαθορίσουμε την ελευθερία της αγοράς μας, για να διατηρήσουμε το ευρωπαϊκό μας κοινωνικό κεκτημένο και τον τρόπο ζωής μας. Διαφορετικά πάμε στην βαρβαρότητα και στο χάος.
Καθώς δεν είμαι οικονομολόγος δεν διεκδικώ την επιστημονική επάρκεια της ανάλυσης, αλλά η απλή λογική (ελπίζω όχι απλουστευτική) αυτό λέει.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα κόμματα δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση με την οποία πρέπει να αναμετρηθούμε ως ευρωπαϊκή κοινωνία. Δεν έχουν ακόμα αρχίσει να το συζητούν για αν φωτιστούν όλες οι πλευρές του προβλήματος, να περάσουμε στην συνειδητοποίησή του και εν συνεχεία να προτείνουμε λύσεις και διεξόδους.
Κι αυτό αφορά όλα τα κόμματα γιατί το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό (δηλαδή εθνικό) και έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη της ευρωπαϊκής κοινωνίας η οποία κινδυνεύει. Υπάρχει χώρος και έδαφος σύγκλισης και από τα αριστερά και από τα δεξιά, χωρίς ιδεοληψίες εκατέρωθεν και αποκομίζοντας τα αναγκαία διδάγματα για το που οδήγησαν οι ακρότητες του παρελθόντος, επίσης εκατέρωθεν.

Να γελάσει το χειλάκι μας

Αν και οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά, αξίζει να προσπαθείστε λίγο να το δείτε, είναι πανέξυπνο και ξεκαρδιστικό. Κάντε κλίκ στην πάνω εικόνα για να το δείτε στο YouTube, ή στην κάτω για να το δείτε εδώ.

Η αλήθεια και ο Μαρξισμός

Τα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, στην Θεσσαλονίκη, νεαροί, αθώοι και ανυποψίαστοι Κνίτες τότε, πηγαίναμε στο ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), στο υπόγειο της «Σύγχρονης Εποχής» για να μάθουμε τον Μαρξισμό που οσονούπω θα επικρατούσε στον κόσμο και στην Ελλάδα. Κατεβαίναμε τα σκαλιά με το δέος του πιστού που μπαίνει στο ιερό για να δει και ν’ ακουμπήσει τα άγια των αγίων. Μαρξισμός. Σπουδαίες άγνωστες λέξεις, γεμάτες αυταρέσκεια και επιτήδευση, καθοδηγητές με πιστοποιητικά από τον «υπαρκτό», κυρίως όμως η διάχυτη βεβαιότητα ότι εμείς οι νεότεροι θα ζούσαμε επιτέλους στον σοσιαλισμό. Αυτό το τελευταίο είχε την ισχύ του φυσικού νόμου. Κάτι σαν την βαρύτητα δηλαδή. Πού να ξέραμε τότε;
Στις ατέρμονες συζητήσεις και περισπούδαστες αναλύσεις που ακολουθούσαν τα μαθήματα με τους ινστρούχτορες, θυμάμαι έναν παππού να ξεστομίζει μια κουβέντα που από τότε σφηνώθηκε στο μυαλό μου και δεν την ξέχασα: «ότι είναι αληθινό είναι και μαρξιστικό, κι ότι είναι μαρξιστικό είναι και αληθινό». Δεν ξέρω αν ήταν το δικό του απόσταγμα από την εμπειρία και την διαδρομή του στην ζωή και στον Μαρξισμό, ή αν το είχε δανειστεί από αλλού.
Όλα σχεδόν έχουν καταπλακωθεί και ξεχαστεί από τα μαθήματα εκείνης της εποχής – άλλωστε κι ο μαρξισμός δεν μας χρειάστηκε αφού δεν επικράτησε, ούτε στην Ελλάδα ούτε στον κόσμο. Η αλήθεια όμως αυτή έγινε φάρος σε όλες τις πολιτικές –και όχι μόνον- αναζητήσεις μου και δεν μ’ άφηνε να ξεπέφτω στον παραλογισμό. Έτσι νομίζω. Εξέταζα πάντα πόσο αντέχουν στην βάσανο της αλήθειας οι πολιτικές, οι διακηρύξεις, οι άνθρωποι. Έτσι, σιγά – σιγά και επώδυνα, διαπίστωνα ότι οι πολιτικές και οι κουβέντες του ΚΚΕ, και της αριστεράς μετέπειτα, δεν άντεχαν αρκετά στην αλήθεια. Νεφελώματα, ασάφειες και γενικότητες, υπεκφυγές, σκοπιμότητες και ψευδεπίγραφα, μισές αλήθειες και απλοϊκότητες του άσπρου και του μαύρου, δήθεν και ξανά δήθεν. Μέχρι και η Αλβανία του Χότζα ήταν σοσιαλιστική. Λίγο «ιδιότροπη» μεν, αλλά σοσιαλιστική. Αυτό όμως –όπως κι άλλες πολλές ανοησίες- δεν μπορούσαν να αντέξουν στην αλήθεια.
Τα χρόνια που πέρασαν από τότε είναι πάρα πολλά για να υπάρχει κάποια πιθανότητα να ζει ο μειλίχιος εκείνος παππούς, να τον αναζητήσω για να μου δώσει την δική του εξήγηση για το «τι έφταιξε;». Η κουβέντα εκείνη όμως, εξακολουθεί να έχει την ισχύ φυσικού νόμου και να τυραννάει την αριστερά που έφτασε εδώ γιατί ποτέ πραγματικά δεν την ενστερνίστηκε.

Είμαστε στην αρχή

Αυτή είναι η Αριστερά που μας λείπει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Λόγος ουσιαστικός, θαρραλέος, αλληλέγγυος, διεισδυτικός και παράλληλα απλός, γιατί λέει τις μεγάλες αλήθειες που είναι σκεπασμένες, δεκαετίες τώρα, από τα σκουπίδια της τρέχουσας πολιτικής. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια πολιτικά μεγέθη για να ανορθώσουν την χώρα.
Ούτε και στην Ευρώπη αυτές οι ιδέες έχουν σημαντική απήχηση. Είμαστε στην αρχή. Είναι όμως σιγά – σιγά ανιχνεύσιμη η όσμωση που γίνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, κυρίως σ’ αυτές που έχουν παλέψει για την κατάκτηση του κοινωνικού ευρωπαϊκού κράτους, για την προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Απ’ αυτές εδώ τις σελίδες το γράψαμε και το ξαναγράψαμε πως ότι καλύτερο πέτυχε ο άνθρωπος στις χιλιετίες της κοινωνικής του ύπαρξης, αυτό βρίσκεται στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να το προστατέψουν και να το επεκτείνουν.
Η θεοποίηση της αγοράς και της παραγωγικότητας δεν έλυσε κανένα πρόβλημα όταν δεν συνοδεύεται από κοινωνικό έλεγχο (βλέπε πολιτική). Μάλλον δημιούργησε περισσότερα από όσα, οι υπερασπιστές του, διατείνονται ότι «έλυσε». Το μόνο που καταφέρνει είναι η αποδόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων και η μετατροπή των Ευρωπαίων σε Κινέζους ή Ινδούς, στο όνομα και στο κυνήγι του χαμηλού κόστους. Λίγα μόνο χρόνια μετά την, τέτοιου είδους, απελευθέρωση των αγορών και την παγκοσμιοποίηση, είμαστε μάρτυρες αυτής της καταστροφικής πορείας, καθώς οι αγορές παίζουν μόνες τους χωρίς τον φόβο των λαών και των ανατροπών. Αυτή είναι η πιο σημαντική επίπτωση –για τους εδώ λαούς- της κατάρρευσης του πάλαι ποτέ σοβιετικού μπλοκ ("o φόβος φύλαγε τα έρμα"). Ο καπιταλισμός παίζει μόνος του χωρίς αντίπαλο, ακριβέστερα χωρίς σοβαρό αντίπαλο.
Η ωρίμανση της συλλογικής συνείδησης που θα αμφισβητεί αυτό το μοντέλο, χρειάζεται χρόνο. Είναι όμως παρήγορο ότι άρχισαν και ακούγονται κάποιες φωνές.

Μια αριστερή φωνή σύνεσης χωρίς "εισαγωγικά"