ΣΥΝ ΠΟΛΙΤΗΣ ΣΤΑΓΕΙΡΩΝ-ΑΚΑΝΘΟΥ

2011-01-26T16:04:00.001+02:00

Μετά τις εκλογές

2010-11-29T11:22:00.002+02:00

Michel Folon

Με τον Αργύρη και το Γιώργο

Διήγημα

Η μέρα λαμποκοπάει. Ο μαΐστρος καθάρισε την ατμόσφαιρα, η κορυφή του Άθω είναι φάτσα μπροστά μας, ν’ απλώσεις το χέρι και να την ακουμπήσεις. Ο ψίθυρος της θάλασσας ανάκατος με αγιορείτικες συμβουλές, που φτάνουν από μεσοπέλαγα, για την ταπείνωση του σώματος και τη σωτηρία της ψυχής. Εκεί περί άλλα τυρβάζουν.
Με το καραβάκι των 11 και τριάντα επιστρέφουμε από την Αμμουλιανή για την Τρυπητή. Ο Αργύρης στην πλώρη πασχίζει να πείσει έναν δεξιό πως «την πρώτη Κυριακή πρέπει να τους δώσουμε ένα μάθημα». Ο άλλος τον κοιτάζει μάλλον αδιάφορα. Χάνει τον καιρό του αλλά ο Αργύρης ο αγιογράφος επιμένει με υπομονή καλλιτέχνη να του αραδιάζει επιχειρήματα. Έτσι είναι το παιχνίδι των εκλογών για μας τους «μικρούς». Σημαδεμένο από τα πριν! Συνήθως ρίχνουμε ασσόδυα και ντόρτια, οι εξάρες σπανίζουν.
Εγώ με το Γιώργο είμαστε ακουμπισμένοι στην κουπαστή.
- Πώς τα πήγαμε; τον ρωτάω μιας και ξέρει καλύτερα από μένα τον κόσμο του νησιού.
Ο Γιώργος δεν μου απαντάει. Είναι ευγενικός, πολύ ευγενικός και δε θέλει να με στεναχωρήσει. Αγναντεύει προς τον Ξηροπόταμο απορροφημένος στη μυστηριακή χαύνωση του ιωδίου. Αναπνέει βαθειά. Η καρδιά διαστέλλεται, οι αισθήσεις ανθοβολούν.
- Το μυρίζεις; με ρωτάει χωρίς να περιμένει απάντηση.
Το καραβάκι κατεβάζει στροφές, ενώ εμείς ονειροπολούμε το μάταιο χτες της αριστεράς και το αύριό της, που όλο το αναβάλλει να ‘ρθει. Πλησιάζουμε στο μόλο.
Τους βλέπω με το πρώτο. Ο Γιώργος με τη γυναίκα του, η Κατερίνα με την κόρη της και πέντε έξη ακόμα, τους περισσότερους τους ξέρω μόνο φυσιογνωμικά. Υποψήφιοι για το δήμο Αριστοτέλη. Πάνε για το νησί να ρίξουνε κι αυτοί τα ασσόδυά τους. Σύντροφοι. Μαζί μέχρι τις προάλλες. Τώρα χώρια. Τι κρίμα! Φταίμε εμείς; Μήπως αυτοί; Έχει νόημα ποιος φταίει παραπάνω;... Κι όμως οι παρεξηγήσεις κοφτερές σαν λεπίδες…
Μούδιασμα προσωρινό, μια ανεπαίσθητη δόνηση στο δέρμα, στυφή γεύση στον ουρανίσκο. Αγκαλιαζόμαστε. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει. Δε διαγράφεται μονοκονδυλιά το χτες. Και δεν πρέπει. Αύριο ίσως να ‘μαστε πάλι μαζί. Μακάρι!...
- Άδικα πηγαίνετε! τους κολλάει καλοσυνάτα ο Γιώργος, τα μάσαμε όλα εμείς!…
Χαμογελούν αμήχανα. Ανεβαίνουν βιαστικά στο καράβι να προλάβουν τους ψηφοφόρους πριν πάνε για μεσημεριανό. Το «Γοργοεπήκοος» λύνει τους κάβους. Ο χωρισμός έχει πάντα γεύση μετάλλου.
Μπαίνουμε στο αμάξι αμίλητοι. Ο Γιώργος οδηγεί, ο Αργύρης διπλώνει ψηφοδέλτια και τα βάζει προσεχτικά σε τετράδες μέσα στους φακέλους. Τι άραγε να σκέφτονται;
Καθώς έχουμε στα δεξιά μας τη διώρυγα του Ξέρξη σκέψεις βαθύτερης μοναχικότητας συνενώνουν το φθινοπωρινό τοπίο με τη γαλήνη τ’ ουρανού. Μασάω την άκρη ενός σπίρτου και παρακολουθώ δίπλα μου να παρελαύνουν οι ιδέες της αριστεράς φορώντας τα καθημερινά τους ρούχα.

Σίμος Οφλίδης

H ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στον 2ο γύρο

2010-11-09T10:53:00.001+02:00

Δελτίο Τύπου

Αγαπητοί φίλοι Χαλκιδικιώτες,
Εκλογές δεν είναι μόνο ο απόλυτος αριθμός σε χάρτινα ψηφοδέλτια. Είναι πάνω απ’ όλα να μιλήσεις με τον τόπο σου και τους ανθρώπους του, να βρίσκεσαι με παλιούς φίλους και συντρόφους σε αγώνες. Είναι το χτύπημα στην πλάτη στην αγορά, το ρακί στην Ιερισσό, το κρασί στην Ορμύλια, η ψαρόσουπα στα Μουδανιά. Είναι η γενικότερη αποδοχή του κόσμου έστω και αμετάφραστη στη γλώσσα της κάλπης.
Ένα μεγάλο, λοιπόν, ευχαριστώ,
Σε όσους μας ψήφισαν,
Σε όσους δεν μας ψήφισαν και το ‘χουν ήδη μετανιώσει,
Και σε όσους δεν μας ψήφισαν και επιμένουν πως πολύ καλά έκαναν.
Στους επιτυχόντες των συνδυασμών εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας και σε όσους ίσως αναρωτηθούν τι πρόκειται να κάνουμε στο δεύτερο γύρο της αναμέτρησης, απαντάμε:
Θα ψηφίσουμε όπως πάντα αυτούς που μας επιβάλλει η αριστερή μας συνείδηση. Τους Καλύτερους.

Για την παράταξη της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στη Χαλκιδική
ΣΙΜΟΣ ΟΦΛΙΔΗΣ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΤΥΡΗ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

2010-10-25T16:16:00.002+03:00

Η υποψήφια Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Ασημίνα Ξηροτύρη, επικαφαλής του ψηφοδελτίου "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ", μαζί με τον υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Σίμο Οφλίδη και υποψήφιους περιφερειακούς συμβούλους, επισκέφτηκαν Τον Πολύγυρο και τα Ν. Μουδανιά Χαλκιδικής.

Στον Πολύγυρο επισκέφτηκαν το Γενικό Νοσοκομείο, το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ, όπου συζήτησαν με τους εργαζόμενους και τους πολίτες για τα προβλήματα των υπηρεσιών.

Στην συνέχεια επισκέφτηκαν το Δημαρχείο Ν. Μουδανιών και είχαν συνάντηση με τον Δήμαρχο Ανδρέα Παπαγιάννη, με τον οποίο συζήτησαν για τα προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γενικότερα του Νομού Χαλκιδικής.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με συνέντευξη τύπου στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Παρουσίαση του Ψηφοδελτίου Χαλκιδικής

2010-10-21T21:07:00.005+03:00

Δελτίο Τύπου

2010-10-21T13:08:00.001+03:00

Ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης ΣΙΜΟΣ ΟΦΛΙΔΗΣ και ο υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΑΡΛΑΣ επισκέφτηκαν τις κοινότητες Φούρκας, Κασσανδρινού, Νέας Σκιώνης, Αγίας Παρασκευής, Παλιουρίου, Πευκοχωρίου, Χανιώτης, Πολύχρονου και Κρυοπηγής και συζήτησαν με τους κατοίκους τοπικά προβλήματα.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

2010-10-16T19:10:00.004+03:00

Έρευνα του Τμήματος Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, όπως αυτή δημοσιεύεται στη εφημερίδα Free Sunday. Πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο 2010.

ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

2010-10-13T14:18:00.004+03:00

Τον υποψήφιο δήμαρχο πλαισιώνουν (από αριστερά προς τα δεξιά) ο Κώστας Γκοντίνος, η Θεοδώρα Χρυσούλη, ο Νίκος Σιδέρης και ο Ανδρέας Λαζανάς, υποψήφιοι Δημοτικοί και τοπικοί Σύμβουλοι!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δήμος Αριστοτέλη, 12 Οκτωβρίου 2010

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Κέντρο Πολιτισμού στην Ιερισσό, η αναβληθείσα συνέντευξη τύπου των εκπροσώπων και του υποψηφίου Δημάρχου Κώστα Ευθυμίου της ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.
Ο υποψήφιος Δήμαρχος Κώστας Ευθυμίου ανακοίνωσε την κάθοδο της Κίνησης στις εκλογές, ενώ απάντησε σε ερωτήσεις των εκπροσώπων του Τύπου.
Συγκεκριμένα ο Κώστας Ευθυμίου δήλωσε:
«Aπό την ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ που αποτελείται από πολίτες που χρόνια τώρα από κοινού βρίσκονται σε διαρκή ενασχόληση με τα προβλήματα του τόπου μας προσπαθώντας να τα αναδείξουν και διεκδικώντας λύσεις ανακοινώνεται η κάθοδος στις επερχόμενες εκλογές βασισμένοι στις παρακάτω αρχές.
Όλοι που συμμετέχουμε στην κίνηση αυτή (μεγάλο μέρος των οποίων έγινε γνωστό από τις υπογραφές που αναρτήθηκαν στα μπλοκς) πιστεύουμε ότι τα του Δημου αφορούν όλους τους πολίτες που υφίστανται τις συνέπειές τους και όχι τους αυτόκλητους ΓΡΑΒΑΤΟΦΟΡΕΜΕΝΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ με τις ποικίλες επιδιώξεις.
Στο πλαίσιο αυτό διαμορφώνουμε άποψη και αναπτύσσουμε δράσεις για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα του τόπου μας προσπαθώντας να καταστήσουμε κοινωνούς όσο γίνεται περισσότερους συμπολίτες μας.
Θεωρούμε ότι η Τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ και προσανατολισμένη στο κοινωνικό όφελος την προστασία και αναβάθμιση του δημόσιου λόγου και του δημόσιου συμφέροντος.
Απαιτούμε να νοιάζεται για τον τελευταίο δημότη, αλλά και από τον ίδιο να είναι υπεύθυνος kai ενεργός στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Θέλουμε η Τοπική αυτοδιοίκηση να είναι ικανή να διοικεί και όχι απλά να διαχειρίζεται
Να σχεδιάζει και να υλοποιεί
Να νοιάζεται για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής
Να υπερασπίζεται τον Δημόσιο πλούτο και τα συλλογικά αγαθά
Να ενισχύει την κοινωνική συνοχή
Ο νέος Δήμος Αριστοτέλη έχει μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και προκοπής.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να διαχειριστούμε σωστά τα μεγάλα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε και που είναι η θάλασσα τα δάση και τα νερά μας η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας.
Αυτά από μόνα τους αποτελούν πηγή πλούτου οικονομικού αλλά και περιβαλλοντικού.
Η σωστή διαχείρισή τους σημαίνει ζωή και ανάπτυξη.
ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ Μας ΑΠΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ 314.000 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.
ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΕΝΑΝ ΔΗΜΟ ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΧΑΒΟΥΖΕΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΕΤΟΙΜΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΗΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΣΤΟΧΙΑ.
Θα είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια ξεπουλήματος Δημόσιας περιουσίας σε κάθε κατεύθυνση στο όνομα θολών επενδυτικών δρασεων.
Ο πολιτισμός σε κάθε του μορφή θα είναι στις πρώτες προτεραιότητές μας.
Στόχος μας θα είναι να ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ και να καταστήσουμε συμμέτοχους τους νέους ανθρώπους που οι πολιτικές των τελευταίων χρόνων τους οδήγησαν στο περιθώριο. Η Δημοτική μας κίνηση δεν έχει Προσωποκεντρική υπόσταση ούτε υπόκειται σε κομματικές δεσμεύσεις αλλά αποτελεί μία ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ.
Στη βάση αυτή επιδιώκουμε να συναντηθούμε με όλους και όλες που έχουν εναλλακτική πρόταση και στόχευση για την ανάπτυξη και λειτουργία του Δήμου.
Ξεκίνησε με τεράστια προπαγάνδα από τα μέσα για την οικονομία που θα επιφέρει με τους εκατοντάδες αιρετούς να μένουν εκτός μισθοδοσίας. Δεν μίλησε όμως για τις απολύσεις και σε προσωπικό που θα εντείνουν το ήδη οξυμένο πρόβλημα της ανεργίας. Δεν μίλησε για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων άλλα και πρόσθετων δαπανών στους Δήμους χωρίς αντίστοιχη μεταφορά πόρων. Δεν μίλησε για τους διπλασιασμούς των τελών που θα πρέπει να γίνουν για να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις τους. Αυτά και όλα πολλά που θα συζητηθούν στις επόμενες ημέρες μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τη δευτέρα των εκλογών θα πρέπει να έτοιμοι για συγκρούσεις με την κεντρική εξουσία για την υπεράσπιση των συμφερόντων αλλά και την επιβίωση θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙA ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΕΝΟΣ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΑΛΛΑ στις ΕΝΔΟΓΕΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.
Μετά από επικοινωνία που είχαμε με συμπολίτες μας από όλο το νέο Δήμο και την αποδοχή που συναντήσαμε για τις θέσεις και τις απόψεις μας θεωρούμε ότι είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στις εκλογες και να διεκδικήσουμε τη ψήφο. Παράλληλα να συμβάλλουμε ώστε να μπουν οι βάσεις για μία κοινωνία συμμετοχής και δράσης».

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

2010-10-06T11:23:00.002+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θεσσαλονίκη 05 /10/ 2010
Η Υποψήφια του συνδυασμού «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ» για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας Ασημίνα Ξηροτύρη – Αικατερινάρη έδωσε σήμερα στην αίθουσα της ΕΣΗΕΜΘ συνέντευξη τύπου, στην οποία παρουσίασε τους υποψήφιους Αντιπεριφερειάρχες και ένα μεγάλο μέρος των υποψηφίων του ψηφοδελτίου, όπως και τα βασικά στοιχεία της Διακήρυξης και του Προγράμματος του συνδυασμού.
Οι Αντιπεριφερειάρχες για τους πέντε από τους επτά Νομούς είναι :
Αδάμ Δράγας Ν. Θεσσαλονίκης : Ξυλογλύπτης – Γραμματέας επαγγελματικού σωματείου – Επί τέσσερις τετραετίες πρόεδρος της κοιν. Βερτίσκου – Μέλος της ΔΕ ΤΕΔΚ Ν. Θεσσαλονίκης – Μέλος των επιτροπών της Ευρώπης – Μέλος της επιτροπής αντίστασης Θεσσαλονίκης. Επί σειρά ετών νομαρχιακός γραμματέας του ΣΥΝ.
Παύλος Παπαδόπουλος Ν. Σερρών : Καθηγητής στο Τμήμα Διοίκησης Οικονομίας στο ΤΕΙ Σίνδου – Στέλεχος Τουριστικών Επιχειρήσεων – Ενεργό μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου – Δυο φορές υποψήφιος βουλευτής Σερρών με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογικές αναμετρήσεις
Σίμος Οφλίδης – Υποψήφιος Ν. Χαλκιδικής: Δημοτικός σύμβουλος Νέων Μουδανιών (1982-86), πρόεδρος του ΠΟΜ - Πολυβραβευμένος συγγραφέας - Εκδότης της εφημερίδας «Αντίλαλοι από τα Μουδανιά - αντιπρόσωπος στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Χαλκιδικής. Τρεις φορές υποψήφιος βουλευτής Χαλκιδικής με το ΚΚΕ Εσωτερικού και με τον ΣYN .
Αναστασία Κωνσταντινίδου – Υποψήφια Αντιπεριφερειάρχης Ν. Κιλκίς : Δασκάλα – Γραμματέας Συλλόγων δασκάλων Κιλκίς - Ιδρυτικό μέλος της Πολιτιστικής Εταιρείας Εκπαιδευτικών Κιλκίς - μέλος της θεατρικής ομάδας της Τέχνης Κιλκίς ΣΥΡΙΖΑ 2007 - 2009.
Φίλιππος Γιαννούλης – Υποψήφιος Αντιπεφερειάρχης Ν. Ημαθίας: Δικηγόρος – Επί 20ετία εκλέγεται στο ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Ημαθίας – Πρόεδρος του ΔΣ του Ομίλου Φίλων Θεάτρου – Επί σειρά ετών νομαρχιακός γραμματέας του ΣΥΝ – Υποψήφιος Νομάρχης και Βουλευτής με το ΣΥΝ.

Δελτίο Τύπου του υποψηφίου Αντιπεριφερειάρχη Σίμου Οφλίδη

2010-10-04T11:08:00.003+03:00

Στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής Σίμος Οφλίδης επισκέφτηκε την Ένωση Δασικών Συνεταιρισμών Αρναίας και σε συζήτηση με τα στελέχη της οργάνωσης Γιώργο Ξιούφη και Βασίλη Καραντώνα ιεραρχήθηκαν τα υπάρχοντα προβλήματα. Πέραν της οικονομικής δυσπραγίας που ταλαιπωρεί ούτως ή άλλως όλη τη χώρα και τις απαράδεχτες τιμές των κυριότερων αγροτικών προϊόντων της περιοχής (ελιά, σιτάρι), η συζήτηση επικεντρώθηκε στο τεράστιο πρόβλημα των δασεργατών. Οι δώδεκα δασικοί συνεταιρισμοί της Ένωσης αδυνατούν να πληρώσουν τους περίπου τριακόσιους εργαζόμενους. Παραμένουν απλήρωτοι εδώ και μήνες, κάποιοι από τον περασμένο Μάιο έχουν να δουν ευρώ! Κι αυτό γιατί το Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης κωφεύει στις εκκλήσεις της Ένωσης να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, παρ΄ ότι περιέκοψε τα κονδύλια κατά 15% και παρ΄ ότι από το ποσό των περίπου 800 χιλ. ευρώ που καλείται να καλύψει, τα μισά τα πληρώνεται από τις οικογένειες που προμηθεύονται ξύλα.
Οι καινούργιος υπουργός Κώστας Σκανδαλίδης επιβάλλεται να ασχοληθεί άμεσα με το ζήτημα για να πληρωθούν επιτέλους οι ταλαίπωροι δασεργάτες. Γιατί σε λίγο πολύ φοβόμαστε πως για άλλη μια φορά «θα τρέχουν και δε θα φτάνουν»!

Με τον Σίμο, χαλαρά

2010-10-02T15:37:00.001+03:00

ΨΩΜΟΤΥΡΙ

Σε μια εποχή με χαλαρά
τα εκλογικά τα ήθη
ο Σίμος να αγωνιστεί
εξ εφεδρείας εκλήθη.

Τον θέλει η Μίνα δίπλα της
Αντιπεριφερειάρχη
την τρίποδη Χαλκιδική
εξ ευωνύμων να άρχει.

Εμείς τα κολλητάρια του
γι’ αυτό το παλικάρι
για στρατηγείο θα ’χουμε
του Jordan το πατάρι.

Το σύνθημά μας: ¨ΔΑΓΚΩΤΌ
ΣΤΗ ΜΙΝΑ ΞΗΡΟΤΥΡΗ¨
-κι όπως ελιά και Βασιλιά-
¨ΣΙΜΟΣ ΚΑΙ ΨΩΜΟΤΥΡΙ¨.

Άρης Μπιτσώρης

O δικός μας υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης

2010-09-24T20:27:00.006+03:00

Σίμος Οφλίδης
Γεωπόνος – Συγγραφέας
Δημότης Μουδανιών
Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος
Υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής
Με το ψηφοδέλτιο της Μίνας Ξηροτύρη
«Δημοκρατία – Οικολογία – Συμμετοχή»

Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Νέων Μουδανιών (1982-86) επί δημαρχίας Γεράσιμου Ηλιόπουλου, πρόεδρος του ΠΟΜ, μέλος επί πολλά χρόνια των διοικήσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου «Φάρος», εκδότης της εφημερίδας «Αντίλαλοι από τα Μουδανιά και τα γύρω», πρόεδρος του 1ου Συνέδριου για την Ανάπτυξη της Χαλκιδικής το 1982, αντιπρόσωπος στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Χαλκιδικής. Τρεις φορές υποψήφιος βουλευτής Χαλκιδικής με το ΚΚΕ Εσωτερικού το 1981 και το 1985 και με τον ενιαίο Συνασπισμό το 1989.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1982 με τα διηγήματα «Με το Θανάση». Έκτοτε συνεργάζεται μόνιμα με τη σύζυγό του Ελένη Καλαϊτζή – Οφλίδη τόσο στην πεζογραφία (τελευταίο τους δουλειά το μυθιστόρημα «Λίαν προσεχώς») όσο και στη συγγραφή θεατρικών έργων, για τα οποία απέσπασαν τρία κρατικά βραβεία του Υπουργείου Πολιτισμού (1989, 93 και 94). Το 2006 το έργο τους «εξ Ανατολών» παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Θάλασσας στα Νέα Μουδανιά καθώς και σε παραστάσεις στη Χαλκιδική από τη θεατρική ομάδα του «Φάρου».

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

2010-07-18T09:49:00.001+03:00

Ως γνωστό, η αριστερά, πριν απ’ όλα, αποτελεί ένα ηθικό αίτημα. Και η λογική συνέχεια αυτής της αξιωματικής αλήθειας επιβάλει ώστε κάθε ηθικό αίτημα της κοινωνίας και των ατόμων της ξεχωριστά, να υιοθετείται από την αριστερά.
Συμφωνώ ότι ο ορισμός της έννοιας ηθική-ηθικός, αποτελεί κομβικό σημείο της πρότασης, σηκώνει μεγάλη κουβέντα και σίγουρους βυζαντινισμούς –αριστερούς και μη- αλλά έχω και την αίσθηση ότι λίγο-πολύ μέσα μας όλοι ξέρουμε τι είναι ηθικό και δίκαιο. Αυτοί που δυσκολεύονται –κάθε φορά- να το βρουν, ας κάνουν τον κόπο να μπαίνουν στην θέση του αλλουνού για να νιώθουν και να καταλαβαίνουν καλύτερα το αίτημα και το «δίκιο» του.
Εν μέσω λοιπόν της οικονομικής λαίλαπας και των φωνών για το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», πιάνω την σχετική κουβέντα με έναν ταξιτζή στην μεγάλη διαδρομή αεροδρόμιο - κέντρο πόλης. Σκέτος οδηγός ταξί χωρίς ποσοστό ιδιοκτησίας, μεροκάματο. Λέει αυτός, λέω εγώ, (Μαντέλης, Τσουκάτος, Βουλγαράκης, Εφραίμ, Ρουσόπουλος, Καραμανλής, Τσοχατζόπουλος, γάλατα, δομημένα, χρηματιστήριο, Siemens,….) περιληπτικά δηλαδή, γιατί αλλιώς -για να μπούμε σε λεπτομέρειες- έπρεπε να ταξιδέψουμε μέχρι το Πεκίνο (ψάχνει και για καμιά δεύτερη κούρσα) και φτάνουμε. Δεκατρία και εξήντα ευρώ η ταρίφα, του έδωσα δεκαπέντε και αν δεν ζητούσα απόδειξη, που χρειαζόμουνα για την δουλειά μου, δεν είχε σκοπό να μου δώσει.
Ο οδηγός του ταξί, χωρίς ποσοστό συνιδιοκτησίας, εργατική τάξη vera δηλαδή, χωρίς την απόδειξη, μπορεί και να έκλεβε την κούρσα από το αφεντικό, αλλά και ότι άλλο από το κράτος. Σκέφτηκα όμως ότι παλιότερα που είχα ένα μαγαζάκι, «και ‘γώ ακόμα που σας ιστορώ», αποδείξεις έκοβα πού και πού, και όλα τα χρόνια, όταν «μ’ έπαιρνε» έκλεβα και την εφορία. Εδώ είμαστε λοιπόν. Μία άλλη οπτική γωνία για το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», ίσως πιο σημαντική από αυτήν που παραπέμπει στον Τσουκάτο και στον Τσοχατζόπουλο και σ’ όλον αυτόν τον συρφετό. Γιατί όλοι εμείς οι «από κάτω», με τις ελαστικές συνειδήσεις των "μικροκλοπών" μας, θρέψαμε και ανεχτήκαμε τα φαινόμενα των μεγάλων κλοπών των «από πάνω». Κι όταν έτυχε μερικοί από τους «από κάτω» να γίνουν «από πάνω», ήξεραν την τέχνη πώς να «πορευτούν» για να γίνει η «τρίχα τριχιά» και «γόρδιος δεσμός» στον λαιμό μας, τελικά. Συμπέρασμα: Χωρίς τον φόβο της τιμωρίας όλοι –ή σχεδόν όλοι- είμαστε επιρρεπείς στην «αμαρτία».
Η αριστερά όλα τα χρόνια δεν μίλησε γι’ αυτά. Καμία αριστερά, ορθόδοξη, ανανεωτική, δημοκρατική, αλλοίθωρη ή ανοιχτομάτα. Κι αφού η αριστερά, που όπως είπαμε παραπάνω, είναι κατ’ αρχήν ένα ηθικό αίτημα, δεν μίλησε γι’ αυτά, ποιος άλλος θα μπορούσε να μιλήσει; Κανένας.
Είναι καιρός, ανάμεσα σε όλα τα άλλα τα σπουδαία, περί δικαιωμάτων και συντάξεων και νόμων, η δική μας αριστερά, να μιλήσει και γι’ αυτά, κυρίως γι’ αυτά. Από κει ξεκινάει «η μάνα του νερού». Να μιλήσει αυστηρά για κανόνες και για τιμωρίες, για παιδεία, τελικά. Όλα τα άλλα ύστερα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο κατανοητά.

Ο Φώτης Κουβέλης στη Θεσσαλονίκη

2010-07-10T12:45:00.000+03:00

Η δική μας Αριστερά

2010-07-01T16:44:00.003+03:00

Δημοκρατική Αριστερά

Υπό μία έννοια, τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της αριστεράς στην Ελλάδα, φαντάζουν σαν έργο το οποίο το έχουμε ξαναδεί πριν σαράντα τόσα χρόνια. Η ουσία δε της υπόθεσής του είναι τόσο ίδια που αν ήταν πρωτοχρονιά θα λέγαμε «ευτυχισμένο το 1968». Φαίνεται ότι ο «Σισύφειος» κύκλος του βράχου κρατάει περί τα σαράντα χρόνια.
Είναι νωρίς ακόμα να πούμε με σιγουριά αν θα τα καταφέρει το νέο κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που ιδρύθηκε από μέλη και στελέχη του ΣΥΝ της ανανεωτικής πτέρυγας. Κι αυτό γιατί, εδώ που φτάσαμε, χρειάζονται πλέον αποδείξεις τόσο για το αληθές των προθέσεων και διακηρύξεων όσο και για την ικανότητα διαχείρισης της υπόθεσης. Οι οιωνοί είναι καλοί, αλλά και οι προϋποθέσεις είναι προϋποθέσεις.
Ο χώρος υπάρχει και έχει βαθιές ρίζες στο σώμα της αριστεράς. Αυτά που λέει ο Τσίπρας (ότι δηλαδή δεν υπάρχει χώρος) είναι παιδικές ελαφρότητες κουκουέδικης έκδοσης και εδράζονται στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης του κόμματός του και της θεσούλας του.
Ο χώρος υπάρχει και είναι αυτός που καταλαμβάνει –σφετεριζόμενος- αυτός και η παρέα του, νομίζοντας ότι με την χρησικτησία μπορεί να κατοχυρώσει ιδιοκτησία στις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς. Τέλος πάντων όμως, το θέμα μας δεν είναι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος και οι συν αυτοίς κομουνισμένοι. Στο κάτω – κάτω απεδείχθη η παροιμιώδης ανεπάρκειά τους να αναδείξουν τον ΣΥΝ σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων όταν η κοινωνία τους το ζητούσε. Αντ’ αυτού μαλώνουν μεταξύ τους –γελοίως και χωρίς αρχές- για το πάπλωμα.
Η επιτυχία του εγχειρήματος της Δημοκρατικής Αριστεράς θα κριθεί –κατά την άποψή μας- από δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι η συνέπεια και η αρμονία μεταξύ διακηρύξεων και αριστερής ουσίας. Εάν το κόμμα γίνει φορέας δήθεν αριστερού εργατισμού, λαϊκισμού, ή συντεχνιασμού, το παιχνίδι είναι χαμένο. Για τα παραπάνω υπάρχουν αυθεντικότεροι εκφραστές. Ή θα πει αλήθειες και θα τις στηρίξει, ματώνοντας αν χρειαστεί, μέσα στην κοινωνία, ή δεν έχει λόγο ύπαρξης. Υπάρχουν πολλά άλλα κόμματα με την γνωστή λογική και φιλοσοφία, για να επιλέξει κανείς, δεν χρειάζεται ακόμα ένα.
Το δεύτερο είναι να αντιληφθούν ότι στην εποχή μας δεν μπορούν να λειτουργήσουν και να προκόψουν κόμματα με τις καθιερωμένες δομές (γραφεία, κομματικές οργανώσεις, κ.λ.π). Κι αυτά πρέπει να υπάρξουν, αλλά το κύριο βάρος είναι να βρεις τρόπο και μέσα να φτάσει ο λόγος σου στον κόσμο.
Ως γνωστόν, τα κόμματα της αριστεράς, πρωτίστως, τα τροφοδοτεί και τα κινεί η νεολαία, η οποία, με την σειρά της, για να στρατευθεί σε μια υπόθεση πρέπει να της δώσεις όραμα, «πιασάρικο» και ολίγον ανεδαφικό, δηλαδή –εν ολίγοις- να την «παραμυθιάσεις». Επειδή όμως οι αλήθειες που πρέπει να αρθρώσει η Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι τέτοια παραμύθια, αλλά βασίζονται πρώτα στην λογική και στην σημερινή πραγματικότητα και μετά στο όραμα και στο συναίσθημα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο, παρά η πρόσβαση στα ΜΜΕ και κυρίως στην τηλεόραση. Δηλαδή καλύτερα να μην έχει πουθενά γραφεία σε όλη την Ελλάδα –τρόπος του λέγειν- αλλά να έχει σταθερό βήμα σε μία καλή εφημερίδα και ένα καλό τηλεοπτικό κανάλι, αν δεν μπορεί να έχει δικά του.
Η Δημοκρατική Αριστερά έχει προνομιακό ακροατήριο στους πολίτες που σκέφτονται με το δικό τους μυαλό και δεν ετεροκαθορίζονται από ιδεοληψίες, δόγματα και κόμπλεξ. Θέλουν αλήθειες. Πιστεύουν σε μια καλύτερη κοινωνία, η οποία όμως δεν θα έρθει με νηστεία, προσευχή και εξορκισμούς, ούτε με «επαναστάσεις - εφιάλτες», αλλά με μικρά – μικρά βήματα και πρωτίστως με παιδεία. Αυτός ο κόσμος είναι δύσκολος κόσμος αλλά είναι και σίγουρος, μακράς πνοής. Με αυτόν τον κόσμο πρέπει να ανοίξει διάλογο η Δημοκρατική Αριστερά.
Δύο προϋποθέσεις λοιπόν: Αλήθειες χωρίς κόμπλεξ και τηλεόραση για να ακούσει ο κόσμος αυτές τις αλήθειες.

Κινέζοι ή Ευρωπαίοι;

2010-05-28T22:03:00.006+03:00

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ζουν, εδώ και λίγα χρόνια, μια μεγάλη επίθεση στα κεκτημένα κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα που αποκτήθηκαν με αγώνες, επαναστάσεις -ακόμα και πολέμους- πολλών αιώνων και γενεών.
Πέρα από τις ιδιομορφίες που έχουν κάποιες χώρες (βλέπε Ελλάδα), όπου ορισμένα μέτρα ήταν αναγκαία για την λειτουργία και το συμμάζεμα του διεφθαρμένου κράτους, βλέπουμε μια συνολική επίθεση, άλλοτε καλυμμένη και άλλοτε απροκάλυπτη, για μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων, επιμήκυνση του χρόνου εργασίας για την σύνταξη, περικοπή των κοινωνικών παροχών και άλλα πολλά, που δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούν λεπτομεριακά. Σημασία έχει ότι η γενική κατεύθυνση όλων των κυβερνήσεων (όλων των αποχρώσεων) είναι οι περικοπές.
Επαναλαμβάνουμε ότι άλλο τα μέτρα που αποδίδουν ισότητα και ισοπολιτεία μεταξύ των εργαζομένων (άλλος να βγαίνει στα 40 του και άλλος στα 65) και άλλο να ζητάς ένας άνθρωπος που δουλεύει σκληρά και ανθυγιεινά να πάει από τα 60 στα 67. Αυτό είναι βαρβαρότητα.
Χοντρικά, όλα αυτά είναι τα αποτελέσματα που επιφέρει η –άνευ όρων- κυριαρχία της αγοράς, πάνω στην κοινωνία. Δηλαδή αδηφάγος καπιταλισμός, όπου όλα καθορίζονται από την μεγιστοποίηση του κέρδους. Αυτά είναι πράγματα γνωστά αλλά τα ξεχάσαμε, γιατί, καθώς κατάπεσε το εξάμβλωμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», πήρε μαζί του συκοφαντημένη και κάθε σοσιαλιστική θεώρηση περί της κοινωνίας και της οικονομίας. «Μαζί με τα ξερά κάηκαν και τα χλωρά».
Υπάρχει όμως και μία άλλη διάσταση που πρέπει να δουν και να συζητήσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα οικονομικά τους επιτελεία: η «κινεζοποίηση». Δεν ισχυρίζομαι ότι ο όρος είναι δόκιμος αλλά ας μείνουμε στην ουσία περιγράφοντάς τον. Τι συμβαίνει σήμερα στην αγορά;
Ας υποθέσουμε ότι στην Ευρώπη, ένα προϊόν, για να παραχθεί, κοστίζει π.χ. 10 ευρώ. Μέσα στο κόστος αυτό συμπεριλαμβάνεται ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής. Το κοινωνικό κράτος, το επίπεδο ζωής του ευρωπαίου εργαζόμενου, οι άδειές του, η σύνταξή του και γενικότερα όλες οι κατακτήσεις του.
Έρχεται λοιπόν σήμερα η Κίνα (και προφανώς και οι άλλες παρόμοιες χώρες) και το ίδιο προϊόν (στην ίδια ποιότητα περίπου) το παράγει με 1 ευρώ, γιατί στην Κίνα οι άνθρωποι δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς τίποτα απ’ όλα αυτά που δικαιούνται οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι.
Η ελεύθερη αγορά διοχετεύει το κινέζικο προϊόν στην Ευρώπη, το οποίο ως φθηνότερο αγοράζεται από τον ευρωπαίο καταναλωτή (ο οποίος όμως είναι και εργαζόμενος) και από εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Ο ευρωπαίος, αγοράζοντας το κινέζικο προϊόν, συμβάλει στο κλείσιμο της παραγωγικής διαδικασίας που παράγει το ευρωπαϊκό προϊόν και -κατ’ επέκταση- στην δική του ανεργία.
Οπότε δύο τινά μπορούν να γίνουν: ή θα πρέπει, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, να παράγουμε –ως Ευρωπαίοι- το προϊόν στο 1 ευρώ, και άρα να γίνουμε Κινέζοι δουλεύοντας και ζώντας όπως οι Κινέζοι, ή θα πρέπει να επανακαθορίσουμε την ελευθερία της αγοράς μας, για να διατηρήσουμε το ευρωπαϊκό μας κοινωνικό κεκτημένο και τον τρόπο ζωής μας. Διαφορετικά πάμε στην βαρβαρότητα και στο χάος.
Καθώς δεν είμαι οικονομολόγος δεν διεκδικώ την επιστημονική επάρκεια της ανάλυσης, αλλά η απλή λογική (ελπίζω όχι απλουστευτική) αυτό λέει.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα κόμματα δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση με την οποία πρέπει να αναμετρηθούμε ως ευρωπαϊκή κοινωνία. Δεν έχουν ακόμα αρχίσει να το συζητούν για αν φωτιστούν όλες οι πλευρές του προβλήματος, να περάσουμε στην συνειδητοποίησή του και εν συνεχεία να προτείνουμε λύσεις και διεξόδους.
Κι αυτό αφορά όλα τα κόμματα γιατί το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό (δηλαδή εθνικό) και έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη της ευρωπαϊκής κοινωνίας η οποία κινδυνεύει. Υπάρχει χώρος και έδαφος σύγκλισης και από τα αριστερά και από τα δεξιά, χωρίς ιδεοληψίες εκατέρωθεν και αποκομίζοντας τα αναγκαία διδάγματα για το που οδήγησαν οι ακρότητες του παρελθόντος, επίσης εκατέρωθεν.

Να γελάσει το χειλάκι μας

2010-05-18T20:16:00.005+03:00

Αν και οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά, αξίζει να προσπαθείστε λίγο να το δείτε, είναι πανέξυπνο και ξεκαρδιστικό. Κάντε κλίκ στην πάνω εικόνα για να το δείτε στο YouTube, ή στην κάτω για να το δείτε εδώ.

Η αλήθεια και ο Μαρξισμός

2010-05-13T08:49:00.003+03:00

Τα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, στην Θεσσαλονίκη, νεαροί, αθώοι και ανυποψίαστοι Κνίτες τότε, πηγαίναμε στο ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), στο υπόγειο της «Σύγχρονης Εποχής» για να μάθουμε τον Μαρξισμό που οσονούπω θα επικρατούσε στον κόσμο και στην Ελλάδα. Κατεβαίναμε τα σκαλιά με το δέος του πιστού που μπαίνει στο ιερό για να δει και ν’ ακουμπήσει τα άγια των αγίων. Μαρξισμός. Σπουδαίες άγνωστες λέξεις, γεμάτες αυταρέσκεια και επιτήδευση, καθοδηγητές με πιστοποιητικά από τον «υπαρκτό», κυρίως όμως η διάχυτη βεβαιότητα ότι εμείς οι νεότεροι θα ζούσαμε επιτέλους στον σοσιαλισμό. Αυτό το τελευταίο είχε την ισχύ του φυσικού νόμου. Κάτι σαν την βαρύτητα δηλαδή. Πού να ξέραμε τότε;
Στις ατέρμονες συζητήσεις και περισπούδαστες αναλύσεις που ακολουθούσαν τα μαθήματα με τους ινστρούχτορες, θυμάμαι έναν παππού να ξεστομίζει μια κουβέντα που από τότε σφηνώθηκε στο μυαλό μου και δεν την ξέχασα: «ότι είναι αληθινό είναι και μαρξιστικό, κι ότι είναι μαρξιστικό είναι και αληθινό». Δεν ξέρω αν ήταν το δικό του απόσταγμα από την εμπειρία και την διαδρομή του στην ζωή και στον Μαρξισμό, ή αν το είχε δανειστεί από αλλού.
Όλα σχεδόν έχουν καταπλακωθεί και ξεχαστεί από τα μαθήματα εκείνης της εποχής – άλλωστε κι ο μαρξισμός δεν μας χρειάστηκε αφού δεν επικράτησε, ούτε στην Ελλάδα ούτε στον κόσμο. Η αλήθεια όμως αυτή έγινε φάρος σε όλες τις πολιτικές –και όχι μόνον- αναζητήσεις μου και δεν μ’ άφηνε να ξεπέφτω στον παραλογισμό. Έτσι νομίζω. Εξέταζα πάντα πόσο αντέχουν στην βάσανο της αλήθειας οι πολιτικές, οι διακηρύξεις, οι άνθρωποι. Έτσι, σιγά – σιγά και επώδυνα, διαπίστωνα ότι οι πολιτικές και οι κουβέντες του ΚΚΕ, και της αριστεράς μετέπειτα, δεν άντεχαν αρκετά στην αλήθεια. Νεφελώματα, ασάφειες και γενικότητες, υπεκφυγές, σκοπιμότητες και ψευδεπίγραφα, μισές αλήθειες και απλοϊκότητες του άσπρου και του μαύρου, δήθεν και ξανά δήθεν. Μέχρι και η Αλβανία του Χότζα ήταν σοσιαλιστική. Λίγο «ιδιότροπη» μεν, αλλά σοσιαλιστική. Αυτό όμως –όπως κι άλλες πολλές ανοησίες- δεν μπορούσαν να αντέξουν στην αλήθεια.
Τα χρόνια που πέρασαν από τότε είναι πάρα πολλά για να υπάρχει κάποια πιθανότητα να ζει ο μειλίχιος εκείνος παππούς, να τον αναζητήσω για να μου δώσει την δική του εξήγηση για το «τι έφταιξε;». Η κουβέντα εκείνη όμως, εξακολουθεί να έχει την ισχύ φυσικού νόμου και να τυραννάει την αριστερά που έφτασε εδώ γιατί ποτέ πραγματικά δεν την ενστερνίστηκε.

Είμαστε στην αρχή

2010-05-11T15:39:00.003+03:00

Αυτή είναι η Αριστερά που μας λείπει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Λόγος ουσιαστικός, θαρραλέος, αλληλέγγυος, διεισδυτικός και παράλληλα απλός, γιατί λέει τις μεγάλες αλήθειες που είναι σκεπασμένες, δεκαετίες τώρα, από τα σκουπίδια της τρέχουσας πολιτικής. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια πολιτικά μεγέθη για να ανορθώσουν την χώρα.
Ούτε και στην Ευρώπη αυτές οι ιδέες έχουν σημαντική απήχηση. Είμαστε στην αρχή. Είναι όμως σιγά – σιγά ανιχνεύσιμη η όσμωση που γίνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, κυρίως σ’ αυτές που έχουν παλέψει για την κατάκτηση του κοινωνικού ευρωπαϊκού κράτους, για την προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Απ’ αυτές εδώ τις σελίδες το γράψαμε και το ξαναγράψαμε πως ότι καλύτερο πέτυχε ο άνθρωπος στις χιλιετίες της κοινωνικής του ύπαρξης, αυτό βρίσκεται στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να το προστατέψουν και να το επεκτείνουν.
Η θεοποίηση της αγοράς και της παραγωγικότητας δεν έλυσε κανένα πρόβλημα όταν δεν συνοδεύεται από κοινωνικό έλεγχο (βλέπε πολιτική). Μάλλον δημιούργησε περισσότερα από όσα, οι υπερασπιστές του, διατείνονται ότι «έλυσε». Το μόνο που καταφέρνει είναι η αποδόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων και η μετατροπή των Ευρωπαίων σε Κινέζους ή Ινδούς, στο όνομα και στο κυνήγι του χαμηλού κόστους. Λίγα μόνο χρόνια μετά την, τέτοιου είδους, απελευθέρωση των αγορών και την παγκοσμιοποίηση, είμαστε μάρτυρες αυτής της καταστροφικής πορείας, καθώς οι αγορές παίζουν μόνες τους χωρίς τον φόβο των λαών και των ανατροπών. Αυτή είναι η πιο σημαντική επίπτωση –για τους εδώ λαούς- της κατάρρευσης του πάλαι ποτέ σοβιετικού μπλοκ ("o φόβος φύλαγε τα έρμα"). Ο καπιταλισμός παίζει μόνος του χωρίς αντίπαλο, ακριβέστερα χωρίς σοβαρό αντίπαλο.
Η ωρίμανση της συλλογικής συνείδησης που θα αμφισβητεί αυτό το μοντέλο, χρειάζεται χρόνο. Είναι όμως παρήγορο ότι άρχισαν και ακούγονται κάποιες φωνές.

Μια αριστερή φωνή σύνεσης χωρίς "εισαγωγικά"

2010-05-07T11:46:00.000+03:00

Παρ' όλα αυτά, η Ευρώπη είναι η τελευταία ουτοπία

2010-04-29T15:56:00.004+03:00

Οικονομική ή ηθική η κρίση μας;

2010-04-10T09:31:00.003+03:00

Στοιχεία - σοκ, για τραπεζικούς λογαριασμούς που ξεπερνούν τα δυο εκατομμύρια ευρώ και ανήκουν σε δυο ανώτατους υπαλλήλους πολεοδομίας νησιωτικής περιοχής έφερε στο φως ο έλεγχος στο "πόθεν έσχες" που έκαναν οι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης του Υπουργείου Εσωτερικών.
Έξι ακίνητα, που αγοράστηκαν τα τελευταία 10 χρόνια, 15 παχυλοί λογαριασμοί σε τράπεζες που ξεπερνούν τα 600.000 ευρώ, μετοχές 370.000 ευρώ, αμοιβαία κεφάλαια, ένα πανάκριβο ΙΧ 41.000 ευρώ και 35 στρέμματα γης σε παραλία νησιού είναι η περιουσιακή κατάσταση του ενός από τους δυο πολεοδόμους, διευθυντή σε πολεοδομία νησιωτικής περιοχής στη δικαιοδοσία της οποίας βρίσκονται φημισμένα νησιά του Αιγαίου με πολλές βίλες αλλά και πολλές καταγγελίες στο παρελθόν για πολεοδομικές αυθαιρεσίες.
Ο διευθυντής μετά την υποβολή του "πόθεν έσχες" κλήθηκε από τους επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης του υπουργείου Εσωτερικών να εξηγήσει που τα βρήκε καθώς σε πέντε από τους λογαριασμούς του έμπαιναν εμβάσματα από ιδιώτες και εργολάβους ισχυρίστηκε ότι πληρωνόταν εκτός υπηρεσίας για συμβουλές σε μελέτες οικοδομικών αδειών.
Από τον έλεγχο δεν μπόρεσε να τα δικαιολογήσει όλα και οι επιθεωρητές κατέληξαν με πόρισμα ότι 609.000 ευρώ είναι ακάλυπτα και προϊόντα αδιαφανών συναλλαγών με φυσικά πρόσωπα και επιχειρηματίες. Ήδη ασκήθηκε δίωξη από τον εισαγγελέα και την υπόθεσή ερευνά ανακριτής.
Σε τραπεζικούς λογαριασμούς, υφισταμένου του πολεοδόμου στην ίδια υπηρεσία, βρέθηκαν 1.563.000 ευρώ τα οποία ο ίδιος δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει αφού ο μισθός του μόλις ξεπερνά τα 2.000 ευρώ. Και γι' αυτόν ασκήθηκε δίωξη για ψευδή δήλωση περιουσιακής κατάστασης και η υπόθεση του ερευνάται από ανακριτή.
Ακούσαμε την παραπάνω είδηση σε μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι, προχθές 8 Απριλίου 2010 και χαμογελάσαμε με θλίψη για την κατάντια της πατρίδας μας. Αν λέγαμε ότι πέσαμε από τα σύννεφα, θα ήταν ψέματα, καθώς όλοι οι συνέλληνες έχουμε γνώση –συχνότατα και ιδία πείρα- του φαινομένου. Είναι δε τόση η μπόχα που υφιστάμεθα, δεκαετίες ολόκληρες τώρα, που πολλοί έχουμε πλέον εθισθεί και δεν αντιδρούμε. Ο αιώνιος Μάνος Χατζιδάκης σε ένα από τα «Σχόλια του Τρίτου» έγραφε για τον φόβο που τον κυρίευε, μήπως και συνηθίσουμε το πρόσωπο του τέρατος. Πολύ φοβάμαι ότι η Ελληνική κοινωνία έχει συνηθίσει. Εδώ και πολύν καιρό, δεν βλέπει καν το τέρας γιατί, πολύ απλά, βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Και εξηγούμαι. Τέρατα δεν είναι μόνον οι υπάλληλοι με τις καταθέσεις των εκατομμυρίων που αποκτήθηκαν με τον γνωστό τρόπο. Εμείς οι άλλοι τι είμαστε; Σε ποια κοινωνία όλοι αυτοί θα μπορούσαν να σταθούν ως γείτονες, ως φίλοι, ως συνάδελφοι; Μόνο σε μια κοινωνία με ελαστική συνείδηση, για να μην πούμε σε μια κοινωνία που τους έχει αναγορεύσει σε πρότυπα, αρκεί να μην μας παίρνουν χαμπάρι. Βλέπετε, πέραν όλων των άλλων, είμαστε και υποκριτές.

Παλαιότερα, τηρουμένων των αναλογιών, στην κατοχή και στην απελευθέρωση, μπορεί οι συνεργάτες των Γερμανών και οι Μαυραγορίτες να επιβίωσαν στην μεταπολεμική Ελλάδα, έχοντας την στήριξη των όπλων και του ξένου παράγοντα, αλλά είχαν το στίγμα της κοινωνίας. Σήμερα, για αναρωτηθείτε, συμβαίνει το ίδιο;
Η κρίση που περνάμε ως χώρα και ως κοινωνία είναι, πριν απ’ όλα, κρίση ηθικής. Η οικονομική κρίση είναι απότοκο αυτής. Είμαστε ένας λαός νεόπλουτος που αποκτώντας πλούτο σχετικά γρήγορα και χωρίς παιδεία, για να διαχειριστούμε την κατάσταση, απωλέσαμε την όποια λεβεντιά είχαμε και παρουσιάζουμε όλα τα συμπτώματα του νεόπλουτου. Κλασσική περίπτωση κοινωνιολογικής μελέτης.

Αναγορεύσαμε το χρήμα και την καλοπέραση (στην υλική της μόνο διάσταση) σε πρώτη αξία και χάριν αυτής όλες οι άλλες αξίες εξοβελίστηκαν. Χάριν αυτής η εκπόρνευση. Η «δουλειά μας να γίνεται» και το κοινωνικό σύνολο «δεν βαριέσαι». Πλιάτσικο και κοινωνική ανευθυνότητα. Υποκρισία, επίδειξη και δήθεν. Εδώ να δείτε πόσο πήγαν τα spreads.

Μακάρι να τα καταφέρετε

2010-04-01T19:39:00.004+03:00

Δεν ξέρουμε πως θα καταλήξει τελικά το φορολογικό νομοσχέδιο, μέσα από τα κόψε ράψε και μέσα από τις δίκαιες και τις «δίκαιες» ενστάσεις των συντεχνιαζόμενων συνελλήνων. Ποιόν να πιστέψεις άλλωστε απ’ αυτούς που τους «βάζει χέρι». Όλοι εξανίστανται και όλοι μιλάνε για την οριστική καταστροφή του κλάδου τους. Τραγουδιστές, μπουζουκτσίδικα, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, γιατροί, μηχανικοί και όλοι οι «ταπεινοί και καταφρονεμένοι» του Ντοστογιέφσκι. Δυστυχώς η περιούσιος φυλή μας, των Ελλήνων, εθίστηκε και στο ψέμα. Τους βλέπεις να κλαίγονται στις τηλεοράσεις και μερικές φορές είναι τόσο πιστικοί στην κλάψα και στην κακομοιριά που λες: «ρε μπας κι έχουν δίκιο»; Υπάρχει κι ένας υπερβάλλων λαϊκισμός δεκαετιών που τους θέλει βιοπαλαιστές τύπου Νίκου Ξανθόπουλου και Βασιλάκη Καΐλα και έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με τα «δίκαια αιτήματα», να πληρώνουν φόρους μόνον οι μισθωτοί (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) και γενικώς όσοι δεν μπορούν να κρυφτούν από την εφορία. Ένα μεγάλο μέρος του πλούτου που βλέπουμε γύρω μας είναι φόροι που το σκαπούλαραν και δεν πληρώθηκαν ή φόροι που κλάπηκαν. Η μεγάλη κατηγορία των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των επιχειρηματιών (που είναι όλοι μαζί αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες) όσο μπορούν κλέβουν την εφορία. Και για να μην περνιέται κανένας για άγιος και υπεράνω, γενικότερα όποιος μπορεί, το ίδιο κάνει (κι εγώ ακόμα «που σας ιστορώ»). Μόνο αν δεν μπορείς τότε πληρώνεις.
Άρα το ζητούμενο για την πολιτεία, που φαίνεται μέχρι τώρα να προσπαθεί να συλλάβει φορολογητέα ύλη, είναι πέρα από τα νομοσχέδια και τα τεκμήρια (που είναι καλά και χρήσιμα) να μπορέσει, εν τοις πράγμασι, να πιάσει αυτούς που φοροδιαφεύγουν. Μηχανισμοί ελέγχου δηλαδή και αυστηρές ποινές, ώστε να μην το διακινδυνεύει κανείς, αν ξέρει ότι, με το που θα συλληφθεί, θα την πληρώσει ακριβά. Οι ποινές πρέπει να είναι τέτοιες, που όχι να μην το ξανακάνεις, αλλά να μην έχεις κανένα περιθώριο να το ξανακάνεις.
Έχω την αίσθηση ότι ως λαός ξέρουμε πολύ καλά πως δεν πάμε καλά και ξέρουμε και γιατί δεν πάμε καλά. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι ξέρουν ότι δεν δουλεύουν όσο πρέπει, και οι επαγγελματίες ξέρουν ότι φοροδιαφεύγουν και δεν πληρώνουν αυτά που πρέπει, και οι πολιτικοί βολεύονται καλύτερα απ’ όλους μέσα σ’ αυτό το ξεχείλωμα. Μόνο που ο καθένας το ξέρει για τους άλλους και δεν θέλει να το βλέπει για τον εαυτό του. Έχει να κάνει βλέπετε, με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας μας.
Το φορολογικό νομοσχέδιο –παρά την τρομερή καθυστέρηση- φαίνεται ότι προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα πράγματα. Και βέβαια θα υπάρχουν πάντα περιπτώσεις που δεν θα συλλαμβάνονται και βέβαια θα υπάρξουν και περιπτώσεις που κάποιοι μπορεί να πληρώσουν περισσότερα ενώ βγάζουν λιγότερα από κάποιους άλλους. Γενικά όμως φαίνεται ότι προσπαθεί να αποδώσει περισσότερη φορολογική δικαιοσύνη. Αυτό όμως δεν φτάνει. Πολλά νομοσχέδια έμειναν ευχολόγια και στα χαρτιά. Για το αν και πόσο θα τα καταφέρουν, θα κριθούν όταν θα «κάνουν ταμείο». Μακάρι να τα καταφέρουν κι έχουμε όλη την καλή διάθεση να τους χειροκροτήσουμε.

Tο μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία

2010-03-25T02:17:00.002+02:00

Rene Magritte

Η αριστερά παγκοσμίως δείχνει να μην έχει συνέλθει ακόμα από το σοκ της ήττας του ’89. Κι αυτό δεν το έχει πάθει μόνο η αριστερά που χρεώθηκε την προσκόλλησή της στο αποτυχημένο και καταρεύσαν σοβιετικό μοντέλο, ούτε μόνο η κινεζόφιλη (στην Κίνα που κάποτε «βρισκόταν η μισή μας καρδιά» και μετά θριάμβευσαν, ο αριστερός φασισμός, ο αριστερός καπιταλισμός και όποιος άλλος αριστερός παραλογισμός λαχταράει η ψυχή σας). Την αποτυχία λοιπόν, έστω κι αυτής της αριστεράς -της κατ’ όνομα μόνον, αν θέλουμε να είμαστε ακριβολόγοι-, την πληρώνει ακόμα σύμπασα κάθε προοδευτική και στοιχειωδώς αριστερόστροφη πολιτική. Ακόμα κι αυτοί που πολέμησαν τον αριστερό φασισμό, που φώναζαν ότι αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση με την αριστερά, ακόμα κι αυτοί, στην συνείδηση του κόσμου χρεώνονται στο ίδιο στρατόπεδο. Μέχρι και οι σοσιαλδημοκράτες βρίσκονται σε υποχώρηση για τους ίδιους λόγους.
Είναι τόσο μεγάλη η κατασυκοφάντηση –εκ των ένδον- που έχουν υποστεί οι αριστερές ιδέες, που ο κόσμος, ακόμα και μέσα σ’ αυτήν την παγκόσμια οικονομική κρίση, δεν στρέφεται προς τα κει.
Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του τείχους και πολλά περισσότερα μετά τον σταλινισμό και τα παράγωγά του, η αριστερά δεν μπορεί να αρθρώσει παγκοσμίως μια πειστική πρόταση για να δώσει στίγμα και κατεύθυνση στην κοινωνία, να δώσει ξανά όραμα. Δεν πείθει. Κι όχι μόνον δεν πείθει, αλλά κατάφερε, με τον τρόπο που υποστήριζε και υποστηρίζει την έννοια του κοινωνικού κράτους, να έχει κατασυκοφαντήσει και το κοινωνικό κράτος, το οποίο όλο και πιο εύκολα πλέον συρρικνώνεται από τις κυβερνήσεις στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Δυστυχώς έτσι, η κοινωνία αφοπλίστηκε και δεν πείθεται να δώσει μάχες υπεράσπισης ακόμα κι αυτών των κεκτημένων που είναι δίκαια και αυτονόητα. Με το να μην μιλάμε τόσα χρόνια γι’ αυτούς που εκμεταλλευόταν το σύστημα και έβγαιναν στην σύνταξη στα 45, σήμερα κινδυνεύουμε να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε ούτε το δικαίωμα για σύνταξη στα 65. Κοντά στο ξερό θα καεί και το χλωρό. Ζούμε μία υποχώρηση. Ο αδηφάγος καπιταλισμός και η αγορά, με τους ανεξέλεγκτους νόμους της, είναι σε επίθεση.
Η Ελλάδα είναι μια προχωρημένη περίπτωση, αυτού που προηγουμένως περιγράψαμε ως κατασυκοφάντηση του κοινωνικού κράτους. Ο απλός εργαζόμενος σου λέει: Γιατί να πολεμήσω εγώ, που παίρνω 500, 600, 700, 1000 ευρώ και θα βγω στην σύνταξη στα 65 το λιγότερο; Για να μην χάσει τα επιδόματα, τα προνόμια και τα αφορολόγητα, ο εφοριακός, ο υπάλληλος της βουλής, ο δικηγόρος, ο ταξιτζής, ο μηχανικός και τόσοι άλλοι; Κι έτσι, σ’ ένα διαρρηγμένο μέτωπο, η υποχώρηση θα είναι συνολική.
Υπάρχει καχυποψία μεταξύ των εργαζομένων, η οποία είναι -εν πολλοίς- δικαιολογημένη, καθώς στο παρελθόν -και κατά συρροήν- όσοι από τους εργαζόμενους μπορούσαν –λόγω θέσης, ή συγκυρίας- να παίρνουν παραπάνω κομμάτια από την κοινή πίτα, το έκαναν, σε βάρος των υπολοίπων και μάλιστα με το ιδεολογικό άλλοθι της αριστεράς, η οποία ποτέ δεν μίλησε γι’ αυτήν την αδικία και για την τορπίλη στα θεμέλια –σε τελευταία ανάλυση- της ίδιας της ύπαρξής της. Κοντόφθαλμη, παραμορφωτική, επιφανειακή και -εν τέλει- ψευδεπίγραφη.
Που είναι σήμερα, σ’ αυτήν τη συγκυρία, η αριστερά να σηκώσει την σημαία και να μιλήσει ενωτικά, καθαρά και δίκαια; Αλλά πώς να μιλήσει, ποιος να την ακούσει και ποιος να την πιστέψει, που όλα τα χρόνια δεν τόλμησε να μιλήσει για τα μέλη της που είναι γιατροί και παίρνουν φακελάκια, που είναι καθηγητές και κάνουν ιδιαίτερα, που είναι εφοριακοί και έχουν βίλες και κότερα; Για να μιλήσεις γι’ αυτά και να σ’ ακούσει ο κόσμος, και την έξωθεν καλή μαρτυρία πρέπει να έχεις, και να έχεις ξεκαθαρίσει τι είναι αριστερό και τι είναι δήθεν αριστερό.
Έχουμε ακόμα πολύν δρόμο και «το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία». Ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ήρθε από την Γαλλία με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών. Ίσως εκεί οι παραμορφώσεις να έχουν κάνει τον κύκλο τους –η ευρύτερη αριστερά είναι και πιο παλιά και πιο ώριμη- και η κοινωνία να περνάει σε μία άλλη, ανώτερη φάση, με την συμμαχία σοσιαλιστών, αριστερών και οικολόγων, διδαγμένων από το παρελθόν και τα λάθη τους, σε μια καινούργια βάση και αρχή. Εκεί. Γιατί εδώ οι επίγονοι, πιστοί στις παραδόσεις και κατώτεροι των περιστάσεων, ασχημονούν.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

2010-03-09T16:09:00.004+02:00

Auguste Renoir, La Grenouillère

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το blog της Πολιτικής Κίνησης του Συνασπισμού στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας (http://syn-fra.blogspot.com/) και ως εκ τούτου έχει μία ιδιαίτερη αξία γι' αυτά που λέει.

Μέσα στη θύελλα των αντιδράσεων που προκάλεσαν κάποιες δηλώσεις Γερμανών αξιωματούχων και το εξώφυλλο του περιοδικού Focus, δεν προσέχθηκαν οι αφορισμοί ορισμένων δικών μας πνευματικών ανθρώπων. "Ο γερμανικός πολιτισμός βασίζεται στην γενοκτονία" (Γιάννης Σμαραγδής σκηνοθέτης κινηματογράφου), "οι Γερμανοί έχουν και κάποια χιτλερικά γονίδια" (Παύλος Μάτεση συγγραφέας). Από κοντά και ο σκιτσογράφος Στάθης (Σταυρόπουλος) που εδώ και χρόνια ταυτίζει τη φιγούρα του Γερμανού με τον ένστολο αξιωματικό της Βέρμαχτ και των Ες Ες. Μάλιστα σε σκίτσο της 26ης Φεβρουαρίου (αναδημοσιεύτηκε την επομένη στην "Αυγή") υπαινίσσεται πογκρόμ κατά των Ελλήνων που ζουν στη Γερμανία.Φυσικά όλα αυτά είναι προκαταλήψεις και εμμονές διαδεδόμενες μεν στην ελληνική κοινωνία, αβάσιμες δε. Όσοι ζήσαμε και εργαστήκαμε στη Γερμανία δεν νιώσαμε ποτέ ότι οι Γερμανοί αντιπαθούν τους Έλληνες ή ότι τους θεωρούν υποδεέστερο λαό.Ας δούμε όμως ποια είναι σήμερα η θέση στη γερμανική κοινωνία των ομάδων του πληθυσμού που κατεδίωξε το ναζιστικό καθεστώς.Η χώρα βρίθει μνημείων που μαρτυρούν τα δεινά που υπέστησαν οι εβραϊκής καταγωγής Γερμανοί και πολίτες των κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης. Οι χώροι των περισσοτέρων στρατοπέδων συγκεντρώσεως έχουν μετατραπεί σε μουσεία. Η 9η Νοεμβρίου ημέρα της καταστροφής των συναγωγών και των καταστημάτων που ανήκαν σε Γερμανοεβραίους το 1938 εορτάζεται επισήμως. Οι εβραϊκές κοινότητες γνωρίζουν περίοδο άνθισης χάρη και στην εγκατάσταση χιλιάδων ανθρώπων εβραϊκής καταγωγής από την τέως Σοβιετική Ένωση.Οι ανάπηροι που εξοντώθηκαν μαζικά στο πλαίσιο του προγράμματος ευθανασίας απολαμβάνουν σήμερα την φροντίδα του κράτους και τον σεβασμό των συμπολιτών τους. Είναι αδιανόητο στη Γερμανία να παρκάρει όχημα σε σημείο πρόσβασης αναπηρικού αμαξιδίου.Οι ομοφυλόφιλοι που έφεραν τότε το ροζ αστέρι σήμερα καταλαμβάνουν υψηλά αξιώματα (π.χ. υπουργός Εξωτερικών, δήμαρχος Βερολίνου) και φυσικά δεν αντιμετωπίζουν διακρίσεις ή την χλεύη της κοινωνίας.Οι γυναίκες που από την εποχή των Κάιζερ όφειλαν να είναι αφοσιωμένες στα τρία Κ (= Kinder Kirche Kueche δηλ. παιδιά εκκλησία κουζίνα ) έχουν εδώ και δεκαετίες εκπορθήσει τα φρούρια της ανδροκρατίας στην πολιτική, στην κοινωνία στην τέχνη. Η αυταρχική εκπαίδευση- κληρονομιά του πρωσικού κράτους - πάνω στην οποία στηρίχθηκε το ναζιστικό καθεστώς έχει αντικατασταθεί από ένα φιλελεύθερο σύστημα που βρίσκεται σε αντιστοιχία με μια προηγμένη αστική δημοκρατία. Ας θυμίσω ακόμη τη συνταγματικά κατοχυρωμένη παροχή πολιτικού ασύλου που μέχρι τουλάχιστον την τροποποίηση του σχετικού άρθρου ήταν απλόχερη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κρατικός μηχανισμός της Δυτικής και σε πολύ μικρότερο βαθμό της Ανατολικής Γερμανίας στηρίχθηκε και σε ανθρώπους που υπήρξαν μέλη του ναζιστικού κόμματος. Η γενιά αυτή έχει αποδημήσει εις Κύριον και απομένουν οι υπερήλικες που θέλοντας και μη ήσαν μέλη των οργανώσεων νεολαίας (π.χ. ο πάπας Βενέδικτος, ο συγγραφέας Γκύντερ Γκρας κ.ά.).Αλήθεια γιατί δεν ενοχλούν τους υπερευαίσθητους Νεοέλληνες οι περιπτώσεις γνωστών προσωπικοτήτων που διετέλεσαν μέλη της μεταξικής ΕΟΝ (π.χ. Μίκης Θεοδωράκης). Συμπερασματικά η σημερινή Γερμανία δεν έχει καμία ομοιότητα με τη Γερμανία του Χίτλερ. Η ύπαρξη και λειτουργία νεοναζιστικών οργανώσεων δεν αποτελεί δυστυχώς γερμανική αποκλειστικότητα. Ας μας προβληματίσουν τα οικεία κακά: η μη ανεκτική κοινωνία, η υπολογίσιμη εμφάνιση νεοφασιστικών τάσεων με ή χωρίς κοινοβουλευτικό μανδύα.

Δημήτρης Καραμσαλής

Εμείς, οι Γερμανοί και το δάχτυλο της Αφροδίτης

2010-02-25T22:38:00.004+02:00

Ελληνικό άλμα μετ' εμποδίων

Το ότι δεν είμαστε σοβαρή χώρα, άμα το πεις, δεν κομίζεις ούτε γλαύκα στην Αθήνα ούτε ορκίνια στην Ιερισσό. Και σε κάθε ευκαιρία αυτό, προσπαθούμε να το κάνουμε σαφές και αδιαπραγμάτευτο. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτή η φαιδρότητά, μας διαπερνάει από τον πιο απλό πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς μας ταγούς. Ο πατριωτισμός μας εξαντλείται σε πανηγυρισμούς της μπάλας και της Γιουροβίζιον για το πόπολο, ή αντίστοιχα στην ακριβοπληρωμένη εθνική υπερηφάνεια των Ολυμπιακών Αγώνων, που μας οδήγησαν οι πολιτικοί μας, μας καταχρέωσαν και είμαστε με το «κεφάλι στον πάγκο του χασάπη».
Και βέβαια δεν αναλογούν ίδιες ευθύνες σε όλους τους Έλληνες, και ως προς την πολιτική ευθύνη και ως προς το μέγεθος του δανείου που φόρτωσε ο καθένας στο κοινό ταμείο. Το ότι όμως, τόσα χρόνια, ζούσαμε με δανεικά και πάνω από τις δυνατότητές μας, όλοι το ξέραμε ή τουλάχιστον το υποψιαζόμασταν. Κανένας δεν έπεσε από τα σύννεφα όταν «αποκαλύφθηκε» το μέγεθος του χρέους.
Λίγη πιο ψύχραιμη σκέψη, και θα αναλογισθούμε πόση ευμάρεια σωρεύτηκε στο μέσο Ελληνικό νοικοκυριό μέσα σε μια γενιά (30 χρόνια πάνω-κάτω). Μπορεί να γκρινιάζουμε μόνιμα, αλλά και το ποσοστό ιδιοκατοίκησης είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, και πολλά αυτοκίνητα έχουμε και πολύ έξω βγαίνουμε. Όλα αυτά καλά και ανθρώπινα είναι αλλά να ξέρουμε ότι ένα μεγάλο μέρος ήταν με δανεικά και να μην κάνουμε τους κατάπληκτους όταν έρχεται ο λογαριασμός. Κι όλα αυτά χωρίς να μιλήσουμε και για τα άλλα εθνικά μας σπόρ. Για την φοροδιαφυγή μας, για την αποδοτικότητα της δημόσιας διοίκησης και των υπηρεσιών του κράτους, για τις μαϊμούδες συντάξεις, για τις πρόωρες συντάξεις, για τις λαμογιές των επιτήδειων.
Οι πολιτικοί μας, κατά κανόνα, και ψεύτες είναι και ξεδιάντροποι και πολλά πλούτη απόκτησαν από την είσοδό τους στην πολιτική και μετά (χώρια που μερικοί το έχουν και οικογενειακό). Όλα αυτά, εμείς ως κοινωνία, δεν τα ανεχόμαστε, δεν τα επιβραβεύουμε, δεν τα αβαντάρουμε; Και γι’ αυτά οι Γερμανοί και οι Γάλλοι φταίνε; ή ισχύει το «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»; Μάλλον το δεύτερο.
Πόσο σοβαροί είναι οι πολιτικοί μας και πόσο μπορούν να εκφράσουν μια Ελλάδα της αξιοπρέπειας; όταν, όπου πάνε στο εξωτερικό συνομιλούν με τους ομολόγους τους στην Αγγλική ή σε άλλη ξένη γλώσσα, λες και πρόκειται να τους προσλάβουν σε δουλειά και δίνουν εξετάσεις στην ξένη γλώσσα; Είδατε ποτέ τον Σαρκοζί, την Μέρκελ, τον Μπράουν, τον Θαπατέρο ή -ακόμα καλύτερα- πιο παλιούς, τον Μιτεράν, τον Βίλυ Μπράντ, τον Κόλ, να μιλάνε στις επίσημες επισκέψεις τους σε άλλες χώρες, άλλη γλώσσα εκτός της δικής τους; Κανένας. Όλοι μιλούν την γλώσσα τους και χρησιμοποιούν μεταφραστή, ακόμα κι’ αν τυχαίνει να μιλούν πολύ καλά την γλώσσα του ομολόγου τους. Έτσι κάνουν οι ηγέτες που σέβονται την χώρα τους, την γλώσσα και την ιστορία της. Άλλο επίσκεψη ιδιωτική κι άλλο επίσκεψη ως αρχηγός κράτους ή ως υπουργός. Θα μου πείτε: εκεί κρίνεται η αξιοπρέπεια και η σοβαρότητα; Σαφώς και εκεί.
Πόσο σοβαροί είναι οι πολιτικοί μας (αλλά και όσοι δημοσιογράφοι έβγαλαν το θέμα στην επικαιρότητα) όταν ψελλίζουν τα περί των Γερμανικών αποζημιώσεων της κατοχής, επειδή ένα περιοδικό στην Γερμανία δημοσίευσε προσβλητικές φωτογραφίες και άρθρα; Αν είσαι σοβαρός, τις αποζημιώσεις τις διεκδικείς ανεξάρτητα από τα συγκυριακά συμβαίνοντα και όχι 55 χρόνια μετά την τέλεση των εγκλημάτων, επειδή «σε νευρίασαν» οι Γερμανοί. Ειδάλλως, δείχνεις και το αλλοπρόσαλλο της πολιτικής σου και την έλλειψη σοβαρότητας. Δηλαδή αν οι Γερμανοί, μας στηρίξουν στα οικονομικά μας προβλήματα, τότε τις κάνουμε γαργάρα τις αποζημιώσεις, όπως τις κάναμε 55 χρόνια τώρα; Τέτοια εθνική υπερηφάνεια και τέτοια σοβαρότητα;
Κι εμείς όμως σαν λαός, πόσο σοβαροί είμαστε όταν τους ίδιους πολιτικούς, που έκαναν όσα έκαναν και μας κατάντησαν όπως μας κατάντησαν, τους εκλέγουμε και τους ξαναεκλέγουμε, κι αυτούς και τα παιδιά τους και τα ανίψια τους και τα εγγόνια τους; Τι έπαθε ο Καραμανλής –ας πούμε- που τον στείλαμε στα πίσω έδρανα της βουλής για να κάνει καζούρα με τους συνεταίρους του; Τι έπαθε ο Τσοχατζόπουλος που έπαψε να είναι στα πράγματα μετά από 30 χρόνια «δόξας και δύναμης και πλούτου»; Θέλετε να μιλήσουμε και για άλλους; Ο κατάλογος θα είναι μεγάλος και το ξέρουμε όλοι. Όχι μόνον δεν έπαθαν τίποτα, αλλά θα τους πληρώνουμε και παχυλές συντάξεις μέχρι που να αποδημήσουν. Τόσο καλά. Κατά τα άλλα, το δάχτυλο της Αφροδίτης μας έβγαλε απ' τα ρούχα μας.

Όταν έπρεπε δεν έβρεχε και τώρα χαλαζώνει

2010-02-03T17:07:00.006+02:00

Ιερώνυμος Μπός

Ο παροιμιώδης λόγος, είναι λόγος λυτρωτικός γιατί εμπεριέχει απόσταγμα ζωής ολόκληρων γενεών. Σε δυο σειρές, λες και καθαρίζεις για όσα δεν θα μπορούσες να πεις, με αντίστοιχη ευστοχία, σε βιβλία ολόκληρα. Παρόλο όμως που στην χώρα μας έχουμε πλήθος και πλούτο μεγάλο, παροιμιών, εντούτοις, εξακολουθούμε να μην διδασκόμαστε. Θα το έχει η φύση η ανθρώπινη φαίνεται.
Το blog αυτό, επειδή είχε διαγνώσει τις εξελίξεις στον ΣΥΝ από καιρό πριν, είχε προτείνει, ακόμα από τον Δεκέμβριο του 2008, την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου με ευρεία αντιπροσώπευση (μιλήσαμε τότε για 5.000 αντιπροσώπους) το οποίο θα τοποθετηθεί και θα οπλίσει τον ΣΥΝ με συγκεκριμένες πολιτικές για τα ζητήματα της αριστεράς και της χώρας. Αυτό το είπαμε όταν οι δημοσκοπήσεις έδιναν 15-18% και προβλέποντας την δυσκολία της ηγεσίας του να διαχειριστεί την δυναμική της κοινωνίας που προσέτρεχε και προσδοκούσε από τον ΣΥΝ να παίξει έναν σοβαρό ρόλο στις εξελίξεις και στην διαμόρφωση εναλλακτικής πρότασης συνεργασίας για την διακυβέρνηση της χώρας. Τότε δεν εισακουστήκαμε –δεν ήμασταν άλλωστε και βαρυσήμαντα πρωτοκλασάτα στελέχη για να μετράει η άποψή μας- ούτε από τις ηγεσίες ούτε από τις τάσεις.
Ακολούθησαν όσα ακολούθησαν, με τα ποσοστά να καταβαραθρώνονται και την φαγωμάρα να ακολουθεί, χωρίς καν για πολιτικές διαφωνίες αλλά για καπρίτσια και καρέκλες και συμπεριφορές αλλόκοτες και ξένες προς την ιστορία και την ηθική της αριστεράς.
Μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, ξαναπροτείναμε έκτακτο συνέδριο προχωρώντας μάλιστα και σε πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών –μέσω των blogs- από τα απλά μέλη του ΣΥΝ σε όλη την Ελλάδα. Το ίδιο αίτημα υπέβαλλαν και καμιά τριανταριά Γραμματείς Νομαρχιακών Επιτροπών, αλλά και πάλι οι ηγεσίες περί άλλων ετύρβαζαν. Τέλος Αυγούστου 2009 ο ίδιος ο Α. Τσίπρας –με την πλάτη στον τοίχο- ζήτησε την σύγκλιση έκτακτου συνεδρίου, μην έχοντας άλλη διέξοδο για την κατάσταση. Η πρότασή του απορρίφθηκε και ξανασυνεχίστηκε η ντροπή των συμπεριφορών. Από την πρωτοβουλία των blogs, μαζεύτηκαν καμιά διακοσαριά υπογραφές μέχρι σήμερα (έντυπες και ηλεκτρονικές), πράγμα που σημαίνει ότι τα μέλη δεν συγκινήθηκαν. Από το κακό στο χειρότερο, μέχρι που προχθές ξανά ο Τσίπρας, εκβιάζοντας στην κυριολεξία, κατάφερε να αποφασίσουν ότι πάνε σε έκτακτο συνέδριο, ενώ οι στελεχάρες εξακολουθούσαν να μην θέλουν.
Αυτά είναι χοντρά – χοντρά τα γεγονότα και τα αναφέρουμε για να θέσουμε τα ακόλουθα ερωτήματα:
1) Γιατί έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια, να υποστεί ο ΣΥΝ δύο εκλογικές ήττες, να γίνει περίγελος εχθρών και φίλων για να οδηγηθεί σε ένα συνέδριο;
2) Μπορούν όλοι αυτοί οι Κεντροεπίτροποι (ανεξαρτήτως τάσεων) να ισχυρίζονται ότι εκφράζουν τον κόσμο του ΣΥΝ όταν όλο το διάστημα αποδείχτηκαν ανεπαρκείς και να προβλέψουν τις εξελίξεις και να διαχειριστούν τις καταστάσεις;
3) Είναι ο ΣΥΝ κόμμα των μελών του ή κόμμα των μηχανισμών και των καρεκλάτων;
4) Μπορεί ο ΣΥΝ (με αυτό το υλικό που έχει) να εκφράσει την ανανεωτική αριστερά;
5) Μπορούν αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς εντός του ΣΥΝ να την εκφράσουν;
Τα περισσότερα ερωτήματα είναι μάλλον ρητορικά γιατί τουλάχιστον εμείς έχουμε κάποιες απαντήσεις οι οποίες συνοψίζονται στα εξής ζοφερά για τον ΣΥΝ:

. Αυτοί που διαχειρίζονται το τιμόνι του αποδείχτηκαν ανεπαρκείς, διαδρομιστές και καρεκλοθήρες. Με θολούρα και χωρίς ιδέες. Λίγοι, εν ολίγοις.

. Υπάρχει μεταξύ των στελεχών τέτοιο πολιτικό και ψυχικό χάσμα που δεν το βρίσκεις σε δηλωμένους αντιπάλους.

. Οι πολιτικές που εκπορεύουν είναι κονσέρβες άλλων εποχών, χωρίς αντίκρισμα στο σήμερα. Σε πολλά ζητήματα δε, όχι μόνον αριστερές δεν είναι, αλλά είναι και ανήθικες.

. Ο κόσμος του είναι γερασμένος, κουρασμένος, απογοητευμένος και απηυδησμένος, χωρίς διάθεση συμμετοχής και αγώνα. Ποιος να τον εμπνεύσει; Δεν έχει άλλωστε και χειροπιαστό όραμα.

. Όλα τα προηγούμενα προδιαγράφουν ένα συνέδριο –από τα ίδια- τύπου ΚΚΕ. Άλλωστε εκεί είναι όλοι σπουδαγμένοι.

. Ο χώρος, μ’ αυτά τα πρόσωπα, θα σιγοβράζει στο ζουμί του, το πολύ μέχρι το πλήρωμα της ηλικίας, ή μέχρι την νέα διάσπαση.

Λίαν προσεχώς

2010-01-27T22:15:00.002+02:00

Η Λένα Καλαιτζή και ο Σίμος Οφλίδης, πέρα από καλοί φίλοι, είναι Χαλκιδικιώτες ως προς το φρόνημα, καθώς έζησαν, δούλεψαν, αγάπησαν και αγαπήθηκαν πολύ στην Χαλκιδική. Κάθε τους βιβλίο είναι λοιπόν και δική μας χαρά, είναι και λίγο δική μας κρυφή υπερηφάνια.

Είναι προπαντός δύο τρυφεροί και χορτάτοι -από συναισθήματα- άνθρωποι, που γράφουν για τα ανθρώπινα και την ματαιότητά τους, ξετρυπώνοντας το ερωτικό (πως αλλοιώς να προσδιορίσεις καλύτερα την αγάπη για τον φίλο, για τον συνάνθρωπο) ακόμα κι όταν γράφουν για τον Πολύβιο Αθανασιάδη, του Γραφείου Τελετών. Έχουν περίσευμα ψυχής και το καταθέτουν στα βιβλία τους.

Η ανανεωτική αριστερά τιμά τον Πάνο Δημητρίου

2010-01-27T16:00:00.003+02:00

Όμηροι του παραλογισμού

2010-01-26T18:59:00.001+02:00

Το βασικό πρόβλημα της χώρας μας, που διατρέχει όλο το δημόσιο βίο μας και όλα μας τα προβλήματα ως συντεταγμένης κοινωνίας, είναι ο παραλογισμός, το συλλογικό μας διαζύγιο με την λογική. Σημειωτέον ότι, ενώ η λέξη λογική σε όλες τις γλώσσες του κόσμου (τουλάχιστον τις γνωστές και διαδεδομένες) είναι ελληνική, εμείς την βιάζουμε συλλήβδην και περισσότερο από τον καθένα. Η έλλειψη του μέτρου, η αυθαιρεσία, η υποκρισία, η χυδαιότητα, ο ωχαδερφισμός, και όποιες άλλες αμαρτίες θεραπεύουμε ως έθνος, είναι απότοκα αυτού του διαζυγίου μας με την λογική.
Χθες ήταν η «υπεράσπιση» του δημόσιου χαρακτήρα του λιμανιού του Πειραιά από τους πατριώτες λιμενεργάτες, προχθές οι καταλήψεις των μειοψηφιών στα ΑΕΙ της χώρας (με αίτημα το αυτόματο πτυχίο) με τους φοιτητές φευγάτους για διακοπές στα σπίτια τους, παραπροχθές η εξέγερση των νέων και το κάψιμο των καταστημάτων με το πλιάτσικο (με αίτημα την ανατροπή του άτιμου του συστήματος).
Οι λιμενεργάτες πήραν τα λεφτά και έπαψαν να θεωρούν εθνική μειοδοσία την εκχώρηση του λιμανιού στους κινέζους. Οι φοιτητές, αφού ξεβαρέθηκαν, θα διαπραγματευτούν την «σωτηρία» του εξαμήνου τους με τις ηγεσίες των ΑΕΙ που αναμένουν την ψήφο τους. Οι εξεγερμένοι νέοι που αμφισβητούν το σύστημα έκαψαν τα περίπτερα και τα μπακάλικα και ξεθύμαναν. Και ούτω κάθε εξής: Η κάθε ομάδα για το συντεχνιακό της συμφέρον, ενάντια σ’ όλες τις άλλες και όλοι μαζί ενάντια στην πατρίδα, που όλοι επικαλούνται και υμνούν, αλλά και όλοι μαζί βουλιάζουν. Πως δηλαδή φτάσαμε να είμαστε ο περίγελος της υπόλοιπης Ευρώπης, έτσι από πλάκα;
Σήμερα, αφορμή του σημειώματος είναι οι αγρότες, στο ετήσιο και εθιμοτυπικό τους –πλέον- κλείσιμο του οδικού δικτύου της χώρας. Οι αγωνιστές αγρότες, που αυτή την εποχή δεν έχουν δουλειές στα χωράφια και σου λέει: ας κλείσουμε τους δρόμους να εκβιάσουμε την πολιτεία και όλο και κάτι θα πάρουμε, ως λύτρα. Εάν δεν αποδώσει η γνωστή τακτική, ίσως το επόμενο στάδιο θα είναι να καταλάβουν και τα νοσοκομεία της χώρας για να είναι μεγαλύτερα τα αδιέξοδα της κοινωνίας μας και αποδοτικότερη η πίεση.
Σε ποια λογική μπορεί να σταθεί μια τέτοια ταχτική των αγροτών; Τι να πρωτοσημειώσει κανείς; Την ακύρωση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων; Την ομηρία ημών των υπολοίπων; Το πιστόλι στον κρόταφο που λέει: ή μου δίνεις τα λεφτά που ζητάω ή στέλνω στην καταστροφή άλλες κοινωνικές ομάδες; Ποια διαφορά μπορείτε να δείτε από την λογική του εκβιασμού που χρησιμοποιούν οι κοινοί εγκληματίες;
Το ότι ανοίγουν τα μπλόκα για να περάσουν οι οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων, είναι άραγε από «ευαισθησία» για το άθλημα ή από τον φόβο των εξαγριωμένων οπαδών; Είναι και δύσκολο να αποφασίσεις τι από τα δύο είναι πιο κατάπτυστο. Στην κρίση αξιών που διανύουμε, είναι πιθανό να εκλαμβάνουν το ποδόσφαιρο ως μεγαλύτερη αξία από την δουλειά του πλασιέ ή του μεροκαματιάρη που κάνουν χιλιόμετρα για να πάνε στα σπίτια τους.
Κι όλα αυτά γνωρίζοντας ότι, οι αγρότες είναι μια κοινωνική ομάδα που δεν πληρώνει φόρο, γνωρίζοντας ότι πάρα πολλοί εισέπραξαν και εισπράττουν λεφτά από επιδοτήσεις, που είναι λεφτά όλων μας και διαφορετικά θα έπρεπε να πάνε για κοινωνική πολιτική και υποδομές του κράτους (για να μην μιλήσουμε και για τα πλαστά στοιχεία, των δήθεν καλλιεργειών).
Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση, στο θέμα των αγροτών έχασε την πρώτη μάχη και στο επίπεδο των εντυπώσεων και στο επίπεδο της ουσίας. Η χώρα σε πλήρη οικονομική δυσπραγία και το κράτος, σμπαράλια, στα χέρια εκβιαστών, με όμηρους τους υπολοίπους Έλληνες.

Η Σατραπεία

2010-01-15T10:06:00.004+02:00

Είπαμε να μην ξανασχοληθούμε αλλά φαίνεται πως δεν μας αφήνουν οι δαιμόνοι.

Τι τα ήθελες τώρα εσύ αυτά ρε Λεωνίδα; Δεν σου έφτανε η αποδοχή του κόσμου της Ανανεωτικής Αριστεράς που είχες κατακτήσει με τις ιδέες και την στάση σου όλα αυτά τα χρόνια και ζήλεψες κοινωνικά γεύματα;

Δεν λέω, πολλοί απ’ αυτούς που σε κατηγορούν, εντός του ΣΥΡΙΖΑ, είναι άτομα με πολιτική κουλτούρα νηπιαγωγείου, μπροστά στην δική σου, και μπορεί να σε πίκραναν με τις συμπεριφορές και τις αγκυλώσεις τους και τον υφέρποντα Σταλινισμό τους, μπορεί.
Όμως αυτά δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την τέτοια απόρριψη των πρώην συντρόφων σου και τον κοσμικό εναγκαλισμό σου με όλους τους άλλους, για να δώσεις πολιτικά μηνύματα και στίγμα (ποια άραγε;). Δηλαδή Λεωνίδα πάμε στο "πλην Λακεδαιμονίων". Τώρα στο ποιοί είναι όλοι οι άλλοι και ποιοί οι Λακεδαιμόνιοι, εκεί ατύχησες.
Τι ανάγκη όμως τα είχες εσύ αυτά;

Κανείς δεν θα σε κατηγορούσε ούτε για την συμφωνία σου με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ούτε και για την πολιτική σου εκτίμηση ότι πρέπει η Αριστερά να συζητήσει με την Σοσιαλδημοκρατία και την Οικολογία και να αναζητήσει συμμαχίες για την δημιουργία μιας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Όλα αυτά τα είπες, τα έγραψες, τα διαβάσαμε, τα ακούσαμε και τα χειροκροτήσαμε. Είχες γράψει υποθήκες. Και όπως η φωνή του μικρού ΚΚΕ Εσωτερικού έγινε μήνυμα για την δημοκρατία στην Αριστερά και στην κοινωνία, έτσι και τώρα όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η Ελληνική Ανανεωτική Αριστερά θα συνομιλήσει με την Σοσιαλδημοκρατία και τους Οικολόγους. Άλλο όμως Λεωνίδα είναι η ιδεολογική συζήτηση, η ζύμωση, η αντιπαράθεση, η συμφωνία, η διαφωνία κι άλλο ένα διαζύγιο που γίνεται κοσμικό γεγονός. Αυτό δεν σου άξιζε. Με την κίνησή σου αυτή υπονόμευσες την πολιτική σου υποθήκη. Αφού ήθελες να καταθέσεις, στους πολιτικούς και στους άλλους παράγοντες της χώρας, την εμπειρία της πολιτικής σου ζωής, τις συμβουλές και το απόσταγμά σου, όφειλες να τους καλέσεις όλους, κι ας ερχόταν όσοι ήθελαν.
Συγχώρησέ μας την ακρότητα αλλά, βλέποντάς τα όλα αυτά, μπαίνουμε στον πειρασμό να ανατρέξουμε στον Αλεξανδρινό. Εμείς που σε χειροκροτήσαμε, σε πείσμα όλων αυτών που σε λοιδόρησαν και που τους δίνεις επιχειρήματα.

Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·

να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,

(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,

τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·

την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,

αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Υστερόγραφο

Το κείμενο αυτό γράφτηκε και αναρτήθηκε την Δευτέρα 11-1-2010 (ημέρα του περίφημου γεύματος), στις 12 το βράδυ. Αμέσως μετά, ακούσαμε από την τηλεόραση ότι ο Λ. Κύρκος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Όπως ήταν φυσικό, το κατεβάσαμε αμέσως για ευνόητους λόγους. Αφού όμως η κατάσταση της υγείας του δεν εμπνέει ανησυχία, το ξανακρεμάμε.

Η κυβέρνηση θα μας δώσει απόδειξη;

2010-01-07T13:44:00.002+02:00

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Άσχετο με το θέμα μας, αλλά επειδή η σαρακοστή είναι κοντά και μπορεί κάποιοι να πάνε και για εξομολόγηση, ας δούν πρώτα το video για να ξέρουν τι θα πούν.

Εκπνέει οσονούπω η συμβολική προθεσμία των 100 πρώτων ημερών της νέας μας κυβέρνησης και άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες αποτιμήσεις και εκτιμήσεις για τις επιδόσεις της. Όχι πως έχει εξαντληθεί η υπομονή μας, αναμένοντας τα μέτρα και τις ανατροπές που είχαν εξαγγείλει προεκλογικά, αλλά μια κουβέντα μπορούμε να πούμε για την πρώτη εντύπωση. Άλλωστε έχουμε πια συνηθίσει, τόσα χρόνια Έλληνες, στους ρυθμούς της «καθ’ ημάς Ανατολής» που έλεγε κι ο συχωρεμένος ο Κ. Μοσκώφ.
Το έργο λοιπόν της διακυβέρνησης των 100 πρώτων ημερών κρίνεται ισχνό, αν και έχει καταγραφεί πλήθος καλών προθέσεων, στο επίπεδο των διακηρύξεων κυρίως. Όμως, όπως είπε κι ένας σοφός, «ο δρόμος για την κόλαση, είναι γεμάτος με καλές προθέσεις».
Απ’ ότι φαίνεται, τα παιδιά της ομάδας του Γ. Παπανδρέου, δεν είχαν σχέδιο επεξεργασμένο και σίγουρο για άμεσες παρεμβάσεις στα επείγοντα ζητήματα, παρά τα όσα διατείνονταν. Την πεπατημένη φαίνεται να ακολουθούν. Λίγο κουβέντα, λίγο επικοινωνία, λίγο διαβούλευση, λίγο μπρος – πίσω, λίγο απ’ όλα δηλαδή. Υπάρχουν βέβαια και μερικές εξαιρέσεις που πρέπει να κατονομάζονται. Ο Χρυσοχοίδης, ας πούμε, τα πάει καλά, παρά τα όσα κραυγάζουν μερικοί επαγγελματίες του ασύλου, αριστεροί (κατά δήλωσή τους).
Όχι πως τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας είναι τέτοια που θα μπορούσε κανείς να τα βάλει σε στράτα, προς άμεση επίλυση. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό και βλάκας είναι και ανιστόρητος και εκτός τόπου και χρόνου. Αυτά είναι πράγματα μεταφυσικά, για μάγους και μυροβλύτες. Και μόνο το ξεχείλωμα που έχουμε –ως κοινωνία- να έχει συνειδητοποιήσει κανείς, φτάνει για να αποκτήσει επίγνωση της δυσκολίας του εγχειρήματος. Όμως και οι κυβερνήσεις για τα δύσκολα είναι. Αν ήταν εύκολα θα τα κατάφερνε κι ο πλασιές, ο Καραμανλής.
Ναι μεν τα προβλήματα είναι δύσκολα, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχει μια συναίνεση και μια αναμονή και μια συνείδηση, για τομές και ανατροπές, στην Ελληνική κοινωνία (στους πολίτες δηλαδή) που δεν πρέπει να χαθεί. Ο κόσμος, όπως φαίνεται, λίγο από την δική του επίγνωση για την δυσκολία της κατάστασης, λίγο από την τρομοκρατία των Βρυξελλών και των τηλεοράσεων, μοιάζει σαν απελπισμένος ασθενής στην εντατική, στο χειρουργείο, παραδομένος στα χέρια των γιατρών. Η συγκυρία για το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ καλή –έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον- καθώς ούτε σοβαρή αντιπολίτευση υπάρχει (ούτε αξιωματική, ούτε και άλλη) για να αμφισβητήσει τις όποιες κυβερνητικές επιλογές, αρκεί αυτές να είναι καθαρές, τίμιες και δίκαιες. Άλλωστε η ανυπαρξία της αντιπολίτευσης φαίνεται κι από το υψηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου. Έχει κανείς αντίρρηση πως, εάν ο Γ. Παπανδρέου έπειθε λίγο – λίγο τον Ελληνικό λαό ότι μπορεί να τα καταφέρει, θα έπαιρνε μόνο 44%; Με βαριά καρδιά τον ψήφισε ο κόσμος, στριμωγμένος στην γωνία και με τον φόβο μήπως αποδειχθεί ανεπαρκής. Αλλά τι να κάνει, μπροστά στην λαμογιά, την ανεπάρκεια και στην έλλειψη σοβαρότητας των άλλων (διαλέγετε και παίρνετε κατά περίπτωση) τον επέλεξε. Αν τον πίστευε κιόλας θα του έδινε 50% (είπαμε, ας όψεται η ανεπάρκεια των άλλων).
Υπάρχει ακόμα καιρός για το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Παρ’ όλους τους ερασιτεχνισμούς και τις καθυστερήσεις στην στελέχωση του κράτους, οι πολίτες περιμένουν τα δείγματα γραφής (ουσιαστικής γραφής) για να κρίνουν. Και η πιο ουσιαστική γραφή, εν προκειμένω, θα είναι το φορολογικό, εκεί θα κριθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών. Ποιοι θα πληρώσουν και πόσο; Εάν εκεί δεν τα καταφέρει να πείσει τον κόσμο, ότι δεν είναι μία από τα ίδια, το παιχνίδι το έχει χαμένο και μάλιστα γρήγορα.
Οι Έλληνες χρειάζονται έναν πατριωτισμό να τους συνεπάρει για να στηρίξουν αλλαγές και ανατροπές που ξέρουν ενδόμυχα, αλλά πολύ καλά, πως χρειάζονται για να μπει η χώρα μας ουσιαστικά στην Ευρώπη και στον 21ο αιώνα. Μπορεί η νέα κυβέρνηση να δημιουργήσει αυτή την αίσθηση στους πολίτες, ότι θα υποστούν τις όποιες θυσίες δίκαια κατανεμημένες; Εάν κερδίσει αυτό το στοίχημα, μπορεί να πετύχει κάτι και στα υπόλοιπα που πρέπει να ακολουθήσουν και –κατά την άποψή μου πάντα- διακρίνονται στα άμεσα και στα πιο μακροπρόθεσμα που θα εκσυγχρονίσουν πραγματικά την χώρα.
Στα άμεσα συγκαταλέγεται το νοικοκύρεμα (απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, μηχανοργάνωση του κράτους, έλεγχος των δημοσίων υπαλλήλων και απολύσεις στους ασυμμόρφωτους, διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας). Στα μακροπρόθεσμα, βασικά εντάσσω το θέμα της παιδείας που αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνίας και η καλή της ποιότητα βοηθάει να λύνονται καλύτερα όλα τα άλλα προβλήματά της. Η αναμόρφωση της παιδείας όμως –πέρα από το ότι απαιτεί μια μεγάλη συζήτηση και πολύ μελετημένα και σίγουρα βήματα- θέλει και μια ολόκληρη γενιά για να αποδώσει καρπούς, καθώς η δουλειά –εδώ που φτάσαμε- πρέπει να αρχίσει από το Δημοτικό Σχολείο και το Νηπιαγωγείο και εν πάσει περιπτώσει δεν έχουμε την πρόθεση να πασαλείψουμε σε ένα τέτοιο σημείωμα ένα τόσο μεγάλο θέμα.
Προς το παρόν χρειαζόμαστε δείγματα γραφής και αποδείξεις ειλικρίνειας και καλής πρόθεσης, από την νέα κυβέρνηση. Εκεί θα κριθούν. Άργησαν ήδη και πρέπει να βιαστούν.

Γενικό Νοσοκομείο Πολυγύρου & Ταλαιπωρίας

2009-12-23T01:24:00.001+02:00

Νοσοκομείο Πολυγύρου, σωτήριον έτος 2009, Τρίτη, 22 Δεκέμβρη, ώρα 10:15 το πρωί. Με το παραπεμπτικό της Ορθοπεδικής Κλινικής περιμένουμε στην σειρά, έχοντας το Νο 31, να βγάλουμε ακτινογραφία στο δεξί πόδι της ασθενούς μας, 80 χρονών, την οποία έχουμε στο αναπηρικό καροτσάκι. Η οθόνη με τα νούμερα έξω από την πόρτα του ακτινολογικού δείχνει το νούμερο 20. Μετά από αρκετή ώρα, η οθόνη εξακολουθεί να δείχνει 20 ενώ το προσωπικό του ακτινολογικού βγαίνει και φωνάζει ονόματα ασθενών οι οποίοι μπαίνουν για ακτίνες. Αφού έχουν μπει 4-5 ασθενείς, ρωτάμε κάποια στιγμή μία κυρία του ακτινολογικού εργαστηρίου: τι γίνεται, πως δουλεύει το σύστημα; Αντί απάντησης, δεχόμαστε επίπληξη γιατί καθόμαστε μπροστά στην πόρτα τους και τότε βέβαια ανταποδίδουμε το ύφος και την παρατήρηση, ότι δεν κάνουν σωστά την δουλειά τους. Σε λίγο η οθόνη πηδάει και πάει στο 25. Κάποια στιγμή παίρνουν το παραπεμπτικό και το χαρτί με το νούμερό μας και περιμένουμε ξανά στον γεμάτο διάδρομο. Μετά από ώρα, η ίδια κυρία με την οποία διαπληκτιστήκαμε, φώναξε το όνομά μας (ενώ το νούμερο στην οθόνη έδειχνε πάλι 25) και ξαπλώσαμε τον ασθενή μας στο μηχάνημα του ακτινολογικού. Όταν μας έδωσαν την ακτινογραφία, διαπιστώσαμε ότι δεν είχαν κάνει την ακτινογραφία στο σπασμένο πόδι αλλά στο άλλο, στο υγειές. Ξανά από την αρχή. Σύνολο μία ώρα. Ούτε προτεραιότητες ούτε σύστημα. Η κλασσική Ελληνική μας κατάσταση: αυτοσχεδιασμός, αυθαιρεσία, έλλειψη ελέγχου.
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά. Γιατί είναι η πολλοστή φορά που έχουμε υποστεί ανάλογες ταλαιπωρίες στο Νοσοκομείο Πολυγύρου. Γιατί έχουμε την βεβαιότητα ότι ταλαιπωρείται πολύς κόσμος από την ανεπάρκεια του προσωπικού, από την κακή τους οργάνωση και από την αγένειά τους. Εάν δε ο ασθενής είναι μεγάλος άνθρωπος χωρίς γνωστό και συνοδούς να τον πηγαινοφέρνουν μπορεί να μείνει ώρες και μέρες στους διαδρόμους της γραφειοκρατίας και της ανοησίας τους.
Επί τέλους, δεν υπάρχει κάποιος της διοίκησης, σ’ αυτό το νοσοκομείο να «ακολουθήσει» έναν ασθενή από την στιγμή που μπαίνει στα εξωτερικά ιατρεία, για να δει τον Γολγοθά που περνάει μέχρι που να τελειώσει την εξέτασή του για να μπορέσει να φύγει; Από πόσα γκισέ πρέπει να περάσει, πόσες σφραγίδες πρέπει να πάρει, σε πόσες ουρές πρέπει να στηθεί, πόσοι ανάγωγοι υπάλληλοι πρέπει να τον μεταχειριστούν σαν πολίτη Β! Κατηγορίας, για να μπορέσει –αν μπορέσει τελικά- να κάνει στοιχειωδώς την εξέταση που θέλει;
Δεν υπάρχει κάποιος που να κάνει ένα πείραμα και να πει: Έρχεται η μάννα μου από το χωριό της με το ΚΤΕΛ και την ακολουθώ νοερά από πίσω για να δω πως θα τα καταφέρει μέσα στους διαδρόμους, στις ταμπέλες και στην ανόητη γραφειοκρατία του Νοσοκομείου το οποίο διοικώ, για να βγάλει τα συμπεράσματά του και να διορθώσει κάπως την κατάσταση; Δεν μιλάμε για θαύματα, καθώς τα μεγάλα προβλήματα του συστήματος είναι γνωστά και θέλουν πολιτικές τομές και ανατροπές. Αυτά είναι τα ζητούμενα μιας άλλης Ελλάδας. Όμως μέχρι που να γίνουν αυτά, μια στοιχειώδης λογική αν διέπει την ροή του ασθενούς (που να είναι σεβαστή και να ακολουθείται από το προσωπικό), θα βελτίωνε κατά πολύ και την ποιότητα των υπηρεσιών και την παραγωγικότητα του προσωπικού και θα μας έκανε κι εμάς να νιώθουμε πολίτες μιας λιγότερο τριτοκοσμικής χώρας.
Προσοχή! Τα γραφόμενά μας, να μην εκληφθούν ως γενικεύσεις, καθώς και καλούς γιατρούς και καλούς νοσηλευτές συναντήσαμε, με ευγένεια και ανθρωπιά. Είναι έντονα και συχνά όμως και αυτά που καταγγέλλουμε.

Άϊ σιχτίρ ρε σύντροφοι

2009-12-02T00:18:00.003+02:00

Αναγνωρίζω ότι δεν είναι πολιτική τοποθέτηση, ούτε καν κριτική, το άϊ σιχτίρ, αλλά, στο θεό σας, τι άλλο μας έμεινε να πούμε με όλες αυτές τις γελοιότητες που βλέπουμε να γίνονται εδώ και πολύν καιρό στον ΣΥΝ. Μέχρι που πρέπει να φτάσει ο εξευτελισμός τους (και ο δικός μας); που άραγε βρίσκεται ο πάτος;

Δεν σέβονται τον κόσμο που τους τίμησε τόσα χρόνια (δεκαετίες ολόκληρες) και –αφού δεν τα καταφέρνουν- να αποσυρθούν σεμνά στο σπίτι τους; Ας μην ανησυχούν, η κοινωνία –και η αριστερά- θα επιβιώσουν χωρίς την αυθεντία τους. Τι ανικανότητα και τι έπαρση και τι αυταρέσκεια και τι κόμπλεξ έχουν συσσωρευμένα μέσα τους για να εξακολουθούν –μετά από τόσα που έγιναν- να γεννούν τόση ανοησία και μικρότητα, ταλαιπωρώντας τις ψυχούλες μας στην συσσίφεια αυτή πορεία;
Ποιος άραγε είναι ο λόγος που επιμένουν να ρευστοποιήσουν τον ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν καταλαβαίνουν ότι το σκοινί –που είναι ήδη πολύ φθαρμένο- δεν θ’ αντέξει; Διαλύοντας τον ΣΥΝ, σε ποιόν προσφέρουν υπηρεσίες; Ποιος μπορεί να επιχειρηματολογήσει σοβαρά ότι δεν "δουλεύουν" για το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ αποδομώντας την ανανεωτική αριστερά; Μήπως νομίζουν ότι τους δίνουν άλλοθι και ότι μας πείθουν οι στείρες και ανέξοδες αντιπασοκικές κορώνες που το μόνο που καταφέρνουν είναι η απομόνωσή τους; Το ίδιο δεν κάνει και η Παπαρήγα με την Κανέλη;
Μήπως όμως μπορούν να απαντήσουν και στο ερώτημα:

Γιατί όλοι αυτοί που θέλουν να βρούν ένα κόμμα να διοχετεύονται δεν εντάσσονται στον ΣΥΝ; Ποιος τους το αρνήθηκε; Κι αν αυτό δεν τους αρέσει, γιατί θεωρούν ότι ο ΣΥΝ είναι πολύ light για την επαναστατικότητά τους, γιατί δεν προσπαθούν να κάνουν ένα κόμμα μεταξύ τους –όλες οι συνιστώσες- για να δουν και πόσο εύκολο είναι να συνυπάρξουν με την πανσπερμία αυτή προελεύσεων και των απόψεων; Ας κάνουν ένα κόμμα και ας συνεργαστούν με τον ΣΥΝ σε νέα βάση.

Μάλλον όμως είναι αργά και για τις ερωτήσεις και για τις απαντήσεις: "Les jeux sont faits, rien ne va plus".
Κοιμηθείτε εν ειρήνη σύντροφοι, δεν θα ταράξουμε τον ύπνο με τα επαναστατικά όνειρά σας. Ο κόσμος άλλωστε άρχισε να φεύγει, δεν μας αντέχει άλλο. Μην ανησυχείτε, θα σας απαλλάξουμε κι εμείς από την ενοχλητική παρουσία μας που σας έκανε να απολογείστε στους αντισυστημικούς –τι όρος κι αυτός;- συμμάχους σας, για τις δεξιές μας θέσεις.
Βρείτε άλλους. Άλλωστε για πολλά χρόνια, σας κουβαλήσαμε στις πλάτες μας και σας κάναμε αρχηγούς, βουλευτές, ευρωβουλευτές, επαγγελματικά στελέχη, δημάρχους, συμβούλους. Αρκετά εκμεταλλευτήκατε και την καλή μας πίστη και την καλή μας πρόθεση. Αρκετά υποτιμήσατε και την νοημοσύνη μας, δεν αντέχει άλλη υποτίμηση.

Πόσο αριστεροί και πόσο δημοκράτες είστε, όταν –μετά από όσα έγιναν- δεν νιώσατε την ανάγκη να προχωρήσετε σε ένα δημοκρατικό συνέδριο για να ακούσετε τον κόσμο που πληγώσατε; Αντ’ αυτού, προτιμάτε τις ανταλλαγές και τις συναλλαγές, τις συναγωγές και τις παρασυναγωγές, τις θεσούλες και το μαγαζάκι σας, γνήσιοι συνεχιστές των πιο «ένδοξων» περιόδων του κομμουνιστικού κινήματος.

Τραβήξτε μόνοι, τον "επαναστατικό" σας δρόμο, δεν θα σας ακολουθήσουμε.

Αυτό τους αξίζει

2009-11-24T16:15:00.002+02:00

Ας με συγχωρέσουν οι νεοδημοκράτες, φίλοι και μη, αλλά η όλη ιστορία με την εκλογή του αρχηγού τους, εγγίζει –αν δεν τα έχει ξεπεράσει- τα όρια του γελοίου. Και μιλάω βέβαια για τους δύο, που περνάνε για σοβαρές περιπτώσεις, γιατί ο «Ζορός» έτσι κι αλλιώς είναι για τα πανηγύρια. Λαϊκά μεν, αλλά πανηγύρια.
Οι μνηστήρες, που μαλώνουν για το ποιος θα καθίσει στον σβέρκο τους, μιλάνε και μοιάζουν σαν να ήρθαν από άλλο πλανήτη ή από παρθενογέννεση. Λες και δεν ήταν εδώ, τόσα χρόνια που η κυβέρνησή τους έκανε αυτά που έκανε, λες και δεν ήταν πρωτοκλασάτοι υπουργοί με βαρύνουσα θέση και γνώμη στις αποφάσεις. Απουσίαζαν όταν έπεσε ο Ζαχόπουλος από το μπαλκόνι ή ήταν στην εντατική; Όταν φαγώθηκαν τα λεφτά με τα ομόλογα; Οι μίζες με την Siemens; Όταν οι Εφραίμηδες μπαινόβγαιναν στα υπουργικά γραφεία και οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός θυμιάζονταν στο Βατοπέδι; Όταν ο Παυλίδης τους έδειχνε το δάχτυλο; Όταν οι κουμπάροι έκαναν τα γάλατα ριζόγαλα; Όταν, όταν, όταν…..
Που ήταν και οι δύο τους για να μιλήσουν; Όχι βέβαια πως μίλησε και κανείς άλλος –εκτός Τατούλη, που είναι όντως εκτός.
Τριγυρίζουν στις πόλεις και στα χωριά και βγάζουν λόγους της δεκάρας με στημένους ανόητους χειροκροτητές και υστερόβουλους υποστηρικτές, νομίζοντας ότι οι λωτοφάγοι θα τους περάσουν για καινούργιους και αμόλυντους.
Ας αναρωτηθούν οι Νεοδημοκράτες; Έχουν αυτοί οι δυο το ηθικό ανάστημα να οδηγήσουν την παράταξή τους σε ένα αξιοπρεπή δρόμο; Έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι δεν είναι σαν τον Καραμανλή –ή και χειρότεροί του- αφού ούτε σ’ αυτόν δεν τόλμησαν να σηκώσουν ανάστημα; Τι έχουν να επιδείξουν στην προσωπική τους επαγγελματική ζωή; Μπούληδες του θερμοκηπίου, με την γνωστή προίκα της οικογένειας.
Η πιο υγιής στάση είναι να τους πουν: Ά σιχτίρ, και να μην πάνε να ψηφίσουν νομιμοποιώντας την σαπίλα και την ανεπάρκεια. Να τους αφήσουν γυμνούς στην μέση του δρόμου, καταλογίζοντάς τους τις ευθύνες για το κατάντημα στο οποίο οδήγησαν την παράταξή τους και την χώρα –κατά το μερτικό τους βέβαια, γιατί είναι κι άλλοι που έχουν μερτικό.
Όχι πως οι άλλες πολιτικές παρατάξεις είναι στα πάνω τους, στην έρημη την χώρα μας. Όλοι είναι κατώτεροι των περιστάσεων –πως άλλωστε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; αλλά η ΝΔ είναι απ’ όλους πιο διεφθαρμένη σαν χώρος. Περισσότερο από όπου αλλού καλλιεργείται η νοοτροπία του βολέματος, της συνδιαλλαγής, του «δικού» μας. Μακάρι να ήταν συντηρητικός χώρος, με την κλασσική έννοια του όρου, ότι δηλαδή έχουμε σταθερές αξίες –έστω λίγο ξεπερασμένες, αλλά σταθερές- τις οποίες κρατάμε και υπερασπιζόμαστε. Αυτοί, ενώ εμφανίστηκαν με την ρομφαία της ακεραιότητας και της ηθικής (αυτό πουλάει στην έρμη την κοινωνία μας), μέσα σε πέντε χρόνια ξεπέρασαν τις επιδόσεις του ΠΑΣΟΚ που πέτυχε στα είκοσι, καταφέρνοντας να μας εξαποστείλουν στην 71η θέση από την 56η που ήμασταν. Ο μόνος που τόλμησε και μίλησε, ο Τατούλης, είναι εκτός.

Φωνάξτε τους ά σιχτίρ, λοιπόν, Νεοδημοκράτες. Μόνο αυτό τους αξίζει.

Οι νεκροί δεν μιλούν

2009-11-09T01:03:00.005+02:00

Κολάζ με τον Ριζοσπάστη της εποχής, την φωτογραφία με το κεφάλι του Άρη και ενός άλλου αντάρτη στην πλατεία των Τρικάλων και την αφίσα της ΚΝΕ

Εδώ και μερικές βδομάδες κυκλοφορεί μια αφίσα της ΚΝΕ με την γνωστή φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη καβάλα στ’ άλογό του και με την λεζάντα: «….αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός….».
Ο στόχος είναι προφανής. Ποντάρουμε στην άγνοια, στο συναίσθημα και στον ρομαντισμό των νέων. Τα παιδιά που δεν ξέρουν την ιστορία, ή την ξέρουν κατά πως την έχει γραμμένη το ΚΚΕ, είναι εύκολο να θεωρήσουν δεδομένο ότι η αποκλειστική κληρονομιά του Άρη Βελουχιώτη ανήκει στο ΚΚΕ. Σου λέει, μέλος του κόμματος ήταν, πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, έδωσε τον αγώνα και την ζωή του για «λεύτερη πατρίδα», έχει γίνει μύθος στην συλλογική μας συνείδηση, ας τον εκμεταλλευτούμε.
Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι έτσι και καθώς οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν, το ΚΚΕ τολμάει και καπηλεύεται ακόμα και ανθρώπους –μέλη του- που τους οδήγησε στον θάνατο γιατί διαφώνησαν με την πολιτική του. Μια τέτοια τραγική περίπτωση –ίσως η τραγικότερη- υπήρξε ο Άρης. «Ούτε ψωμί, ούτε νερό, στον Μιζέρια (Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη)» ήταν η διαταγή του κόμματος στα μέλη του. Προδότη τον ανέβαζε και τον κατέβαζε, μέχρι που κατάφερε να τον οδηγήσει, αποδεκατισμένο, στο στόμα των φασιστοσυμμοριών και στον θάνατο.
Τώρα τον έχει ξανακάνει ήρωα και προσπαθεί να πουλήσει στα ανυποψίαστα παιδιά τον ηρωισμό του, σαν δικό του ηρωισμό, αποκρύπτοντας την εγκληματική συμπεριφορά απέναντί του. Ο Άρης Βελουχιώτης, κληρονομιά της Παπαρήγα και της Κανέλη. Θρασύτητα, ξετσιπωσιά και υποκρισία.

"Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα"

2009-10-23T22:32:00.005+03:00

Εάν ρωτήσεις όποιον αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, να σου απαριθμήσει τις βασικές αξίες της αριστεράς, διαχρονικά, είναι πολύ πιθανό να ακούσεις ανάμεσα στις πρώτες λέξεις που θα ξεστομίσει, τις λέξεις ισότητα, δικαιοσύνη, ισοπολιτεία, ελευθερία, αξιοκρατία.
Οι αξίες αυτές βέβαια δεν είναι προνόμιο της αριστεράς και των αριστερών μόνον, αλλά πρωτίστως εμείς τις διεκδικούμε περισσότερο, και –είναι αλήθεια- ότι πολλοί αριστεροί έδωσαν αγώνες με αυταπάρνηση και αλτρουισμό γι’ αυτές τις αξίες, άσχετα αν εκεί που πήραμε την εξουσία, τις κάναμε κουρέλια, τραγωδίες και τραγέλαφους.
Δικαιοσύνη και ισότητα και αξιοκρατία και ισοπολιτεία λοιπόν. Για να φέρουμε τώρα τις λέξεις αυτές στο σήμερα και ειδικότερα στο θέμα των STAGE που συζητιέται, και βγήκαν μαχαίρια από τους υποστηρικτές των «αδικημένων» παιδιών που απολύονται.
Αλήθεια 1η : Τα Stage από την σύλληψή τους (η ίδια η λέξη σημαίνει: Πρακτική Άσκηση) είναι προγράμματα τα οποία επιδοτούν μικρής διάρκειας απασχόληση (το πολύ εξάμηνη) για νέους που σπούδασαν μια δουλειά και κάνουν πρακτική άσκηση, πριν βγουν για τα καλά στο επάγγελμα, για να πάρουν δηλαδή –κατά κάποιο τρόπο- το «βάπτισμα του πυρός».
Αλήθεια 2η : Η Ν.Δ βρήκε μέσα από αυτό το κανάλι έναν τρόπο να «βολεύει» τα δικά της παιδιά στο Δημόσιο, αφού νομοθέτησε και πριμοδοτούσε «γενναιόδωρα» την εργασία στα Stage, ώστε στο ΑΣΕΠ να διορίζονται στο Δημόσιο κατά προτεραιότητα.
Αλήθεια 3η : Οι δεκάδες χιλιάδες των νέων που «προσελήφθηκαν» στα Stage τα τελευταία χρόνια, «είχαν μπάρμπα» στην Νεοδημοκρατική Κορώνη. Σεβαστή η ανάγκη των νέων ανέργων να βρουν δουλειά, αλλά οι πόρτες δεν άνοιγαν για όλους τους ανέργους.

Από προεκλογικά που βγήκε όλη αυτή η αθλιότητα στην επιφάνεια, όλοι –ανεξαιρέτως- μίλησαν για το εμπόριο της ελπίδας των νέων και ότι αυτή η αθλιότητα πρέπει να σταματήσει. Ακόμα και η ΝΔ που «εκπόρνευε» τους νέους, δια των Stage, βγαίνει τώρα δειλά-δειλά και τα καταδικάζει.
Ήρθε λοιπόν μια Κυβέρνηση, επαγγελλόμενη την αξιοκρατία την ισότητα και την δικαιοσύνη και αποφάσισε να σταματήσει αυτό το νταβατζιλίκι και δήλωσε ευθαρσώς ότι: Με το που λήγουν οι συμβάσεις των σημερινών συμβασιούχων, τέρμα τα Stage.
Θα δούμε, στην διάρκεια του χρόνου, αν αυτή η κυβέρνηση παραμείνει πιστή στις αρχικές της διακηρύξεις, γιατί στο παρελθόν, κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αναγόρευσαν το ρουσφέτι και το κομματικό κράτος σε πολιτική επιβίωσής τους. Στρατιές πρασινοφρουρών έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι προς δόξα της αναξιοκρατίας. Σήμερα όμως αποφάσισε να δώσει τέρμα σ’ αυτή την μορφή ευνοιοκρατίας, ανισότητας και κομματισμού.
Και ιδού τώρα ο παραλογισμός και η υποκρισία στο μεγαλείο τους.
Η Ν.Δ καταγγέλλει πολιτικές διώξεις και ανακαλύπτει την αγωνία του άνεργου. Και άντε η Ν.Δ βγαίνει και οδύρεται για τους νέους (της) που θα μείνουν άνεργοι. Δεν πείθει όμως κανέναν (σαν άλλος Ψεύτης βοσκός), ούτε καν τους βουλευτές της. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι: «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί».
Εκεί που τρελαίνεσαι, είναι με την στάση της αριστεράς. Ζητάει να γίνουν μόνιμοι υπάλληλοι το ΚΚΕ, να μοριοδοτηθούν για το ΑΣΕΠ, ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καλά το ΚΚΕ, πέρα από την γενική σύγχυση, είναι αλήθεια ότι θέλει να γίνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι και να γίνει στην Ελλάδα «του υπαρκτού»........... «Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε».
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως; Με ποια λογική, με ποιο πρόσωπο, βγαίνει και διαχωρίζει τους άνεργους σε δυο κατηγορίες; Αυτοί που μοριοδοτούνται –λόγω Stage και «μπάρμπα» στην Ν.Δ- και οι άλλοι, οι «μπάσταρδοι», που δεν είχαν ή που δεν θέλησαν -ή που δεν καταδέχτηκαν ρε αδερφέ-, να μπουν στα Stage; Ωραία αριστερή στάση. Και να διαχωρίζουμε τους ανέργους σε «αμνούς και ερίφια» και να επιβραβεύουμε την λογική του κομματισμού που στο τέλος –όσο κι αν τον καταγγέλλουμε- τον μοριοδοτούμε. Δηλαδή μπαίνουμε στην «Φάρμα των ζώων» του Όργουελ, όπου: «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα». Αν αυτή η στάση δεν είναι ο ορισμός του φτηνού λαϊκισμού και της υποκρισίας, τότε τι είναι; Που είναι όλες εκείνες οι ωραίες λέξεις που περιγράφουν τις αξίες της αριστεράς περί ισοπολιτείας, δικαιοσύνης και «άλλων ηχηρών παρομοίων»; Τι φοβόμαστε να πούμε όλη την αλήθεια, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε το μέγεθος του προβλήματος; Μη τυχόν και μας υπερφαλαγγίσει το ΚΚΕ σε λαϊκισμό; Πως θα πείσουμε την κοινωνία ότι αυτά που λέμε δεν είναι άδειες λέξεις, αλλά τα εννοούμε; Μήπως μπορεί να φωτίσει κανείς αυτή την ανακολουθία, αυτό το «παράδοξο»;

Προτάσεις και λεβεντιά

2009-10-19T16:35:00.004+03:00

Jean-Michel Folon - Τα πουλιά

Τώρα που πέρασε η μάχη των εκλογών και τα πράγματα ήρθαν «αισίως» για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, είναι σιγά – σιγά καιρός να ξαναπιάσουμε την κουβέντα που έμεινε στην μέση πριν τις εκλογές, για το μέλλον του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και για τα ζητήματα της πολιτικής μας φυσιογνωμίας που είναι αδιευκρίνιστα, ή ερμηνεύσιμα κατά το δοκούν από τον καθένα, κατά πως ταιριάζει στις επιδιώξεις και στην ιδεολογία του.
Είναι καιρός να συζητήσουμε –κι εδώ επανέρχεται η αναγκαιότητα του έκτακτου συνεδρίου- καθώς οι πολιτικές εξελίξεις έδειξαν, ότι δεν έρχονται όπως τις θέλουμε, ούτε είναι προκαθορισμένες όπως οι τέσσερις εποχές του χρόνου.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να το πούμε καθαρά χωρίς περιστροφές, «πήγε στον Άδη και γύρισε» μετά τα όσα μεσολάβησαν το προηγούμενο διάστημα. Το 4,6% δεν είναι βέβαια ζηλευτό ποσοστό, αλλά αν σκεφτείς από τι καταστροφή γλύτωσε, είναι πολύ μεγάλη επιτυχία, ανέλπιστα μεγάλη. Κι’ αυτό έγινε χάρη στον «πατριωτισμό» και την ωριμότητα των αριστερών, ακόμα και χάρη στο γινάτι τους, να μην χαθεί έτσι άδοξα η προσπάθεια της ανανεωτικής αριστεράς. Δεν είναι όμως μόνον αυτό που προσδοκάμε από την ανανεωτική αριστερά, μόνον την επιβίωσή της. Προσδοκάμε μεγαλύτερο ρόλο στην διακυβέρνηση του τόπου. Προσδοκάμε προτάσεις για την λύση των προβλημάτων, λύσεις ουσιαστικά αριστερές και όχι ψευδεπίγραφα αριστερές.
Υπάρχει χρόνος να γίνουν συζητήσεις για την όλη πορεία μας και να αποτιμηθούν τα γεγονότα, τα πρόσωπα και οι πολιτικές. Να αναγνωσθούν και να ερμηνευθούν τα εκλογικά αποτελέσματα. Μπορούμε να αναζητήσουμε τους λόγους και τις αιτίες της περιπέτειας, σοφότεροι. Κυρίως όμως πρέπει να σχεδιαστούν οι πολιτικές και να επεξεργασθούν τα σενάρια για την αντιμετώπιση του ΠΑΣΟΚ, στην κυβέρνηση πλέον.
Είμαστε ακόμα στην αρχή της διακυβέρνησής του, στον μήνα του μέλιτος, όπου όλα είναι καλά και στο επίπεδο των διακυρήξεων. Μακάρι να καταφέρει να κάνει πράξη τις φιλόδοξες διακηρύξεις του για την διαφάνεια, την αξιοκρατία και την διαφθορά. Η αριστερά δεν είναι μίζερη, δεν πρέπει να είναι μίζερη. Και να στηρίξει τα θετικά μέτρα, και να χειροκροτήσει τα τυχόν θετικά αποτελέσματα, πρέπει. Ο κόσμος στον οποίο απευθυνόμαστε αυτό προσδοκά από μας: προτάσεις, θάρρος και λεβεντιά. Είπαμε, μακάρι να πετύχουν για το καλό της κοινωνίας και το δικό μας, ως πολιτών. Δεν θα είναι η δική μας αριστερά που θα επιχαίρει με τις τυχόν αποτυχίες τις νέας διακυβέρνησης. Ο λόγος του ποιητή που λέει: «όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη» πρέπει να είναι και δικός μας λόγος. Μόνο μια τέτοια στάση θα μας δώσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και το «ευήκοον ούς» της κοινωνίας, να μας ακούσει, όταν θα χρειαστεί να «σηκώσουμε φωνή». Κι αυτό γιατί και υπάρχει επίγνωση της δυσκολίας του εγχειρήματος και υπάρχει βάσιμος φόβος ότι πολλές από τις εξαγγελίες μπορεί να μείνουν στα λόγια ή να «βαλτώσουν» στον δρόμο. Καλό είναι η αριστερά να είναι έτοιμη –με επεξεργασμένες πολιτικές και με την εμπιστοσύνη της κοινωνίας- να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα την αναδείξουν ως δύναμη εγγύησης και πρωταγωνίστρια προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης του δημόσιου βίου και του κράτους.
Εξυγίανση όμως δεν είναι απαραίτητα η κρατικοποίηση, ή τουλάχιστον δεν είναι η κρατικοποίηση της οποίας η υπεράσπιση έπεσε στα χέρια των εργατοπατέρων του λιμανιού με τους μισθούς των 5.000 και 10.000 Ευρώ, ενώ ο συνταξιούχος και ο εργαζόμενος πρέπει να ζήσει με 300 και 700 Ευρώ. Δεν μας πείθουν ότι νοιάζονται για το καλό του τόπου. Τι σχέση μπορεί να έχει η αριστερά με τέτοια φαινόμενα; Το ΚΚΕ μπορεί, η αριστερά όχι.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2009

2009-09-29T19:10:00.002+03:00

Η Γερμανική Αριστερά δείχνει τον δρόμο

Πρέπει να σημειωθεί από την αρχή ότι το μεγαλύτερο ποσοστό στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Γερμανίας τον Σεπτέμβρη του 2009 το είχε το κόμμα των μη ψηφισάντων όπως όπως ανέφεραν σχεδόν όλα τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Ιστορική ήττα των δυο μεγάλων κομμάτων και ταυτόχρονα ήττα του δικομματισμού και όχι μόνον. Τα δυο μεγάλα λαϊκά κόμματα όπως θέλουν να αποκαλούνται συγκυβερνούσαν και από ότι έδειχναν τα πράγματα τα ζούσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα. Είχε αποδειχθεί όμως παράλληλα και η σταδιακή έλλειψη εμπιστοσύνης του Γερμανικού λαού. Με ποσοστά 23 % για τούς Σοσιαλδημοκράτες και 33,2 % για τους Χριστιανοδημοκράτες σημαδεύτηκαν σκληρά από τούς πολίτες.
Για να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή.
Το 1957 οι Χριστιανοδημοκράτες αποσπάσανε ποσοστό 50,2 %. Το 2009 Σοσιαλδημοκράτες και Χριστιανοδημοκράτες έλαβαν 57 %και το χειρότερο αποτέλεσμα σε κοινοβουλευτικές εκλογές απο την ύπαρξη σαν κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.Το 1969 τα δυο κόμματα μαζί είχανε ποσοστό 88,8 %. Το 1969 οι Σοσιαλδημοκράτες με καγκελάριο τον Βίλλι Μπράντ απέσπασαν ποσοστό 45,8 %.
Ο Peter Lφsche ειδικός πολιτικολόγος μιλάει πλέον για το τέλος των κατά τα άλλα λαϊκών κομμάτων.
Σημαντική νίκη φαίνεται να κατάφεραν οι Ελευθεροδημοκράτες του Βέστερβελλε με ποσοστό 14,5 % που τους καθιστά ικανούς να κατέβουν σε κυβέρνηση με τούς Χριστιανοδημοκράτες. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το κόμμα της FDP των Ελευθεροδημοκρατών η των "εχόντων και κατεχόντων" όπως τούς αποκαλεί ο Γερμανικός λαός, θέλουν το περαιτέρω άνοιγμα των αγορών, περισσότερα πλεονεκτήματα για τούς πλουτοκράτες και αποκλεισμό κατακτημένων εργατικών δικαιωμάτων.
Το κόμμα των Οικολόγων με την Ρενάτε Κιναστ και τον Γιούργεν Τριτίν με ποσοστό 10,5 %, παραμένουν στο κοινοβούλιο στην πέμπτη θέση.
Το κόμμα με την μεγαλύτερη άνοδο, που δεν ήταν η μεγάλη έκπληξη όπως προσπάθησαν να το παρουσιάσουν τα ΜΜΕ, αναδείχτηκε Η Αριστερά, που είχε σωστή και λογική τοποθέτηση στα φλέγοντα αλλά άλυτα (από τα κόμματα εξουσίας) προβλήματα.
Το δίδυμο Γκίζι και Λαφοντέν έδωσαν κατά τον προεκλογικό τους αγώνα μεγάλη βάση στα καυτά ζητήματα όπως η ανεργία, ειρήνη, παιδεία, επαγγελματικός προσανατολισμός, ο έλεγχος της μέχρι σήμερα της τραπεζικής ασυδοσίας.
Με ποσοστά 12,2 % και αποσπώντας 1,8 εκατομμύρια ψηφοφόρους από τους Σοσιαλδημοκράτες και από άλλα κόμματα, δείχνει ότι έπιασε τον παλμό του κόσμου.
Η Αριστερά της Γερμανίας, ένα κόμμα δημοκρατικό, με ιδέες του αύριο και όχι του χθες, με βασική του αρχή τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, κατάφερε να δώσει χρώμα και ουσία στα προβλήματα του λαού.
Ο Οσκαρ Λαφοντέν μίλησε για μεγάλη νίκη της Αριστεράς στην Γερμανία, σημειώνοντας όμως παράλληλα και την έκπληξή του για την άνοδο των Ελευθεροδημοκρατών, που τούς χαρακτήρισε υπεύθυνους για την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Από Γερμανία
Δημήτρης Καραμσαλής

Πρός αναποφάσιστους

2009-09-18T23:40:00.003+03:00

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που παραπέμπει την βελτίωση της ζωής των πολιτών, στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην επανεγκαθίδρυση του -πάλαι ποτέ- «υπαρκτού σοσιαλισμού», κάτι δηλαδή σαν την ουράνια βασιλεία των γραφών που θα κερδίσουν οι πιστοί χριστιανοί ορθόδοξοι –και μόνον αυτοί- (το ίδιο παραμύθι έχουν και οι κάθε είδους ορθόδοξοι των απανταχού δογμάτων).
Όταν έχεις μια τέτοια θεώρηση για τα εγκόσμια, είναι λογικό να μην βρίσκεις καμιά αξία στο ερώτημα: ποιος θα κυβερνήσει την χώρα και τους ιθαγενείς από Δευτέρα; Σου λέει: αφού δεν θα είμαι εγώ στην κυβέρνηση για να σας σώσω, τι με νοιάζει ποιος θα είναι, άλλωστε τι σημασία έχει; Όλοι οι άλλοι ίδιοι είναι, σαν εμένα δεν έχει, και δεν συνεργάζομαι και με κανέναν. Ή «υπαρκτός σοσιαλισμός», ή τίποτα. Τώρα αν τους ρωτήσεις γιατί αυτοί που «σώθηκαν» τότε με τον «υπαρκτό», δεν θέλουν να ξανακούσουν για τέτοια «σωτηρία», αρχίζουν εκείνα τα παπαδίστικα των μαρτύρων του Ιεχωβά, σε βγάζουν τρελό –και σένα και τους λαούς που δεν καταλαβαίνουν το συμφέρον τους- και παραδίνεσαι, σκεπτόμενος την ρήση -νομίζω- του καημένου του Μπέρναντ Σώ, πως «οι ηλίθιοι είναι αήττητοι». Μερικοί μιλάνε για πολιτική αναπηρία, αλλά τέλος πάντων.
Όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, αριστερόστροφες ή δεξιόστροφες, λένε ότι ενδιαφέρονται και για την καθημερινότητα των πολιτών και για το προσεχές αύριο, και λένε πως αν έχεις μια καλή κυβέρνηση –έστω και μέσα σ’ αυτό το σάπιο σύστημα- κάτι μπορεί αυτή να καταφέρει για την βελτίωση της χώρας και της ζωής μας. Στα πλαίσια αυτά, μιλάνε και για συνεννοήσεις μεταξύ τους, αλλά μάλλον μόνο για να είχαμε να λέγαμε. Δυστυχώς στην χώρα μας, με ευθύνη ΟΛΩΝ των πολιτικών δυνάμεων, δεν έχουμε αποκτήσει κουλτούρα συνεργασίας. Και η διαπαιδαγώγηση των πολιτών από τους πολιτικούς μας εκεί στοχεύει, στον διάλογο κωφών.
Με αυτά που γνωρίζουμε –από την μεταπολίτευση κι εδώ- τα εκλογικά συστήματα δίνουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις με ποσοστά από 40% και πάνω. Έτσι –κοινή συναινέσει- φτιάχτηκαν όλα τα εκλογικά συστήματα και –κοινή συναινέσει- εδραιώθηκε ο δικομματισμός με όλες τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες. Άρα, με την υπάρχουσα κατάσταση, για να κυβερνήσεις, πρέπει να σου δώσει ο λαός 40%. Αλλιώς, περίμενε, την βασιλεία των ουρανών.
Επειδή πιστεύουμε ότι εάν ο λαός δεν επιβάλει την ανατροπή αυτής της κατάστασης, τα πολιτικά μας κόμματα, από μόνα τους, δεν έχουν σκοπό να συζητήσουν σοβαρά και να συμφωνήσουν σε συνεργασίες, και το κακό θα συνεχίζεται έτσι ή κάπως έτσι, γι’ αυτό θεωρούμε ότι –δυστυχώς- πρώτα πρέπει να ωριμάσει ο λαός και να επιβάλλει στα κόμματα συνεργασίες. Κι αυτό θα γίνει με το να μην δώσει σε κανέναν αυτοδυναμία. Κι αυτό θα διασφαλιστεί εάν μπουν στην βουλή και τα έξι κόμματα –δηλαδή και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι. Τότε να δούμε τι παιχνίδι και τι ανάστημα έχει ο καθένας και αν αξίζει να υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου.
Γι’ αυτό λοιπόν, είναι ανάγκη να ψηφισθεί και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι. Οι αναποφάσιστοι έχουν τέτοιους ή παρόμοιους προβληματισμούς και θα πρέπει να ενισχύσουν αυτές τις δύο πολιτικές δυνάμεις -ανάλογα και με την καταγωγή τους- για να διασφαλισθεί η είσοδός τους στην βουλή και να αποτραπεί η αυτοδυναμία.
Επαναλαμβάνουμε, εάν γίνεται αποδεκτή η ανάλυσή μας ότι χρειάζεται, ως λαός, να αποκτήσουμε μια κουλτούρα συνεννόησης και συνεργασίας.

Τι να κάνουμε

2009-09-12T11:23:00.004+03:00

Οι μέρες μας είναι δύσκολες, ημών των αριστερών, που θυμώσαμε, που απελπιστήκαμε, που δεν βλέπουμε φως. Που δεν καταλάβαμε ακόμα –και πολλοί δεν μπορούμε να το πιστέψουμε- πως έγιναν όλα αυτά.

Ανάμεσα στις σκέψεις για το τι να κάνουμε; ποιο είναι το σωστό; ανάμεσα στον θυμό και στην απόγνωση, ξεπρόβαλε στο μυαλό μου η ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη, του δικού μας Άγιου, και –ώ του θαύματος- ανακάλυψα πως λειτουργεί σαν ψυχοθεραπεία.

Σας συνιστώ λοιπόν να ανατρέξτε στις πηγές μας, στην μάνα του νερού.

Ίσως δεν είναι τυχαίο που ο Μανώλης Αναγνωστάκης είναι -ο κατ’ εξοχήν- «ποιητής της ήττας» και ανεξάρτητα από το αν η «ορθοδοξία» -και η ανοησία- θεωρεί τον χαρακτηρισμό ως στίγμα. Μία παράδοξη εξήγηση είναι πως, διαβάζοντάς τον, ξεπερνάς την ήττα σου. Σε βοηθάει να πεις τον πόνο σου, δηλαδή να τον διαβάσεις, να τον εξομολογηθείς. Δηλαδή κάτι σαν ψυχοθεραπεία, που αν υποπτεύομαι σωστά, έτσι πρέπει να είναι η λυτρωτική της λειτουργία.

Σας συνιστώ λοιπόν αντί να κρατήσετε «ενός λεπτού σιγή, για τους απελπισμένους», να ανατρέξτε στα Ποιήματα του Αναγνωστάκη για να πάρετε θάρρος και κουράγιο, αλλά και επίγνωση.
Για του λόγου το αληθές σας παραθέτω δύο ποιήματα.

Κι ἤθελε ἀκόμη...
Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ

Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα

Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω

Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.

Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους

Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία

Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα

Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.

Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,

Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο

Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω

Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω

Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.

Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

Ἐπίλογος
Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός.

Τὸ πολὺ πολὺ νὰ τοὺς ἐκλάβεις σὰ δυὸ θαμποὺς

προβολεῖς μὲς στὴν ὁμίχλη

Σὰν ἕνα δελτάριο σὲ φίλους ποὺ λείπουν

μὲ τὴ μοναδικὴ λέξη: ζῶ.
«Γιατὶ» ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπε κάποτε κι ὁ φίλος μου ὁ Τίτος,

«κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες

κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα.»
Ἔστω.

Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς.

Και μετά την ψυχοθεραπεία ας πάμε και στο «τι να κάνουμε».

Έστω και τώρα, έστω κι έτσι, πρέπει να πείσουμε το μικρό κομμάτι της κοινωνίας που δεν μας σιχάθηκε ακόμα –με τα καμώματά μας και την εγκληματική μας ανεπάρκεια- ότι αξίζει να υπάρξουμε για να προσπαθήσουμε μια ανατροπή, στον εαυτό μας κατ’ αρχήν. Υπάρχει ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας και της αριστεράς, που είναι διατεθειμένο να εξαντλήσει την επιείκεια και τον –καλώς εννοούμενο- μαζοχισμό του και να ξαναψηφίσει ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν υπάρχεις, δεν μπορείς ούτε να κάνεις την αυτοκριτική σου, ούτε αναθεωρήσεις ούτε να ανακάμψεις. Προϋπόθεση λοιπόν μιας άλλης πορείας για την ανανεωτική αριστερά, με άλλες αξίες και άλλες σταθερές, είναι η επιβίωσή της. Κι επειδή τα σφάλματα και οι αμαρτίες είναι –για πολλούς από μας- γνωστά και δεδομένα, η επιβίωση αυτή μοιάζει σαν «αναστολή εκτέλεσης», με άλλα λόγια πιο σκληρά. Έτσι κι αλλιώς, μετά τις εκλογές, -είτε υπάρξει αυτοδυναμία, είτε όχι- η κοινωνία και οι ίδιοι οι αριστεροί, θα επανέλθουν με τα ερωτήματά τους, και τότε –ανάλογα με τις απαντήσεις- η ποινή ή θα χαρισθεί ή θα είναι οριστική και τελεσίδικη.
Πρώτιστη επιλογή, λοιπόν η κοινοβουλευτική επιβίωση της ανανεωτικής αριστεράς –μέσω του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ- και, μέσω του σταυρού, να σταλεί το μήνυμα και το ράπισμα, στα πρόσωπα και στις πολιτικές.
Αυτό καταλήξαμε πως είναι το σωστό. Εάν έχετε κάποια άλλη λύση να προτείνετε, εάν ξέρετε κάποιον καλύτερο να ψηφίσουμε, να σας ακούσουμε.

Και θα τελειώσουμε πάλι με Αναγνωστάκη:

Αναζήτηση
………………….
Θά ‘ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος
Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή
μου και σύντροφο.
Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε
μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα
για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω.

Όλοι οι άλλοι τα βλέπουν, εκτός από μας

2009-09-11T11:52:00.000+03:00

Απωλέσαμε και την σοβαρότητα

2009-09-07T10:01:00.005+03:00

Αντί άλλων σχολίων και αναλύσεων για τα συμβαίνοντα στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ (βαρεθήκαμε κι όλας είναι αλήθεια, γιατί δεν ξέρουμε που είναι ο πάτος αυτής της κατρακύλας), σας παραθέτουμε και το αφιερώνουμε και στους 11 (βλάπτουν άλλωστε όλοι τους εξ' ίσου την Συρία), το ποίημα του Καβάφη "Ας φρόντιζαν", που, χρόνια πολλά πρίν, καθάρισε και για μας και για πολλούς άλλους.

Όπως πορεύτηκαν κι όπως πορεύονται, είναι πλέον πολύ πιθανό, μετά τις εκλογές, να τους αφιερώσουμε το άλλο ποίημα του Καβάφη: "Απολείπειν ο θεός Aντώνιον".

Ας φρόντιζαν
Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.
Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).
Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 30 ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

2009-08-31T15:59:00.005+03:00

Είναι σε όλους αντιληπτά τα συναισθήματα που διακατέχουν τα μέλη του κόμματος την περίοδο μετά τις Ευρωεκλογές και τη διαχείριση του αρνητικού αποτελέσματος: Αγανάκτηση, οργή, απογοήτευση, ντροπή. Δεν ξέρουμε τι να πούμε, ειδικά απέναντι στους ανθρώπους που μας εμπιστεύθηκαν και μας ψήφισαν, αναζητώντας κάποια διέξοδο στο δικό μας πολιτικό χώρο.
Έχει ανοίξει ο «ασκός του Αιόλου» και τα ηγετικά στελέχη του κόμματος και του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν να διαγκωνίζονται για το ποιος θα αναδείξει το χειρότερο πρόσωπο.
Ταυτόχρονα όμως η βάση του κόμματος διατρανώνει τη θέλησή της να βρεθεί λύση, λύση ενότητας και προοπτικής, λύση που θα συμβαδίζει με τις ανάγκες της κοινωνίας, θεωρώντας ότι δεν είναι δυνατόν να μη μπορεί να λειτουργήσει ο ΣΥΝ σαν ένα σύγχρονο, σοβαρό, φερέγγυο, ενιαίο αριστερό κόμμα, με κοινά αποδεκτούς κανόνες λειτουργίας, όπου η φωνή των μελών θα συναντάται σε μια αμφίδρομη σχέση με αυτή της ηγεσίας.
Φτάνει πια η εικόνα «Βαβέλ» που εκπέμπει το κόμμα μας, φτάνουν πια οι μικροεγωισμοί και τα μικροσυμφέροντα! Εδώ και τώρα να ανασυντάξουμε το κόμμα μας και να συμβάλλουμε προωθητικά στην αναζωογόνηση του ΣΥΡΙΖΑ!
Θεωρούμε, λοιπόν, ότι ήρθε η ώρα η υπόθεση του κόμματος να γίνει υπόθεση των μελών. Τα μέλη να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Η μόνη λύση γιʼ αυτό είναι το Έκτακτο Συνέδριο.
Συμμεριζόμαστε όλες τις επιφυλάξεις και τους ενδοιασμούς που ακούγονται, όμως πιστεύουμε ότι τις περισσότερες φορές μιλά η φωνή των μηχανισμών και των κατεστημένων νοοτροπιών, της κομματικής γραφειοκρατίας, που λειτουργεί με τη δικιά της λογική, μακριά από τις ανάγκες της κοινωνίας, μακριά από τις ανάγκες του αριστερού κόσμου.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, τώρα είναι η στιγμή να πάρουμε το ρίσκο της δημοκρατικής αναβάπτισης του κόμματος μας, η στιγμή να αποδεχτούμε την πρόταση του Προέδρου για Έκτακτο Συνέδριο και να διαμορφώσουμε τους όρους για την επιτυχή έκβασή του.

1. B' ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2. ΕΒΡΟΥ
3. ΡΟΔΟΠΗΣ
4. ΞΑΝΘΗΣ
5. ΚΑΒΑΛΑΣ
6. ΔΡΑΜΑΣ
7. ΣΕΡΡΩΝ
8. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
9. ΠΕΛΛΑΣ
10. ΗΜΑΘΙΑΣ
11. ΚΟΖΑΝΗΣ
12. ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
13. ΦΛΩΡΙΝΑΣ
14. ΛΑΡΙΣΑΣ
15. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
16. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
17. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
18. ΑΡΤΑΣ
19. ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ
20. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
21. ΕΥΒΟΙΑΣ
22. ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
23. ΛΕΣΒΟΥ
24. Ν. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ
25. ΣΑΜΟΥ
26. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
27. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
28. ΑΝ. ΑΤΤΙΚΗΣ
29. ΧΙΟΥ
30. ΦΩΚΙΔΑΣ

Επί τέλους, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ο -καλώς ενοούμενος- κομματικός πατριωτισμός άρχισε να λειτουργεί στο σώμα του ΣΥΝ. Ας ελπίσουμε -δεν έχουμε κι άλλη επιλογή- ότι την ύστατη ώρα θα πρυτανεύσει η λογική και θα πάμε σε ένα συνέδριο σταθμό, σε ένα συνέδριο αναγέννησης. Είναι η τελευταία ευκαιρία πριν το οριστικό ναυάγιο του εγχειρήματος του ΣΥΝ που ξεκίνησε πριν 20 χρόνια.

Κατώτεροι και των προσδοκιών και των περιστάσεων

2009-08-30T20:07:00.003+03:00

Συνέδριο Αλαβάνου, βαρύγλυκο

«Ώστε γι’ αυτό έβλεπα τόσο κόσμο μαζεμένο στις πλατείες και στα βενζινάδικα να συζητούν!.. Ξέρετε πόσοι, απλοί άνθρωποι, νέοι και νέες, παππούδες και γιαγιάδες με ρωτούσαν αν θα κάνουμε τελικά έκτακτο ή διαρκές συνέδριο;»
«Την κοινωνία δεν την ενδιαφέρει για το κάθε κόμμα αν θα κάνει τακτικό, αν θα κάνει έκτακτο, αν θα κάνει διαρκές συνέδριο, αν θα κάνει συνέδριο με ολίγη ή συνέδριο γλυκύ βραστό.»
Θαυμάστε το χιούμορ του ανδρός και την προσπάθεια απαξίωσης. Οι ανωτέρω αποστροφές στον λόγο του Αλαβάνου, αν αναλυθούν, αναδεικνύουν πολλά και αποτροπιαστικά.
Ιδιοκτησιακή αντίληψη του κόμματος. Σου λέει: Εικοσιέξι χρόνια πρωτοκλασάτος, βουλευτής, ευρωβουλευτής, πρόεδρος, και να μην μπορώ να κάνω κουμάντο, να με αμφισβητούν τα μειράκια που ανέδειξα, τα απλά μέλη του κόμματος και να θέλουν έκτακτο συνέδριο;
Αντιδημοκρατική αντίληψη. Φτύσιμο κατά πρόσωπο στα απλά μέλη του κόμματος που απαιτούν να αναλάβουν την κατάσταση στα χέρια τους –έτσι όπως την κατάντησαν αυτός, οι επιλογές και οι μεθοδεύσεις του, και η πολιτική «αυθεντία» του.
Κόμπλεξ. Η απαξιωτική και γελοία αντίδραση –εκτός από φτηνό και κρυόκωλο χιούμορ- μόνο κόμπλεξ και τρόμο μπορεί να φανερώνει.

Εκτός όμως του Α. Αλαβάνου και των συν αυτώ, θα πρέπει να αποδώσουμε «τιμές» και στους «ανανεωτικούς» που ούτε κι αυτοί θέλουν το έκτακτο συνέδριο, με διάφορες προφάσεις στην φιλολογία τους. Τους βολεύει φαίνεται περισσότερο η «διαβούλευση» και η «μοιρασιά» μεταξύ των «πεφωτισμένων» στελεχών, η πλέμπα δεν καταλαβαίνει. Η δική μας καμαρίλα δεν βρωμάει, μόνο των άλλων βρωμάει.
Η κρίση του ΣΥΝ είναι βαθειά. Είναι κρίση πολιτικής, είναι κρίση προσώπων και σχέσεων, κρίση ηθικής –εντέλει. Γι’ αυτό και σε κάθε θέμα που προκύπτει, ξαναχαράζονται οι διαχωριστικές γραμμές και οι στοιχίσεις. Αυτό –αν δεν ήταν μόνον θέμα υπολογισμών και τακτικισμών- θα μπορούσε να είναι ελπιδοφόρο, γιατί δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν στοιχίζονται πίσω από τα στελέχη των τάσεων -σώνει και καλά- για κάθε θέμα, έχουν δική τους αντίληψη και άποψη.
Δεν ξέρουμε αν η πρόταση του Τσίπρα, για έκτακτο συνέδριο, ήρθε σαν η ύστατη λύση στην απόγνωση που βρίσκεται κι αυτός και ο ΣΥΝ, γιατί –πώς να το κάνουμε;- ήρθε λίγο αργά. Η τοποθέτηση όμως και η επιχειρηματολογία του, ήταν υπεύθυνη και αληθινή και καταδεικνύει ότι καταλαβαίνει και το μέγεθος της κρίσης που βασανίζει τον ΣΥΝ και το μέγεθος των ευθυνών του. Ακόμα και το ίδιο το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας (49 υπέρ, 48 κατά, 6 λευκά), είναι κι αυτό, επιβεβαίωση της κρίσης και του διχασμού. Ο Α. Τσίπρας όμως, αν θέλει να είναι συνεπής, μπορεί, παραιτούμενος, να οδηγήσει σε έκτακτο συνέδριο το κόμμα. Θα φανεί στην συνέχεια.
Ανεξάρτητα όμως από τον Α. Τσίπρα, στον διχασμό της Κεντρικής Επιτροπής ας απαντήσουν τα μέλη του κόμματος με την συγκέντρωση των υπογραφών για έκτακτο συνέδριο.

Υ.Γ.
Θα παρακαλούσαμε πολύ και τον Κοροβέση και τον Γλέζο και τον Μπανιά και τον Ρινάλντι και όλους αυτούς που βρήκαν έναν ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ, να μας αφήσουν ήσυχους να ρυθμίσουμε τα του οίκου μας. Ούτε τις συμβουλές τους θέλουμε, ούτε τις παραινέσεις τους. Ας κάνουν ένα κόμμα μεταξύ τους, αφού νομίζουν ότι έτσι εύκολα είναι τα πράγματα και εύκολα μπορούν να συμβιώσουν κι ας αφήσουν τον ΣΥΝ να «σωθεί» μόνος του, αν μπορεί. Αρκετά μας «βοήθησαν».

Για μια Αριστερά χωρίς κόμπλεξ

2009-08-29T07:46:00.001+03:00

Έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ ζητά ο Αλέξης Τσίπρας

2009-08-26T23:17:00.002+03:00

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας

Στις αρχές Οκτωβρίου

Προτείνει να δώσουν τα απλά μέλη τη λύση στα εσωκομματικά προβλήματα.
Τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου, στις αρχές Οκτωβρίου, για την πολιτική ανασυγκρότηση του Συνασπισμού και την οργανωτική ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ επιχειρεί μ' αυτόν τον τρόπο να κόψει το γόρδιο δεσμό της εσωστρέφειας και να εξασφαλίσει την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του από την κομματική βάση.
Σε δηλώσεις που έκανε αμέσως μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε προβληματική την εικόνα που παρουσιάζει η Αριστερά, από την επομένη των ευρωεκλογών και σημείωσε ότι το κατώτερο των προσδοκιών αποτέλεσμα έδωσε την αφορμή να τεθούν όλα υπό αμφισβήτηση: "Η πολιτική μας γραμμή, η ηγεσία, και εσχάτως ο,τι πολυτιμότερο έχει απομείνει στους χιλιάδες αριστερούς αγωνιστές και αγωνίστριες, η ηθική υπόσταση της αριστεράς".
"Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια του κόσμου της Αριστεράς και βεβαίως η ανάγκη να δοθούν απαντήσεις σε σοβαρότατες πολιτικές και οργανωτικές αδυναμίες, μας οδηγούν σε μια και μοναδική επιλογή, την πιο δημοκρατική που διαθέτουμε: Να δοθεί ο λόγος στα μέλη του κόμματος. Και πρώτα από όλα η ηγεσία του κόμματος να κάνει τον απολογισμό της και να τεθεί υπό την κρίση τους", υπογράμμισε ο πρόεδρος του ΣΥΝ.
Ο Αλ. Τσίπρας γνωστοποίησε ότι ζήτησε τη σύγκλιση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος, το σαββατοκύριακο. Εκεί, θα προτείνει τη διεξαγωγή εκτάκτου συνεδρίου στις αρχές Οκτώβριου. "Ο Συνασπισμός, ένα κόμμα με κατοχυρωμένες δημοκρατικές διαδικασίες μπορεί να ξαναβρεί τον βηματισμό του, μόνο αν στηριχτεί στους χιλιάδες φίλους, στα χιλιάδες μέλη του", τόνισε.

Δημ. Βίτσας: "Θέλουμε συνέδριο ενότητας"
Ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Δημήτρης Βίτσας, σε δήλωσή του ανέφερε: "Θέλουμε ένα συνέδριο ενότητας και σύνθεσης για το ΣΥΝ, που θα δώσει και την απαραίτητη προωθητική δύναμη στο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι πιο ανοιχτός, πιο δημοκρατικός, πιο αποτελεσματικός. Ένα συνέδριο που θα βάλει τελεία στην εσωστρέφεια, ένα συνέδριο αντίστοιχο με τις απαιτήσεις της Αριστεράς και της κοινωνίας".

Πτωχή, πλην τίμια (;)

2009-08-25T18:35:00.005+03:00

Amedeo Modigliani

Η αριστερά είναι, κατ’ αρχήν και πριν απ’ όλα, ένα ηθικό αίτημα. Κι αυτό ισχύει από την πρώτη-πρώτη εμφάνισή της, σ’ αυτό που λέμε πολιτική ζωή, δηλαδή από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, από όπου έλκει, ως γνωστόν, την καταγωγή του ο τοπογραφικός –κατ’ αρχήν- όρος, με την έννοια που τον χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα. Τα αριστερά έδρανα του κοινοβουλίου κατείχαν οι Ιακωβίνοι και γενικότερα οι ριζοσπάστες, που ήταν υπέρ των πολιτικών αλλαγών και των ανατροπών στην γαλλική κοινωνία.
Κι αφού βέβαια θέλεις να αλλάξεις την κοινωνία και να την κάνεις ηθικότερη, εξυπακούεται ότι εσύ, ο φορέας της αλλαγής, είσαι ένα σκαλοπάτι τουλάχιστον ηθικότερος από την κοινωνία που θέλεις να αλλάξεις. Εξυπακούεται επίσης ότι η χρήση του όρου ηθικός δεν γίνεται με την τρέχουσα, ή –πολύ περισσότερο- με την σεξουαλική του απόχρωση.
Έκτοτε, κύλησε πολύ νερό και γράφτηκαν πολλά κεφάλαια στην ιστορία και της αριστεράς και της ανθρωπότητας. Λέξεις πολλές έχασαν το αρχικό τους νόημα, άλλες απογυμνώθηκαν κι άλλες μπασταρδεύτηκαν, άλλοτε από την πίεση της ίδιας της ζωής και της εξέλιξης κι άλλοτε από το ψευδεπίγραφό τους, ή την κακή τους χρήση και τον βιασμό τους, τον «παρά φύση», πολλές φορές. Όλα αυτά ισχύουν πρωτίστως για τις λέξεις «αριστερά, αριστερός» και τα νοήματα που κουβαλούν.
Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, όλα τα χρόνια υπήρχε διαδεδομένη η αίσθηση ότι η αριστερά, παρά το ανιστόρητό της, παρά την ανοησία της, τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες της, διατηρούσε ακόμα το ηθικό της κεφάλαιο. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Η ηθική των στελεχών της είχε κάποια ελάχιστα στάνταρ, αδιαπραγμάτευτα, που δεν τα έθεταν εν αμφιβόλω, ακόμα και οι αιώνιοι αντίπαλοί της. Ακόμα και πρόσφατα, ένα από τα προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπάνιζε ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» και η ελληνική κοινωνία το πίστευε, ανεξάρτητα αν διαφωνούσε με την πολιτική του.
Στην σύγχρονη, μεταπολιτευτική πολιτική μας ιστορία, δεν είχε ακουστεί –σοβαρή- φωνή που να καταγγέλλει τα κόμματα της αριστεράς για μίζες και κλοπές του δημοσίου χρήματος, ίδιες κι απαράλλαχτες μ’ αυτές που η ίδια κατάγγελλε για τα κυβερνητικά κόμματα, δεξιά κεντρώα ή σοσιαλδημοκρατικά. Κάτι ψιλά με μεμονωμένα στελέχη της –δεν είμαστε δα και στον παράδεισο με τους αγίους- δεν ήταν άξια λόγου και ξεκαθάριζαν πάραυτα.
Και βέβαια ήταν και η προσωπική ζωή των στελεχών που δεν άφηνε περιθώρια για τέτοιου είδους υπόνοιες.
Έτσι πορευόμασταν, συχνά πυκνά διαφωνώντας και μαλώνοντας μέχρι ανοησίας, αλλά η τιμή και η ακεραιότητα, δεδομένα και αναμφισβήτητα.
Κι έρχεται σήμερα, ένας βουλευτής της αριστεράς, με ολίγον διαφορετικές προδιαγραφές από τις κλασσικές των κομματικών στελεχών –είναι αλήθεια- και λέει το πρωτάκουστο: «ότι, αφού βγήκαν έγκριτοι δημοσιογράφοι –εγνωσμένου ήθους- και σας ξεφώνησαν ότι κι εσείς τα πήρατε από την Siemens, επί οικουμενικής που συγκυβερνούσατε με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και δεν είπατε τίποτα, δεν το διαψεύσατε με στοιχεία, τότε άρα είναι αλήθεια: και σεις τα πήρατε». Αυτά πάνω – κάτω είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Περικλής Κοροβέσης, προσθέτοντας –όταν προκλήθηκε να προσκομίσει στοιχεία- ότι αυτός δεν έχει στοιχεία, απλώς «ανακυκλώνει» ρήσεις άλλων.

Κι εμείς, ήμασταν που ήμασταν πάνω στα σαράντα κύματα, τώρα τα έχουμε και χαμένα.
Θαυμάστε όμως επιχειρήματα και αριστερό ήθος σ’ αυτά που ακούστηκαν, εκατέρωθεν. Ότι και να υποθέσεις, ότι ερμηνείες και να δώσεις, κινδυνεύεις να πέσεις μέσα, εξ’ ίσου με το να γελοιοποιηθείς.
- Μήπως ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξουν στοιχεία για τα χρήματα που πήρε ο τότε ενιαίος ΣΥΝ; Αυτά έτσι γίνονται πάντα, χωρίς αποδείξεις.
- Ο Π. Κοροβέσης είναι γραφικός, είναι μεθύστακας, είναι μέρος ενός σχεδίου διάσπασης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
- Όταν τον έβαζαν στο ψηφοδέλτιο ήταν καλός, τώρα που λέει αυτά που λέει, έγινε γραφικός και μεθύστακας;
- Αφού ο Π. Κοροβέσης λέει και προσάπτει αυτά που προσάπτει, γιατί δέχτηκε να γίνει βουλευτής και μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας μαζί με βουλευτές που τότε ήταν υπουργοί και είναι απίθανο να μην ήξεραν τι έγινε; Η ηθική του είναι αποσπασματική και κατά περίπτωση.
- Να παραιτηθεί, να διαγραφεί.
- Δεν παραιτούμαι ούτε μπορείτε να με διαγράψτε.
- Δεν υπάρχει θέμα διαγραφής.
- Δεν περίμενε ότι κάποιοι θα αντιδράσουν με τον τρόπο που αντέδρασαν (βλέπε Λ. Κύρκος, Φ. Κουβέλης, Γ. Δραγασάκης);
- Και τι ανταπάντησε ο Π. Κοροβέσης στον Λ. Κύρκο; Αφού καταδίκασε κι αυτός με την σειρά του τον Σταλινισμό, είπε ότι τα λέει αυτά ο Κύρκος γιατί είναι Πασόκος. Δηλαδή αν ο Κύρκος δεν ήθελε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, δεν θα υπήρχε θέμα, θα είχε άγιο σκοπό η μίζα;
- Κι ο Κύρκος, αφού καταδίκαζε τον Σταλινισμό, γιατί έπαιρνε λεφτά από τον Τσαουσέσκου και την Βόρεια Κορέα για το ΚΚΕ εσωτερικού;
Κι άλλα πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν στις εφημερίδες και στα κανάλια, που -σε κάθε περίπτωση- δεν είναι τιμητικά και για τα πρόσωπα και για την αριστερά. Όπως και να το δει κανείς, ότι και όποιον να πιστέψει, κατακλύζεται από την μαύρη σκέψη ότι «υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».
Διαφωνούμε πολιτικά –θεμιτό; Ή μήπως δεν είναι θεμιτό;- και ακολουθούν οι οχετοί και τα «πούστικα» χτυπήματα, το ξεκατίνιασμα. Η παλιά καλή και γνωστή συνταγή στην ιστορία της αριστεράς, για να μην ξεχνιόμαστε. Λίγο ξύστηκε η πληγή και όρμηξε το πύον και η βρώμα της ιστορίας μας, που θέλουμε να ξεχάσουμε.
Με όσα διαδραματίζονται τελευταία, υπάρχει μια υποδόρια και ανεξήγητη αίσθηση ότι επιστρέψαμε στο 1968, στην παλιά «καλή» διαμάχη μεταξύ «ορθόδοξων» και «αναθεωρητών». Οι παλιοί λογαριασμοί ξανάνοιξαν. Η ιστορία όμως, ως γνωστόν, επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία είτε ως κωμωδία. Διαλέγετε και παίρνετε.

Ώρα να μιλήσουν οι απλοί αριστεροί

2009-08-15T16:54:00.003+03:00

Camille Pissarro: Το μάζεμα των μήλων στο Eragny

Είναι να εξακολουθεί να αναρωτιέται κανείς –εν έτει 2009-, κατά πόσο οι διακηρύξεις της αριστεράς για όλες τις αυτονόητες αξίες της, περί δημοκρατίας, ισοπολιτείας, σεβασμού στον πολίτη, έχουν πραγματικό αντίκρισμα στην λειτουργία της. Και άντε με το ΚΚΕ είναι εύκολοι οι λογαριασμοί και τα συμπεράσματα, καθώς υπάρχουν εξόφθαλμα παραδείγματα πολιτικής συμπεριφοράς δεκαετιών, με θαυμαστή συνέπεια στον Σταλινισμό και στις «αξίες» του. Δεν θα επανέλθουμε, το κεφάλαιο έκλεισε.
Ο λόγος είναι για την ανανεωτική αριστερά, για τον ΣΥΝ δηλαδή στα καθ’ ημάς, που άλλα επαγγέλλεται.
Ενώ έχουν μεσολαβήσει τόσα και τόσα, μέσα σε λίγους μήνες, ενώ ήρθαν τα πάνω κάτω με τις εκλογές, με τις ερμηνείες του αποτελέσματος, τις τάσεις και την λειτουργία τους, με την δημόσια εικόνα των στελεχών να διαπληκτίζονται, με άλλους να επισείουν μέχρι και τον κίνδυνο διασπάσεων, και με όλους να διαπιστώνουν ότι πολλά πρέπει ν’ αλλάξουν –και ο κατάλογος των ζοφερών διαπιστώσεων και των συμβάντων δεν έχει τέλος-, ενώ διαδραματίζονται όλα αυτά, βγήκαν μερικοί απλοί αριστεροί, που δεν ανήκουν σε κονκλάβια, και είπαν το αυτονόητο: Η κατάσταση απαιτεί έκτακτο συνέδριο. Ότι είναι να γίνει –μετά τα όσα μεσολάβησαν- να γίνει με την προσφυγή στην βάση, στα απλά μέλη του κόμματος. Να αναλάβουν αυτοί την ευθύνη. Να μιλήσουν. Τι πιο δημοκρατικό απ’ αυτή την πρόταση; Στα υψηλά κλιμάκια του ΣΥΝ δεν την κουβεντιάζουν. Φαίνεται ακόμα μετρούν και ζυγιάζουν.
Πότε δηλαδή γίνονται τα έκτακτα συνέδρια σε ένα κόμμα; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να διαπιστώσουν οι ηγεσίες ότι δεν πάει άλλο κι ότι εξαντλούνται και τα τελευταία αποθέματα υπομονής και κατανόησης που έχουν απομείνει στον κόσμο της ανανεωτικής αριστεράς; Δεν καταλαβαίνουν ότι τίθεται θέμα επιβίωσης του χώρου –τουλάχιστον με την σημερινή του μορφή, καθώς η ζωή, έτσι κι αλλιώς, προχωράει και ερήμην μας; Δεν καταλαβαίνουν ότι στις επόμενες πράξεις των πολιτικών εξελίξεων, πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια και ενδέχεται να βαρέσουμε διάλυση;
Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι ένα έκτακτο συνέδριο –από μόνο του- μπορεί να σταματήσει την κατρακύλα και ως από μηχανής Θεός να επαναφέρει την ομόνοια, την συμφωνία των απόψεων και την ανάταση. Μεταφυσικές θεωρήσεις. Εάν υπάρχει όμως ΜΙΑ δυνατότητα να γίνουν βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, θα γίνουν μέσα από αυτήν την διαδικασία του συνεδρίου. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η παρούσα κατάσταση οδηγεί σίγουρα στην ανακύκλωση και στον εκφυλισμό και μόνη διέξοδος –όχι σίγουρη, αλλά μόνη- είναι η προσφυγή στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και στην σοφία των απλών αριστερών, των μελών του ΣΥΝ.
Εάν στην διαδρομή προς το συνέδριο, γίνει σοβαρή και ειλικρινής συζήτηση, χωρίς κόμπλεξ, αγκυλώσεις, προαπαιτούμενα και πρωτοκαθεδρίες –με άλλα λόγια: να συζητηθούν όλα από το μηδέν- τότε, ίσως υπάρξει διέξοδος και ανάκαμψη. Να σκεφτούμε και να μιλήσουμε, να συσκεφτούμε και να συνομιλήσουμε. Πρόκειται για την ύπαρξή μας.
Διαφορετικά, ακόμα και το έκτακτο συνέδριο, θα αποτελέσει ακόμα μία εκδοχή αλληλοσυμβιβασμών και μοιρασιάς, ακόμα μια πράξη της ανεπάρκειάς μας να εκφράσουμε την κοινωνία, ή ακόμα μπορεί και να αποτελέσει την τελευταία πράξη του δράματος.
Να πάμε σ’ ένα έκτακτο συνέδριο με την σκέψη ότι η κοινωνία μας χρειάζεται. Ότι πιο τίμιο και ανιδιοτελές και σκεπτόμενο υπάρχει στην κοινωνία, ή είναι στον χώρο μας, ή μας ακούει και περιμένει από μας, ή μπορεί να συνυπάρξει και να συνεργαστεί μαζί μας. Είναι κρίμα να τελειώσει έτσι -άδικα και άδοξα- αυτό το εγχείρημα.

Υπάρχει καθόλου λεβεντιά;

2009-08-05T14:48:00.003+03:00

Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές

2009-07-28T16:42:00.006+03:00

Διαβάζοντας τον Γιώργο Βότση στην Ελευθεροτυπία, δεν μπορεί παρά να μην έρθει στο μυαλό σου η φράση του Διονυσίου Σολωμού που λέει ότι «το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές».

ΣΥΝεχίζουν

2009-07-21T09:50:00.003+03:00

Μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και την εικόνα που καθημερινά αποπνέει ο χώρος, το πιό τίμιο και παλικαρίσιο από την ηγεσία του ΣΥΝ θα ήταν η συλλογική παραίτηση και η δρομολόγηση των εξελίξεων για ένα μεγάλο έκτακτο συνέδριο, όπου θα μιλήσουν τα μέλη. Αυτό επιβάλει η στοιχειώδης δεοντολογία -πόσο μάλλον η αριστερή. Αντ' αυτού παρακολουθούμε ένα γαιτανάκι "ερμηνειών" -κατά πως βολεύει στον καθένα και στην καρέκλα του. Κρίμα. Ο ΣΥΝ εξακολουθεί να τροφοδοτεί τους γελοιογράφους, και πολλά στελέχη του, όλο και περισσότερο, μοιάζουν με τους πολιτικούς των αστικών κομμάτων που προσπαθούν απεγνωσμένα και παράλογα να κάνουν το άσπρο, μαύρο, ενώ συγχρόνως διατείνονται ότι "δεν είμαστε όλοι ίδιοι". Μ' αυτές τις συμπεριφορές ο ΣΥΝ θα απωλέσει και το ελάχιστο εναπομείναν ηθικό του κεφάλαιο. Ξανά κρίμα.

ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

2009-07-17T10:43:00.002+03:00

Τα απλά μέλη του ΣΥΝ από όλη την Ελλάδα, κάνοντας χρήση του καταστατικού του κόμματος, κινητοποιούνται και μαζεύουν υπογραφές για την πραγματοποίηση έκτακτου Συνεδρίου. Η πρωτοβουλία, την οποία ανέλαβαν αρκετά Blogs που βρίσκονται στον χώρο του ΣΥΝ, μόλις ξεκίνησε. Για περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχή στην διαδικασία της συλλογής υπογραφών κάντε κλίκ εδώ

Ζητούμενο; Κόμμα λογικής ενότητας

2009-07-15T10:11:00.004+03:00

Fernando Botero, Η οικογένεια

Με τις απανωτές συνάξεις, τα κόψε-ράψε και την εκλογή του νέου Γραμματέα, τελείωσε -συμβιβαστικά υποτίθεται- η μετεκλογική πράξη του Συνασπισμικού δράματος. Όλοι ξέρουν όμως πολύ καλά ότι –για μια ακόμα φορά και ανομολόγητα- έβαλαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Και οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες ξέρουν ότι δεν δόθηκαν απαντήσεις ούτε στους αριστερούς ούτε στην κοινωνία που προσδόκησε από τον χώρο. Αν εσείς καταλάβατε τι είναι αυτά που πραγματικά διαφοροποιούν την ομάδα του Αλαβάνου από την ομάδα του Τσίπρα, να μας το πείτε, γιατί εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα. Στο «δια ταύτα» συμφωνούν αμφότεροι.
Ο πρόεδρος διαπίστωσε την καταστροφική λειτουργία των τάσεων –τώρα το διαπίστωσε;- αλλά ουδέν πέραν της διαπίστωσης και παρέπεμψε τα «σπουδαία» στο διαρκές συνέδριο του Σεπτεμβρίου.
Το διαρκές συνέδριο –με τα μυαλά που κουβαλάν οι πλειοψηφίες- δυστυχώς δεν θα λύσει τίποτα. Θα επαναβεβαιώσει τις βεβαιότητες, τις στοιχίσεις, το συμπαγές του 70% - 30%, κι από την επαύριο ξανά στο μαγγανοπήγαδο για το 3% πλέον του εκλογικού σώματος, το οποίο εκλογικό σώμα δεν το ακούσαμε και εξακολουθούμε να μην το ακούμε, παρά τα ηχηρά του χαστούκια και παρά τις –περί του αντιθέτου- διαβεβαιώσεις.
Και μόνον αυτός ο απαράδεκτος τρόπος λειτουργίας των τάσεων είναι, από μόνος του, η απόδειξη του ιδεολογικού χάσματος που χωρίζει τον οργανωμένο κόσμο του ΣΥΝ. Έχουμε δύο κόμματα στην συσκευασία του ενός (;) κι αυτό προφανώς επειδή δεν τους «παίρνει να χωρίσουν». Και δεν τους παίρνει να χωρίσουν όχι γιατί τα παιδιά είναι μικρά, αλλά επειδή είναι μεγάλα και ανεξάρτητα και θα τους πάρουν με τις πέτρες.
Το γράψαμε και παλαιότερα ότι αυτό που θα μπορούσε –αν τελικά μπορέσει- να ανατρέψει την πτωτική πορεία του ΣΥΝ, είναι ένα ανοιχτό συνέδριο με μεγάλη αντιπροσώπευση (5000 αντιπρόσωποι), όπου θα συζητηθούν όλα με όλα τα μέλη, αλλά πρωτίστως θα συζητηθούν με την κοινωνία, αν θέλουμε να την ακούσουμε. Και η φωνή της κοινωνίας είναι το κλειδί του δράματος. Το συνέδριο είναι η μόνη λύση που μπορεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη, εάν δεν υπάρξουν αγκυλώσεις και κόμπλεξ, αλλά συντροφικότητα και αναβάπτιση στην κοινή λογική και στις πρωτογενείς αξίες της αριστεράς. Άλλωστε, εδώ που φτάσαμε, το ζητούμενο δεν είναι ένα κόμμα ιδεολογικής ενότητας –πού τέτοιες αφέλειες και τέτοιες πολυτέλειες;- το ζητούμενο είναι απλά ένα κόμμα λογικής ενότητας.
Αυτό πρέπει να γίνει το γρηγορότερο κι ας μην το φοβούνται. Η καμαρίλα που επικρατεί τώρα είναι απείρως πιο επικίνδυνη. Ίσως η σοφία του κόσμου του ΣΥΝ αποδειχθεί σωτήρια. Αλλιώς, σε λίγο, τα σκουπίδια που βάλαμε κάτω από το χαλί, θα αρχίσουν να ξαναβρωμούν και δεν θα μπορεί πλέον να μείνει κόσμος στο σπίτι.

Υπάρχει αριστερή σκέψη

2009-07-01T14:08:00.003+03:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟ

Το κείμενο που ακολουθεί υπογράφουν τα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς της περιόδου του ΚΚΕ Εσωτ. και του Ρήγα Φεραίου : Αντώνης Μαργαρίτης, Γιάννης Πετρόπουλος, Δημήτρης Μαρκάκης, Θανάσης Αθανασίου, Νικηφόρος Σταματάκης.
Το αναδημοσιεύουμε, όχι μόνο για την αξία και την τόλμη των ξεκάθαρων απόψεων που διατυπώνει αλλά κυρίως σαν απόδειξη της νεότητας στην σκέψη των παλιών αυτών συντρόφων σε αντιπαράθεση με τη ρηχή και γερασμένη αυταρέσκεια και τον ξύλινο λόγο που πολλοί ανυποψίαστοι περί την παραγωγή πολιτικής, νέοι σύντροφοι - προεξάρχοντος του προέδρου του Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα - εκφωνούν το τελευταίο διάστημα, θεωρώντας ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλά μια "καταστροφική διαχείριση" ενός "όχι ιδιαίτερα κακού" εκλογικού αποτελέσματος. Διαβάστε το λοιπόν και κάντε τη σύγκριση ..

αριστερή στρουθοκάμηλος

Η ΑΥΓΗ / Διάλογος για ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ, 30/6/09 :
Οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου του 2009 διεξήχθησαν σε ένα κλίμα τόσο ευνοϊκό για την αριστερά όσο ποτέ άλλοτε. Η ηθική απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος, η καταδίκη στη συνείδηση των εργαζομένων του συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς που έχει επιβληθεί στον τόπο μας από μια μικρή αλλά πανίσχυρη κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία, η χειραγώγηση όλων των πολιτικών δυνάμεων από οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον μόχθο του λαού μας και η πραγματική περιθωριοποίηση της κοινωνίας, σε συνδυασμό με τη σοβαρότερη οικονομική κρίση που γνώρισε ο καπιταλιστικός κόσμος μετά τη Μεγάλη Κρίση του 1929, δημιουργούσαν συνθήκες ικανές να δώσουν στις δυνάμεις της αριστεράς μεγάλη ώθηση. Όμως, φαίνεται πως μεγάλος αριθμός αριστερών αποφάσισαν να δώσουν στους «καπετάνιους» του σχήματος ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το ηχηρό προειδοποιητικό μήνυμα ότι στραβά αρμενίζουν και να αλλάξουν ρότα. Φαίνεται όμως ότι το μήνυμα δεν βρήκε παραλήπτη....
Έτσι, περισσότερο αποθαρρυντικό ακόμη και από το αρνητικό αποτέλεσμα των εκλογών για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι η αδυναμία να γίνει αντιληπτό το μήνυμα της έντονης εκλογικής αποδοκιμασίας. Το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα θα μπορούσε να μην είναι μοιραίο εάν και εφόσον αποτελούσε την αφετηρία για πολιτικό αναστοχασμό σε βάθος. Αν υπήρχε κριτικός αυτοέλεγχος της πορείας του χώρου και ευρύς εσωτερικός διάλογος με στόχο τον επαναπροσανατολισμό.
Πρώτα-πρώτα, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το αριθμητικό αποτέλεσμα καθεαυτό συνιστά εκκωφαντική πολιτική αποδοκιμασία που έχει να κάνει με τις κεντρικές πολιτικές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία που θα εστιάζει σε «οργανωτικά» ζητήματα, σε «υπονόμευση εκ των έσω», σε επικοινωνιακή αστοχία, στα ΜΜΕ, κ.λπ., είναι υπεκφυγή και αποπροσανατολισμός από το ουσιώδες.
Επίσης, πρέπει να γίνει η παραδοχή ότι, πέρα από ποικίλες άλλες αφετηρίες, η αποχή (όπως και το άκυρο και το λευκό) των ψηφοφόρων συνιστά -στην προκειμένη περίπτωση- επίσης, συνειδητή πολιτική στάση και συμπεριφορά που συμπυκνώνεται στη γενική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου. Από την άποψη αυτή, κομματικά στελέχη και δημοσιογράφοι αντί να αποδοκιμάζουν -μερικές φορές υβριστικά- εκείνους που απείχαν από την ψηφοφορία θα προσέφεραν κάποια υπηρεσία στο χώρο που υπηρετούν αν παραδέχονταν ευθέως ότι η στάση των πολιτών αυτών ήταν στάση πολιτικής αποδοκιμασίας που οφείλουν να τη λάβουν σοβαρά υπόψη τους και να την εξηγήσουν.Ειδικότερα, υποστηρίζουμε ότι ορισμένα από τα κεντρικά ζητήματα πολιτικής που οδήγησαν στο γνωστό αποτέλεσμα (και ό,τι αυτό προοιωνίζεται για τις εθνικές εκλογές, αν δεν υπάρξει αναθεώρηση και επαναπροσανατολισμός) συνοψίζονται στα ακόλουθα:
Πρόγραμμα
Απουσία ενός ρεαλιστικού προγράμματος που θα ανατέμνει τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας σήμερα (παθογένειες που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους καπιταλιστές, το επιχειρηματικό περιβάλλον και τη δημόσια διοίκηση, αλλά και το συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση, το πανεπιστήμιο, τους συνεταιρισμούς, τις νοοτροπίες μεγάλων κατηγοριών εργαζομένων, κ.λπ.), θα αντιμετωπίζει τα ώριμα λαϊκά προβλήματα και θα προωθεί τη συγκρότηση δομών και θεσμών στην κατεύθυνση του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό.
Απουσία προτάσεων για την τρέχουσα οικονομική κρίση τόσο βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα όσο και προτάσεων με ευρύτερο χρονικό ορίζοντα για την εποπτεία και τη λειτουργία των αγορών, τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους και των εργαζομένων, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, την οργάνωση των πολιτών κ.λπ. Η πρόταση για την αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης εξαντλούνταν στο «να πληρώσουν εκείνοι που δημιούργησαν την κρίση και όχι οι εργαζόμενοι», δηλαδή, μια στάση ηθικά αποδεκτή αλλά πολιτικά μετέωρη.
Πολιτική συμμαχιών
Όσον αφορά την πολιτική των συμμαχιών και την πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας θεωρήθηκε ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συμμαχία για το σήμερα, ενώ η συγκρότηση του "τρίτου πόλου" με το ΚΚΕ είναι η συμμαχία για το αύριο προκειμένου να έχουμε μια "αριστερή" διακυβέρνηση.
Προφανώς, εδώ έχουμε μια αδιανόητη σύγχυση στοιχειωδών όρων, που δεν μπορεί, κατά κανένα τρόπο, να δικαιολογηθεί από το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για οποιαδήποτε γενική πολιτική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Πόσο, δηλαδή, πρέπει να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι άλλο πράγμα είναι η συμμαχία ευρύτατων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων και των πολιτικών τους εκπροσωπήσεων και άλλο η υπέρβαση της διάσπασης ή έστω η συνεργασία των ποικιλώνυμων φορέων της αριστεράς; Πρόκειται για απουσία πρότασης, για αναίρεση της λογικής των συμμαχιών, δηλαδή, για αναίρεση θεμελιώδους συστατικού του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Ύστερα, ποια ενότητα και με ποια αριστερά; Η όποια υπέρβαση της διάσπασης της αριστεράς δεν μπορεί παρά να γίνει μόνο με κατάκτηση της ηγεμονίας από την ανανεωτική ριζοσπαστική και οικολογική αριστερά και όχι με συγκόλληση με τη σταλινική αριστερά, δηλαδή, με τον φορέα εκείνο που αναιρεί την έννοια, το νόημα και την απελευθερωτική ουσία της αριστεράς.
"Κινηματική" αριστερά - λαϊκισμός - δημαγωγία
Η διασύνδεση ενός αριστερού πολιτικού φορέα με τις λαϊκές και νεολαιΐστικες οργανώσεις, με τα σύγχρονα μαζικά κινήματα πραγματοποιείται με τη συμμετοχή των στελεχών και των μελών του σε αυτά, και με την αμοιβαία πολιτική όσμωση που, όμως, δεν πρέπει να παραβιάζει την οργανωτική και πολιτική αυτονομία των κινημάτων ούτε και το διακριτό ρόλο του κόμματος που σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι επικριτικός ακόμη και απορριπτικός θέσεων και πρακτικών τους. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ταυτίζονται και να συγχέονται κόμμα και μαζικό κίνημα. Όταν το κόμμα γίνεται ουρά του όποιου κινήματος διαλύεται μέσα σ' αυτό. Αυτό, εν πολλοίς, συνέβη στα γεγονότα του Δεκέμβρη, ειδικότερα με τη δράση των κουκουλοφόρων και την ανοχή της αριστεράς στην προβοκατόρικη καταστροφική τους μανία, θυμίζοντας κόμματα λαϊκιστικά και εύκολης δημαγωγικής αντιπολίτευσης. Εκεί παραβιάστηκε η μακρόχρονη πείρα ότι τέτοια φαινόμενα δεν έχουν σχέση με την αριστερά, υπονομεύουν τα κινήματα, συντηρητικοποιούν τον πολίτη. Ακόμη, το πρωτοφανές φαινόμενο, στελέχη της αριστεράς να αντιπαρατίθενται συγκρουσιακά με πολίτες στον δρόμο - π.χ. όταν είχαν ανοίξει κάποια εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα για μια Κυριακή ύστερα από τα γνωστά γεγονότα ή με κατοίκους στον Άγιο Παντελεήμονα- δεν ήταν παρά στρέβλωση του νοήματος του ακτιβισμού, θυμίζοντας θλιβερές εικόνες άλλων εποχών.
Μεταναστευτικό
Στην ίδια λογική της "ευκολίας" εντάσσεται και η θέση όσον αφορά το μεταναστευτικό και την εγκληματικότητα. Όσο σωστό είναι ότι οι μετανάστες είναι άνθρωποι που χρειάζονται συμπαράσταση, αλληλεγγύη και υποστήριξη άλλο τόσο σωστό είναι ότι η Ελλάδα, εκ των πραγμάτων, αδυνατεί να επιλύσει το πρόβλημα εκατομμυρίων ανθρώπων του Τρίτου Κόσμου. Η ανεξέλεγκτη είσοδος και συσσώρευσή τους σε απεριόριστους αριθμούς δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους ίδιους (γίνονται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης, στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες, μένουν άνεργοι και εκτρέπονται σε πράξεις παραβατικότητας κ.λπ.) και στον ντόπιο πληθυσμό. Επομένως, το να μένει κανείς σε ηθικολογικές παραινέσεις (πάλι) και αβασάνιστα να απορρίπτει τη Frontex και την ενεργοποίηση συμφωνιών επανεισδοχής, κ.λπ., δεν αντιμετωπίζει πολιτικά το πρόβλημα, ξεπερνιέται από τα γεγονότα και ξεπερνιέται και στις συνειδήσεις των πολιτών ως δύναμη που μπορεί να συμβάλει στην επίλυση ή άμβλυνση των καυτών προβλημάτων της καθημερινότητάς του. Η αποδοκιμασία των κυβερνητικών κομμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η ενίσχυση των ακροδεξιών και ρατσιστικών κομμάτων εκφράζει ακριβώς τη χρεοκοπία των κυβερνώντων κομμάτων να αντιμετωπίσουν ρεαλιστικά το πρόβλημα, τροφοδοτώντας έτσι την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, δηλαδή, αυτό που θέλουν να αποφύγουν (την ατζέντα δεν την καθορίζει το ΛΑΟΣ αλλά η ίδια η πραγματικότητα).
Συντεχνιακές λογικές - ματαίωση του ριζοσπαστισμού
Σε μια σειρά ζητημάτων για τα οποία όφειλε η αριστερά να συνιστά παράγοντα αλλαγής και ανατροπών παρουσιάστηκε, αντίθετα, να γίνεται υποστηρικτής ενός θλιβερού status quo. Μερικά παραδείγματα χαρακτηριστικά της συντηρητικής αυτής λογικής:
- Η απουσία προτάσεων για ριζικές αλλαγές στα πανεπιστήμια, η υποστήριξη του status quo και της συντεχνιακής λογικής της διακομματικής πανεπιστημιακής νομενκλατούρας, που έχει οδηγήσει το πανεπιστήμιο σε πλήρη ανυποληψία και εκφυλισμό.
- Η υποστήριξη, στην πράξη, της φοροδιαφυγής των επαγγελματιών και μικρομεσαίων, όταν η κυβέρνηση αποτόλμησε να καταργήσει το αφορολόγητό τους (ενόψει του ότι δήλωναν κατά μέσον όρο 7.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα) χωρίς να αντιπροτείνεται εναλλακτικός τρόπος φορολόγησής τους.
- Η συλλήβδην υποστήριξη κρατικών επιχειρήσεων που ουδεμία σχέση έχουν με κοινωνική πολιτική και κοινωνικό κράτος, εκτός του να καταβροχθίζουν εκατομμύρια των αγρίως φορολογουμένων υποζυγίων και να αποτελούν θερμοκήπιο ρουσφετιών.
- Η άκριτη υποστήριξη κάθε συντεχνιακού αιτήματος ακόμη και αν αυτό αντιβαίνει στο ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον, υποβιβάζοντας το πολιτικό κόμμα σε συντεχνιακό σωματείο.
- Η απουσία κριτικής ανεπίτρεπτων νοοτροπιών εργαζομένων στο δημόσιο, παλαιοκομματικών συμπεριφορών δημάρχων, συνεταιριστών κ.λπ.
Εθνικά θέματα - εξωτερική πολιτική
- Η απόλυτη στήριξη του σχεδίου Ανάν.
- Η υποστήριξη της πρωτοφανούς διαστρέβλωσης της ιστορίας με το γνωστό βιβλίο που συνιστά ακραία μορφή ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας.
- Η παραγνώριση των κινδύνων από την επιθετική πολιτική της Τουρκίας που συνεχώς διευρύνει τις διεκδικήσεις της σε βάρος της Ελλάδας και η αναφανδόν υποστήριξη της ένταξής της στην Ε.Ε. (χωρίς τις απαιτούμενες προϋποθέσεις καλής γειτονίας, την αποχώρηση των στρατευμάτων από την κατεχόμενη Κύπρο και την άρση του casus belli κ.λπ.).
- Η στάση ευμένειας απέναντι στο αμερικανικό προτεκτοράτο FYROM που εμφορείται από εθνικισμό του 19ου αιώνα -στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούν κατά τρόπο προκλητικό «Μακεδονία» τα Σκόπια νομίζοντας ότι δίνουν εξετάσεις διεθνισμού και επαναστατικότητας(!)- με αποκορύφωμα την καταγγελία του «ελληνικού εθνικισμού» με διαδήλωση στα Σκόπια. Για τη μαφιόζικη, όμως, σύλληψη και τον εγκλεισμό σε ψυχιατρείο του φιλέλληνα Γκλικόριεβιτς, επειδή τόλμησε να υποστηρίζει στον δικτυακό του τόπο ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, και οι σημερινοί κάτοικοι των Σκοπίων είναι σλαβικής καταγωγής, δεν θεώρησαν σκόπιμο να διαμαρτυρηθούν.
- Ο συνωστισμός άρθρων στον Τύπο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που διακηρυγμένο στόχο έχουν την «εξάλειψη της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων», και γενικά η υποβάθμιση και παραγνώριση ζητημάτων που αφορούν την εθνική ταυτότητα, όλα αυτά συνιστούν ένα πλέγμα που προκαλεί μεγάλο σκεπτικισμό για τη σοβαρότητα και την πολιτική διαύγεια του χώρου.
Ζητήματα πολιτικού πολιτισμού
- Οι ανεπίτρεπτες λεκτικές ακροβασίες στη Βουλή και η κατάχρηση του γυμνού καταγγελτικού λόγου.
- H εκ προοιμίου άρνηση συμμετοχής σε "εθνικό διάλογο" (π.χ. για την παιδεία, ακολουθώντας ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ) ή σε διάλογο με τα άλλα κόμματα (εκλιπαρώντας, ωστόσο, το ΚΚΕ για συμπόρευση).
- H διαιώνιση ενός υβριδικού οργανωτικού σχήματος που έχει οδηγήσει, στην πράξη, σε αναίρεση της δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος, σε αναίρεση του κόμματος των μελών και την υποκατάστασή του στο κόμμα των ομάδων και των αρχηγών τους, δεν συνάδουν με τον πολιτικό πολιτισμό μιας σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς.
Τέλος, τα παραδείγματα αυτά συνιστούν στο σύνολό τους μια πολιτική φυσιογνωμία των φορέων της αριστεράς που δεν είναι καθόλου ελκυστική για πολλούς αριστερούς. Θα μου πείτε, από την άλλη, μια διαφορετική φυσιογνωμία που θα αναδυόταν από τις προσεγγίσεις που προαναφέρθηκαν δεν θα ήταν ελκυστική για πολλές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, λοιπόν, αν δεν υπάρχει ανάγκη αναστοχασμού, και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «βασικά σωστή», δεν έχετε παρά να την συνεχίσετε. Απομένει στον κόσμο της Αριστεράς να κάνει τις επιλογές του.

Εξακολουθούν να μην ακούν, να μην καταλαβαίνουν

2009-06-28T12:57:00.001+03:00

Δυστυχώς δικαιωθήκαμε

2009-06-26T01:08:00.003+03:00

Είναι άσχημο να επιβεβαιώνεσαι στις απαισιόδοξες εκτιμήσεις σου. Περίπου σαν τον γιατρό που κάνει την διάγνωση της κακιάς αρρώστιας σε αγαπημένο του πρόσωπο. Και τότε τι να την κάνεις την επάρκεια στην διάγνωση αν ο άνθρωπός σου χαθεί. Δεν μπορείς να επιχαίρεις. Δυστυχώς, αυτό το blog επαληθεύτηκε, μέχρι κεραίας, στις εκτιμήσεις του για την πορεία του ΣΥΝ.
Πρέπει όμως να ομολογήσουμε ότι, όταν γράφαμε, πριν ενάμιση χρόνο, για το απαισιόδοξο σενάριο της πορείας του ΣΥΝ -βλέποντας τα πρώτα σημάδια της ανοησίας- δεν πιστεύαμε ότι μπορεί οι φόβοι μας να βγουν αληθινοί. Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι, στα στελέχη μας που είχαν την ευθύνη της πορείας, θα υπήρχε τέτοια ανεπάρκεια. Ακόμα και τώρα, που έχουν συντελεστεί πολλές πράξεις του δράματος, ακόμα και τώρα, αδυνατούμε να το πιστέψουμε.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν από την αρχή τα πράγματα. Ο πρώτος και κύριος υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία οδηγηθήκαμε είναι ο Αλέκος Αλαβάνος κι από κοντά όσοι συντάχθηκαν με τις πολιτικές επιλογές του.
Του αναγνωρίζουμε την ευθιξία να παραιτηθεί όπως του αναγνωρίζουμε και ότι αυτός είναι που, με τις κινήσεις του πριν ενάμιση χρόνο, άνοιξε έναν δρόμο για να πρωταγωνιστεί ο ΣΥΝ και η αριστερά στις εξελίξεις. Όμως πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Όχι μόνον το σχέδιό του έπασχε συνολικά –όπως φάνηκε- αλλά και αυτοί που επιλέχτηκαν για να το πραγματώσουν, αποδείχτηκαν ανεπαρκείς.
Δική του ήταν η επιλογή του Α. Τσίπρα. Ακόμα κι αν παρακάμψουμε τον κάπως άκομψο τρόπο που έγινε (ας μην κρυβόμαστε, δαχτυλίδι δόθηκε κι εδώ), υπό άλλες προϋποθέσεις, η επιλογή Τσίπρα, θα μπορούσε να αποδειχθεί αριστοτεχνική. Δυστυχώς όμως αποδείχτηκε κακή, πάντα κατά τα λεγόμενα ή υπονοούμενα του Α. Αλαβάνου. Και βέβαια θα ήταν ανόητο και απολιτικό να υποστηρίξει κάποιος ότι έφταιξε ο χαρακτήρας ή η χημεία των πρωταγωνιστών.
Το βασικό πρόβλημα, που δεν τολμούν ακόμα και σήμερα να θίξουν, είναι ότι το πολιτικό σχέδιο που είχαν ήταν αφελές, νεφελώδες έως και τυχοδιωκτικό, ανεφάρμοστο και ξένο με την ελληνική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.
Όποιος τους άκουσε τόσες μέρες, στις διάφορες κεντρικοεπιτροπές, κουβέντα δεν άρθρωσαν για την ταμπακέρα. Κάνουν την γνωστή αυτοκριτική, τύπου ΚΚΕ. Αναγορεύουν τα επιμέρους σε κεφαλαιώδη και «καθαρίζουν» με μια γενικόλογη «αυτοκριτική» του τύπου: «έγιναν λάθη χειρισμών, αλλά η πολιτική μας ήταν σωστή και δεν πρέπει να αλλάξει». Και οι δύο προσπαθούν να ρίξουν ο ένας την ευθύνη στον άλλο, εστιάζοντας στα ανώδυνα και στα επιμέρους. Κανείς τους δεν έβαλε βαθειά το δάχτυλο στην αιμορραγούσα πληγή –κι εδώ είναι και το έλλειμμα της λεβεντιάς που τους προσάπτει ο Λ. Κύρκος.
Και βέβαια η βασική ευθύνη είναι του Αλαβάνου γιατί αυτός ήξερε, ή όφειλε να ξέρει. Γιατί άλλο είναι να είσαι 60 χρονών, με την εμπειρία και την γνώση -πάνω στα σαράντα κύματα της αριστεράς-, κι άλλο να είσαι 35 με την φόρα και τον βολονταρισμό, αλλά ανυποψίαστος και άπειρος.
Ο Αλαβάνος, ή δεν είχε καθόλου σχέδιο και πήγαιναν όπως να ‘ναι, ή το σχέδιό του ήταν κακό. Πάνω σ’ αυτήν την πρωταρχική αναπηρία ήρθαν κι έκατσαν και οι επιλογές για τα πρόσωπα, που κλήθηκαν να υπηρετήσουν αυτήν την πολιτική. Οι επιλογές όμως των προσώπων είναι δευτερεύον θέμα. Το πρωτεύον είναι οι λάθος πολιτικές. Ο Τσίπρας ήρθε να υπηρετήσει μια λάθος πολιτική που και ο ίδιος –όπως κι ο Αλαβάνος- την πίστευαν για σωστή. Εδώ είναι το πρόβλημα.
Από αυτή την πρωταρχική διαπίστωση εκπορεύεται και το συμπέρασμα ότι, καμιά αλλαγή στα πρόσωπα δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα εάν δεν αλλάξουν οι πολιτικές. Κι εδώ είναι το πρόβλημα του ΣΥΝ. Τα αποτελέσματα των εκλογών δικαιώνουν αυτούς που είχαν χτυπήσει την καμπάνα από καιρό, αλλά δεν εισακούστηκαν.
Εάν ο ΣΥΝ δεν αλλάξει πολιτική, τότε ή θα διαλυθεί ή θα γίνει γκρουπούσκουλο. Κι όχι μόνον αυτό. Η αλλαγή πολιτικής πρέπει να γίνει συνειδητά κι όχι επίπλαστα, μετά από ειλικρινή συζήτηση και επιλογή, όχι κάτω από το βάρος της εκλογικής ήττας. Ακόμα όμως κι αν γίνουν όλα αυτά, πρέπει να ξέρουμε ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος και ότι η μεγάλη ευκαιρία για να πρωταγωνιστεί η αριστερά, χάθηκε. Τώρα θα παλέψει ξανά για την επιβίωσή της, κι αν τα καταφέρει, ίσως μιαν άλλη φορά στο μέλλον –με σοφότερες ηγεσίες- μπορεί να της ξαναπαρουσιασθεί η ευκαιρία.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος και ο Λεωνίδας Κύρκος

2009-06-12T10:36:00.003+03:00

Έγραψε ο Στάθης Σταυρόπουλος στην Ελευθεροτυπία πολλά και διάφορα, για να στηλιτεύσει την μετεκλογική τοποθέτηση του Λεωνίδα Κύρκου, ο οποίος δήλωσε ότι το αποτέλεσμα ήταν «ταπεινωτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ» και σε ότι αφορά την ανάληψη των ευθυνών από τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, είπε ότι «χρειάζεται μια γενναιότητα από τη μεριά τους που δεν ξέρω αν την έχουν».
Και γιατί τα είπε αυτά ο Λ. Κύρκος, του έσυρε ο Στάθης τα «εξ αμάξης». Πήγε μέχρι το 1977 για να συγκρίνει –και άρα να δικαιωθεί- τις πενιχρές εκλογικές επιδόσεις του τότε ΚΚΕ εσωτερικού, και με την ευκαιρία –αφού ντύθηκε παπάς- απεφάνθη και για την αποτυχία του εγχειρήματος της ανανέωσης της αριστεράς που αποπειράθηκαν, από το 1968 και δώθε, ο Λ. Κύρκος και οι σύντροφοί του.
1. Ας μην ξεχνά ο Στάθης ότι αν –από το 1968- ο Λ. Κύρκος δεν ακολουθούσε αυτήν την πολιτική πορεία του Γολγοθά, σήμερα δεν θα υπήρχε ΣΥΝ για να τον στεγάζει. Ας αφήσει λοιπόν τις λαθροχειρίες για τα 0,5 και τα 2,72 και τα 1,35, γιατί θα τον ρωτήσουμε σε ποιο μετερίζι βρίσκονταν τότε αυτός -και πολλοί απ’ αυτούς που στηλιτεύουν και απαιτούν την σιωπή του Λεωνίδα; Είπαμε να τα ξεχάσουμε και να δούμε μπροστά, θεωρώντας ότι -για τότε και για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος-, βγήκαν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Όχι όμως να φτάσουμε και στο «χίμηξε η φακή να φάει το λάδι».
2. Τι έπρεπε να κάνει, δηλαδή, ο Λ. Κύρκος; Να βγει και να στρογγυλέψει και να βαφτίσει το αποτέλεσμα επιτυχία, υποτιμώντας την λογική των πολιτών, για να φανεί καλός στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να τηρήσει τις παραδόσεις; Λίγη αξιοπρέπεια.
3. Είχε την απαίτηση από τον Λ. Κύρκο, να βγει νομιμόφρων και να κάνει την γνωστή προεκλογική έκκληση για υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή να καλέσει τους πολίτες και τους αριστερούς να μπουν στο μαντρί και να υπερψηφίσουν μια πολιτική με την οποία δεν συμφωνεί. Τόση υποκρισία; Δηλαδή –κατά τον Στάθη- η πολιτική μας πρέπει να υπερψηφίζεται είτε καλή είναι είτε κακή, και όλα καλά και άγια: οι ηγεσίες στην θέση τους, οι μηχανισμοί δοξασμένοι και οι πολίτες στην γωνία. Έχουμε την απαίτηση να καταδικάζονται από τον κόσμο, όλα τα άλλα κόμματα, όχι όμως εμείς - οι περιούσιοι. Κι όλα αυτά ο Στάθης τα διατείνεται και τα υπονοεί, ως γνήσιος αριστερός, υποθέτουμε.
4. Τον Ν. Κωνσταντόπουλο να μην τον επικαλείται κατά το πώς τον «συμφέρει». Αν είναι τίμιος, ας πάρει όλες τις τοποθετήσεις του Κωνσταντόπουλου, όλο αυτό το διάστημα. Δυστυχώς για τον Στάθη, τα είχε πει κι αυτός, όπως και ο Λεωνίδας και πάρα πολλοί άλλοι, που όχι μόνον δεν εισακούστηκαν, αλλά βαφτίστηκαν «Πασόκοι» και θεσιθήρες, κατά την προσφιλή σταλινική ταχτική της αριστεράς, να σπιλώνει ανθρώπους που δεν ταυτίζονται με τις ηγεσίες.
5. Και για να χαϊδέψει τον κομματικό πατριωτισμό, ο Στάθης, βάζει στην συνταγή του και λίγο Πάγκαλο και λίγο Καρατζαφέρη και λίγο Πρετεντέρη, στο ίδιο καζάνι με τον Λ. Κύρκο, μιλώντας συγχρόνως και για σταλινισμό. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.
6. Η διαφαινόμενη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος από τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, μάλλον θα δικαιώσουν τον Λεωνίδα και ως προς το έλλειμμα της γενναιότητας.
7. Ο Λ. Κύρκος έδωσε πολλά από την ζωή του στην αριστερά, για να μπορεί να μιλάει και να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Η σιωπή δεν του πρέπει.

Στάθη Σταυρόπουλε, αν δεν το κατάλαβες, πέρασε ο καιρός των αμνών για τους αριστερούς που «έβγαζαν λόγους» και υμνούσαν «τον σοφό αρχηγό τους». Και αυτό βέβαια ισχύει για όλους, και για τον Λ. Κύρκο. Θα μιλάμε, θα καταψηφίζουμε, θα απέχουμε, θα φτύνουμε τους μηχανισμούς –όλους τους μηχανισμούς. Το τι σημαίνει αριστερός και το πώς θα είμαστε αριστεροί δεν θα μας το υπαγορεύουν τα ιερατεία.

Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε

2009-06-09T23:17:00.006+03:00

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έδειξαν και απέδειξαν πάρα πολλά πράγματα. Ασφαλώς και οι αναγνώσεις που μπορούν να γίνουν είναι πολλές και διαφορετικές, ανάλογα ποιος τα διαβάζει και ποιο είναι το ενδιαφέρον του στην ανάγνωση. Υπάρχουν πράγματα που είναι πια πολύ εμφανή –σχεδόν αποδεδειγμένα- και άλλα που χρήζουν δεύτερης και τρίτης ανάλυσης για να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα.
Οτιδήποτε όμως κι αν κάνει κανείς, πρέπει να το κάνει με λογική και αξιοπρέπεια για να μην κινδυνεύσει την αυτογελοιοποίησή του, πράγμα πιθανό και διαφαινόμενο. Μπορείς δηλαδή να ισχυρισθείς ότι είσαι ο νικητής των εκλογών ενώ οι αριθμοί λένε το αντίθετο, ή να πεις ότι «έλαβα το μήνυμα» της λαϊκής ετυμηγορίας για να αποφύγεις την αυτοκριτική και την λεβέντικη έξοδο. Με άλλα λόγια «να βαφτίσεις το κρέας, ψάρι και να το φας», κατά το πώς κάνουν οι καλόγεροι με την προσφιλή ταχτική τους, εξ’ ου και το: «βάλε πινέζα στο καλυμμαύκι». Το δύσκολο είναι να βγεις και να παραδεχτείς ότι η πολιτική που ακολούθησα δεν έπεισε τον κόσμο και άρα, ή πρέπει να την αλλάξω εάν διδάχτηκα και εάν εξακολουθώ να έχω το ηθικό ανάστημα για κάτι τέτοιο, ή να πάω σπίτι μου, αφού δεν τα καταφέρνω.
Συμπέρασμα 1ο. Το πρωτοφανές ποσοστό της αποχής δείχνει ότι οι πολίτες αμφισβητούν πια σοβαρά το πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς που το διαχειρίζονται, είτε για την λαμογιά τους και την υποκρισία τους, είτε για την ανεπάρκειά τους να συλλάβουν τις επιταγές της κοινωνίας. Χοντρά – χοντρά δεν τους έπεισε κανείς ούτε για τις προθέσεις του ούτε για την ηθική του, ούτε για τις προτάσεις του -έστω και κατά τι, έστω και συγκριτικά-, γι’ αυτό και απείχαν. Βεβαίως και δεν έχουν όλοι αυτοί την ίδια πολιτική ανάλυση στο μυαλό τους και τις ίδιες αφετηρίες. Σημασία έχει όμως, ότι πολλοί από αυτούς που απείχαν, αμφισβητούν σοβαρά το πολιτικό σκηνικό, και αυτό -κατά την άποψή μου- είναι μια υγιής αντίδραση, εύκολη μεν, αλλά υγιής. Κι αυτό γιατί, τι να κάνει κι ο κόσμος, πώς να αντιδράσει; Αντί να τους φτύσει –γιατί αυτό ήθελε κατά βάθος- απείχε.
Συμπέρασμα 2ο. Η Ν.Δ. έχασε τον 1 στους 4 ψηφοφόρους της και έπιασε από τα χα-μηλότερα ποσοστά στην ιστορία της. Είναι βαριά τραυματισμένη, χωρίς πολιτική νομιμοποίηση και δύσκολα θα ανακάμψει. Που ακούστηκε το 32,3% να κυβερνάει μια χώρα με 151 βουλευτές και με τόσους και τόσους απ’ αυτούς, ύποπτους χρηματισμών και παρανο-μιών; Τα όργανα θα αρχίσουν σε λίγο και για τον ίδιο τον Καραμανλή, οποίος απο-μυθοποιήθηκε, όμηρος και ανεπαρκής, εν αναμονή για το σπίτι του.
Συμπέρασμα 3ο. Ναι μεν το ΠΑΣΟΚ νίκησε, αλλά έχει ακόμα πολύν δρόμο για την αυτοδυναμία που επιθυμεί, και πρέπει να πληρωθούν πολλές προϋποθέσεις για να την αποκτήσει στις βουλευτικές εκλογές, που δεν θα αργήσουν έτσι κι αλλιώς. Ο κόσμος έδειξε ότι δεν θέλει αυτοδυναμίες. Θα τις δώσει μόνον αν δεν έχει άλλη επιλογή.
Συμπέρασμα 4ο. Το ΚΚΕ «κράτησε» περίπου τις δυνάμεις του, αν και αυτό οφείλεται κυρίως στην μεγάλη αποχή. Όπως είναι γνωστό, οι ψηφοφόροι του, με θρησκευτικό καθήκον, τρέχουν να ψηφίσουν όπου κι αν βρίσκονται, πράγμα που ανεβάζει το ειδικό βάρος της ψήφου τους στο σύνολο, κυρίως όταν οι άλλοι απέχουν. Στην πραγματικότητα έχασε, αλλά δεν έχασε πολύ.
Συμπέρασμα 5ο. Η σημαντική άνοδος του ΛΑΟΣ δείχνει ότι αυξάνει «τα ποσοστά συνιδιοκτησίας στην δεξιά πολυκατοικία» και δίνει μια διέξοδο στον δεξιό ψηφοφόρο. Θα το πούμε πιο λαϊκά, μας αρέσει δεν μας αρέσει: «Ο Καρατζαφέρης είναι μάγκας». Ξέρει σε ποιο τμήμα του εκλογικού σώματος απευθύνεται και ξέρει πως απευθύνεται. Επίσης ξέρει να κάνει πολιτική «φιλίας» απέναντι στην Ν.Δ (απομυζώντας τους ψηφοφόρους της) αλλά ξέρει να κάνει πολιτική και απέναντι σε πολλές ιδεοληψίες της αριστεράς και να την αφοπλίζει. Κι όλα αυτά, με ένα στελεχικό δυναμικό: δευτεράντζα. Μάλλον θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον.
Συμπέρασμα 6ο. Οι οικολόγοι κέρδισαν ένα στοίχημα –κυρίως χάρη στην κρίση και στην ανεπάρκεια των άλλων- καθώς κατάφεραν –με το «απολιτίκ» προφίλ τους- να γίνουν εύκολη δεξαμενή διαμαρτυρίας για ψήφους κάθε προέλευσης. Ο χρόνος θα δείξει εάν ήρθαν για να μείνουν.
Συμπέρασμα 7ο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεγάλος χαμένος της όλης ιστορίας, καθώς δεν κατάφερε να πείσει ούτε αυτούς που τον ψήφισαν το 2007, ενώ ένα χρόνο πριν, πολύς κόσμος ήθελε να τον ψηφήσει και κανείς δεν φανταζόταν ότι θα είχε τέτοια κατάληξη. Στο κάτω-κάτω, η Ν.Δ έχασε όντας στην κυβέρνηση και με όλα όσα μεσολάβησαν- ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας στην αντιπολίτευση και με ένα σκηνικό -καλύτερο παρά ποτέ, αυτοχειριάστηκε. Εάν δεν γίνει μια σοβαρή και ειλικρινής αποτίμηση, με αυτοκριτική από τους υπεύθυνους για την πορεία του και με αλλαγή στην πολιτική του και στα πρόσωπα, θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες στις βουλευτικές εκλογές που έρχονται και ίσως ακόμα πιο πριν. Εάν πείσει τον κόσμο του και τον κόσμο γενικότερα ότι κατάλαβε τα λάθη του και τα διορθώνει, ίσως να έχει ακόμα μία ευκαιρία, την τελευταία. Αλλιώς, «δεν έχει πλοίο, δεν έχει οδό». Η μόνη λύση είναι: Έκτακτο Συνέδριο το φθινόπωρο στον ΣΥΝ, με 5.000 αντιπροσώπους για να εκφραστεί καθαρά και αντιπροσωπευτικά ο κόσμος του. Τίποτα δεν θα είναι εύκολο και δεδομένο στο εξής, αλλά αξίζει να γίνει η προσπάθεια. Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς είναι πολύτιμος χώρος για την κοινωνία, αρκεί να ξαναγίνει και ανανεωτικός και αριστερός. Επί της ουσίας όμως.

Βοήθεια. Ανέλαβε ξανά την πολιτική ευθύνη

2009-06-05T09:41:00.004+03:00

Από την αρχή της λειτουργίας αυτού του blog είναι εμφανές το τι πιστεύει και τι πολιτικές προτιμήσεις έχει. Θα ήταν τουλάχιστον άκομψο να βγει και να καλέσει –παραμονές εκλογών- την υπερψήφιση του τάδε ή του δείνα κόμματος –ποιος θα μας ακούσει άλλωστε; Και σωστά. Εμείς αγωνιζόμαστε για την ελευθερία της άποψης και της έκφρασής της. Τα υπόλοιπα, μέχρι την ψήφο, είναι υπόθεση του καθενός.
Πιστεύουμε όμως ότι είναι καθήκον των πολιτών να τιμωρούν τους πολιτικούς –όλους του πολιτικούς- που αποδεικνύονται ψεύτες, απατεώνες ή ακόμα και κατώτεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών του κόσμου. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να γίνεται: η τιμωρία. Εάν ο πολίτης, δια της ψήφου του, τιμωρεί –ή επιβραβεύει- σίγουρα στον τόπο αυτό έχουμε κάποια ελπίδα να δούμε καλύτερη ποιότητα ανθρώπων να διαχειρίζεται τις τύχες μας.
Στην Αγγλία, του συντηρητισμού και της «γιαλαντζί» σοσιαλδημοκρατίας, σε τρεις μέρες παραιτήθηκαν τρεις υπουργοί και από ότι φαίνεται έπεται και συνέχεια. Άραγε πόσα έτη πολιτικού φωτός απέχει η Αγγλία από την χώρα μας; Προφανώς κι εκεί υπάρχουν λαμόγια και ψεύτες πολιτικοί και καρεκλοκένταυροι. Δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο της Ελλάδας και της Ανατολής. Η διαφορά εντοπίζεται στον κόσμο. Εκεί ο κόσμος φαίνεται να έχει άλλη ευαισθησία και άλλη αντιμετώπιση για το ψέμα και την απατεωνιά. Τιμωρεί αυστηρά και μόνον με την υποψία. Έτσι οι πολιτικοί δεν έχουν άλλον δρόμο από την παραίτηση. Εκεί όμως είναι Αγγλία. Εδώ εμείς έχουμε μόνο θλιβερά ρεκόρ. Πρόσφατα αναδειχθήκαμε τρίτη χώρα διεθνώς στην διαφθορά και στην διαπλοκή των πολιτικών μας. Μας ξεπερνούν μόνο κανα- δυό χώρες παγκοσμίως, τύπου Νιγηρίας ή Μπαγκλαντές. Κουράγιο πατριώτες, με τέτοια πολιτική χοντροπετσιά που έχουμε, ίσως του χρόνου αναδειχθούμε πρώτοι, αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε, όπως ψηφίζουμε, και οι πολιτικοί μας αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη, όπως την αναλαμβάνουν.

Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα*

2009-05-31T19:19:00.003+03:00

Ξανά για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με αφορμή ένα όμορφο και ανθρώπινο άρθρο από τον Ιό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας που το αναδημοσιεύουμε.

«Δεν φαντάζομαι να με βάλατε με μέσο στην εντατική;» ρωτούσε μόλις ξαναβρήκε τις αισθήσεις του.
Ήταν στην αρχή της τελευταίας εξάμηνης διαδρομής του στο Γενικό Κρατικό. Αυτός ήταν ο Μιχάλης. Δεν γούσταρε ρουσφέτια κι ας ήταν βουλευτής. Τον ενοχλούσε πολύ αν βρισκόταν στη δύσκολη θέση να αρνηθεί κάποια «χάρη». Αυτό, όμως, δεν αφορούσε την προθυμία του να βοηθήσει διωκόμενους και πολιτικά κατατρεγμένους. Εντός κι εκτός Ελλάδας. Όπου κι αν τους συναντούσε.
* Στα αεροπλάνα έλυνε ισπανικά σταυρόλεξα, όταν πηγαινοερχόταν κάθε εβδομάδα στις Βρυξέλλες την περίοδο που ήταν ευρωβουλευτής. Χαλάρωνε το μυαλό του έτσι. Τις πίπες που κάπνιζε τις έβαζε στις τσέπες του, με δυσάρεστες συνέπειες για τα σακάκια του. Διάβαζε όλες τις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες, και παρακολουθούσε όλα τα δελτία ειδήσεων, όταν είχε χρόνο και ιδιαίτερα τώρα που ήταν άρρωστος. Ήξερε τι ώρα έχει δελτίο το κάθε κανάλι και, φυσικά, παρακολουθούσε όλα τα talk show, ακόμα κι αυτά των «κίτρινων» καναλιών. Εκνευριζόταν, όμως, όταν μέλη του Συνασπισμού πήγαιναν στις εβδομαδιαίες εκπομπές ανυπόληπτων δημοσιογράφων.
* Το βλέμμα του γινόταν κάποιες φορές κάπως απλανές και «έφευγε» από την κουβέντα μετά το θάνατο του ενός από τους δυο του γιους. Το βλέπαμε συχνά αυτό το βλέμμα.
* Του άρεσε πολύ το κόκκινο κρασί και τα ψάρια, μόνο που ήταν αλλεργικός στις γαρίδες. Του άρεσε ο χορός: η ροκ και το τανγκό, η μπόσα νόβα και ο απτάλικος και χόρευε όταν είχε τα κέφια του. Άκουγε έθνικ μουσικές και τρελαινόταν για φλαμένκο. Ψάρευε στη Ναύπακτο και στη Φολέγανδρο, όταν τον έπαιρνε κανένας φίλος στη βάρκα ή στο καΐκι του. Η μανία του όμως ήταν να μαζεύει αχινούς, να τους καθαρίζει και κυρίως είχε επιβάλει σε όλους να κολυμπούν πολύ βαθιά για να πετάξουν τα αγκάθια. Θύμωνε όσο κανείς με τα κουτσομπολιά.
* Ποτέ δεν μίλησε ξύλινα και ήταν επίμονος στις απόψεις του. Όμως άκουγε πάντα τον συνομιλητή και όταν χρειαζόταν άλλαζε γνώμη, αρκεί να είχε πειστεί. Σπάνιος ακροατής, αλλά και τέλειος συζητητής. Είχε χιούμορ και ακόμα και όταν κάτι τον αφορούσε γέλαγε, δεν θύμωνε. Τον θύμωνε, όμως, να μιλούν άλλοι για λογαριασμό του και να κάνουν εκτιμήσεις για την πολιτική του στάση, όταν ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει πλήρως ότι θα ήταν ο τελευταίος που θα έφευγε από αυτόν τον χώρο.
* Δεν είχε απωθημένα ο Παπαγιαννάκης και αυτό έβγαινε αβίαστα στην καθημερινή αλλά και στην πολιτική του ζωή. Μιλούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάποιον επίσημο και στο γκαρσόνι της ταβέρνας που έφερνε το νερό. Δεν προσέβαλλε ποτέ κανέναν, ακόμα κι αν κάποιες συμπεριφορές τον ενοχλούσαν πολύ. Ήταν απολύτως άσχετος με τα αθλητικά, αν και ενδιαφέρθηκε λίγο τότε με το θέμα της ντόπας. Ήταν άθεος, αλλά σεβόταν απόλυτα όποιον είναι θρήσκος. Σιχαινόταν τον εθνικισμό. Η ασχολία και η εμπλοκή του με τα περιβαλλοντικά ήταν παρούσα μέχρι το τέλος, δίπλα σε όλα τα άλλα του πολιτικά ενδιαφέροντα. Το ίδιο και η αγωνία του για την εκπαίδευση. Ήταν κατά τη γνώμη του το κυρίαρχο, το μεγαλύτερο σύγχρονο πρόβλημα και η μόνη ελπίδα για κάτι καλύτερο.
**Δεν έχανε την υπομονή του ο Παπαγιαννάκης ούτε τώρα στο τέλος. Με αφόρητους πόνους συζητούσε για όλα. Του άρεσαν η παρέα και οι φίλοι, ακόμα και όταν τον εγκατέλειπαν πια οι δυνάμεις του. Ήταν άρχοντας μέχρι το τέλος. Όλοι οι δυνατοί χαρακτηρισμοί θα ακουστούν τώρα και οι περισσότεροι θα είναι σωστοί. Γι' αυτό και από μας, «γεια σου πουλί μου», όπως εσύ έλεγες πάντα.

*Η φράση "Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα" του ανήκει, γιατί όσο ζούσε, πολλοί σύντροφοί του τον έλεγαν Πασόκο και τον εξωθούσαν στην έξοδο. Έτσι τους βόλευε.

Ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου

2009-05-29T01:09:00.005+03:00

Θα σας εξασφαλίσωμεν

Τα μάθατε; Ο πρωθυπουργός «ανέλαβε» την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Έτσι είπε στο debate όταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι. Τώρα θα ρωτήσετε; Έ και; Τι έγινε; Αυτομαστιγώθηκε; Ζήτησε συγνώμη; Ούτε καν αυτό. Και θα πείτε: τι να την κάνουμε -ακόμα κι αν την ζητούσε- τέτοια συγνώμη, έτσι υποκριτική που θα ήταν;
Δηλαδή, αν δεν την «αναλάμβανε» την πολιτική ευθύνη τι θα έκανε; Θα παρασημοφορούσε τον Εφραίμ, την οικογένεια Βουλγαράκη και του άλλους Βατοπεδινούς υπουργούς του για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στην πατρίδα και στην θρησκεία;
Να τελειώνουμε με αυτή την κακόγουστη πλάκα της πολιτικής ευθύνης. Κάθε φορά που μιλάει ο Καραμανλής για το Βατοπέδι και τα άλλα πολλά σκάνδαλα των ημερών του, φαίνεται και η γύμνια του και η ενοχή του. Κάθε φορά επαληθεύει το ρηθέν: «εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος». Στην συνείδηση του κόσμου έχει καταγραφεί ότι αυτός είναι ο πολιτικός υπεύθυνος, αυτός έδινε τις εντολές στους υπουργούς του και έκαναν τεμενάδες στον Εφραίμ, αυτός κρατούσε την μπαγκέτα της ορχήστρας. Δεν πρόκειται, ότι και να πει, όσο κι αν κουνάει τα χέρια του ως φτηνός θεατρίνος επαρχιακού θιάσου, να πείσει κανέναν Έλληνα με στοιχειώδη νοημοσύνη ότι δεν έγιναν όλα υπό την καθοδήγησή του, όπως δεν πρόκειται να πείσει και κανέναν για την μεθόδευση της παραγραφής. Το στίγμα θα του μείνει.

Το άλλο ελπιδοφόρο που είπε αυτές τις μέρες ο πρωθυπουργός, είναι ότι δεν θα φύγει από την πολιτική ζωή του τόπου και ότι ευχαριστιέται τις εκλογές.

Ευτυχώς ανασάναμε, ο Θεός μας λυπήθηκε και τον κρατάει στην ενεργό πολιτική δράση. Τέτοιο πολιτικό κεφάλαιο με τέτοιο όνομα και τόσο έργο, είναι κρίμα να αποστρατευθεί τόσο νωρίς.

Μόνο τον παρακαλούμε, ας τις ευχαριστηθεί τις εκλογές κατά τι λιγότερο από του 2007, να μην μας ξανάρθουν πάλι κι οι πυρκαγιές.

Έφυγε από την ζωή ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

2009-05-26T14:01:00.002+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν είναι πια μαζί μας.
Ο Μιχάλης, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, υπήρξε μια συνεπής και νηφάλια φωνή της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Διακρίθηκε για την ανεξαρτησία της γνώμης του, το ανοιχτό μυαλό του, τις ριζοσπαστικές του θέσεις.
Σταθερά προσηλωμένος στις ιδέες της ανανέωσης, της οικολογίας, του ευρωπαϊσμού, υπήρξε πάντα ένας λαμπρός αγωνιστής.
Ηγετικός στέλεχος της ΕΑΡ και μετά του Συνασπισμού, πάλεψε με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια για μια σύγχρονη φυσιογνωμία της Αριστεράς.
Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ θα θυμούνται πάντα τον ευθύ του λόγο, τις πλούσιες γνώσεις του, τη μαχητική του παρουσία. Θα ξέρουν ότι ο Μιχάλης θα είναι πάντα μαζί μας στους δύσκολους δρόμους για μια Αριστερά που πιστεύει στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Σύντομο βιογραφικό: Γεννήθηκε στις 19.8.1941. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, στο Μονπελλιέ και το Παρίσι. Διδασκαλία και έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί, στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ. Έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα κ.λπ., για λογαριασμό ΕΟΚ, ΓΚΑΤΤ, ΟΗΕ (1967-1987). Επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο. Αρθρογραφία στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή, τον Πολίτη... Μέλος της Δημοκρατικής 'Aμυνας κατά τη δικτατορία. Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της ΚΕ και της ΕΓ της. Διετέλεσε μέλος της Π.Γ. της ΚΠΕ και της Π.Γ. του ΣΥΝ. Ήταν υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογίας και Ποιότητας της Ζωής, ευρωβουλευτής του ΣΥΝ έως το 2004, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών στις τελευταίες εκλογές.

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε

2009-05-25T09:46:00.003+03:00

Ουδείς άσφαλτος

2009-05-22T20:39:00.005+03:00

Ο θόρυβος και η αστεία κουβέντα που σηκώθηκε αυτές τις μέρες περί την φράση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» μου έφερε στο μυαλό την συμπαθή lady-αοιδό της φωτογραφίας που η καημένη -μη γνωρίζοντας- λαχταράει να πει κι αυτή τα σπουδαία της και γελοιοποιείται. Κι άντε μ’ αυτήν είναι μικρό το κακό και μας διασκεδάζει. Τι γίνεται όμως με τον άλλο που κυβερνάει την χώρα και εισέπραξε την φράση ως μομφή περί της βαρβαρότητας των οπαδών του κόμματός του; Είναι τραγικό ένας πρωθυπουργός να προσπαθεί να κάνει πολιτική με την αμορφωσιά του. Αλλά που να ξέρει το παιδί περί Ρόζας Λούξεμπουργκ και περί Καστοριάδη; Στον κοινωνικό χώρο που μεγάλωσε αυτά ήταν ονόματα απαγορευμένα. Θα νομίζει ότι η Ρόζα είναι ηθοποιός του Χόλυγουντ και ο Κορνήλιος δικηγορικό γραφείο.

Επιτέλους, ο Εθνάρχης Καραμανλής μεγαλύτερος Έλληνας από τον Αριστοτέλη

2009-05-19T15:54:00.003+03:00

Τελείωσε κι αυτό μαζί με την άλλη εθνική μας υπερηφάνεια, την Eurovision, αν κι εκεί δεν τα πήγαμε καλά, γιατί και δεν ήμασταν μόνοι μας και απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν κι άλλοι λαοί που μας ξεπερνάνε στην σάχλα. Στα δικά μας όμως τα καταφέραμε μια χαρά. Βγάλαμε τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών, μετά από προβληματισμούς και αγώνες μηνών.
Και άντε η πλέμπα, πλέμπα είναι, είτε ψηφίζει για τον Ρουβά, είτε για τον Μέγα Αλέξανδρο, είτε για τον Πλάτωνα, είτε για τον Καραμανλή. Οι άλλοι οι μεγαλοσχήμονες, καθηγητάδες και προσωπικότητες που μπήκαν στο γήπεδο αλληλοεπιχειρούντες να πείσουν ότι ο δικός τους μεγάλος Έλληνας είναι μεγαλύτερος από τους άλλους 9 –άσε τους άλλους 90 που δεν κατάφεραν να περάσουν τα προκριματικά, ποιος ασχολείται;
Κρίμα και για τους ακαδημαϊκούς, κρίμα και για τους καθηγητάδες. Μα καλά δεν αντιλαμβάνονται το παράλογο και το γελοίο της όλης υπόθεσης; Θα μπορούσαν, υπό άλλες συνθήκες, σαν πνευματικοί άνθρωποι και γνώστες, να μιλήσουν για το έργο όλων αυτών –και πολλών άλλων μεγάλων Ελλήνων- και να μας φωτίσουν και να κινήσουν το ενδιαφέρον των νεοελλήνων ώστε να ασχοληθεί επί τέλους η «περιούσιος» φυλή μας με την ουσία της κληρονομιάς και της ιστορίας της.
Αντ’ αυτού, προτίμησαν την συμμετοχή, με τηλεοπτικούς όρους, στο παιχνίδι του ΣΚΥ, λες και θα ψήφιζε το πανελλήνιο για τον Ρουβά ή τον Ολυμπιακό.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, έστω κι έτσι, από όλη αυτή την ιστορία, θα υπάρξουν και κάποιοι που έλαβαν ερέθισμα και θα συνεχίσουν να αναζητούν την ουσία της μεγαλοσύνης όλων αυτών των Ελλήνων.

Γιατί μας τα κάνεις αυτά ρε Μάνο;

2009-05-18T11:03:00.010+03:00

Αγαπημένε μας Μάνο

Δεν μπορούμε να σε κατηγορήσουμε γιατί μας χάρισες και μας χαρίζεις τόσες συγκινήσεις. Θα ήταν αχαριστία από μέρους μας. Θα σου το πούμε όμως με στίχους (δικούς σου και άλλους) ότι μας πληγώνεις.

Μπορείς, αν θέλεις, μ' ένα αηδόνι

να με φαρμακώσεις

μα θα στο πω πως με πληγώνεις
όσο βαθειά κι αν σ' αγαπώ.

Μάνος Ελευθερίου, "Γράμματα στον Μακρυγιάννη"

--------------------------------------------------------

Στρατηγέ

Τι ζητούσες στη Λάρισα

συ

ένας Υδραίος;

Νίκος Εγγονόπουλος, "Μπολιβάρ: Ένα Ελληνικό ποίημα"

Στους συντρόφους του ΣΥΝ

2009-05-13T17:18:00.003+03:00

Είναι λίγο κακός ο Δημήτρης Χαντζόπουλος με τον Χουντή, αλλά αφ' ενός μεν το χιούμορ, για να τσακίζει κόκκαλα, χωρίς κακία δεν γίνεται, και αφ' εταίρου λέει αλήθειες -πως να το κάνουμε;

Επειδή αυτό το blog από τα γεννοφάσκια του διακύρηξε πως το χιούμορ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, την αφιερώνουμε στους συντρόφους μας στον ΣΥΝ και να μην θυμώνουν. Γιατί αν από την αρχή, οι στελεχάρες μας, έδιναν την πρέπουσα βάση στις γελοιογραφίες, θα ήταν σήμερα καλύτερα τα πράγματα.

Θεσμική εκτροπή

2009-05-09T00:22:00.005+03:00

Ιούλιος 1965

Θεσμική εκτροπή αποτελεί η αιφνίδια διακοπή των εργασιών της Βουλής, σύμφωνα με όλους τους μη κυβερνητικοδίαιτους δημοσιογράφους αλλά και τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων –πλην ΝΔ.

Κανένας Έλληνας δεν έμεινε που να μην βλέπει την σπουδή, άρον – άρον, να κουκουλωθούν τα πολλά σκάνδαλα και να τελειώνουν οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Από την εποχή της Χούντας είχαμε να δούμε τέτοια κυνικότητα.
Η κατάσταση δεν πάει άλλο με την ηθική κατάπτωση της χώρας και των θεσμών. Ας σηκωθεί επιτέλους μία φωνή. Ας κληθούν οι πνευματικοί της άνθρωποι -αρκετά έκατσαν στα σπίτια τους- να πάρουν θέση, να ορθώσουν φωνή, για τον κατήφορο στον οποίο -όλο και πιο γρήγορα- κατρακυλά η Ελληνική κοινωνία.
Ο ΣΥΝ –μεταξύ όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων- έχει πρωτίστως το ηθικό ανάστημα να καλέσει τον Ελληνικό λαό να βγει στον δρόμο και να απαιτήσει την διενέργεια εκλογών, με σκοπό να φύγει η κυβέρνηση των λαμόγιων και των ανίκανων, της ελαστικής συνείδησης και της ανύπαρκτης πολιτικής ηθικής. Όπως έγινε για το άρθρο 16, όπως έγινε τον περασμένο Δεκέμβρη με την δολοφονία του 16χρονου μαθητή.
Στην χώρα συντελείται κάτι ανάλογο με την συνταγματική εκτροπή του 1965 και όπως και τότε το ακροτελεύτιο 114 άρθρο του Συντάγματος έλεγε ότι «η υπεράσπιση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», έτσι και σήμερα το ίδιο πράγμα επιτάσσει το άρθρο 120 του σημερινού μας Συντάγματος.
Ο ΣΥΝ έχει το πατριωτικό καθήκον να πρωτοστατήσει στην απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης. Ας βγει να εκφράσει την βουβή οργή του Ελληνικού λαού.

Το δάχτυλο του Παυλίδη

2009-05-06T13:12:00.003+03:00

Honoré Daumier, Διασώζοντας την είσπραξη

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες το θέμα της «υπόθεσης Παυλίδη» στην βουλή και στις τηλεοράσεις, ανάμεσα στις πολλές ζοφερές σκέψεις που έκανα, σκεφτόμουν συνέχεια την ρήση του Μάνου Χατζιδάκη που έλεγε ότι «το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι -κατά βάση- πρόβλημα αισθητικής». Πόσο δίκιο είχε ο άνθρωπος.
Βλέποντας την φτηνή θεατρινίστικη παράσταση του Παυλίδη στο κοινοβούλιο, δεν μπορεί παρά να σκεφτείς τι είδους άνθρωποι μας κυβερνούν και αποφασίζουν για την τύχη μας. Κι έρχονται στο μυαλό Τσοχατζόπουλοι, Γιακουμάτοι, Κούβελες, Γιαννόπουλοι, Ψωμιάδηδες, Κουλούρηδες, κι άλλοι πολλοί -αλήστου μνήμης- εθνοπατέρες που ανάγκασαν τον καημένο τον Χατζιδάκη να καταλήξει στην αποκαρδιωτική του διαπίστωση. Η διαχρονικότητα της ευτέλειας και της χυδαιότητας.
Το θρασύ σηκωμένο δάχτυλο του Παυλίδη, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την άλλη γνωστή χειρονομία που ξέρει να κάνει. Κι αυτή την άλλη χειρονομία είναι που εισπράξαμε, όλοι εμείς οι πολίτες, από την διαδικασία της «λεύκανσής» του, για να μην έχουμε αυταπάτες, ότι μπορεί σ’ αυτή τη χώρα να περάσουμε κάποτε σε κάποια ανάταση.
Από την μεταπολίτευση και δω, σε αγαστή συνεργασία των οικογενειών που μας κυβερνούν, έγιναν οι νόμοι και τα συντάγματα, με σπουδή, για την προστασία του πολιτικού τους προσωπικού.

Πως γίνεται να έχουν αποκτήσει όλοι αμύθητες περιουσίες από την «χρηστή» διαχείριση και κανένας να μην πιάστηκε;
Ο Α. Αλαβάνος το είπε σωστά: Εβδομήντα επτά σειρές (77) του Ελληνικού Συντάγματος, αφιερωμένες στην προστασία των υπουργών που «πιάστηκαν στα πράσα», και από κανα δυό - τρεις σειρές, μόνο, για τα αναφαίρετα δικαιώματα του πολίτη.

Τώρα, μετά τον διασυρμό, βγαίνουν όλοι «σοφότεροι» και κάνουν προτάσεις για τις «ατέλειες» του συντάγματος και του νόμου «περί ευθύνης» υπουργών. Λες και ήταν άλλοι που τους έκαναν, σε άλλες μακρινές εποχές. Το 2001, στην τελευταία συνταγματική μεταρρύθμιση, κοινή δικομματική συναινέσει, κτίστηκαν οι 77 σειρές του υψηλού δείκτη προστασίας. Πως γίνεται τώρα να κάνουν τους ξαφνιασμένους και τους ανυποψίαστους; Παραστάσεις για λαϊκή κατανάλωση, μέχρι που να περάσει η οργή του ευκολόπιστου και λωτοφάγου λαού μας.

Σε δέκα χρόνια, το ίδιο ακριβώς έργο θα ξαναπαιχτεί με άλλους πρωταγωνιστές. Το πολύ-πολύ να αλλάξουν την σκηνοθεσία.

Κατά Σαδδουκαίων

2009-04-28T19:56:00.004+03:00

Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός

Τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς για γέλια, με τις δηλώσεις της κ. Παπαρήγα περί ποντικών που έφυγαν από το ΚΚΕ το 1991, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι -ζωντανοί και πεθαμένοι- που πλήρωσαν αδρά –πολλοί και με την ίδια τη ζωή τους- τους διαχρονικούς κομπλεξισμούς και την τύφλωση των ηγεσιών αυτού του κόμματος, τύπου Παπαρήγα. Τι να πρωτοπεί κανείς και τι να πρωτοθυμηθεί από τις εγκληματικές ανοησίες των στερημένων στελεχών τους. Τελευταίο "επίτευγμα" η "αποκατάσταση" του Στάλιν και των εγκλημάτων του.
Δεν θέλουμε να αναλάβουμε την υπεράσπιση της Δαμανάκη και του Ανδρουλάκη, γιατί για τους συγκεκριμένους έχουμε ενστάσεις και για την μετέπειτα στάση τους: Πώς δηλαδή γίνεται να έχεις κάνει τόσες φορές λάθος πολιτικές επιλογές και να εξακολουθείς να θέλεις να είσαι στο προσκήνιο, διεκδικώντας πάντα ρόλο καθοδηγητή, κ. Δαμανάκη; Η συνέπεια και το ήθος θα επέβαλε –μετά από τόσα λάθη- να πας σεμνά στο σπίτι σου. Δεν είναι ότι καλύτερο, για το ήθος της αριστεράς -που διεκδικούν αμφότεροι- να έχεις γίνει βουλευτής σε τρία διαφορετικά κόμματα, ως κοινός επαγγελματίας πολιτικός. Λίγη τσίπα δηλαδή.
Επειδή όμως η κ. Παπαρήγα δεν μίλησε μόνο γι’ αυτούς, μίλησε γενικώς για όλους όσους έφυγαν ή θα φύγουν, και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον, από το αλάνθαστο κόμμα της, διαφωνώντας -έκπληκτοι και τρομοκρατημένοι- με τον «ονειρικό» κόσμο του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» τους και με την εφαρμοσμένη άποψή τους περί «ελευθερίας και δημοκρατίας».
Επειδή υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, αγνοί και ανώνυμοι αγωνιστές που έφυγαν από το ΚΚΕ χωρίς να γίνουν ποτέ ούτε βουλευτές ούτε κομματικοί υπάλληλοι, πουθενά. Δεν καταδέχτηκαν τίποτα.
Επειδή πολλοί ξόδεψαν πολύ από τον χρόνο τους, την βόλη τους, την ικανότητά τους και την ψυχούλα τους, για να μπορεί σήμερα αυτή, οι όμοιοί της και οι παρόμοιοί της, να είναι βουλευτές και επαγγελματικά στελέχη.
Καλό είναι, για την ηθική τάξη και για την ευγένεια της ψυχής όλων αυτών των ανθρώπων που με αγαθή πρόθεση και αλτρουισμό εντάχθηκαν στο Κόμμα της, ως αιμοδότες, για έναν καλύτερο κόσμο, να της πει κάποιος καμιά κουβέντα, γιατί το κακό με την περίπτωση και το θράσος της, παράγινε.
Δεν διεκδικούμε να καταλάβει ότι, στην ιστορία πάντα, αυτοί που θεωρούσαν την άποψή τους θέσφατη και μόνη αληθινή, οδηγήθηκαν στα μεγαλύτερα εγκλήματα. Η κατανόηση αυτών των πραγμάτων προϋποθέτει μεγαλύτερη διανοητική και συναισθηματική εξυπνάδα που φαίνεται να μην την διαθέτουν εκεί στο Περισσό. Εκεί δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, ούτε στην διαφωνία. Μόνο η τυφλή υπακοή και η μετριότητα, οι αφισοκολλητές. Εκεί αφθονεί ο πρωτογονισμός, το θυμίαμα και τα εικονίσματα. Το ιερατείο και το κοράνι, οι χρησμοί, ο ψευδο-Μάρκελλος.
Το γράψαμε κι άλλη φορά, θα το διατυμπανίσουμε και πάλι, πως το σημερινό ΚΚΕ έχει τόση σχέση με την Αριστερά, όση σχέση έχουν ο -πάλαι ποτέ- Μητροπολίτης Αττικής και ο Εφραίμ, με τον Χριστό. Ενδύματα και σφραγιδοταμπέλες. Το παγκάρι και το μαγαζί.

Γι’ αυτό κ. Παπαρήγα, μην είστε αφελής, να τους ευγνωμονείτε που έφυγαν, γιατί αν ήταν αυτοί εκεί, εσείς τώρα δεν θα ήσασταν ούτε βουλευτής, ούτε Γραμματέας. Και μιλώ για τις ικανότητες αυτονών και τις δικές σας.

Άραγε, εμάς που φύγαμε το ’79, με τι ζωντανά θα μας παρομοιάζουν; Θα έχουμε τουλάχιστον την τύχη ενός θηλαστικού –έστω και μικρού- ή μας κατέταξαν σε άλλη συνομοταξία;

Μια και βρισκόμαστε στον κόσμο των καημένων των ζώων, ο Ρινόκερος του Ιονέσκο τους λέει τίποτα; Ψιλά γράμματα. Το πιθανότερο είναι πως δεν αντιλαμβάνονται το ομοιόμορφο κέρατο που έχουν στην μούρη τους.

Για όλους αυτούς που συγχύζονται με τα καμώματά τους, τους παραθέτουμε το παρακάτω ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού:

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Πλήθος Σαδδουκαίων

Ρωμαίων υπαλλήλων

μάντεις και αστρονόμοι

(κάποιος Βαλβίλος εξ Εφέσου)

περιστοιχίζουν τον Αυτοκράτορα.

Κραυγές απ' τον προνάρθηκα του Ναού.

Απ' τη φατρία των Εβιονιτών κραυγές:

Ο ψευδο-Μάρκελος να παριστάνει το Χριστό.

Διδάσκετε την επανάστασιν Κατά του πρίγκιπος

Οι Χριστιανοί να ’χουνε δούλους Χριστιανούς.

Η αριστοκρατία του Ναού να εκλείψει.

Εγώ απέναντί σας ένας μάρτυρας

η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανάδειξα στις συνελεύσεις

κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα

φορέσαν πορφυρούν ατίθασον ένδυμα

σανδάλια μεταξωτά η πανοπλία-

εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου

η θέλησή μου που καταπατήθηκε

τόσους αιώνες.

Τους άλλους απ’ την πέτρα και το τείχος μου

καθώς νερό πηγής τους είχα φέρει

η θρησκεία τους μυστηριώδης δεισιδαιμονία

τ' άλογά τους απ' τον κάμπο μου.

δε μου επέτρεψαν να δω τον Αυτοκράτορα

τους ύπατους δεν άφηναν να πλησιάσω

σε μυστικά συμπόσια και ένδοξα

τη θέλησή μου την καταπατήσανε

τόσους αιώνες.

Τώρα κι εγώ υποψιάζομαι

όλο το πλήθος των αυλοκολάκων

όλους τους ταπεινούς γραμματικούς

τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα

λεγεωνάριους και στρατηλάτες

υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή

όλους τους λόγους και προπόσεις

αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς

τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκιπος

τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς

υποψιάζομαι συνωμοσία

νύκτα θα ρεύσει πολύ αίμα

νύχτα θα εγκαταστήσουν τη βασιλεία τους

νέοι πρίγκιπες με νέους στεφάνους

οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του

*του αυτοκράτορος

τοιμάζουνε κρυφά να παραδώσουν

να παραδώσουν τα κλειδιά και την

υπόκλισή τους.

Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι

η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος

μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου

για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση

μαζεύω.

Πολίτευμα: Κληρονομική oλιγαρχία Βαλκανικού τύπου

2009-04-27T15:45:00.004+03:00

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη –ο οποίος, σημειωτέον, δεν είναι όποιος κι όποιος, είναι κατά μία ολόκληρη θέση πιο σπουδαίος Έλλην κι από τον εθνάρχη μας Καραμανλή- όλα τα είδη των πολιτευμάτων μπορούν να είναι και καλά και κακά, ανάλογα με το πώς ασκούνται. Όταν λοιπόν, ο ένας, οι λίγοι, ή το πλήθος ολόκληρο, ασκούν την εξουσία για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος, τα πολιτεύματα είναι ορθά. Όταν αντίθετα, η εξουσία ασκείται για την εξυπηρέτηση του ιδιωτικού συμφέροντος, είτε του ενός είτε των λίγων είτε των πολλών, τότε τα πολιτεύματα είναι παρεκκλίσεις και διαστρεβλώσεις των ορθών.
Έτσι, σύμφωνα με τα παραπάνω, τα είδη των πολιτευμάτων είναι τρία και το καθένα έχει και την δική του παρέκκλιση:
Η βασιλεία (όταν ο μονάρχης αποβλέπει στο κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την τυραννία (όταν υπηρετεί το δικό του συμφέρον).
Η αριστοκρατία (όταν κυβερνούν οι άριστοι για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την ολιγαρχία (όταν απλά κυβερνούν οι λίγοι προς το συμφέρον τους).
Η πολιτεία (όταν κυβερνά ο λαός για το κοινό συμφέρον) με παρέκκλιση την δημοκρατία ή την οχλοκρατία, όπως θα λέγαμε σήμερα (όταν κυβερνούν οι πολλοί προς το συμφέρον τους).
Επαφίεται στην θεώρηση του καθενός να ακολουθήσει τον δρόμο, να κάνει τους συλλογισμούς και να βρει τις αναλογίες ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα. Δύσκολα όμως θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι τα σημερινά μας πολίτευμα βρίσκονται κοντύτερα στις ορθές τους εκδοχές. Μάλλον έχουμε να κάνουμε με εκδοχές των παρεκκλίσεών τους. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, αυτό που ζούμε εδώ και δεκαετίες (από τις τυραννίες των Γλύξμπουργκ ή των συνταγματαρχών και μετά), είναι μία εκδοχή κληρονομικής ολιγαρχίας βαλκανικού-τριτοκοσμικού τύπου.
Από περιέργεια και μόνον κάνετε μια αναζήτηση στα ονόματα των βουλευτών της σημερινής μας βουλής. Θα διαπιστώσετε ότι πολλά από τα ονόματα αυτών που είναι σήμερα βουλευτές, είναι γόνοι οικογενειών που ασκούν την πολιτική για γενιές και γενιές τώρα. Με την επιφύλαξη να μας ξεφεύγει και κανένας, σας παραθέτουμε τον πίνακα της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού της σημερινής Βουλής των Ελλήνων. Ακόμα και οι αναλογίες των αριθμών μεταξύ των κομμάτων είναι ενδεικτικές της πολιτικής τους κουλτούρας.

2009-04-23T11:42:00.002+03:00

Αφιερωμένο στον Στέλιο Παπαματθαίου, υπεύθυνο τύπου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής.

Επιστροφή στο 2004

2009-04-17T13:04:00.003+03:00

O ΣΥΝ, όμηρος των συμμάχων του

2009-04-15T11:50:00.004+03:00

Πρόσφατα, στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (10-12 Απρίλη) ο Α. Αλαβάνος στην ομιλία του είπε μεταξύ άλλων:
«Έχουμε μια σαφή άποψη για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα μας. Είμαστε ένας πολιτικός χώρος ο οποίος κινείται έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού, θέλει να τον ανατρέψει και θέλει να δημιουργήσει συνθήκες για μια νέα πλειοψηφία.
Είμαστε ένα πολιτικός χώρος που με σαφήνεια ξέρει ότι, όπως εμείς συγκεντρωθήκαμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων, με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατον να έχουμε μια ευρύτερη συνεργασία με καμία από τις δύο δυνάμεις που αποτελούν το δικομματισμό.
Όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε την πολιτική. Δεν πρέπει να δεχόμαστε να παίζουμε στο δικό τους γήπεδο, που το δικό τους γήπεδο είναι απλώς ένα γήπεδο αριθμητικής, πώς θα βγουν οι 151 που θα παίξουν για τα επόμενα 2,3.. 4 χρόνια τον ρόλο των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων. Το δικό μας γήπεδο είναι το γήπεδο της συζήτησης πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα και στις συγκεκριμένες λύσεις που υπάρχουν. Γι’ αυτό πρέπει να πολιορκούμε με προτάσεις όλο το χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Μην φοβόμαστε. Ούτε τη Λισσαβόνα έχουμε να φοβηθούμε εμείς, ούτε την αναθεώρηση του 2013, ούτε τον Μπαρόζο.
Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Η τοποθέτηση επί του θέματος έγινε δεκτή από πολλούς συμμετέχοντες με αμηχανία και δυσαρέσκεια, και δικαίως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Και πως αλλιώς θα γινόταν όταν, επί μήνες και χρόνια σε όλους τους τόνους, διαλαλείς ότι με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πεδίο συνεργασίας, ούτε καν συζήτησης. Ούτε «γράμματα» να στέλνουμε, ούτε να μας στέλνουν. Της Παπαρήγα -τα "γράμματα" και οι "έρωτες"- είναι άλλο.
Η αποστροφή στον λόγο του Αλαβάνου δεν σημαίνει βέβαια και αλλαγή πορείας για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκοπική καθίζηση που καταγράφεται δεν τους αφήνει αδιάφορους κι ας καμώνονται πως είναι. Όλοι το λένε –ειδικοί και ανειδίκευτοι- ότι αιτία της καθίζησης είναι η άρνησή του να συμμετέχει στην διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης –με το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει άλλος; Αυτός είναι και ο λόγος αυτής της τοποθέτησης του Αλαβάνου, ο οποίος καταλαβαίνει τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε τον ΣΥΝ, αλλά πλέον δεν μπορεί να κάνει ούτε μπρος, ούτε πίσω. Είναι όμηρος των επιλογών του. Άλλωστε έχουμε ακούσει τόσα πολλά που δεν μπορούμε πια να πιστέψουμε τίποτα. Άλλα λένε, άλλα πιστεύουν, άλλα καμώνονται πως πιστεύουν, και άλλα θέλουν να πιστεύουν οι άλλοι πως πιστεύουν.
Όχι πως το πρόβλημα που έχει ο ΣΥΝ, για την δημιουργία πειστικής εναλλακτικής πρότασης για την διακυβέρνηση της χώρας, οφείλεται αποκλειστικά στους συμμάχους που έχει στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φταίνε μόνο οι «κομμουνισμένοι» της ΚΟΕ της ΑΚΟΑ ή οι άλλες ομαδούλες μαοϊκών και τροτσκιστικών καταβολών. (Και μόνο η προσδιοριστική αναφορά μαοϊκός ή τροτσκιστικός –εν έτει 2009- δημιουργεί μειδίαμα για την σοβαρότητα κι όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε.)
Ούτε είναι ψέματα πως αυτοί οι σύμμαχοι, σε παλαιότερες δύσκολες εποχές, με την βοήθειά τους, προσέφεραν σανίδα σωτηρίας στον ΣΥΝ για την εκλογική του επιβίωση. Αυτά όλα είναι αλήθειες κι όποιος τις υποβαθμίζει και τις υποτιμά δεν είναι τίμιος.
Πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς, πρώτα προς τους εαυτούς μας: Πόση σχέση και τι δυνατότητες πολιτικής συμφωνίας μπορούν να έχουν οι ανανεωτικοί του ΣΥΝ που προέρχονται από το ΚΚΕ εσωτερικού ή τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο, με την ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας); Μικρή έως μηδαμινή. Η πανσπερμία απόψεων και προελεύσεων ενίοτε είναι πλούτος. Στην πολιτική όμως, την εφαρμοσμένη πολιτική με ζητούμενο το αποτέλεσμα, το πιο πιθανό είναι να οδηγεί στην Βαβέλ και στο «ένα βήμα μπρος, δύο πίσω».
Εμείς δεν ισχυριστήκαμε ποτέ ότι μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ θα ήταν οπωσδήποτε εφικτή και βιώσιμη. Υπάρχει το παρελθόν, υπάρχουν τα πρόσωπα, υπάρχει και διαφορετική προσέγγιση για πολλά πράγματα. Αυτό που ισχυριστήκαμε -και εξακολουθούμε να ισχυριζόμαστε- είναι ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν συγγενείς δυνάμεις –κόσμος της εργασίας- που επιθυμεί και επιδιώκει -όπως κι εμείς- μία καλύτερη ποιότητα για την κοινωνία και την δημοκρατία στην χώρα μας, που επιθυμεί την ανατροπή του δικομματισμού και την διαμόρφωση πολυκομματικών κυβερνήσεων συνεργασίας, σε προγραμματική βάση. Μπροστά στα μάτια αυτού του κόσμου έπρεπε να καταθέτουμε, επίμονα και αφοπλιστικά, τις προτάσεις μας για προγραμματική συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας κι ας το αρνιόταν η ηγεσία του. Ποιος θα είχε το κέρδος και ποιος το χάσιμο; Όπως το χειριστήκαμε, εμείς είχαμε το χάσιμο και το ΠΑΣΟΚ το κέρδος.
Ο Αλαβάνος τώρα το ψελλίζει, ενάμιση χρόνο μετά και κάτω από το βάρος των δημοσκοπήσεων:
«Η πρότασή μας ναι, το γράμμα στέλνεται και στην ηγεσία. Φεύγουν όμως εκατομμύρια γράμματα, τα οποία πηγαίνουν στο καφενείο του χωριού, πηγαίνουν στη βραδινή συνάντηση των συγγενών στο σπίτι κι όπου κανείς δεν μπορεί να πει ότι για λόγους αυθαιρεσίας και μεγαλομανίας αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία. Άλλοι αρνούνται τη συνεργασία, γιατί θίγει το σύστημα, ανοίγει άλλους δρόμους για τη χώρα μας.»
Άραγε το πιστεύει; Να δούμε, έστω κι έτσι, έστω και τώρα, θα το κάνει; Δεν το πιστεύουμε γιατί είναι όμηρος των συμμάχων του που είναι στην καρότσα.